αηδία

δε λυπάμαι έναν χτυπημένο μπάτσο, γιατί είναι αυτό που περιέγραψε ο φαντομ, τσαμπουκάς και ξεφτίλα σε γεροντάκια και κοριτσάκια για τρειςκιεξηντα (και τους καλύτερους μισθούς να είχαν, πάλι ξεφτιλα)
Αλλά επίσης αηδία για όποιον πέφτει στο επίπεδό τους. Είναι ζώα, δεν πρόκειται να συνετιστούν με μολότωφ στα μούτρα (ούτε με τριαντάφυλλα, δεν εννοώ αυτό)

μην ασχολείστε τόσο μαζί μου, αλλά με ενοχλεί γενικά κάποιος να χαίρεται με "τον πόνο του άλλου" και μπάτσος να είναι. Κάφτον, αλλά μην καυλώνεις. Δε θα γίνω σαν κι αυτους