κάπου στα 13-14 είχα πάθει κάτι και καθυστερούσα παθολογικά να επιστρέψω ταινίες/παιχνίδια στο βίντεο κλαμπ. ΚΑΘΕ φορά νοίκιαζα κάτι->το καθυστερούσα δυο μέρες->ντρεπόμουν να πώ στους γονείς ότι ξαναξεχάστηκα->το κρατούσα μέχρι να αναγκαστεί να τηλεφωνήσει σπίτι ο βιντεοκλαμπάς. τώρα που το γράφω έτσι μου φαίνεται τελείως γελοίο, τότε χεζόμουν πάνω μου, μιλάμε για πραγματικό άγχος. είχε φύγει και 100άρα ευρώ μια φορά. τελικά πήρα την απόφαση και είπα ΜΑΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΞΕΓΡΑΦΤΩ ΑΠΟΛΑ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ (πώς δε με είχαν ξεγράψει ήδη είναι άξιον απορίας). τέτοια πυγμή δεν έδειξα έκτοτε στη θλιβερή ζωή μου. =Ο

α επίσης λίγο πιο μικρός στα 11-12 έβγαινα στο πίσω μπαλκόνι που βλέπει σε άλλα πίσω μπαλκόνια, έπαιρνα αυγά και πορτοκάλια απ'την κουζίνα και έβαζα στόχους. ιδίως ένα συγκεκριμένο μπαλκόνι μιας κυρίας το είχα ταράξει στο ζαρζαβατικό, ώσπου αναγκάστηκε να καλέσει την αστυνομία. η γιαγιά μου με ξετρύπωσε, μου λέει κρύψου στο μπάνιο και μη βγάζεις μιλιά, και μετά σκάει ο μπάτσος και της λέει "ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΒΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΑΤΕ ΦΡΟΥΤΑ" και η γιαγιά μου λέει βρε παλικάρι μου με βλέπεις να 'χω τέτοια δύναμη; εκεί το όργανο "ΑΦΟΥ ΣΑΣ ΕΙΔΕ", μα μιλάμε περί παρανοϊκής γυναίκας κύριε μου απαντάει η γιαγιά τον φίλεψε και ποτηράκι νερό με μουστοκούλουρο και από κει πήγαν και οι άλλοι. πήρα τέτοια τρομάρα κρυμμένος στο μπάνιο όμως που δε το ξανάκανα, τώρα μόνο πετρίδια στους μπάτσους όπου υπάρχει ταύτιση στόχου-διαμεσολαβητή.