Quote Originally Posted by Reject View Post
Ρα είσαι μεταλλοπρέζακας ρε φίλε.
κανένα μέταλ δεν σου σκότωσε ο κομπέην.Το ότι έδειξε στο ευρύ κοινό ότι "να ρε μαλάκες,υπάρχει και άλλη μουσική που είναι σκληρή χωρίς να είναι μέταλ" ήταν ότι πιό σπουδαίο έγινε στην μουσική βιομηχανία τα τελευταία 20 χρόνια.Εκτός αν είσαι στόκος ας πούμε και θεωρείς ότι η επανακυκλοφορία στηλ θανασιν ήρθε για να κόψει την γή στην μέση.
Τεσπά,κανένας Κομπέην δεν σας έφταιγε που ο κάθε ατάλαντος βλαχοποζεράς βαρούσε δίαλυση ή άλλαζε μουσικό στύλ,ο κόσμος πήρε χαμπάρι την απάτη του πόζερ/γκλάμ και ότι για να παίξεις καλή μουσική δεν χρειάζεται ούτε να έχεις μαλλί μέχρι τον κώλο,ούτε να είσαι φωτομοντέλο,ούτε να το παίζεις κακία και σκληράδα.
Να ευγνωμονείς λοίπον τον Κομπέην γιατί το όλο σκηνικό γύρω του ήταν μία ένεση πραγματικότητας και σε εσάς τους μεταλλάδες.Δες μέσα στα 90ς πόσο σοβαρεύτηκε το μέταλ και πόσο πιο ώριμο έγινε,και μουσικά αλλά και καλλιτεχνικά.Δες το εξώφυλλο του Soldiers of the night και του Word of mouth και κάνε την σύγκριση.
Λοιπόν, εγώ θα συμφωνήσω ότι οι Νιρβάνα ενήργησαν ως αντι-κιτς ένεση στο μέταλ (το σοβαρό και ασόβαρο δεν τα δέχομαι σαν χαρακτηρισμούς φυσικά, that misses the point). Ακόμα και για τους ατσαλένιους μπορεί να ισχύει αυτό, καθάρισε το τοπίο από τους ευκαιριακούς με τους τρου, όλοι χαρούμενοι.
Θα διαφωνήσω ότι οι Νιρβάνα έδειξαν ότι υπάρχει και σκληρή μουσική που δεν είναι μέταλ, αυτή προφανώς προϋπήρχε (ρε πανκο-χαρντκορά!πώς το είπες αυτό;!) και η σκληρότητα των Νιρβάνα εν πάσει περιπτώσει οφείλεται στην 120% ΜΕΤΑΛ παραγωγή του Νέβερμάιντ, που αντιπαθούσε και ο Κομπέιν για τον ίδιο λόγο.

Δεν μου φταίει ούτε ο Κομπέιν, ούτε οι Νιρβάνα φυσικά, που η μέηνστρημ-πολυεθνική μουσική βιομηχανία έστρεψε το βλέμμα της στο γκραντζ και σταμάτησε να ασχολείται με ασύμφορες μπάντες τύπου Sanctuary. Γενικά αυτή η περιγραφή που γίνεται και έγινε και εδώ για τα χρόνια εκείνα νομίζω ότι οφείλει πολλά στην άκρα παραπληροφόρηση και ότινανισμό αρκετών της εποχής που δεν ξέρανε που πάνε τα τέσσερα. Αποψάρες βασισμένες σε προσωπικά βιώματα και αντίληψη χωριάτη που διαβάζει το US top ten. Και έχουν διαιωνίσει σε κάποιους πολύ συγκεκριμένους κύκλους ένα μάτσο μπαρούφες, που πολύ σοβαρά παιδιά κατά τ'άλλα ενστερνίζονται. Να γίνει κουβέντα κάποια στιγμή. Το μέταλ μια χαρά πήγαινε πάντως. ΓΚΡΑΝΤΖ ΤΡΑΪΝΤ ΤΟΥ ΚΙΛ ΔΕ ΜΕΤΑΛ ΜΠΑΤ ΙΤ ΦΕΪΛΝΤ!

Η επανηχογράφηση του Battle Hymns, αντιθέτως από τις περισσότερες απόψεις με βρίσκει αδιάφορο. Είναι μια απλή εμπορική κίνηση, σχετικά έξυπνη καθώς θα πουλήσει, θα βγάλει περιοδεία και DVD και με την αφοσίωση των οπαδών τους απόλυτα χωνέψιμη. Σε σχέση μάλιστα με τις μετριότητες που βγάζουν τόσο καιρό, νομίζω ότι ο Μανογουωράκιας που συγχωρεί τα πάντα μάλλον καυλώνει να ξανακούσει ηχογραφημένο το Μπατλ Χιμν παρά "Mikro pedi me pires ap' to cheri Patera, na sou po tora katalaveno".

Είναι δύσκολος καιρός να είσαι πιστός στην αγάπη σου πάντως Ρα. Πολύ κέρατο ρε αδερφέ.