οκ δεν ειμαι ο πλεον καταλληλος να μιλησω γιατι εχω και ενα αμιγώς μεταλλικο μπακραου και έστω και υποσεινήδητα θα επηρεαστώ απαυτο όταν παω να ακούσω το οτιδήποτε. είναι τόσο λεπτές οι σχέσεις μεταξύ κατανόησης και εμπειριών και δεν έχω βασικές γνώσεις ψυχολογίας για να καταλάβω γιατί μπορεί να σκεφτώ έτσι βέβαια οπότε εμπειρικά αν θες λάβε υπόψη την παρατήρηση μου.
επίσης δεθα χα προβλημα να σου κάνω αυτήν την πάσσα για πανκοψυχανάλυση αν είχες καποιο ενδιαφέρον για περεταίρω ενασχόληση με τη συγκεκριμένη σκηνή. τώρα μου έβγαλε μια προκατάληψη αυτό σου το ποστ που βγαινει και σε μερικα του χελμ, δλδ επιβεβαιώνουμε αξίες της μουσικής που γουστάρουμε συγκρίνοντας την παράλληλα έστω και εμμέσως με κάποια άλλη. το προβλημα είναι οτι κιεγω το κάνω, όλοι το κάνουμε και ειδικά όταν αναφερόμαστε σε προσωπικό επίπεδο αλλά εδώ είμαστε για να τα λέμε αυτά και αν υπάρξει επικοινωνία και ζύμωση των όσων πουμε να τα διορθώσουμε.
το δημοσιοσχεσίτικα πήγαινε περισσότερο στη πρώτη σου παράγραφο και δεν ήταν απαραιτήτως κακό λέμε, αν θέλεις αντικατέστησε το με την λέξη μετριοπάθεια και μένα τώρα καλύτερα μου ακούγεται. και θέλουμε μετριοπαθείς σε τόπικς που γράφουν ατσαλένιοι και πρώην μεταλχεντς που την είδαν αλτερνατιβ.
βασικά το πανκ δεν έχει ούτε μηδενιστικό ούτε αφελές χαρακτήρα (τα έχει και αυτά αλλά δεν είναι κανονας). αυτές είναι τελείως επιφανειακές παρατηρήσεις και προκύπτουν απο μια επιδερμική ενασχόληση με το ιδίωμα που μετράει ήδη 35 χρόνια και συνεχίζει να εξελίοσεται και μουσικά και ιδεολογικά. πέρα απτο οτι στιχουργικά καταπιάνεται με πιο ''λαικά'' αν θες θέματα όπως η πολιτική, ο ακτιβισμός κάθε είδους υπάρχουν καλλιτέχνες που άγγιζαν και αγγίζουν προσωπικά θέματα με έναν τρόπο που μόνο αφέλεια και μονοδιάστατη αντίληψη δεν δείχνει. για να σου φέρω μερικά παραδείγματα, έγινε μια μικρή αναφορά στο τόπικ των dead soul tribe (ελα παλι και τουτο) για τους nation of ulysses οι οποίοι επηρεάστηκαν από καλιτεχνικά κινήματα του 19ου και 20ου αιώνα (δεν θέλω να σε παραπέμψω στο γουικιπιντια αλλά βαριέμαι να ψάχνω το dance of days τώρα-γενικά αν ενδιαφέρεσαι ρίξτο μια ματιά το βιβλίο αναφέρεται στην σκηνή της washington και καλυπτει ενα διάστημα 20 περίπου χρόνων, το έχει γράψει ο Mark Andersen ένας από τους ιδρυτές της Positive force στη πρωτεύουσα) και όλα αυτά με έναν άρτιο τρόπο και με όχημα το posthardcore (καμμία σχέση με ότι σε προδιαθέτει ο όρος σημερα) της εποχής. αν ανοίξουμε το θέμα fugazi πάλι δε θα τελειώσουμε ποτέ σε παραπέμπω στα εισαγωγικά. απ'την άλλη άνθρωποι σαν τον greg sage των wipers που ποτέ δεν αυτοπεριορίστηκαν σε ένα συγκεκριμένο ιδίωμα έχουν στίχους αυτοβιογραφικούς, σκοτεινούς, νιχιλιστικους, κυνικούς και το θέμα είναι ότι αυτό αντικατοπτριζόταν τέλεια σε κάθε δίσκου. ήθελες χρόνια προβλήματα με την ηρωίνη, πάρε μια πεσσιμιστική σκατίλα με το Follow blind, ήθελες να ηχογραφεί στην Αμερικάνικη ερημο δίπλα στο νοσοκομείο όπου έχανε σιγά σιγα την μητέρα του, πάρε έναν σχεδόν ακουστικό-americana δισκαρο που λέγεται silver sail. για τους συγκεκριμένους πάλι τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν θέλω να επεκταθώ γενικά άκουσε τους μπορεί να σου αλλάξουν πολλές στερεοτυπικές απόψεις που έχεις για καθετι punk rock.
στο σκέλος που μου πετάς το μπαλάκι τώρα :
δε θέλω να βγάλω τπτ εκτός κοντεξτ οπότε το παραθέτω όλοΕίναι το συναίσθημα το οποίο έχεις όταν στέκεσαι όρθιος, ακίνητος, με άγριο βλέμμα, σηκώνεις φρύδια ψηλά (πηγούνι πάνω =power, κάτω black metal) και σφίγγεις τα δόντια σου και τις γροθιές σου, λέγοντας "δε θα περάσετε!" στους καημούς και στις δυσκολίες (θα έλεγα εχθρούς, αλλά κανένας από τους χεβιμεταλλάδες δεν έχει πραγματικά!). Η θέληση της τεστοστερόνης. Θα πάρω αυτό που θέλω από τον κόσμο, και δε με (πολυ)νοιάζουν οι συνέπειες! Ένα Εγώ με κεφαλαίο. Είναι αυτό το οποίο όταν λείπει ακούς το χαρακτηρισμό "αυτή η μπάντα δεν είναι μέταλ!", γύρω από το οποίο συνασπίζονται οι πιο φανατικοί μεταλλάδες (βλέπε κλίκα του heavy/epic), αυτό το οποίο βάζει την πρώτη γραμμή ανάμεσα στο μέταλ και τα υπόλοιπα. Η ενέργεια που εκφράζουν οι πανκ μπάντες είναι ενός είτε μηδενιστικού είτε πως να το πω, αθώου τύπου. Οι πάνκηδες θέλουν είτε τίποτα είτε λίγα. Οι χεβυμεταλλάδες θέλουν πολλά. Για αυτό και η έκφανση αυτής της θέλησης κυμαίνεται από την αυτοπραγμάτωση και την αυτοπεποίθηση στο μικρότερο επίπεδο, μέχρι τον φασισμόστο μεγαλύτερο επίπεδο (είτε λέγεται nsbm είτε "Ι want the ultimate power! I am the emperor! στο πιο αθώο rpg επίπεδο). Βέβαια, στην τέχνη ψάχνουμε αυτό που μας λείπει, για αυτό και οι χεβιμεταλλάδες είναι άκακοι geeks και για αυτό εμμένουν στη μουσική τους με τόσο πάθος, επειδή ποτέ δεν κάνουν αυτά που λένε οι στίχοι στα αγαπημένα τους σιντι, αλλά τους ανατροφοδοτούν τη ζωή στο φαντασιακό επίπεδο (αλλά αυτό είναι διαφορετική συζήτηση).
(το ποστ συνεχίζεται σε πέντε λεπτά μη γράψεις ντε)
