Η φάση μου θύμισε αυτό
Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 1997
Θέμα: Ένας περίπατος στο διάστημα
Ήταν Δευτέρα βράδυ. Βαριόμουν, δεν είχα τι να κάνω. Ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού μου. Κοιτάζοντας τα άστρα, σκέφτηκα να κάνω έναν "περίπατο" στο διάστημα. Ξάπλωσα στο πάτωμα και η φαντασία μου άρχισε να καλπάζει πάνω στα λαμπερά φωτάκια του ουρανού.
Αουτς! Ανώμαλη η προσγείωση από τη Γη στη Σελήνη. Κοίταξα γύρω μου. Όλα ήτα τόσο γυμνά. Και τι ησυχία! Λες και βρέθηκα σε εκκλησία ξαφνικά. Δε μου άρεσε τόση μοναξιά, γι'αυτό άρχισα να τραγουδάω. Αμέσως ένιωσα καλύτερα.
Καθώς περπατούσα, σκόνταψα σε ένα μπαλάκι. Το ακούμπησα κι αυτό άνοιξε απότομα. Από μέσα ξεπετάχτηκε κάποιου είδους ζώο ή δεν ξέρω κι εγώ τι.
- 'Τι είσαι?' Το ρώτησα
- 'Διαστημική γάτα!' Μου είπε
- Πως σε λένε?
- AGTML 6053942, αλλά μπορείς να με φωνάζεις Λούκι
- 'Εντάξει Λούκι' είπα και συνέχισα να περπατάω μαζί με τον καινούριο μου φίλο.
Βαρέθηκα στη Σελήνη και του είπα να με ξεναγήσει και στους άλλους πλανήτες.
Πήγαμε στην Αφροδίτη. Ήταν πολύ όμορφα. Υπήρχαν και κάτι πανέμορφα χρωματιστά λουλούδια, εξωγήινα φυσικά. Έκοψα μερικά και πήραμε τον δρόμο για τον Άρη.
Όταν φτάσαμε, κάτι περίεργα μπλε ανθρωπάκια τσακώνονταν με κάτι κόκκινα.
- 'Μάλλον πόλεμος για το ποιός θα κρατήσει το άστρο Σήμια', είπε ο Λούκι.
- 'Καλύτερα να φύγουμε γρήγορα μην χτυπήσουμε', είπα κι εγώ με τη σειρά μου και φύγαμε τρέχοντας για τον Κρόνο.
Τώρα η Γη έμοιαζε με το κεφάλι μιας καρφίτσας.
Καθώς περπατούσαμε πάνω στους δακτυλίους του Κρόνου, ο Λούκι είπε πως έπρεπε να πάει σπίτι του. Τον άφησα να φύγει και συνέχισα τον περίπατο μόνη μου.
Επιτέλους! Μετά από τόση ώρα έφτασα εκεί που πάντα ήθελα να πάω, στον αστερισμό του Τοξότη, του ζωδίου μου! [...] Πάνω που άρχισα να απολαμβάνω τη βόλτα μου, άκουσα τη φωνή της μητέρας μου. Μου φώναζε να κατέβω κάτω.
- 'Ώρα για ύπνο', είπε.
Ε βέβαια, την άλλη μέρα σχολείο!
Κατεβαίνοντας τη σκάλα κοιτάξα για μια τελευταία φορά τον ουρανό. Μου φάνηκε πως άκουσα τον Λούκι να μου φωνάζει "θα τα ξαναπουυυμεεεεε". Μπα! σκέφτηκα και πήγα για ύπνο.
