Μια ακόμα πιο εξαιρετική εποχή.

[rat_poison]

Για να κάνουμε μία υπεραναλυσάρα να πούμε 1-2 προφανή πράγματα

ο δρόμος δεν είναι γήπεδο, αλλά δεν είναι και παιδική χαρά

δεν κατεβαίνουμε στην πορεία για να κάνουμε μία βόλτα με την ελπίδα να φωνάξουμε τόσο δυνατά ώστε να πουν αυτοί "πωπω σκάστε πια, μας πήρατε τ' αυτιά, πάρτε ό,τι θέλετε"

όποιος έχει στο νου του ότι μ' αυτό το κινηματικό προφίλ θα πετύχει οτιδήποτε, έστω και την μεγαλύτερη ρεφορμιστική πίπα τύπου αύξηση 0,001% στο επίδομα αντιθανάτου σ' όσους βγάζουν λιγότερα από 23€ ετησίως είναι πολύ γελασμένος

πολλώ δε μάλλον όταν ο κόσμος βγαίνει με πιο ανατρεπτικά και λιγότερο συντεχνιακά αιτήματα όπως π.χ. πτώση κυβέρνησης, άρση των μέτρων του ΔΝΤ, άμεση δημοκρατία (για κάποιους), σοσιαλισμό (τον πραγματικό εννοώ, αυτόν που θέλουν οι αριστεροί) κ.τ.λ.

αυτά, και σόρι για το πατερναλιστικό ύφος αλλά μόνο παιδάκια μπορούν να πιστεύουν κάτι τέτοιο, δε θα κερδηθούν με δυνατά συνθήματα και πολυάνθρωπες βόλτες γύρω απ' τη βουλή. όποιος το πιστεύει αυτό είναι βλάκας, το ξαναλέω για έμφαση.

Τώρα το γεγονός ότι εγώ και το οποιοδήποτε φρικιό μ' ένα τυπικό δείγμα αριστερού (εαακ, ανταρσυα, λοιποί) ή απεργού (ΠΟΕ-ΟΤΑ, επισιτισμός, ΔΕΗ κτλ) διαφωνούμε στην ουτοπία που έχουμε ως μοντέλο για τη στόχευση των δράσεών μας συνολικότερα (έπεται λοιπόν και στη μορφή που θέλουμε να έχει το κίνημα στο δρόμο) δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε εκεί, έστω και στοιχειωδώς, τουλάχιστον. Και τέτοιες συνεργασίες προκύπτουν και αυτόματα εκείνη την ώρα των κινητοποιήσεων, χωρίς πρότερη συνεννόηση, από την αναγκαιότητα της στιγμής:

Πιχί
1.) έχει αποφασίσει η πορεία να πάει από το Α στο Β και στο ενδιάμεσο σημείο P βρίσκεται εμπόδιο. Το εμπόδιο πρέπει να απομακρυνθεί, με το βέλτιστο δυνατό τρόπο. Αν το εμπόδιο της πορείας είναι δυνάμεις καταστολής και δεις ότι η πορεία έχει αρκετή μαζικότητα και δυναμική για να πετύχει κάτι, συγκρούεσαι μ' αυτές και αμφισβητείς την εξουσία τους άμεσα, αν είστε 40 παλικάρια από τη λιβαδειά κ έχει 5 διμοιρίες, δεν είσαι ιερομάρτυρας κανενός, τα μαζεύεις και φεύγεις.
2.) γίνεται προσπάθεια περικύκλωσης της πορείας από ΜΑΤ και πρέπει να στηθούν γραμμές με παλούκια στις άκρες του δρόμου που θα την εμποδίσουν
3.) οι μπάτσοι τρέχουν από πίσω από το μπλοκ πετώντας χημικά και πρέπει να στηθούν φλεγόμενοι κάδοι κλπ ως οδοφράγματα που θα καθυστερήσουν το κηνυγητό

Το πιο απλό όμως βήμα συνεργασίας το οποίο περιμένεις πάντα από οποιονδήποτε βρίσκεται μαζί σου στις κινητοποιήσεις εκείνη τη στιγμή είναι να βλέπεις ένα μπλοκ ανθρώπων να έχει μέτωπο προς τον αντίπαλο και πλάτη προς εσένα

Απ' τη στιγμή που κάποιος γυρνά μετωπικά εναντίον σου με σκοπό να σ' εμποδίσει, κάνει μία ξεκάθαρη επιλογή, επιλέγει να καταστείλει. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη συγκρουστείς και μ' αυτόν, όταν οι λόγοι που σε ωθούν να συγκρουστείς με την καταστολή δεν είναι κάνα φετίχ (ή αν είναι δεν πρέπει συγκρούεσαι γι' αυτό), αλλά είναι ακριβώς το γεγονός ότι αντιπαλεύεται εκείνη την ώρα το κίνημα και τη δράση του.
Με άλλα λόγια δε συγκρουόμαστε με τους μπάτσους μόνο επειδή είναι μπάτσοι και βγάζουμε την επαναστατική μας γκάβλα (για μένα αυτό δε θα 'πρεπε να συμβαίνει καθόλου). Συγκρουόμαστε γιατί εκείνη την ώρα είναι εναντίον μας και προσπαθούν να προστατέψουν αυτό και αυτούς που μας γαμάνε τη ζωή. Αν δεν είναι μπάτσοι αυτοί οι προστάτες αλλά είναι κάποιοι άλλοι δεν είναι λογικό να υπάρξει σύγκρουση και μ' αυτούς;

Σύγκρουση τώρα με ποιους όρους; Αυτό το ερώτημα δε νομίζω να το 'χει λήξει κανείς μέσα του, γιατί ποτέ δεν είχε το ΚΚΕ-and-friends τόσο ξεκάθαρη αντιδραστική στάση στο δρόμο, προτιμούσε ως τώρα να σαμποτάρει παθητικά το κίνημα, αυτή η ενεργητική συμπόρευση με την αστική "δημοκρατία" δεν είχε ξανασυμβεί.


Και για να μη γράφω σεντόνια με αυτονόητες μαλακίες, πάρτε λίγο οπτικοακουστικό υλικό που τα λέει πιο εύγλωττα