Ψιλο-βαρετοί. Ποτέ δεν τρελάθηκα, πλην από κάποιες φάσεις με Καλυβάτση και τον Κανάκη με την ανεκδιήγητη περούκα σαν δημοσιογράφος. Ανέκαθεν το καλύτερο πράγμα στην καριέρα τους ήταν τα outtakes. Τους προτιμώ από Θέμους, Λαζόπουλους και τους κατατάσσω στο ίδιο επίπεδο με Ελληνοφρένεια, δηλ. ποσοστό πετυχημένων περίπου 1/10 και μετά βαρεμάρα/αδιαφορία. Ο τέρμα αριστερά δεν κάνει για τηλεόραση αλλά είναι συμπαθής, που το κάνει ακόμα χειρότερο. Το χειρότερο πράγμα είναι όταν ο κανάκης σοβαρεύει και με καυστικό λόγο λέει μια μεγάλη αλήθεια, για τα νιάτα, τους πολιτικούς, τον νεοέλληνα. Πάντα ζάπινγκ εκεί.
Για τις μουσικές, όταν φέρουν καμιά μπάντα να ΒΑΡΑΕΙ, το συζητάμε.
Το αφήνουμε καμιά φορά να παίζει μέχρι να φάμε και να δούμε τα κατεβασμένα μετά. Από ελληνική τηλεόραση υπάρχει άπειρο πράγμα πριν τον πάτο πάντως.
