ενα βιβλίο χαρακτηρίζεται από δύο πράγματα.το θέμα του και τον τρόπο με το οποίο είναι γραμμένο.ο τρόπος αυτός έχει να κάνει με την γλώσσα και το ύφος αυτής της γλώσσας.ο ντοστογιέφσκι εκτός από το θέμα, είχε και ύφος.ο έσσε έχει μόνο θέμα.διαβάζεις μια σελίδα και σε παίρνει ο ύπνος.ο καζαντζάκης πχ έγραφε ένα σωρό κουραστικές λεπτομέρειες.μόνο ο ζορμπάς διαβάζεται.ο νίτσε χωρίς να είναι λογοτέχνης, έχει ύφος που σε κρατάει ξύπνιο.ο σελίν δήλωνε ότι το ταξίδι στην άκρη της νύχτας (το καλύτερο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί, κατά την άποψη μου) έχει μόνο ύφος, κι ότι στην ουσία δεν λέει τίποτα βαθύτερο(βέβαια αυτό δεν είναι αλήθεια.στο ταξίδι ο σελίν μίλησε για τα πάντα).που ξεκινάει και που τελειώνει λοιπόν η αντικειμενικότητα και η υποκειμενικότητα στην λογοτεχνία;το θέμα είναι κάτι που κρίνεται τελείως αντικειμενικά.οι σημειώσεις απ' το υπόγειο είναι ανώτερες θεματικά απ' τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές του μπουκόφσκι.υποκειμενικό είναι το ύφος του συγγραφέα αφού εκεί είναι θέμα γούστου και αισθητικής.αν σου αρέσει κάτι, σου αρέσει.δεν έχει πως και γιατί.βέβαια απτα γούστα του καθενός μπορείς να κρίνεις την κουλτούρα και το επίπεδο του, αλλά δεν μπορείς να του πεις να του αρέσει κάτι άλλο από αυτό που του αρέσει.τέλος πάντων...πάρτε μερικά θανατηφόρα βιβλία
σελίν-ταξίδι στην άκρη της νύχτας
καμύ-ο ξένος
κάφκα-μεταμόρφωση
μπλαιζ σαντράρ-μοραβαζίν,βίος και πολιτεία
ντοστογιέφσκι-ηλίθιος
φερνάντο πεσσόα-το βιβλίο της ανησυχίας
τσβάιχ-σκακιστική νουβέλα
χέμινγουεη-ο ήλιος ανατέλλει ξανά
τζους-οδυσσέας
μπουκόφσκι-ταχυδρομείο
ρεμπώ-μια εποχή στην κόλαση
