Apospasmata Thread [Archive] - Page 3 - ЭЛЕКТРИК РЕКВИЕМ

kas

15-09-2010, 22:31

«Οι Μονόλογοι απ’ τη Γάζα»

10. Η Τημαά (έτος γέννησης 1997)
Μακαρόνια, μουτζάνταρα (φακές με ρύζι), φιδές και κονσέρβες σε διάφορα σχήματα
και χρώματα… από το Μαρόκο, την Κίνα, τη Σρι Λάνκα, το Πακιστάν, τη Σομαλία…κι
η ημερομηνία λήξης δεν έχει καμιά σημασία.
Στον πόλεμο όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κονσερβοκούτια. Πολλά παιδιά
τραυματίστηκαν μ’ αυτά. Το Ισραήλ μας κήρυξε τον πόλεμο από ξηρά και αέρα, κι
εμείς κηρύξαμε βρώμικο πόλεμο στο φαγητό…
Τρώγαμε εκατό φορές τη μέρα, απ’ τη στιγμή που ανοίγαμε τα μάτια μας. Από
τις έξι το πρωί μέχρι τις έξι το άλλο πρωί τρώγαμε. Νόμιζα ότι μόνο στο δικό μας σπίτι
συνέβαινε αυτό, αλλά όταν ρώτησα μου είπαν ότι όλη η Γάζα είχε πάθει υστερία με το
φαγητό.
Νόμιζα ότι η εμπόλεμη κατάσταση και οι εικόνες των νεκρών Μαρτύρων (*)
και της καταστροφής θα μας έκοβαν την όρεξη. Φαίνεται, όμως, πως ο φόβος, ο τρόμος
και η στεναχώρια κάνουν τους ανθρώπους να πεινάνε και να τρώνε περισσότερο. Θα
μπορούσε να οφείλεται βέβαια και στο ότι όλο μας το σόι έμενε σπίτι μας. Τα κορίτσια
ανταγωνίζονταν ποια θα φτιάξει το πιο νόστιμο φαΐ. Ο πατέρας μου δεν προλάβαινε να
κουβαλάει σακούλες με τρόφιμα σε όλα τα σχήματα και χρώματα. Μέσα σε είκοσι
μέρες πολέμου φάγαμε όσο τρώμε σε ένα χρόνο. Και το πρόβλημα ήταν ότι κάθε φορά
που έλεγα ότι δε θέλω να φάω, έτρωγα περισσότερο.

11. Η Ραουάντ (έτος γέννησης 1997)
Μετά τον πόλεμο πολλά άλλαξαν μέσα μου. Άρχισα να μη μπορώ να μπω σε
τουαλέτα. Με το που θα μπω μέσα, θέλω να βγω τρέχοντας. Αυτό, γιατί σ’ όλη τη
διάρκεια του πολέμου φοβόμουν ότι θα βομβαρδίσουν το σπίτι μας κι εγώ θα είμαι
στην τουαλέτα. Συγκεντρώνεται κανείς τόσο πολύ εκεί μέσα, που… καταλαβαίνετε…

14. Η Ριχάμ (έτος γέννησης 1996)
Γεια σας! Με λένε Ριχάμ και τον πατέρα μου Φάραχ. Αυτό που αγαπάμε πιο πολύ στη
ζωή είναι…οι κότες. Και τις αγαπάμε τόσο πολύ που θέλουμε να μας φωνάζουν
«Αμπού νταζάζα», δηλαδή «οι κοτοπουλάδες». Τόσο πολύ τις αγαπάμε τις κότες που
φτιάξαμε τρία πτηνοτροφεία.
Θέλω να σας πω τί μας συνέβη στο πόλεμο. εν έχω κάποιον που έγινε
Μάρτυρας (*) και δεν είχαμε βομβαρδισμούς στην περιοχή μας. Ειλικρινά, δεν τον είχα
καταλάβει τον πόλεμο, μέχρι που μια μέρα, εκεί που καθόμασταν χαρούμενοι, ήρθε
ξαφνικά ο θείος μου στο σπίτι με κατεβασμένα τα μούτρα. Είπε στον μπαμπά μου ότι ο
Ισραηλινός στρατός βομβάρδισε τα πτηνοτροφεία μας και τα ισοπέδωσε. Ο πατέρας
μου έφυγε και πήγε τρέχοντας. Είχαμε ζημιά τρεις χιλιάδες κοτόπουλα και τα
τσουβάλια με την τροφή τους. Ο στρατός πήρε τα τσουβάλια και τα γέμισε άμμο για να
φτιάξει αναχώματα.

4. H Αλάα (έτος γέννησης 1996)
Όσο για τον πόλεμο, τώρα, αυτός ήταν απ’ τη μια μεριά και η μαμά μου απ’ την
άλλη. Τώρα γιατί η Μαμά μου δε σταματούσε να μου λέει πράγματα που τα ήξερα ήδη
δεν πρόκειται ποτέ να το καταλάβω.
Καθόμασταν οι δυο μας στο μπαλκόνι. Βομβάρδισαν το σπίτι των γειτόνων μας
κι ένας τους σκοτώθηκε… Είδαμε το σπίτι να γκρεμίζεται, ένα σώμα να πετάγεται στον
αέρα και να προσγειώνεται στο δρόμο. Φαντάζεστε τι έγινε μετά στην οικογένεια.
Έληξε εδώ η ιστορία; Όχι, βέβαια.
Η μαμά μου άρχισε να μου λέει πως βομβαρδίστηκε το σπίτι των γειτόνων μας
και πως ο γείτονάς μας πετάχτηκε στον αέρα, λες και μιλούσε σε κάποιον που δεν ήταν
μαζί της! Αυτό συνεχίστηκε σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. H μαμά μου να λέει
ιστορίες κι εγώ η μοναδική ακροάτρια.
Καθόμασταν και βλέπαμε τηλεόραση, ακούγαμε πως κάπου έγινε
βομβαρδισμός ή μια άλλη καταστροφή. Η είδηση κρατούσε δεκαπέντε λεπτά, η
συνεχής επανάληψη της είδησης από τη μαμά μου κρατούσε ΥΟ ?ΡΕΣ. Μιλούσε για
την είδηση λες και δεν την είχαμε δει μαζί. Άρχισα ν’ αμφιβάλω για τον ίδιο μου τον
εαυτό – καθόμουν μαζί της ή όχι; Ορκίζομαι πως ήμουν εκεί. Αλήθεια ήμουν εκεί,
καθόμουν δίπλα της!
Τέλος πάντων, ευτυχώς που δεν έχετε μαζί σας τη μαμά μου, γατί θα σας έπιανε
πονοκέφαλος απ’ τις ιστορίες της.

LokiTricksterGod

16-09-2010, 00:46

ποιά υπερκόσμια ομορφιά; =/

---

— Fuck off! Ah pushes past um n ah pill oot the fuckin chib n ah'm ower. Then ah stoap n think; what the fuck
um ah daein here? Ah jist stand thaire. Dozo's paggerin the Clerie boy n the guy's mates clock the knife n
thir oaf doon the road. The blade did the trick! That Polmont's jist standin daein nowt. The Clerie boy's doon
and Dozo's bootin at him. Then Polmont nods at me n eh takes the chib off ays, and ah jist gie's um it, n eh
bends doon n rips the other gadge's face apart wi it. My hert jist goes bang, as ah see the boy's skin open
up and nothing for a second, then a gash and blood tearin oot ay it. Doyle looks doon at the boy. — Fuckin
Clerie wank!
The boy's hudin ehs face thegither, n eh's sayin stuff, daft stuff thit means nowt n ah'm lookin doon at um. It wis meant tae be a square-go . . . Dozo n the boy . . .
Ah jist stand rooted tae the spot as Polmont hands the blade back tae me. Ah take it, ah dinnae ken what fir.
Cause it's mine, ah suppose. Polmont looks at me and makes a face, and Dozo shakes ehs heid. They
laugh and start walkin away. A couple ay guys come over, watching me, watching the boy, the blood. Then
they're gone. One sais somethin, but ah cannae hear um. The guy's still goat ehs hands ower one side ay
his face n eh looks up and sees me wi the knife. Eh looks at me in disgust, like ah'm an animal.

απο τα καλυτερα σημεια του ''porno'' . βασικα ο Γουελς εχει ''γραψει'' απιστευτους εσωτερικους μονολογους . well fookin done

ισχύει, και γαμάει ο welsh γενικώς, αλλά αυτο είναι απ'το glue. likesay, ken.

stelios_o

16-09-2010, 01:35

ωπ , οντως εχεις δικιο . Το μπερδεψα με το σημειο που σκοτωνει τον τυπο στην παμπ ο Μπεγκμπι . mah mistake man , likes .

nothingman

16-09-2010, 11:20

το οποίο σημείο είναι από το trainspotting;
τώρα τελειώνω το glue εν τω μεταξύ αλλά στα ελληνικά όπως τα υπόλοιπα του welsh, πως την παλεύετε στα αγγλικά με αργκό και τέτοια κόλπα; ήρωες.

stelios_o

16-09-2010, 11:25

το οποίο σημείο είναι από το trainspotting;
.

oχι , εχει ενα τετοιο σημειο και στο porno. ενα τετοιο βιβλιο σε ελληνικη μεταφραση , πιστευω οτι δεν θα πιανει μια .
Κατα τα αλλα , οι πρωτες 50 σελιδες ειναι δυσκολες :)

LokiTricksterGod

18-09-2010, 16:09

Now I am quietly waiting for
the catastrophe of my personality
to seem beautiful again,
and interesting, and modern.

The country is grey and
brown and white in trees,
snows and skies of laughter
always diminishing, less funny
not just darker, not just grey.

It may be the coldest day of
the year, what does he think of
that? I mean, what do I? And if I do,
perhaps I am myself again.

(frank o'hara)

menumission

20-09-2010, 11:52

The face and the voice went away. Sorry because he was afraid. Afraid that it was some disease. Canker was a disease of plants and cancer one of animals: or another different. That was a long time ago then out on the playgrounds in the evening light, creeping from point to point on the fringe of his line, a heavy bird flying low through the grey light. Leicester Abbey lit up. Wolsey died there. The abbots buried him themselves.

http://www.online-literature.com/james_joyce/portrait_artist_young_man/1/

Harbinger of Death

04-10-2010, 22:21

...This, Miss Taggart, this sort of spirit, courage and love for truth-as against a sloppy bum who goes around proudly assuring you that he has almost reached the perfection of a lunatic, because he's an artist who hasn't the faintest idea what his art work is or means, he's not restrained by such crude concepts as 'being' or 'meaning' he's the vehicle of higher mysteries, he doesn't know how he created his work or why, it just came out of him spontaneously, like vomit out of a drunkard, he did not think, he wouldn't stoop to thinking, he just felt it, all he has to do is feel-he feels, the flabby, loose-mouthed, shifty-eyed, drooling, shivering, uncongealed bastard!

:!:

menumission

07-10-2010, 15:56

My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I lov'd, I loved alone.

http://www.online-literature.com/poe/928/

hello_earth

14-10-2010, 00:50

'It is not in the least unusual to assert that he who negates a proposition at the same time secretly affirms it - or, at least, affirms something. But, for myself, I deny to the last shred of my altogether memorable being that my magnificent denial means more than a simple "no". Sometimes my meagre and derisive lips seem to me to have been formed by nature only to spit out the word "no", as if it were the ultimate blasphemy. I should like to speak an ultimate blasphemy and then bask in the security of eternal damnation but, since there is no God, well, there is no damnation, either, unfortunately. And hence, alas, no final negation. I am the hideous antithesis in person and I swear to anyone who wants the word of a hereditary count of Lithuania for it that I am not in the least secretly benignly pregnant with any affirmation of any kind whatsoever.'

Angela Carter - The Infernal Desire Machines Of Doctor Hoffman (1972) κάπου στην μέση και λιγο πιο κάτω.

commissar

19-10-2010, 23:15

Η Οικογένειά μου.

Με λένε Χρηστάκη και το σπίτι μου είναι ένα μπουρδέλο.
Εγώ δε ξέρω τι είναι μπουρδέλο, ρώτησα τη δασκάλα
και δε μου έλεγε, αλλά ο μπαμπάς έτσι λέει όταν φτάνει το
βράδυ σπίτι:
«Πάλι μπουρδέλο είναι το σπίτι»,
και μετά βρίζεται με τη μαμά.
Εγώ αγαπώ το σπίτι μου, άρα νομίζω ότι το μπουρδέλο
είναι κάτι καλό.

Μάλλον πρέπει να λένε μπουρδέλα τα παλιά σπίτια
με πολλά άτομα μέσα και παιχνίδια πεταμένα στο σαλόνι
και πολλά παιδάκια να τρέχουν εδώ κι εκεί.

Λέω στη μαμά να με πάει σε μπουρδέλο για να δω,
για να δω της το λέω, αλλά αυτή με δέρνει.

Εγώ με τα αδέρφια μου μένουμε στα τρία υπνοδωμάτια του σπιτιού.
Οι γονείς μας μένουν στο σαλόνι.

Εγώ είμαι δέκα χρονών, κι έχω 4 αδερφές πιο μικρές
και 7 αδέρφια πιο μεγάλα, τέσσερους αδερφούς και τρεις αδερφές.
Δεν θυμάμαι ολωνών τα ονόματα, ελπίζω να μη με μαλώσετε.
Κοιμάμαι στο δωμάτιο με τους τέσσερους αδερφούς μου, στο άλλο
κοιμούνται οι αδερφές μου και στο άλλο πάλι οι αδερφές μου.

Όσοι ξένοι έρχονται σπίτι και μας βλέπουν όλα μαζί γελάνε
και λένε μπράβο και άλλα τέτοια, και άλλοι αστειεύονται
και λένε να κάνουμε ομάδα ποδοσφαίρου.
Ο αδερφός μου ο Πέτρος τότε τσατίζεται και τους βρίζει,
«Αυτή τη μαλακία την έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές»,
και ο ξένος ξινίζει τα μούτρα του.

Ο Πέτρος είναι 20 χρονών.
Έχει τελειώσει το σχολείο και πάει πανεπιστήμιο.
Ρώτησα τη μαμά τι είναι πανεπιστήμιο, μου είπε ότι είναι
σαν το σχολείο, αλλά μεγαλύτερο.
Εγώ όμως δεν το πιστεύω.
Νομίζω ότι θα μοιάζει πιο πολύ με το σπίτι μας.
Το λέω αυτό γιατί μια φορά ήρθε ο Πέτρος σπίτι
και πέταξε την τσάντα του στο πάτωμα και φώναξε:
«Το κλείσαν το μπουρδέλο!»
Αρα το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ένα μέρος με πολλά παιδιά
και πολλή φασαρία και να είναι παλιό
και να μην έχει λάμπα στο διάδρομο.

Εγώ με τα αδέρφια μου μας αρέσει να παίζουμε στο σαλόνι.
Εκεί είναι και το κασετόφωνο και ακούμε μουσική.
Συνήθως μαλώνει ο Γιώργος με την αδερφή μου
που δε θυμάμαι πώς τη λένε κι ελπίζω να μη με μαλώσετε,
για το τι μουσική θα ακούσουνε.

Καμιά φορά ακούει μουσική η αδερφή μου
που δε θυμάμαι πώς τη λένε κι ελπίζω να μη με μαλώσετε
και τραγουδά εκεί μια και λέει ότι υποφέρει πολύ,
και τότε μπαίνει στο σαλόνι ο Γιώργος και λέει
«τι παπάρες ακούς ρε πάλι»
και αλλάζει την κασέτα και τότε ακούγονται κάτι ντάπα ντούπα
και τα άλλα παιδιά φεύγουν από το δωμάτιο, αλλά εγώ μένω
γιατί μετά αρχίζουν να βρίζονται κι εγώ γελάω πολύ.

Η αδερφή μου -μη με μαλώσετε- λέει το Γιώργο κάφρο
κι ο Γιώργος τη λέει σκυλί.
Αρα έχουμε και κατοικίδια στο σπίτι μας, που είναι μπουρδέλο.
Το βράδυ ο μπαμπάς και η μαμά αρρωσταίνουν.
Γι αυτό και δεν μας αφήνουν να πηγαίνουμε στο σαλόνι το βράδυ,
για να μην κολλήσουμε κι εμείς.
Και η μαμά και ο μπαμπάς φωνάζουν σα να πονάνε, πιο πολύ η μαμά.
Εγώ θέλω να πάω να δω τι πάθανε,
αλλά τα αδέρφια μου δεν με αφήνουν.
Θα φοβούνται κι αυτοί μήπως κολλήσω κι εγώ.

Πάντως μια φορά που πήγα κρυφά στο σαλόνι είδα τη μαμά
και τον μπαμπά να έχουν κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο,
και φώναζαν, επειδή δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν.
Έτρεξα τότες κι εγώ να βοηθήσω να ξεκολλήσουν,
αλλά ο μπαμπάς όταν με είδε τσατίστηκε και με είπε μαλακισμένο
και μου είπε φύγε και μου πέταξε και την παντόφλα.
Θα φοβήθηκε κι αυτός μήπως κολλήσω κι εγώ.

Την επομένη ο Πέτρος μου είπε ότι είμαστε δώδεκα αδέρφια
επειδή δεν έχουμε τηλεόραση,
αλλά εγώ δεν τον κατάλαβα.

Φτάνει τόση η έκθεση;

commissar

21-10-2010, 01:23

ίσαμε να γυρίσει σπίτι του αυτός που πάει στο πανεπιστήμιο, ο ήλιος έχει σχεδόν ανατείλει. και πριν βάλει το κλειδί στην πόρτα, η πόρτα ανοίγει και να σου πάλι μπροστά του ο μαλλιαρολαίμης, μπανιαρισμένος και ξυρισμένος στην τρίχα. προτού αρχίσει να κατεβαίνει τις σκάλες, προλαβαίνει να ρίξει ένα βλέμμα του τύπου "ξέρω ότι έγινες κομμάτια για τα μάτια της" στο μεθυσμένo συγκάτοικο της φίλης του.

κι αυτός που πάει στο πανεπιστήμιο σέρνεται ως το δωμάτιό του, καταφέρνοντας να ρίξει μια ματιά στη συγκάτοικό του, τη Σιβάν (έτσι τη λένε), που κοιμάται στο δωμάτιό της κουλουριασμένη με το στόμα μισάνοιχτο, σαν μωρό. τώρα το πρόσωπό της έχει μια ξεχωριστή ομορφιά, μια ήρεμη ομορφιά. αυτή που έχουν οι άνθρωποι μονάχα όταν κοιμούνται, αλλά όχι όλοι τους.

και για μια στιγμή τού έρχεται να την πάρει έτσι ακριβώς όπως είναι, να τη βάλει μέσα σ'ένα μπουκαλάκι και να την ακουμπήσει δίπλα στο κρεβάτι του, σαν αυτά τα μπουκαλάκια με την πολύχρωμη άμμο που έφερναν παλιά από το Σινά. σαν αυτό το φωτάκι που βάζουν στα παιδιά τη νύχτα για να μη φοβούνται μόνα τους στο σκοτάδι.

Etgar Keret, "μπουκάλι"

happy birthday.

LokiTricksterGod

21-10-2010, 10:06

On the outskirts of the city they came to a supermarket. A few old cars in the trashstrewn parking lot. They left the cart in the lot and walked the littered aisles. In the produce section in the bottom of the bins they found a few ancient runner beans and what looked to have once been apricots, long dried to wrinkled effigies of themselves. The boy followed behind. They pushed out through the rear door. In the alleyway behind the store a few shopping carts, all badly rusted. They went back through the store again looking for another cart but there were none. By the door were two softdrink machines that had been tilted over into the floor and opened with a prybar. Coins everywhere in the ash. He sat and ran his hand around in the works of the gutted machines and in the second one it closed over a cold metal cylinder. He withdrew his hand slowly and sat looking at a Coca Cola.

What is it, Papa?

It's a treat. For you.

What is it?

Here. Sit down.

He slipped the boy's knapsack straps loose and set the pack on the floor behind him and he put his thumbnail under the aluminum clip on the top of the can and opened it. He leaned his nose to the slight fizz coming from the can and then handed it to the boy. Go ahead, he said.

The boy took the can. It's bubbly, he said.

Go ahead.

He looked at his father and then tilted the can and drank. He sat there thinking about it. It's really good, he said.

Yes. It is.

You have some, Papa.

I want you to drink it.

You have some.

He took the can and sipped it and handed it back. You drink it, he said. Let's just sit here.

It's because I wont ever get to drink another one, isnt it?

Ever's a long time.

Okay, the boy said.

*

They walked into the little clearing, the boy clutching his hand. They'd taken everything with them except whatever black thing was skewered over the coals. He was standing there checking the perimeter when the boy turned and buried his face against him. He looked quickly to see what had happened. What is it? he said. What is it? The boy shook his head. Oh Papa, he said. He turned and looked again. What the boy had seen was a charred human infant headless and gutted and blackening on the spit. He bent and picked the boy up and started for the road with him, holding him close. I'm sorry, he whispered. I'm sorry.

(mccarthy - the road)

LokiTricksterGod

29-10-2010, 13:42

Κουλουριασμένη δίπλα του στο πίσω κάθισμα, εξήγησε ότι μπορούσε να παίρνει τηλέφωνο, μέρα και νύχτα, από την Ιρλανδία και ότι η Μαίρη ήταν πάντα εκεί να την ενθαρρύνει και να της λέει ποιόν πρέπει να μισεί και ποιόν να επιπλήττει. Εκείνος της είπε ότι απολάμβανε την ίδια λίγο πολύ υπηρεσία στη Νέα Υόρκη. Εκείνη του είπε τα πάντα σχετικά με το τι είχε κάνει το ζεύγος Σέβιτζ για τα τρία παιδιά της, κι εκείνος της είπε σχετικά με την ανάρρωση του στο σπίτι τους στο Σάουθαμπτον, μετά από μια κρίση οξείας σκωληκοειδίτιδας όπου κόντεψε να πεθάνει. Είχε επίγωνση πως ακουγόταν σα να είχε πεθάνει από τραύματα που είχε δεχτεί στο πλευρό του Βύρωνος κατά τη διάρκεια του αγώνα της ελληνικής ανεξαρτησίας, αλλά όταν μιλούσες στη Σήζαρα Ο'Ση στο βελούδινο πίσω κάθισμα μιας μαύρης λιμουζίνας, αναγκαστικά μιλούσες σαν τη Σήζαρα Ο'Ση στο βελούδινο πίσω κάθισμα μιας μαύρης λιμουζίνας. Η σκωληκοειδίτιδα σαν περιπαθές, ποιητικό δράμα. Άκουσε τον εαυτό του να είναι εξαιρετικά ευαίσθητος για τις "πλάγιες ακτίνες φωτός" στην παραλία του Σάουθαμπτον κατά τη διάρκεια των πρωινών του περιπάτων ενώ ήταν στην ανάρρωση. Εξακολούθησε να μιλάει ασταμάτητα γι'αυτές τις πλάγιες ακτίνες φωτός όταν, σύμφωνα με ένα άρθρο στην εφημερίδα εκείνης της μέρα, μια συγκεκριμένη σκηνή στο βιβλίο του θεωρούνταν υπεύθυνη για την κατά πενήντα τοις εκατό αύξηση των πωλήσεων μαύρων μεταξωτών εσωρούχων στα σικ νεοϋορκέζικα καταστήματα.

[ροθ-ζούκερμαν λυόμενος]

menumission

29-10-2010, 16:51

Here Pons paused to hold up to scorn my new scarlet satin doublet—a wondrous thing of which I had been extravagant.

“Sixty ducats for that,” Pons indicted. “Your father’d have seen all the tailors and Jews of Christendom roasting in hell before he’d a-paid such a price.”

And while we dressed—that is, while Pons helped me to dress—I continued to quip with him.

“It is quite clear, Pons, that you have not heard the news,” I said slyly.

Whereat up pricked his ears like the old gossip he was.

“Late news?” he queried. “Mayhap from the English Court?”

“Nay,” I shook my head. “But news perhaps to you, but old news for all of that. Have you not heard? The philosophers of Greece were whispering it nigh two thousand years ago. It is because of that news that I put twenty fat farms on my back, live at Court, and am become a dandy. You see, Pons, the world is a most evil place, life is most sad, all men die, and, being dead . . . well, are dead. Wherefore, to escape the evil and the sadness, men in these days, like me, seek amazement, insensibility, and the madnesses of dalliance.”

“But the news, master? What did the philosophers whisper about so long ago?”

“That God was dead, Pons,” I replied solemnly. “Didn’t you know that? God is dead, and I soon shall be, and I wear twenty fat farms on my back.”

“God lives,” Pons asserted fervently. “God lives, and his kingdom is at hand. I tell you, master, it is at hand. It may be no later than to-morrow that the earth shall pass away.”

“So said they in old Rome, Pons, when Nero made torches of them to light his sports.”

Pons regarded me pityingly.

“Too much learning is a sickness,” he complained. “I was always opposed to it. But you must have your will and drag my old body about with you—a-studying astronomy and numbers in Venice, poetry and all the Italian fol-de-rols in Florence, and astrology in Pisa, and God knows what in that madman country of Germany. Pish for the philosophers! I tell you, master, I, Pons, your servant, a poor old man who knows not a letter from a pike-staff—I tell you God lives, and the time you shall appear before him is short.” He paused with sudden recollection, and added: “He is here, the priest you spoke of.”
On the instant I remembered my engagement.

“Why did you not tell me before?” I demanded angrily.

“What did it matter?” Pons shrugged his shoulders. “Has he not been waiting two hours as it is?”

“Why didn’t you call me?”

He regarded me with a thoughtful, censorious eye.

“And you rolling to bed and shouting like chanticleer, ‘Sing cucu, sing cucu, cucu nu nu cucu, sing cucu, sing cucu, sing cucu, sing cucu.’”

He mocked me with the senseless refrain in an ear-jangling falsetto. Without doubt I had bawled the nonsense out on my way to bed.

“You have a good memory,” I commented drily, as I essayed a moment to drape my shoulders with the new sable cloak ere I tossed it to Pons to put aside. He shook his head sourly.

“No need of memory when you roared it over and over for the thousandth time till half the inn was a-knock at the door to spit you for the sleep-killer you were. And when I had you decently in the bed, did you not call me to you and command, if the devil called, to tell him my lady slept? And did you not call me back again, and, with a grip on my arm that leaves it bruised and black this day, command me, as I loved life, fat meat, and the warm fire, to call you not of the morning save for one thing?”

“Which was?” I prompted, unable for the life of me to guess what I could have said.

“Which was the heart of one, a black buzzard, you said, by name Martinelli—whoever he may be—for the heart of Martinelli smoking on a gold platter. The platter must be gold, you said; and you said I must call you by singing, ‘Sing cucu, sing cucu, sing cucu.’ Whereat you began to teach me how to sing, ‘Sing cucu, sing cucu, sing cucu.’”

And when Pons had said the name, I knew it at once for the priest, Martinelli, who had been knocking his heels two mortal hours in the room without.

When Martinelli was permitted to enter and as he saluted me by title and name, I knew at once my name and all of it. I was Count Guillaume de Sainte-Maure. (You see, only could I know then, and remember afterward, what was in my conscious mind.)
[...]
A marvellous wandering, that which followed on the old Sparwehr. We were in quest of new lands of silk and spices. In truth, we found fevers, violent deaths, pestilential paradises where death and beauty kept charnel-house together. That old Johannes Maartens, with no hint of romance in that stolid face and grizzly square head of his, sought the islands of Solomon, the mines of Golconda—ay, he sought old lost Atlantis which he hoped to find still afloat unscuppered. And he found head-hunting, tree-dwelling anthropophagi instead.

http://www.gutenberg.org/files/1162/1162-h/1162-h.htm

Kingdom Gone

04-11-2010, 16:46

Σπάνια λοιπόν βγαίνω έξω και κάνω αυτό που λένε κοινωνική ζωή. Βέβαια καμμιά φορά μούρχεται μια επιθυμία για διασκέδαση όπως κάποιο βράδυ πρόσφατα που ενώ ήμουν έτοιμος να πέσω για ύπνο, σηκώθηκα, ξυρίστηκα, ντύθηκα τα καλά μου και είπα στη γυναίκα μου – «Βγαίνουμε». Αυτή με κοίταξε περίεργα γιατί κάτι τέτοια δεν τα συνηθίζω. – «Να βγούμε» – μου απάντησε ωστόσο – «και πού πάμε;» – «Λέω να πάμε σ’ ένα νάιτ κλαμπ, ν’ ακούσουμε την Ρίτα Χαίηγουορθ να τραγουδάει».
«Δεν νομίζω, πως η εν λόγω Ρίτα τραγουδάει σε κέντρο της Αθήνας» παρατήρησε και με κοίταξε περίεργα.
«Ε, τότε» της είπα «δεν έχω δίκιο που δεν βγαίνω απ’ το σπίτι μου;» Και αφού ξεντύθηκα έπεσα για ύπνο.

ubu

04-11-2010, 17:34

τιναυτό;

εντιτ: οκ, είδα. το γκουγκλ είναι φίλος μας κλπ.

landy

08-11-2010, 03:09

http://img80.imageshack.us/img80/1088/celinel.jpg

Weiss

08-11-2010, 11:52

πάντως για εμάς, που δεν έχουμε διαβάσει ακόμα όλα τα βιβλία του κόσμου όπως εσείς, θα ήταν καλό να βάζετε από πού είναι το απόσπασμα.

landy

08-11-2010, 16:16

είναι από το ταξίδι στην άκρη της νύχτας του σελίν

menumission

08-11-2010, 16:30

http://books.google.gr/books?id=D9j8Ix_wnIQC&pg=PA291&lpg=PA291&dq=tropic+cancer+henry+miller+apple+van+norden&source=bl&ots=mIhlf0ZKxk&sig=AxTkPLYZmEv1YFjHcVhNJCqXIwg&hl=el&ei=7PrXTLLsF8L1sgaNlLCSCA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CBoQ6AEwAQ#v=onepage&q&f=false

Take our moral philosophers, for instance, so serious, loving
their neighbor and all the rest nothing distinguishes them from Christians, except
that they don t preach in churches. What, in your opinion, keeps them from
becoming converted? Respect perhaps, respect for men; yes, human respect.
[...]
No, it s nothing; I m merely shivering a little in this damned humidity. We re
landing anyway. Here we are. After you. But stay a little, I beg you, and walk
home with me. I haven t finished; I must go on. Continuing is what is hard.
[...]
Nonetheless, the censored one was unable to carry on. And I know, cher, whereof
I speak. There was a time when I didn t at any minute have the slightest
idea how I could reach the next one. Yes, one can wage war in this world, ape
love, torture one s fellow man, or merely say evil of one s neighbor while
knitting. But, in certain cases, carrying on, merely continuing, is superhuman. And he was not superhuman, you can take my word for it. He cried aloud his agony and that s why I love him, my friend who died without knowing.
The unfortunate thing is that he left us alone, to carry on, whatever happens,
even when we are lodged in the little-ease, knowing in turn what he knew, but
incapable of doing what he did and of dying like him.

http://www.scribd.com/doc/887992/Albert-Camus-The-Fall

rudie

08-11-2010, 20:23

rat_poison

08-11-2010, 22:55

Η Γιούθα, ήτις και μετά την τελευταίαν ταύτην συμφοράν έμεινε πιστή τω ηκρωτηριασμένω συζύγω, επειράτο παντοιοτρόπως ν’ ανακουφίση τας θλίψεις του. Οσάκις εξυπνών την νύκτα προσήλονεν εις αυτήν μετά ματαίου πόθου τον ένα απομείναντα οφθαλμόν και έκλαιε την στέρησιν των τέκνων του και των πρώην ηδονών, ησπάζετο αυτόν λέγουσα, «Καθ’ ημέραν ανάπτω λαμπάδα προ της εικόνος» του Αγ. Πατέρνου. Ίσως ο προστάτης ούτος της ευτεκνίας εφεύρη θαύμα τι, ίνα απολαύσωμεν και πάλιν τέκνα».
Η ευχή αύτη της καλής Γιούθας επληρώθη μετ’ ου πολύ· ουχί φευ! διά θαύματος του αγίου Πατέρνου, αλλ’ υπό δύο τοξοτών του κόμητος της Ερφούρτης. Οι κακότροποι ούτοι συναντήσαντες αυτήν παρά την όχθην της Φούλδας απλόνουσαν εις τον ήλιον τον χιτώνα του ανδρός της, όστις μη έχων άλλον εκρύπτετο ως ο Οδυσσεύς υπό σωρόν ξηρών φύλλων, περιμένων να ξηρανθή ο πλυθείς, ήπλωσαν κακείνην επί της χλόης και διά της βίας τη υπενθύμισαν τον αληθή επί της γης προορισμόν της γυναικός.

Πάπισσα Ιωάννα - Εμμανουήλ Ροΐδης

Ρε πούστη μου πόσο ΦΟΒΕΡΟΣ είναι ο Ροΐδης, είναι ο μόνος που κάνει την τερατογένεση που λέγεται καθαρεύουσα να διαβάζεται ευχάριστα κ με χιούμορ.

Harbinger of Death

09-11-2010, 15:28

:touched:

Μικρή βιβλιογραφία όμως, ο μαλάκας. Ποιος του είπε να ξοδεύει το χρόνο του αντί να γράφει;

tamagothi

13-11-2010, 21:06

Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα βρείτε μου περιμένει μέσω Άνοιξη και το καλοκαίρι
Θα βρείτε μου περιμένει να περιμένει για την πτώση
Θα βρείτε μου περιμένει τα μήλα που επρόκειτο riped
Θα βρείτε μου τους περιμένουν να πέσουν
Θα με βρείτε από τις τράπεζες των τεσσάρων ποταμών
Θα με βρείτε στην πηγή της συνείδησης
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή
Θα με βρεις αν με θέλετε στον κήπο
Αν δεν είναι χύνοντας κάτω από τη βροχή

- Einstürzende Neubauten, The Garden [systran edition]

rat_poison

13-11-2010, 22:00

The plan was only one rock a day, but Denny's got such an addictive personality. Now he has to cart home a half-dozen rocks every day just to maintain his habit. Every day the dishwasher is running and the kitchen counters are stpread with my mom's good bath towels covered with rocks so they can air-dry. Round gray rocks. Square black rocks. Broken brown and streaked yellow rocks. Travertine limestone. Every new batch that Denny brings home, he loads in the dishwasher and throws the clean, dry rocks from the day before into the basement.
At first you can't see the basement floor because of all the rocks. Then the rocks are piling up around the bottom step. Then the basement's filled to halfway through the stairs. Now you open the basement door and the rocks piled inside spill out into the kitchen. Anymore, there is no basement.
"Dude, this place is filling up", I say. "It feels like we're living in the bottom half of an hourglass"
Like somehow we're running out of time.
Being buried alive.

Choke - Chuck Palahniuk

menumission

14-11-2010, 05:21

Heaven was divinely merciful, infinitely benignant. It spared him,
pardoned his weakness. But what was the scientific explanation
(for one must be scientific above all things)? Why could he see
through bodies, see into the future, when dogs will become men? It
was the heat wave presumably, operating upon a brain made sensitive
by eons of evolution. Scientifically speaking, the flesh was
melted off the world. His body was macerated until only the nerve
fibres were left. It was spread like a veil upon a rock.

He lay back in his chair, exhausted but upheld. He lay resting,
waiting, before he again interpreted, with effort, with agony, to
mankind. He lay very high, on the back of the world. The earth
thrilled beneath him. Red flowers grew through his flesh; their
stiff leaves rustled by his head. Music began clanging against the
rocks up here. It is a motor horn down in the street, he muttered;
but up here it cannoned from rock to rock, divided, met in shocks
of sound which rose in smooth columns (that music should be visible
was a discovery) and became an anthem, an anthem twined round now
by a shepherd boy's piping (That's an old man playing a penny
whistle by the public-house, he muttered) which, as the boy stood
still came bubbling from his pipe, and then, as he climbed higher,
made its exquisite plaint while the traffic passed beneath. This
boy's elegy is played among the traffic, thought Septimus. Now he
withdraws up into the snows, and roses hang about him--the thick
red roses which grow on my bedroom wall, he reminded himself. The
music stopped. He has his penny, he reasoned it out, and has gone
on to the next public-house.

But he himself remained high on his rock, like a drowned sailor on
a rock. I leant over the edge of the boat and fell down, he
thought. I went under the sea. I have been dead, and yet am now
alive, but let me rest still; he begged (he was talking to himself
again--it was awful, awful!); and as, before waking, the voices of
birds and the sound of wheels chime and chatter in a queer harmony,
grow louder and louder and the sleeper feels himself drawing to the
shores of life, so he felt himself drawing towards life, the sun
growing hotter, cries sounding louder, something tremendous about
to happen.

http://www.gutenberg.net.au/ebooks02/0200991.txt

Krux

19-11-2010, 11:23

"I can believe things that are true and I can believe things that aren't true and I can believe things where nobody knows if they're true or not. I can believe in Santa Claus and the Easter Bunny and Marilyn Monroe and the Beatles and Elvis and Mister Ed. Listen - I believe that people are perfectible, that knowledge is infinite, that the world is run by secret banking cartels and is visited by aliens on a regular basis, nice ones that look wrinkledy lemurs and bad ones who mutilate cattle and want our water and our women. I believe that the future sucks and I believe that the future rocks and I believe that one day White Buffalo woman is going to come back and kick everyone's ass. I believe that all men are just overgrown boys with deep problems communicating and that the decline in good sex in America is coincident with the decline in drive-in movie theaters from state to state. I believe that all politicians are unprincipled crooks and I still believe that they are better than the alternative. I believe that California is going to sink into the sea when the big one comes, while Florida is going to dissolve into madness and alligators and toxic waste. I believe that antibacterial soap is destroying our resistance to dirt and disease so that one day we'll all be wiped out by the common cold like the Martians in War of the Worlds. I believe that the greatest poets of the last century were Edith Sitwell and Don Marquis, that jade is dried dragon sperm, and that thousands of years ago in a former life I was a one-armed Siberian shaman. I believe that mankind's destiny lies in the stars. I believe that candy really did taste better when I was a kid, that it's aerodynamically impossible for a bumblebee to fly, that light is a wave and a particle, that there's a cat in a box somewhere who's alive and dead at the same time (although if they don't ever open the box to feed it'll eventually just be two different kinds of dead), and that there are stars in the universe billions of years older than the universe itself. I believe in a personal god who cares about me and worries and oversees everything I do. I believe in an impersonal god who set the universe in motion and went off to hang with her girlfriends and doesn't even know that I'm alive. I believe in an empty and godless universe of causal chaos, background noise and sheer blind luck. I believe that anyone who says that sex is overrated just hasn't done it properly. I believe that anyone who claims to know what's going on will lie about the little things too. I believe in absolute honesty and sensible social lies. I believe in a woman's right to choose, a baby's right to live, that while all human life is sacred there's nothing wrong with the death penalty if you can trust the legal system implicity, and that no one but a moron would ever trust the legal system. I believe that life is a game, life is a cruel joke and that life is what happens when you're alive and that you might as well lie back and enjoy it."

Shadow almost took his hands off the wheel to applaud. Instead he said, "Okay. So if I tell you what I've learned you won't think that I'm a nut."

"Maybe," she said. "Try me."

"Would you believe that all the gods that people have ever imagined are still with us today?"

"...maybe."

American Gods by Neil Gaiman

Krux

23-11-2010, 12:15

για τον φάντανγκο,

I heard a joke once:
Man goes to doctor. Says he's depressed. Says life is harsh and cruel. Says he feels all alone in a threatening world. Doctor says, "Treatment is simple. The great clown Pagliacci is in town tonight. Go see him. That should pick you up." Man bursts into tears. Says, "But doctor... I am Pagliacci."
Good joke. Everybody laugh. Roll on snare drum. Curtains.

menumission

25-11-2010, 23:42

Δύο μπουμπούκια παίζανε
με νεράιδα ονειρεμένη
ένα κλωνάρι έγειρε,

προσπέρασαν και χάιδεψαν
μια αμυγδαλιά ανθισμένη.

Η σιωπή του κλωναριού
ουδέποτε εισακούσθη
μα ούτε και εθεάθη ον,
να αφουγκραστεί τη λήθη.

Γιάννης Εμιρτζόγλου

Comte de Saint-Germain

27-12-2010, 16:39

Το απόγευμα καθώς χάζευαν κάτω από την τέντα που είχαν στήσει για να τους προφυλάσσει από τον αυτοκρατορικό ήλιο, ο Άρεν ρώτησε, "Τι ψάχνουμε στο Λορμπάνερυ;"
"Αυτό που ψάχνουμε",είπε ο Κίρκος.
"Στην Ενλάντ", είπε ο Άρεν μετά από λίγο, "έχουμε μια ιστορία για ένα αγόρι που δάσκαλός του ήταν μια πέτρα".
"Ναι; Και τι έμαθε;"
"Να μην κάνει ερωτήσεις".

Ούρσουλα Λε Γκεν, Η πιο μακρινή ακτή

Candiru

29-12-2010, 13:45

Απόσπασμα από το ημερολόγιο του αντισυνταγματάρχη Μέρβιν Γουίλετ Γκόνιν, ενός από τους πρώτους Βρετανούς στρατιώτες που έφτασαν στο ναζιστικό στρατόπεδο θανάτου Μπέργκεν-Μπέλσεν. Το στρατόπεδο απελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1945, προς το τέλος του ΄Β Παγκόσμιου Πολέμου.

“Μου είναι δύσκολο να περιγράψω το στρατόπεδο του τρόμου όπου εγώ και οι άνδρες μου θα περνούσαμε τον επόμενο μήνα της ζωής μας. Δεν ήταν παρά μια γυμνή έρημος, μια αλάνα. Παντού υπήρχαν πτώματα. Μερικά σχημάτιζαν τεράστιους σωρούς, ενώ άλλα κείτονταν μόνα τους ή ανά ζεύγη στο σημείο όπου είχαν πέσει.

Μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να συνηθίσω το θέαμα των ανδρών και των γυναικών που κατέρρεαν καθώς περνούσες από δίπλα τους και ότι έπρεπε να εμποδίζω τους άνδρες μου να στέρξουν σε βοήθειά τους. Ήξερες ότι πέθαιναν πεντακόσια άτομα την ημέρα και ότι αυτό θα συνεχιζόταν για βδομάδες, προτού μπορέσουμε να κάνουμε κάτι που θα είχε έστω και ελάχιστο αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν εύκολο να βλέπεις ένα παιδί να πεθαίνει από πνιγμό εξαιτίας της διφθερίτιδας, τη στιγμή που ήξερες ότι μια τραχειοτομή και λίγη ιατρική φροντίδα θα μπορούσαν να το σώσουν. Έβλεπες γυναίκες να πνίγονται στον ίδιο τους τον εμετό επειδή δεν είχαν τη δύναμη να γυρίσουν ανάσκελα και άνδρες να τρώνε σκουλήκια ενώ κρατούσαν στα χέρια τους μια φρατζόλα ψωμί, μόνο και μόνο επειδή είχαν αναγκαστεί να τρώνε σκουλήκια για να επιζήσουν και τώρα δεν μπορούσαν να διακρίνουν τη διαφορά.

Υπήρχαν σωροί από γυμνά πτώματα σε απρεπείς στάσεις. Μια γυναίκα πολύ αδύναμη για να σταθεί όρθια, στηριζόταν πάνω τους καθώς μαγείρευε το φαγητό που της είχαμε δώσει σε μία φωτιά. Άνδρες και γυναίκες κάθονταν όπου έβρισκαν για να ανακουφιστούν από τη δυσεντερία που τους θέριζε τα σωθικά. Μια γυναίκα στεκόταν ολόγυμνη και πλενόταν με κάποιο στρατιωτικό σαπούνι χρησιμοποιώντας νερό από το ντεπόζιτο που μέσα του κολυμπούσαν τα λείψανα ενός παιδιού.

Λίγο μετά την άφιξη του Βρετανικού Ερυθρού Σταυρού -αν και πιθανόν να μην υπάρχει σχέση- έφτασε στο στρατόπεδο μια τεράστια ποσότητα κραγιόν. Δεν ήταν βέβαια ακριβώς αυτό που θέλαμε, καθώς είχαμε μεγαλύτερη ανάγκη από χιλιάδες άλλα πράγματα, ούτε ξέρω ποιος ζήτησε κραγιόν. Μακάρι να μπορούσα να ανακαλύψω ποιος το έκανε, γιατί η κίνησή του ήταν μεγαλοφυής, ένα δείγμα ανώτερης ευφυίας. Πιστεύω ότι τίποτα δεν ωφέλησε περισσότερο αυτούς τους έγκλειστους απ΄ότι εκείνα τα κραγιόν. Οι γυναίκες ξάπλωναν στο κρεβάτι χωρίς σεντόνι και νυχτικό, αλλά με κατακόκκινα χείλη. Τις έβλεπες να περιφέρονται μόνο με μια κουβέρτα ανάριχτη στους ωμούς τους, αλλά με τα χείλη τους κατακόκκινα. Είδα γυναίκες νεκρές στο τραπέζι του νεκροτομείου να κρατούν σφιχτά ένα κομμάτι κραγιόν. Επιτέλους κάποιος είχε κάνει κάτι για να τους δώσει πίσω την προσωπικότητά τους, ήταν και πάλι άνθρωποι, όχι απλώς οι αριθμοί που είχαν ζωγραφισμένους με τατουάζ στα μπράτσα τους. Επιτέλους μπορούσαν να νοιαστούν για την εμφάνισή τους. Το κραγιόν άρχισε να τους δίνει πίσω την ανθρώπινη υπόσταση.

menumission

08-01-2011, 14:38

Η κυρία με αποκαλούσε σταυρό της, συμφορά της' εγώ την αποκαλούσα με το πρώτο επίθετο που μου ερχόταν στο μυαλό, και δεν καθόμουν να διαλέξω. Ο υπάλληλος με εξόργιζε, δεν μπορούσα να το χωνέψω. Τον έστελνα κάπου πιο μακριά; τον κούραζα. Αλήθεια, πια, έλεγε εκείνη με ευσπλαχνία, η οποία δεν νομίζω οτι θα ωφελήσει την ψυχή της, αλήθεια, θα το σκοτώσει πια αυτό το παιδί.
Το ζώον αυτό αρρώστησε, και την επομένη με έπιασε και μένα πυρετός.
Είχα υψηλό πυρετό' εμένα λοιπόν με περιποιούνταν οι υπηρέτες μου και η κυρία περιποιούνταν το κτήνος.
Ο κύριος είναι ο αφέντης, έλεγε σχετικά με αυτό, φτάνει να διατάξει και έχει ό,τι θελήσει' το παιδί αυτό, όμως, ποιος θα το νοιαστεί αν εγώ το εγκαταλείψω; Έτσι λοιπόν, πάλι από ευσπλαχνία, με παραμελούσε.
Η ξεδιαντροπιά της μπορεί και να μου έσωσε τη ζωή. Θίχτηκα τόσο πολύ, που έγινα καλά από τη λύσσα μου' και μόλις στάθηκα στα πόδια μου, το πρώτο σημάδι ανάρρωσής που έδειξα ήταν ότι πέταξα έξω το αντικείμενο της ευσπλαχνίας της' τον έστειλα αλλού να μείνει. Η θεούσα μου λύσσαξε από το κακό της, και ήρθε έξαλλη να μου ζητήσει το λόγο.
Τα αντιλαμβάνομαι τα κίνητρά σας, μου λέει' με προσβάλλετε, κύριε, οι πρόστυχες υποψίες σας είναι ξεκάθαρες, και ο Θεός θα σας τιμωρήσει, ο Θεός θα σας τιμωρήσει.
Αυτές οι προβλέψεις μου κακοφανήκαν' αυτή τις έκανε εν εξάλλω καταστάσει, εγώ απάντησα σαν κτήνος. Παναθεμά με! της λέω, σιγά μην τα χαλάσω με το Θεό επειδή έδιωξα τον κατεργάρη. Εμπρός, φύγετε από δω και εσείς και η αμφίβολη ευσέβειά σας' μη μου ανάβετε τα αίματα, και αφήστε με ήσυχο.

Marivaux- O νεόπολουτος χωριάτης
μτφ: Τιτίκα Δημητρούλια

------------------------------------------------------------------------------------------------

She continued, in a dreary and lamentable tone:—

"Oh! Monsieur, times are so hard! and then, we have so few bourgeois in the neighborhood! All the people are poor, you see. If we had not, now and then, some rich and generous travellers like Monsieur, we should not get along at all. We have so many expenses. Just see, that child is costing us our very eyes."

"What child?"

"Why, the little one, you know! Cosette—the Lark, as she is called hereabouts!"

"Ah!" said the man.

She went on:—

"How stupid these peasants are with their nicknames! She has more the air of a bat than of a lark. You see, sir, we do not ask charity, and we cannot bestow it. We earn nothing and we have to pay out a great deal. The license, the imposts, the door and window tax, the hundredths! Monsieur is aware that the government demands a terrible deal of money. And then, I have my daughters. I have no need to bring up other people's children."

The man resumed, in that voice which he strove to render indifferent, and in which there lingered a tremor:—

"What if one were to rid you of her?"

"Who? Cosette?"

"Yes."

The landlady's red and violent face brightened up hideously.

http://www.gutenberg.org/files/135/135-h/135-h.htm

Krux

12-01-2011, 15:03

http://www.comicoo.com/sandman/Sandman09/images/Sandman%2009%20(Reprint)-14.jpg

electra

11-02-2011, 04:22

...ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι να χεις το θάρρος να λες "με γεια μου με χαρά μου, φτου κι απ την αρχή τώρα"....

Το Χρώμα του Φεγγαριού - Α. Παπαδάκη

menumission

13-02-2011, 18:37

http://books.google.gr/books?id=snJ3A_wPYmoC&pg=PA436&lpg=PA436&dq=devils+dresden+dream&source=bl&ots=jsepDJ5EYI&sig=hLTulyNYkXt11UaDbFnWS0IbtmY&hl=el&ei=mPdXTeGZLNSKhQeH-JHBDA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=5&ved=0CD4Q6AEwBA#v=onepage&q&f=false
http://www.ellopos.gr/reading_/dostoevsky-tale.asp?etext=12

Amnesiac.

14-02-2011, 15:04

...ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι να χεις το θάρρος να λες "με γεια μου με χαρά μου, φτου κι απ την αρχή τώρα"....

Το Χρώμα του Φεγγαριού - Α. Παπαδάκη

Ποιος σε πείραξε ΚΑΥΛΑ μου;

electra

16-02-2011, 03:16

Δεν ξέχασα ποτέ τη σπουδαιότητα
της επικαιρικής ποίησης
ούτε της εύληπτης γραφής.
Να λοιπόν ένας στίχος
σημερινός, ευκολονόητος
και πανελλήνιος:
«Τί λέτε ρε μαλάκες!»

Tίτος Πατρίκιος

rudie

16-02-2011, 03:34

exoun anoiksei leei lakous kai mas perimenoune
ti lete re malakes re ti lete re

metamelia3

16-02-2011, 05:14

ΘΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΗ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ

electra

16-02-2011, 05:40

Νισάφι πια
.-

menumission

16-02-2011, 05:48

Ὢ Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν... Ὢ εὐτυχὴς ἡμέρα!
Ὤ! τώρα πρέπει ὁ καθεὶς τοῦ Ἄστεως πολίτης
νὰ βάλει στὸ μπαλκόνι τοῦ μιὰ κόκκινη παντιέρα
μὲ μιὰ χρυσὴν ἐπιγραφὴ «Ζωρζὴς Δρομοκαΐτης».
Ναί! τώρα πρέπει στολισμὸς μὲ δάφνες καὶ μυρσίνες,
ναί! τώρα πρέπουν κανονιές, φανάρια καὶ ρετσίνες.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/gewrgios_soyrhs_poems.htm#%CE%95%CE%99%CE%A3_%CE%A4%CE%91_%CE%98%CE%95%CE%9C%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%91_%CE%A4%CE%9F%CE%A5_%CE%A6%CE%A1%CE%95%CE%9D%CE%9F%CE%9A%CE%9F%CE%9C%CE%95%CE%99%CE%9F%CE%A5

electra

21-02-2011, 02:41

θέλω για μια φορά
να σε κοιτάξω έναν αιώνα

Γιώργος Μπροτάκης

Είναι αξιοπερίεργο το πόσο φευγαλέες
πόσο προσωρινές, πόσο απόλυτα εξαρτημένες
απ' την τύχη, είναι οι πιο βαθιές,
οι πιο υπέροχες εμπειρίες της ψυχής.

Χέρμαν Έσσε

rat_poison

25-02-2011, 17:24

Στρατής Τσίρκας: Η λέσχη

Από τη μέρα που έπαψα τις σχέσεις με τις κομμένες κεφαλές (τις ακούω μόνο μέσα στον ξυπνό εφιάλτη μου) είμαι σαν πελαγωμένος. Ομολογώ πως δεν το περίμενα. Πασχίζω από κάπου να πιαστώ. Η ζωή μου σκόρπισε σαν τα κεχλιμπάρια που τους κόπηκε η κλωστή. Δεν έχει συνοχή μήτε βάρος. Άλλοτε σκέψεις και πράξεις περπατούσαν μαζί, για τον ίδιο στόχο. Ζούσα γυρισμένος τα μέσα έξω, αυτό ναι, αλλά ήμουν εγώ, σουλουπωμένος άνθρωπος. Από πού ερχόμουν και πού πήγαινα, το ήξερα. Δεν είχα ψευδαιστήσεις. Ήμουν σαν πετραδάκι μέσα σ' ένα μωσαϊκό ‘εν το γίγνεσθαι’. Αυτό μου θυμίζει το λόγο που μου πέταξε μια ‘κομμένη κεφαλή’ όταν σηκώθηκα να φυγω: ‘Από δω και πέρα είσαι ένα σκατωμένο πετραδάκι’. Πού είναι το σωστό; Κι αφού έχω δίκιο, γιατί νιώθω σα...
Τώρα η θετική πλευρά. Ίσως να μην είναι παρά τ' αποτέλεσμα μιας πολυτέλειας, αφού έχω όλον τον καιρό για να σκαλίζω και να βαθαίνω. Πάντως, μένοντας μόνος, ξαναβρήκα τον άνθρωπο· νιώθω πιο ζωντανά τη δυστυχία, τους τρόμους, τις μικρές χαρές του. Καταλαβαίνω καλύτερα τι πάει να πει ξευτελισμός, απελπισία. Τα δικά μου ίσως να μ' ανοίγουνε τα μάτια. Όταν ζεις ομαδικά, θες δε θες, συμμερίζεαι τους ενθουσιασμούς και τις αδιαλλαξίες των συντρόφων σου. Βλέπεις με πολλά μάτια· αλλά δε βλέπεις μάζες, επιφάνειες. Οι αποχρώσεις σου ξεφεύγουν. Λες: ο εχθρός, οι σύμμαχοι... Συγκεκριμένα όμως: Στάσου και σ' έπιασα! Κι οι ‘κομμένες κεφαλές’ η ‘γκιόσα’. Πώς ξοφλάς έτσι, μ' ένα χαρακτηρισμό; Βάλ' το αυτό στην άκρη να το ξεκαθαρίσεις.
Δεν αποκλείεται το πελάγωμά μου να είναι ένα είδος νευρασθένειας, μια συνέπεια της απομόνωσης. Αν βρισκόμουν, έστω και παράνομος, στην Αθήνα, ή στο βουνό με τους αντάρτες, θα πάθαινα το ίδιο; Ή μήπως φταίει το σπίτι με την παράξενη ατμόσφαιρα; Τόσοι άνθρωποι, ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο, κι αντίς η δυστυχία να τους σμίγει, τους χωρίζει. Λες κι ο καθένας τους φοβάται μην κολλήσει από τον άλλον αρρώστια πιο βαριά απ' αυτή που τον λιώνει. Ένας διάδρομος είναι, κάμαρες από δω, κάμαρες από κει. Οι πόρτες τους μονόφυλλες· όταν είναι ανοιχτές ο γείτονας βλέπει και την πιο κρυφή γωνιά. Τώρα που πιάσαν οι ζέστες τις ανοίγουν συχνά. Κι όμως καθένας τους ζει τυλιγμένος μέσα σ' ένα κύλινδρο μοναξιάς. Όπου πάνε περπατάει μαζί τους. Ο χιτώνας του Νέσσου.

VacuumInsulationPanels

01-03-2011, 11:46

Mostos

03-03-2011, 00:23

μέσα σ'αυτό το δωμάτιο
παρέδωσε το πνεύμα
η ωραία Αθηναία κόρη
ξαπλωμένη στα μεταξωτά χιράμια
-τα ξανθά μαλλιά ξέπλεκα γύρω στην κερένια κεφαλή-
ενώ απ'τ'ανοιχτό παράθυρο
ακούγονταν
οι καμπάνες της Αγια-Σωτήρας
που βάραγαν
τον εσπερινό
ως την επομένη ξημέρωνε
η εορτή
του προφήτη Σαμουήλ

σ'αυτό μέσα το δωμάτιο
συνουσιάστηκαν τα δυο φοβερά τέρατα
κι'ευφραίνονταν
μ'αγκομαχητά κι'άγρια αλυχτίσματα
κι αγριοφωνάρες
λες και βούλγαροι υλοτόμοι
τα βάλανε με θεώρατα ελάτια
ή μάλλον
(καλύτερο)
να εγκρεμιζόντουσαν βουνά

μέσα σε αυτό το δωμάτιο
η γηραιά δέσποινα
πέρασε χρόνια και χρόνια
ανίας:
κουνούσε ανεπαίσθητα τα τρεμάμενα χέρια
προσπαθώντας στο σκοτεινιασμένο
και θολό μυαλό
να ξαναφέρη εικόνας των παλαιών της μεγαλείων
ίσαμε τη μέρα
που με βηματάκια αργά αργά
-την εξεκίνησαν-
για το γηροκομείο

μέσα εδώ εγεννηθήκαν τρία παιδιά
-γόνοι τιμίας και ευυπολήπτου οικογενείας-
που χάθηκαν
-τόπο δεν έπιασε κανένας τους-
ο ένας πήγε στην Αμερική
ο άλλος πεθανε κακήν κακώς-μπεκρής-
κι ο τρίτος
είναι κάπου ακόμη
φαροφύλακας

εδώ-ναι εδώ μέσα:σε τούτο το δωμάτιο
σκότωσε χέρι άτιμο εκείνο
τον παλληκαρά
"να τιμωρήση-λέει-εν τω προσώπω του την αναρχία"
κι έγειρ'η λεύκα και σωριάστηκε χαμαί
και κείνη η μουντή κηλίδα
του πατώματος
κει πέρα στη γωνιά
είναι το αίμα ποτάμι που χυνόταν απ΄την πληγή
και τίποτα ποτέ
δεν είταν δυνατό
να τηνε καθαρίση απ'τα σανίδια

όμως αρκεί ως εδώ'τι πάω να κάμω;
πόσο δε θάτανε κοπιαστικό
ίσως κι αδύνατο
πάντως ατελείωτο
και μάταιο ακόμη κι'ανιαρό
να σημειώσω με κάθε λεπτομέρεια
την ιστορία
την ατελείωτη
αυτού του δωματίου

(άλλοτε έμπαζαν κρεββάτια
άλλοτε τάβγαζαν
άλλοτε κεί ήταν το σκρίνιο
ύστερα η ντουλάπα
έπειτα η κασσέλα
άλλοτε στα παράθυρα είχαν βαρειά παραπετάσματα
άλλοτε τα τζάμια έμεναν γυμνά με μόνα τα παντζούρια
σε κείνη τη γωνιά μια είχανε τα εικονίσματα
άλλες φορές παντού κρέμονταν κάντρα)

να: άνθρωποι κι άνθρωποι περάσανε και φύγανε
κι άλλοι-πολλοί- εδώ μέσα γεννηθήκαν
κι άλλους πάλι εδώ μέσα τους βάλανε στην κάσσα
και τι δεν άκουσαν οι τοίχοι αυτοί
φωνές οδύνης
και φωνές χαράς
είδανε και βαφτίσια
μουγγές απελπισίες
και στεφανώματα

(θα το ξεχνούσα: και πιάνο εδω μέσα αντήχησε παίζοντας
αβρά τη Romance du Mal Aime )

έζησα και γω-ο γράφων-μεσ'σε τούτο το δωμάτιο
χρόνια πολλά-φτωχά- κι ως πάντα
κι εδώ γιομάτος πάθος ασχολήθηκα
με τη ζωγραφική την ποίηση
την γλυπτική
αλλά και τη φιλοσοφία και τον έρωτα
κι έμεινα ώρες καθισμένος
-να καπνίζω-
σε κει δα το παράθυρο
κυττάζοντας
άλλοτε τον ουρανό
και άλλοτε το δρόμο

και τώρα πρέπει-φευ-κι εγώ να φεύγω
-δε αποκλείεται άλλωστε να μου μέλλονται καλύτερα-

πάλι ενοικιάζουν το δωμάτιο

http://www.engonopoulos.gr/_homeEL/poem12.html

http://www.dailymotion.com/video/xfu1uw_yyyyyyyyyyyy-3_people

Weiss

11-03-2011, 21:38

[...]Μπορεί να ήταν άδικο απ΄ τη μεριά μου να υποβάλλω σε μια τόσο σκληρή φανταστική δοκιμασία τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμουν, ενώ το πιο πιθανό ήταν πως θα περνούσαν πλάι μου μια σχετικά ήρεμη ζωή, πέρα απ' το καλό και το κακό, χωρίς να πατήσουν ποτέ στη μεγάλη αίθουσα όπου σηκώνονται τα χέρια. Εντέλει μπορεί να πει κανείς ότι το φέρσιμό μου είχε έναν και μόνο σκοπό: να εξυψώσω τον εαυτό μου, μέσα από μια ηθική αυταρέσκεια, πάνω απ' όλους τους άλλους. Αλλά η κατηγορία της έπαρσης πραγματικά δε θα ήταν δίκαιη˙ βέβαια, εγώ δεν ψήφισα ποτέ για την καταστροφή του οιουδήποτε, μα το 'ξερα πολύ καλά ότι αυτό είναι υποθετικό προσόν, αφού είχα στερηθεί αρκετά νωρίς το δικαίωμα να σηκώνω το χέρι. Για πολύν καιρό μάλιστα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι, σε ανάλογη περίσταση, τουλάχιστον δε θα ενεργούσα όπως οι άλλοι, αλλά είχα στο τέλος την εντιμότητα να γελάσω με τον εαυτό μου: ώστε εγώ θα ήμουν ο ένας και μοναδικός που δε θα σήκωνε το χέρι; θα ήμουν ο ένας και μοναδικός δίκαιος; αλίμονο, δεν έβρισκα μέσα μου την παραμικρή εγγύηση ότι θα 'μουν εγώ καλύτερος από τους άλλους˙ μόνο που σε τι άλλαζε αυτό τις σχέσεις μου με τους άλλους; Η επίγνωση της δικής μου ευτέλειας δε με συμφιλιώνει καθόλου με την ευτέλεια των ομοίων μου. Αισθάνομαι αηδία για τους ανθρώπους που τρέφουν αδελφικά αισθήματα επειδή βλέπει ο ένας στον άλλο τη δική του ευτέλεια. Τέτοια γλοιώδης αδελφοσύνη να μου λείπει.

Μίλαν Κούντερα - Το αστείο.

ikonoklast

11-03-2011, 21:43

Συνέστησα το ακριβώς αποπάνω ποστ. Καντε κι εσείς το ίδιο!

rat_poison

12-03-2011, 14:01

Άκουσα τον ikonoklast και συνέστησα κι εγώ. Θυμίζει λίγο το "υπόγειο", ή είναι η ιδέα μου;

menumission

14-03-2011, 19:08

"Save you!" I went on, jumping up from my chair and running up and down the room before her. "Save you from what? But perhaps I am worse than you myself. Why didn't you throw it in my teeth when I was giving you that sermon: 'But what did you come here yourself for? was it to read us a sermon?' Power, power was what I wanted then, sport was what I wanted, I wanted to wring out your tears, your humiliation, your hysteria—that was what I wanted then! Of course, I couldn't keep it up then, because I am a wretched creature, I was frightened, and, the devil knows why, gave you my address in my folly. Afterwards, before I got home, I was cursing and swearing at you because of that address, I hated you already because of the lies I had told you. Because I only like playing with words, only dreaming, but, do you know, what I really want is that you should all go to hell. That is what I want. I want peace; yes, I'd sell the whole world for a farthing, straight off, so long as I was left in peace. Is the world to go to pot, or am I to go without my tea? I say that the world may go to pot for me so long as I always get my tea. Did you know that, or not? Well, anyway, I know that I am a blackguard, a scoundrel, an egoist, a sluggard. Here I have been shuddering for the last three days at the thought of your coming. And do you know what has worried me particularly for these three days? That I posed as such a hero to you, and now you would see me in a wretched torn dressing-gown, beggarly, loathsome. I told you just now that I was not ashamed of my poverty; so you may as well know that I am ashamed of it; I am more ashamed of it than of anything, more afraid of it than of being found out if I were a thief, because I am as vain as though I had been skinned and the very air blowing on me hurt. Surely by now you must realise that I shall never forgive you for having found me in this wretched dressing-gown, just as I was flying at Apollon like a spiteful cur. The saviour, the former hero, was flying like a mangy, unkempt sheep-dog at his lackey, and the lackey was jeering at him! And I shall never forgive you for the tears I could not help shedding before you just now, like some silly woman put to shame! And for what I am confessing to you now, I shall never forgive you either! Yes—you must answer for it all because you turned up like this, because I am a blackguard, because I am the nastiest, stupidest, absurdest and most envious of all the worms on earth, who are not a bit better than I am, but, the devil knows why, are never put to confusion; while I shall always be insulted by every louse, that is my doom! And what is it to me that you don't understand a word of this! And what do I care, what do I care about you, and whether you go to ruin there or not? Do you understand? How I shall hate you now after saying this, for having been here and listening. Why, it's not once in a lifetime a man speaks out like this, and then it is in hysterics! ... What more do you want? Why do you still stand confronting me, after all this? Why are you worrying me? Why don't you go?"

But at this point a strange thing happened. I was so accustomed to think and imagine everything from books, and to picture everything in the world to myself just as I had made it up in my dreams beforehand, that I could not all at once take in this strange circumstance. What happened was this: Liza, insulted and crushed by me, understood a great deal more than I imagined. She understood from all this what a woman understands first of all, if she feels genuine love, that is, that I was myself unhappy.

http://christianbookshelf.org/dostoevsky/notes_from_the_underground/chapter_20_into_my_house.htm
http://books.google.gr/books?id=7fvb86orPHgC&pg=PA211&lpg=PA211&dq=notes+underground+into+my+house+come+bold+and+free,&source=bl&ots=iDouSmvUXm&sig=wsgQ86JNuNhh2JjjmAFq0ciDFX4&hl=el&ei=Kzp-TauMB4mXOoq90OgD&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=3&ved=0CCYQ6AEwAg#v=onepage&q&f=false
http://books.google.com/books?id=zYShnMQKk48C&pg=PA30&lpg=PA30&dq=george+sand+christianity+novel+possessed&source=bl&ots=zotrvYzogK&sig=Bpa_Q6gxkjLRcpRPEBvxu9yJI8E&hl=en&ei=DEV-TYv5IsSXOubR1egG&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CBYQ6AEwAA#v=onepage&q&f=false

cybernaut

15-03-2011, 17:40

[όφτόπι] το παραπάνω κ αλλα πολλα ( κ ισως μεγαλυτερα σε εκταση) τα χω λαβει σε sms.. Μονο αυτο σας λέω !!
(άλλαξα αριθμό κ ησύχασα) [/όφτόπι]

menumission

15-03-2011, 17:44

τι λες ρε ψεύτη :moutza:

Mitsmann

15-03-2011, 17:52

[όφτόπι] το παραπάνω κ αλλα πολλα ( κ ισως μεγαλυτερα σε εκταση) τα χω λαβει σε sms.. Μονο αυτο σας λέω !!
(άλλαξα αριθμό κ ησύχασα) [/όφτόπι]

Πανηγυρια στις εταιρειες κινητης.

freak brother

16-03-2011, 19:37

τι λες ρε ψεύτη :moutza:

ποιο λογο εχει να λεει ψεμματα?

menumission

24-03-2011, 18:26

And so when Cora Tull would tell me I was not a true mother, I would think
how words go straight up in a thin, line, quick and harmless, and how terribly
doing goes along the earth, clinging to it, so that after a while the two lines
are too far apart for the same person to straddle from one to the other and that
sin and love and fear are-just sounds that people who never sinned nor loved nor
feared have for what they never had and cannot have until they forget the words.
Like Cora, who could never even cook.

She would tell me what I owed to my children and to Anse and to God. I
gave Anse the children. I did not ask for them. I did not even ask him for what
he could have given me: not-Anse. That was my duty to him, to not ask that, and
that duty I fulfilled. I would be I; I would let him be the shape and echo of
his word. That was more than he asked, because he could not have asked for that
and been Anse, using himself so with a word.

And then he died. He did not know he was dead. I would lie by him in the
dark, hearing the dark land talking of Cod's love and His beauty and His sin;
hearing the dark voicelessness in which the words are the deeds, and the other
words that are not deeds, that are just the gaps in peoples' lacks, coming down
like the cries of the geese out of the wild darkness in the old terrible nights,
fumbling at the deeds like orphans to whom are pointed out in a crowd two faces
and told, That is your father, your mother.
[...]
I hid nothing. I tried to deceive no one. I would not have cared. I merely
took the precautions that he thought necessary for his sake, not for my safety,
but just as I wore clothes in the world's face. And I would think then when Cora
talked to me, of how the high dead words in time seemed to lose even the
significance of their dead sound.
[...]
My father said that the reason for living is getting ready to stay dead. I
knew at last what he meant and that he could not have known what he meant
himself, because a man cannot know anything about cleaning up the house
afterward. And so I have cleaned my house. With Jewel--I lay by the lamp,
holding up my own head, watching him cap and suture it before he breathed--the
wild blood boiled away and the sound of it ceased. Then there was only the milk,
warm and calm, and I lying calm in the slow silence, getting ready to clean my
house.

I gave Anse Dewey Dell to negative Jewel. Then I gave him Vardaman to
replace the child I had robbed him of. And now he has three children that are
his and not mine. And then I could get ready to die.

One day I was talking to Cora. She prayed for me because she believed I was blind to sin, wanting me to kneel and pray too, because people to whom sin is just a matter of words, to them salvation is just words too.

http://www.scribd.com/doc/976219/William-Faulkner-As-I-Lay-Dying

Mitsmann

24-03-2011, 21:41

http://1.bp.blogspot.com/_Moz08RhEWgo/TC6y9MJAT5I/AAAAAAADwYQ/zDVoDJOABKg/s1600/manet-the-execution-of-maximilian.jpg

menumission

24-03-2011, 23:23

http://www.imdb.com/video/screenplay/vi682492185/
http://vimeo.com/10054441

Mitsmann

25-03-2011, 16:48

Η οικογενεια του, λατρεις των δολοπλοκιων και της βυζαντινης ιντριγκας, δολοφονησαν με δηλητηριασμενο φοντυ τον προηγουμενο Βαρωνο Φον Τυ, και ανελαβαν την Εξουσια. Εκει ταλαιπωρουσαν τους φτωχους απορους εργατες με το να τους βαζουν να φτιαχνουν συνεχεια αγαλματα δικα τους και του Μικαελ Σουμαχερ. μαζι με τη Φεραρι. Ο λαος πεινουσε και δεν ειχε ουτε ενα στρουντελ για το μεσημεριανο του. Η καταπιεση ηταν καθημερινο φαινομενο και ο πονος πονουσε πονεμενα.

απο το "Γιατι το Μιτσμανν γραφεται με 2ν. Του Μιτσμανν, εκδοσεις Neverleft Opposite Publs."

LokiTricksterGod

29-03-2011, 09:40

"Once Orlov overate on mashed peas and died. And Krylov, having found out
about it, died too. And Spiridonov died on his own accord. And Spiridonov's
wife fell off the cupboard and died too. And Spiridonov's children drowned
in the pond. And Spiridonov's grandmother took to drink and went off
panhandling. And Mikhailov stopped combing and got sick with dandruff. And
Kruglov drew a lady with a whip and lost his mind. And Perehrestov was wired
400 roubles and therefore acted with such self-importance that he got fired
from his job.
These are all decent people, but they just can't get on in life on a firm
footing."

kas

29-03-2011, 12:32

sorry kiolas alla ama den grafete titlous/syggrafeis ktl e grapste to sto imerologio sas.efxaristw.

The Good Son

29-03-2011, 15:01

oxi oti den exei dikio to gomenaki alla, google is your friend.

Krux

06-04-2011, 14:12

αφχιερωμένο στο λόκι

http://static.flickr.com/49/127425180_929a044130_o.jpg

http://static.flickr.com/55/127425380_79ef1bf686_o.jpg

metamelia3

07-04-2011, 17:00

αυτο το γαμιδι τωρα πως να το γκουγκλαρω να δω τι ειναι;

freak brother

07-04-2011, 17:07

το σχεδιο θυμιζει Mike Mignola .

rudie

07-04-2011, 17:09

emena mou thimizei Steve Dillon.

edit: mpa, oxi.

Krux

07-04-2011, 19:11

το Lucifer του Mike Carey είναι και το σχέδιο είναι του Peter Gross.

http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?24527-Mike-Carey-s-Lucifer

Ra Pariah

16-04-2011, 01:31

Σικελιανός, Λίλιθ

http://www.mediafire.com/imgbnc.php/7dae6ef0516201c0604ef3397d9e24dafde87b26e1d274ea5542e1bb459f4ac36g.jpg

http://www.mediafire.com/imgbnc.php/dad1c544060af900bba5e4d09c0156f8be41ad16c826a4da13f276cedae355a25g.jpg

http://www.mediafire.com/imgbnc.php/525687d0d040da5769a504623a1e70c47666de4162de26cca6e036248c4c1c965g.jpg

Enjoy! (ιδιαίτερη έμφαση στους στ. 71-4)

Ra Pariah

19-04-2011, 17:18

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου, κάπου στη Γαλλία.

http://www.mediafire.com/imgbnc.php/f541bc0ffffce37b4dc9e1f6d82738faa43f0844283fe102a43558dbc4c59cbd5g.jpg

R. Graves, Αποχαιρετισμός σε όλα αυτά, 168-9.

Dragonlord

28-04-2011, 22:25

the goldfish sing all night with guitars,
and the whores go down with the stars,
the whores go down with the stars

I'm sorry, sir, we close at 4:30,
besides yr mother's neck is dirty,
and the whores go down with the etc.,
the whrs. go dn. with the etc.

I'm sorry jack you can't come back,
I've fallen in love with another sap,
3/4 Italian and 1/2 Jap,
and the whores go
the whores go
etc.

ο μπουκόφσκι :drazz:

Αυτό λέγεται rhyming poem και το έχει γράψει ειρωνικά προς, γουελ, τα rhyming poems. ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΚΙ ΑΠΤΟΝ ΤΑΦΟ.

menumission

30-04-2011, 01:35

LEONINE, adj. Unlike a menagerie lion. Leonine verses are those in which a word in the middle of a line rhymes with a word at the end, as in this famous passage from Bella Peeler Silcox:
The electric light invades the dunnest deep of Hades.
Cries Pluto, 'twixt his snores: "O tempora! O mores!"
It should be explained that Mrs. Silcox does not undertake to teach pronunciation of the Greek and Latin tongues. Leonine verses are so called in honor of a poet named Leo, whom prosodists appear to find a pleasure in believing to have been the first to discover that a rhyming couplet could be run into a single line.

BLANK-VERSE, n. Unrhymed iambic pentameters — the most difficult kind of English verse to write acceptably; a kind, therefore, much affected by those who cannot acceptably write any kind.

RIME, n. Agreeing sounds in the terminals of verse, mostly bad. The verses themselves, as distinguished from prose, mostly dull. Usually (and wickedly) spelled "rhyme."

ORTHOGRAPHY, n. The science of spelling by the eye instead of the ear. Advocated with more heat than light by the outmates of every asylum for the insane. They have had to concede a few things since the time of Chaucer, but are none the less hot in defence of those to be conceded hereafter.
A spelling reformer indicted
For fudge was before the court cicted.
The judge said: "Enough —
His candle we'll snough,
And his sepulchre shall not be whicted."

RIMER, n. A poet regarded with indifference or disesteem.
The rimer quenches his unheeded fires,
The sound surceases and the sense expires.
Then the domestic dog, to east and west,
Expounds the passions burning in his breast.
The rising moon o'er that enchanted land
Pauses to hear and yearns to understand.
—Mowbray Myles

POETRY, n. A form of expression peculiar to the Land beyond the Magazines.

OUT-OF-DOORS, n. That part of one's environment upon which no government has been able to collect taxes. Chiefly useful to inspire poets.
I climbed to the top of a mountain one day
To see the sun setting in glory,
And I thought, as I looked at his vanishing ray,
Of a perfectly splendid story.

'Twas about an old man and the ass he bestrode
Till the strength of the beast was o'ertested;
Then the man would carry him miles on the road
Till Neddy was pretty well rested.

The moon rising solemnly over the crest
Of the hills to the east of my station
Displayed her broad disk to the darkening west
Like a visible new creation.

And I thought of a joke (and I laughed till I cried)
Of an idle young woman who tarried
About a church-door for a look at the bride,
Although 'twas herself that was married.

To poets all Nature is pregnant with grand
Ideas — with thought and emotion.
I pity the dunces who don't understand
The speech of earth, heaven and ocean.
—Stromboli Smith
REQUIEM, n. A mass for the dead which the minor poets assure us the winds sing o'er the graves of their favorites. Sometimes, by way of providing a varied entertainment, they sing a dirge.

DEAD, adj.
Done with the work of breathing; done
With all the world; the mad race run
Though to the end; the golden goal
Attained and found to be a hole!
—Squatol Johnes

http://www.thedevilsdictionary.com/
http://www.scribd.com/doc/37690652/%CE%91%CE%9C%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%9F%CE%A5%CE%96-%CE%9C%CE%A0%CE%97%CE%A1%CE%A3-%CE%A4%CE%9F-%CE%91%CE%9B%CE%A6%CE%91%CE%92%CE%97%CE%A4%CE%91%CE%A1%CE%99-%CE%A4%CE%9F%CE%A5-%CE%94%CE%99%CE%91%CE%92%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A5-%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%A6%CE%A1%CE%91%CE%A3%CE%97-%CE%93%CE%99%CE%A9%CE%A1%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%9C%CE%A0%CE%9B%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%A3

rat_poison

19-05-2011, 20:40

O Joyce ορίζει το trolling εν έτει 1922 (Ulysses)

The mocker is never taken seriously when he is most serious.

menumission

13-06-2011, 19:41

Or is it that from being a deluder of others he has become at last his own dupe as he is, if report belie him not his own and his only enjoyer?

To those who create themselves wits at the cost of feminine delicacy (a habit of mind which he never did hold with) to them he would concede neither to bear the name nor to herit the tradition of a proper breeding: while for such that, having lost all forbearance, can lose no more, there remained the sharp antidote of experience to cause their insolency to beat a precipitate and inglorious retreat. Not but what he could feel with mettlesome youth which, caring nought for the mows of dotards or the gruntlings of the severe, is ever (as the chaste fancy of the Holy Writer express it) for eating of the tree forbid it yet not so far forth as to pretermit humanity upon any condition soever towards a gentlewoman when she was about her lawful occasions.

http://www.online-literature.com/james_joyce/ulysses/14/

metamelia3

19-06-2011, 17:28

Βλέπει Τσόντα ο Πρόεδρος;

Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δεν σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν, γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής. Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δεν νιώθουν ανίσχυροι. Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δεν θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί "ένα ίσον κανένα". Ή τρία αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: "Πως ξέπεσες έτσι;"

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απ' έξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα που βρήκε την πεμπτουσία της στο πρόσωπο του προέδρου. Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δεν δίναι τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη. Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.

Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα. Γι' αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς."

menumission

20-06-2011, 05:05

Mitsmann

20-06-2011, 09:24

TRANIO
Mi perdonato, gentle master mine,
I am in all affected as yourself;
Glad that you thus continue your resolve
To suck the sweets of sweet philosophy.
Only, good master, while we do admire
This virtue and this moral discipline,
Let's be no stoics nor no stocks, I pray;
Or so devote to Aristotle's cheques
As Ovid be an outcast quite abjured:
Balk logic with acquaintance that you have
And practise rhetoric in your common talk;
Music and poesy use to quicken you;
The mathematics and the metaphysics,
Fall to them as you find your stomach serves you;
No profit grows where is no pleasure ta'en:
In brief, sir, study what you most affect.

http://www.online-literature.com/shakespeare/shrew/3/

Presenting HORTENSIO

Cunning in music and the mathematics,
To instruct her fully in those sciences,
Whereof I know she is not ignorant:
Accept of him, or else you do me wrong:
His name is Licio, born in Mantua.

[...]

Presenting LUCENTIO

that hath been long studying at Rheims; as cunning
in Greek, Latin, and other languages, as the other
in music and mathematics: his name is Cambio; pray,
accept his service.

http://www.online-literature.com/shakespeare/shrew/5/

PRESENTING ALBERTO

Perché deve esserci sempre un resp... un deficiente di turno qua, che paga per tutti, cazzo?
Dodici anni, ventiquattro allenatori: e cazzo, sarà mica sempre l'allenatore qua che deve pagare. Sempre l'allenatore... i tifosi diano una mano alla squadra oggi invece di contestarla, che sono giovani, abbiamo fatto una squadra, diano una mano! Abbiano i coglioni di dare una mano alla squadra!
Io son là ventiquattro ore al giorno, io! Ventiquattro ore al giorno sono là io! Tutti i giorni, cazzo! Non è possibile una roba del genere... vergognatevi, cazzo!
E sono arrabbiato no perché ho pareggiato... sono arrabbiato perché è uno schifo 'sta roba qua! Io non ho mai visto una roba del genere! Ma come dove siamo, cazzo? Cos'è diventato il calcio? 'na giungla, cazzo! No, no no calma... e ridono, e ridono, cosa ridete cosa? Vi divertite a scrivere cosa dopo? Cosa ridete che? Cosa ridete, cazzo? Cosa ridete? Cosa ridete? Abbiate il rispetto della gente!
Con voi bisogna dire bugie e fare i ruffiani, come coi tifosi... io non lo sono, cazzo!!! Okay? Io guardo tutti in faccia, tutti, dal primo all'ultimo! Perché sono serio, cazzo! Vado a lavorare con serietà. No, no parlo io adesso... è finita qua, cazzo. Parole! Parole di che, cazzo? Dopo quattro mesi che giochi a calcio, parole! Ma fatemi un piacere, dai, su! Cazzo! Fatemi un piacere! È ora di finirla qua, state calmi tutti, cazzo! State calmi! Non ho mai visto una roba del genere! Tutti presuntuosi, ironici, ridono: eh eccolo, arriva il scemo di turno! Qua si fanno le cose seriamente, cazzo!
No è meglio che... e vabbè lo stesso... va... non preoccup... dont uori det saum, samuan, sam pipol andestèn dett ai sei, don dont uori. Bravo. Ecco, se hai capito traducilo te allor'! Lascia che, traduci te, avanti. No no, io non ce l'ho con te. No no, io non ce l'ho con te, eh. Ho detto "traduci te". No no, io non ce l'ho con te, eh. Oh, io posso andar fuori. Scusami, no no, io posso andar fuori. A me non me ne frega neanche se m'ammazzano, perché la coscienza ce l'ho a posto! Cazzo! Lavoro 24 ore al giorno, fatela finita, cazzo! Fatela finita! E domande dal cazzo, sempre! E la pubblico, e qua e là.
E si lavora, lasciate mister Varidoia... ringraziate mister Varidoianis, ringraziatelo, cazzo, 'na brava persona. E aiutatelo mister Varidoianis, cazzo! No contestarlo, il pubblico. Cosa contesta che, il pubblico, cosa vuol contestare, cazzo. Cosa contesta? Varidoianis? Ma se se... Dopo se se ne va vedremo dopo, cosa succede. Cazzo. Cosa contestiamo, Varidoianis qua? Ma dai, su... Figa, su, basta

menumission

20-06-2011, 18:51

To Master Bastard, a minister, that made a pleasant Book of English Epigrams:

You must in pulpit treat of matters serious;
As it beseems the person and the place;
There preach of faith, repentance, hope, and grace;
Of sacraments, and such high things mysterious:
But they are too severe, and too imperious,
That unto honest sports will grant no space.
For these our minds refresh, those weary us,
And spur out doubled spirit to swifter pace.

http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Bastard

Mitsmann

20-06-2011, 19:11

IN DEFENCE OF THE BUSH by A.B. "Banjo" Paterson

So you're back from up the country, Mister Lawson, where you went,
And you're cursing all the business in a bitter discontent;
Well, we grieve to disappoint you, and it makes us sad to hear
That it wasn't cool and shady -- and there wasn't plenty beer,
And the loony bullock snorted when you first came into view;
Well, you know it's not so often that he sees a swell like you;
And the roads were hot and dusty, and the plains were burnt and brown,
And no doubt you're better suited drinking lemon-squash in town.

Yet, perchance, if you should journey down the very track you went
In a month or two at furthest you would wonder what it meant,
Where the sunbaked earth was gasping like a creature in its pain
You would find the grasses waving like a field of summer grain,
And the miles of thirsty gutters blocked with sand and choked with mud,
You would find them mighty rivers with a turbid, sweeping flood;
For the rain and drought and sunshine make no changes in the street,
In the sullen line of buildings and the ceaseless tramp of feet;
But the bush hath moods and changes, as the seasons rise and fall,
And the men who know the bush-land -- they are loyal through it all.

But you found the bush was dismal and a land of no delight,
Did you chance to hear a chorus in the shearers' huts at night?
Did they "rise up, William Riley" by the camp-fire's cheery blaze?
Did they rise him as we rose him in the good old droving days?
And the women of the homesteads and the men you chanced to meet --
Were their faces sour and saddened like the "faces in the street",
And the "shy selector children" -- were they better now or worse
Than the little city urchins who would greet you with a curse?
Is not such a life much better than the squalid street and square
Where the fallen women flaunt it in the fierce electric glare,
Where the sempstress plies her sewing till her eyes are sore and red
In a filthy, dirty attic toiling on for daily bread?
Did you hear no sweeter voices in the music of the bush
Than the roar of trams and 'buses, and the war-whoop of "the push"?
Did the magpies rouse your slumbers with their carol sweet and strange?
Did you hear the silver chiming of the bell-birds on the range?
But, perchance, the wild birds' music by your senses was despised,
For you say you'll stay in townships till the bush is civilised.
Would you make it a tea-garden and on Sundays have a band
Where the "blokes" might take their "donahs", with a "public" close at hand?
You had better stick to Sydney and make merry with the "push",
For the bush will never suit you, and you'll never suit the bush.

menumission

20-06-2011, 21:18

"We have come, monsieur, after taking cognizance of an article inserted this morning in the 'Echo de la Bievre,' to inquire of you what may be precisely the origin and bearing of that article; thinking it incredible that, having solicited our suffrages, you should, on the eve of this election, and from a most mistaken puritanism, have cast disorder and disunion into our ranks, and probably have caused the triumph of the ministerial candidate. A candidate does not belong to himself; he belongs to the electors who have promised to honor him with their votes. But," continued the orator, casting his eye at Minard, "the presence in these precincts of the candidate whom you have gone out of your way to recommend to us, indicates that between you and him there is connivance; and I have no need to ask who is being here deceived."

http://www.gutenberg.org/files/1641/1641-h/1641-h.htm#2HCH0034

Drumsick

23-06-2011, 22:05

"Shadow flipped through the newspaper to see if there was anything in it about dead men in a freight train. There wasn't. The only story of interest was on the cover: crows in record numbers were infesting the town. Local farmers wanted to hang dead crows around the town on public buildings to frighten the others away; ornithologists said that wouldn't work, that the living crows would simply eat the dead ones. The local were implacable. 'When they see the corpses of their friends' said a spokesman, 'they'll know that we don't want them here."

Gaiman - American Gods

Krux

24-06-2011, 09:31

menumission

29-06-2011, 01:49

Il y a eu aussi les cigarettes. Quand je suis entré en prison, on m'a pris ma ceinture,
mes cordons de souliers, ma cravate et tout ce que je portais dans mes poches, mes
cigarettes en particulier. Une fois en cellule, j'ai demandé qu'on me les rende. Mais on
m'a dit que c'était défendu. Les premiers jours ont été très durs. C'est peut-être cela qui
m'a le plus abattu. Je suçais des morceaux de bois que j'arrachais de la planche de
mon lit. Je promenais toute la journée une nausée perpétuelle. Je ne comprenais pas
pourquoi on me privait de cela qui ne faisait de mal à personne. Plus tard, j'ai compris
que cela faisait partie aussi de la punition. Mais à ce moment-là, je m'étais habitué à ne
plus fumer et cette punition n'en était plus une pour moi.

The lack of cigarettes, too, was a trial. When I was brought to the prison, they took away my belt, my shoelaces, and the contents of my pockets, including my cigarettes. Once I had been given a cell to myself I asked to be given back, anyhow, the cigarettes. Smoking was forbidden, they informed me. That, perhaps, was what got me down the most; in fact, I suffered really badly during the first few days. I even tore off splinters from my plank bed and sucked them. All day long I felt faint and bilious. It passed my understanding why I shouldn’t be allowed even to smoke; it could have done no one any harm. Later on, I understood the idea behind it; this privation, too, was part of my punishment. But, by the time I understood, I’d lost the craving, so it had ceased to be a punishment.

http://www.scribd.com/doc/27870913/The-Stranger-by-Albert-Camus
-------------------------------------------------------------------------------------------

It was the old Adam in me, I suppose—the taint of that first father who was the first rebel against God’s commandments. Most strange is man, ever insatiable, ever unsatisfied, never at peace with God or himself, his days filled with restlessness and useless endeavour, his nights a glut of vain dreams of desires wilful and wrong. Yes, and also I was much annoyed by my craving for tobacco. My sleep was often a torment to me, for it was then that my desires took licence to rove, so that a thousand times I dreamed myself possessed of hogsheads of tobacco—ay, and of warehouses of tobacco, and of shiploads and of entire plantations of tobacco.
[..]
In the sixth year I increased the base of my pyramid, so that in eighteen months thereafter the height of my monument was fifty feet above the height of the island. This was no tower of Babel. It served two right purposes. It gave me a lookout from which to scan the ocean for ships, and increased the likelihood of my island being sighted by the careless roving eye of any seaman. And it kept my body and mind in health. With hands never idle, there was small opportunity for Satan on that island. Only in my dreams did he torment me, principally with visions of varied foods and with imagined indulgence in the foul weed called tobacco.
[...]
As the time passed, I grew more contented with my lot, and the devil came less and less in my sleep to torment the old Adam in me with lawless visions of tobacco and savoury foods.
[...]
I cannot refrain from telling here a curious incident. The ship had by this time drifted so far away, that we were all of an hour in getting aboard. During this time I yielded to my propensities that had been baffled for eight long years, and begged of the second mate, who steered, a piece of tobacco to chew. This granted, the second mate also proffered me his pipe, filled with prime Virginia leaf. Scarce had ten minutes passed when I was taken violently sick. The reason for this was clear. My system was entirely purged of tobacco, and what I now suffered was tobacco poisoning such as afflicts any boy at the time of his first smoke. Again I had reason to be grateful to God, and from that day to the day of my death, I neither used nor desired the foul weed.

http://www.online-literature.com/london/the-jacket/19/
--------------------------------------------------------------------------------------------

Franchement, y a-t-il une excuse à cela ? Il y en a une, mais si misérable que je ne puis songer à la faire valoir. En tout cas, voilà : je n’ai jamais pu croire profondément que les affaires humaines fussent cho-ses sérieuses. Où était le sérieux, je n’en savais rien, sinon qu’il n’était pas dans tout ceci que je voyais et qui m’apparaissait seulement comme un jeu amusant, ou importun. Il y a vraiment des efforts et des convic-tions que je n’ai jamais compris. Je regardais toujours d’un air étonné, et un peu soupçonneux, ces étranges créatures qui mouraient pour de l’argent, se désespéraient pour la perte d’une « situation » ou se sacrifiaient avec de grands airs pour la prospérité de leur famille. Je comprenais mieux cet ami qui s’était mis en tête de ne plus fumer et, à force de volonté, y avait réussi. Un matin, il ouvrit le journal, lut que la première bombe H avait explose, s’instruisit de ses admirables effets et entra sans délai dans un bureau de tabac.

Tell me frankly, is there any excuse for that? There is one, but so wretched
that I cannot dream of advancing it. In any case, here it is: I have never been
really able to believe that human affairs were serious matters. I had no idea
where the serious might lie, except that it was not in all this I saw around
me which seemed to me merely an amusing game, or tiresome. There are really
efforts and convictions I have never been able to understand. I always looked with amazement, and a certain suspicion, on those strange creatures who died for money, fell into despair over the loss of a position, or sacrificed themselves with a high and mighty manner for the prosperity of their family. I could better
understand that friend who had made up his mind to stop smoking and through sheer
will power had succeeded. One morning he opened the paper, read that the first H-
bomb had been exploded, learned about its wonderful effects, and hastened to a
tobacco shop.

http://www.scribd.com/doc/887992/Albert-Camus-The-Fall

Amnesiac.

13-07-2011, 11:43

Here they are, on a day early in the Second World War: the boy and his mother on the bridge, the stick floating over the water’s surface, and Virginia’s body at the river’s bottom, as if she is dreaming of the surface, the stick, the boy and his mother, the sky and the rooks. An olive-drab truck rolls across the bridge, loaded with soldiers in uniform, who wave to the boy who has just thrown the stick. He waves back. He demands that his mother pick him up so he can see the soldiers better; so he will be more visible to them. All this enters the bridge, resounds through its wood and stone, and enters Virginia’s body. Her face, pressed sideways to the piling, absorbs it all: the truck and the soldiers, the mother and the child.

Michael Cunnigham - The Hours of Tamagothi

menumission

18-07-2011, 22:44

Jewel, fifteen feet behind me, looking
straight ahead, steps in a single stride through the window. Still staring
straight ahead, his pale eyes like wood set into his wooden face, he crosses the
floor in four strides with the rigid gravity of a cigar store Indian dressed in
patched overalls and endued with life from the hips down, and steps in a single
stride through the opposite window and into the path again just as I come around
the corner. In single file and five feet apart and Jewel now in front, we go on
up the path toward the foot of the bluff.
[...]
When we enter she turns her
head and looks at us. She has been dead these ten days. I suppose it's having
been a part of Anse for so long that she cannot even make that change, if change
it be. I can remember how when I was young I believed death to be a phenomenon
of the body; now I know it to be merely a function of the mind and that of the
minds of the ones who suffer the bereavement. The nihilists say it is the end;
the fundamentalists, the beginning; when in reality it is no more than a single
tenant or family moving out of a tenement or a town.

She looks at us. Only her eyes seem to move. It's like they touch us, not with sight or sense, but like the stream from a hose touches you, the stream at the instant of impact as dissociated from the nozzle as though it had never been
there. She does not look at Anse at all. She looks at me, then at the boy.
Beneath the quilt she is no more than a bundle of rotten sticks.
[...]
She watches me: I can feel her eyes. It's like she was shoving at me
with them. I have seen it before in women. Seen them drive from the room them
coming with sympathy and pity, with actual help, and clinging to some trifling
animal to whom they never were more than pack-horses. That's what they mean by
the love that passeth understanding: that pride, that furious desire to hide
that abject nakedness which we bring here with us, carry with us into operating
rooms, carry stubbornly and furiously with us into the earth again. I leave the
room. Beyond the porch Cash's saw snores steadily into the board. A minute later
she calls his name, her voice harsh and strong.
"Cash," she says; "you, Cash!"

http://www.scribd.com/doc/976219/William-Faulkner-As-I-Lay-Dying

commissar

20-07-2011, 01:32

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα. Καθόμασταν οι

δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας

έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. – Είσαι καλά; Του λέω.

- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι. – Άντε, στην

υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε

πάνω στο τραπέζι. – Δεν πίνεις; Ρώτησα. – Εσύ να πιεις,

απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.

Γιάννης Βαρβέρης, «Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς»

rat_poison

08-08-2011, 13:07

The Difference Engine - Stirling & Gibson

"It's a knowledge guild," he said soberly. "The bosses, the big'uns, they can take all
manner of things away from us. With their bloody laws and factories and courts and
banks . . . They can make the world to their pleasure, they can take away your home
and kin and even the work you do . . . " Mick shrugged angrily, his lean shoulders
denting the heavy fabric of the greatcoat. "And even rob a hero's daughter of her
virtue, if I'm not too bold in speaking of it." He pressed her hand against his sleeve, a
hard, trapping grip. "But they can't ever take what you know, now can they, Sybil?
They can't ever take that."

Doomsayer

25-08-2011, 13:00

From that chamber, and from that mansion, I fled aghast. The storm was still abroad in all its wrath as I found myself crossing the old causeway. Suddenly there shot along the path a wild light, and I turned to see whence a gleam so unusual could have issued ; for the vast house and its shadows were alone behind me. The radiance was that of the full, setting, and blood-red moon, which now shone vividly through that once barely-discernible fissure, of which I have before spoken as extending from the roof of the building, in a zigzag direction, to the base. While I gazed, this fissure rapidly widened - there came a fierce breath of the whirlwind - the entire orb of the satellite burst at once upon my sight - my brain reeled as I saw the mighty walls rushing asunder - there was a long tumultuous shouting sound like the voice of a thousand waters - and the deep and dank tarn at my feet closed sullenly and silently over the fragments of the "House of Usher

Edgar Allan Poe-The House Of Usher

rat_poison

25-08-2011, 13:23

ο άλλος κάνει σπόιλ το τέλος ρε μαλάκα, πάμε καλά;

LokiTricksterGod

30-08-2011, 19:35

ρε μη βαρεθείτε να το διαβάσετε είναι ααχχ:

Αλεπούδες που κινούνται στα κλεφτά και κάποιοι δειλοί κοπρίτες είναι η αποψινή κυκλοφορία που θροΐζει στις αυλές και τους δρόμους. Μια μοτοσυκλέτα έξω στον κεντρικό δρόμο, μουγκρίζοντας με θράσος σαν πολεμικό αεροπλάνο, προσπερνά το χωριό, τραβώντας για το Λονδίνο. Τα μεγάλα μπαλόνια αιωρούνται στον ουρανό σα μαργαριτάρια, και ο αέρας είναι τόσο ακίνητος που το λίγο χιόνι αυτού του πρωινού κάθεται ακόμα πάνω στα ατσάλινα καλώδια, σαν λευκή σπείρα ενός ζαχαρωτού μέντας που κατεβαίνει μέσα σε χιλιόμετρα νύχτας. Και οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να κοιμούνται στα άδεια σπίτια εκεί, άνθρωποι χαμένοι, κάποιοι για πάντα … ονειρεύονται άραγε πόλεις που φωτοβολούν με λάμπες τη νύχτα, Χριστούγεννα ιδωμένα πάλι με μάτια παιδιών κι όχι προβάτων στριμωγμένων και ευάλωτων στην γυμνή τους πλαγιά, ξασπρισμένων από τη φρικτή ακτινοβολία του Αστεριού; ή τραγούδια τόσο εύθυμα, τόσο όμορφα κι αληθινά που δεν μένουν στη μνήμη με το ξύπνημα … όνειρα για ειρήνη….

«Πώς ήταν; Πριν τον πόλεμο;» Ήξερε ότι ζούσε τότε, ήταν παιδί, αλλά δεν εννοεί αυτό. Ραδιόφωνο, στατικός θόρυβος, οι Παραλλαγές σ’ ένα Θέμα τού Φρανκ Μπριτζ σαν βούρτσα που ξεμπερδεύει το μυαλό στο BBC Home Service, ένα μπουκάλι Μοντρασέ, δώρο του Πειρατή, να δροσίζεται στο παράθυρο της κουζίνας.

«Ναι, κοίταξε», λέει με τη σπασμένη φωνή του γέρικου στραβόξυλου, ένα τρεμάμενο χέρι απλώνεται για να ζουλήξει το στήθος της με τον πιο πρόστυχο τρόπο που ξέρει, «κοριτσάκι, εξαρτάται ποιον πόλεμο εννοείς», και να ‘το που ‘ρχεται, γκουχ, γκουχ, σάλιο αναβλύζει από τη γωνία του κάτω χείλους του και κυλάει και στάζει σε μια ασημιά ίνα, είναι τόσο έξυπνος, έχει προβάρει όλα αυτά τα αηδιαστικά μικρο―

«Μην κοροϊδεύεις, μιλάω σοβαρά, Ρότζερ. Δε θυμάμαι». Βλέπει λακκάκια να εμφανίζονται στις δυο πλευρές του στόματός του καθώς το σκέφτεται, χαμογελώντας της με περίεργο τρόπο. Έτσι θα ‘ναι όταν γίνω τριάντα … αναλαμπή: πολλά παιδιά, κήπος, ένα παράθυρο, φωνές Μαμά, τι … αγγούρια και καφετιά κρεμμύδια έτοιμα να κοπούν στο τραπέζι, άνθη άγριου καρότου να γίνονται φωτεινά κίτρινα στίγματα σε μια έκταση βαθυπράσινου γρασιδιού και η φωνή του―

«Αυτό που εγώ θυμάμαι είναι ότι ήταν ανόητα. Αποπνιχτικά ανόητα. Τίποτα δεν συνέβαινε. Α, παραιτήθηκε ο Εδουάρδος ο όγδοος. Ερωτεύτηκε την―»

«Αυτό το ξέρω, διαβάζω περιοδικά. Αλλά πώς ήταν;»

«Απλώς … διάολε, ανόητα, αυτό. Ασχολιόμασταν με πράγματα που δεν ― Τζες, όντως δεν θυμάσαι;»

Παιχνίδια, ποδιές, φίλες, μια μαύρη κεραμιδόγατα με λευκά ποδαράκια, διακοπές όλη η οικογένεια στην παραλία, αρμύρα, τηγανητά ψάρια, βόλτες με το γάιδαρο, ροδακινί ταφτάς, ένα αγόρι που το έλεγαν Ρόμπιν…

«Τίποτα που να έχει χαθεί, που να μη μπορώ να ξαναβρώ».

«Μάλιστα. Ενώ οι δικές μου αναμνήσεις―»

«Ναι;» Χαμογελούν κι οι δυο.

«Κάποιος έπαιρνε πολλές ασπιρίνες. Κάποιος έπινε και μεθούσε όλη την ώρα. Κάποιος ανησυχούσε αν θα πετύχαινε να ταιριάξει τα πρωινά του κοστούμια. Κάποιος περιφρονούσε τις υψηλές τάξεις αλλά προσπαθούσε απελπισμένα να συμπεριφέρεται όπως εκείνες…».

«Και κάποιος φώναζε γιούπι, γιούπι, γιούπι, σ’ όλο το δρόμο―» η Τζέσικα ξεσπά σε χαχανητά καθώς εκείνος πάει να αγγίξει το σημείο εκείνο στα πλευρά της που ξέρει ότι δεν μπορεί να αντέξει στο γαργαλητό. Καμπουριάζει, στριφογυρίζει, τον αποφεύγει καθώς εκείνος πάει από την άλλη μεριά, πέφτει από το σοφά αλλά αμέσως σηκώνεται, και τώρα πια εκείνη γαργαλιέται παντού, μπορεί να την αγγίξει στον αστράγαλο, τον αγκώνα―

Αλλά μια ρουκέτα πέφτει ξαφνικά. Μια φοβερή έκρηξη αρκετά κοντά έξω από το χωριό: ολόκληρη η υφή του αέρα, του χρόνου, έχει μεταβληθεί ― το δίφυλλο παράθυρο πιέστηκε προς τα μέσα, και επανήλθε μ’ ένα ξύλινο τρίξιμο στη θέση του, ενώ το σπίτι ακόμα τρέμει.

Οι καρδιές τους χτυπάνε βαριά.Τα τύμπανα των αυτιών τους τεταμένα από την υπερπίεση βουίζουν με πόνο. Το αόρατο τρένο απομακρύνεται περνώντας μόλις πάνω από τη στέγη….

Κάθονται ακίνητοι τώρα σαν τα ζωγραφισμένα σκυλιά, σιωπηλοί, ανίκανοι να αγγίξουν ο ένας τον άλλο. Ο θάνατος έχει μπει από την πόρτα του κελαριού: στέκεται και τους κοιτάζει, σιδερένιος και υπομονετικός, μ’ ένα βλέμμα που λέει για προσπάθησε να γαργαλήσεις εμένα.

πυντσον - το ουρανιο τοξο της βαρυτητας

12 stars circle your brow

16-09-2011, 16:45

Φύλλωμα πλάτανου η σάρκα
και με νερό ριζώνει
Το πτώμα μου χαμογελά
Μέσα στο στόμα μου
καρπός μαύρος φυτρώνει

Πέτρα στεγνή, ψυχρή, αρχαία
Από βυθό αναβλύζει
Ο θάνατος ζει,
Και η ψύχη μου είναι νέα

Κουράστηκα νωρίς
Και ξέχασα το όνομα μου
Με συγχωρείς εικόνα μου
Συγνώμη και στα παιδιά μου

Δεν είναι η ώρα να ζήσω
Αλλ' ούτε και να πεθάνω
Μέσα στα τείχη σιωπηλά
Μόνο να τραγουδάω.

VidnaObmana

16-09-2011, 17:05

Ίταλο Καλβίνο - Παλομάρ

Πολυ ωραια συλλογη διηγηματων του Ιταλου.

Το δάγκωμα της γλώσσας

Σε μια εποχή και σε μια χώρα όπου όλοι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διατυμπανίσουν κάποια γνώμη ή κρίση τους, ο κύριος Πάλομαρ απόκτησε τη συνήθεια να δαγκώνει τη γλώσσα του τρεις φορές πριν υποστηρίξει οτιδήποτε. Αν στο τρίτο δάγκωμα της γλώσσας είναι ακόμα πεισμένος για αυτό που ήθελε να πει, το λέει, αν όχι, μένει σιωπηλός .Πράγματι, περνά εβδομάδες ή και μήνες ολόκληρους στη σιωπή.
Δε λείπουν ποτέ οι κατάλληλες ευκαιρίες που τον βοηθάνε να σιωπά, συχνά όμως τυχαίνει να μετανιώνει γιατί δεν είπε κάτι που θα μπορούσε να πει την κατάλληλ στιγμή.Συνειδητοποιεί ότι τα γεγονότα επιβεβαίωσαν εκείνο που σκεφτόταν,και ότι αν τότε είχε εκφράσει τη σκέψη του, ίσως θα επηρέαζε θετικά - έστω και σ'ένα μικρό βαθμό- αυτά τα γεγονότα.Σ' αυτές τις περιπτώσεις μοιάζει διχασμένος ανάμεσα στην ικανοποίηση ότι είχε σκεφτεί σωστά και στην ενοχή που του δημιουργεί η υπερβολική επιφυλακτικότητά του.Κι είναι αυτά τα συναισθήματα τόσο δυνατά, ώστε προσπάθησε κάποια φορά να τα εκφράσει με λέξεις, αφού όμως δάγκωσε τη γλώσσα του τριες φορές,ή μάλλον έξι, πείστηκε ότι δεν έχει κανένα απολύτως λόγο είτε να υπερηφανευέτεαι είτε να έχει ενοχές.
Το ότι είχε σκεφτεί σωστά δεν είναι κανενός είδους ανδραγάθημα: στατιστικά,μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτο ότι ανάμεσα στις πολλές λαθεμένες, συγκεχυμένες ή και κοινότυπες ιδέες που του έρχονται καθημερινά στο μυαλό, κάποια θα είναι ξεκάθαρη ή και ευφυής, όπως άλλωστε ήρθε στο δικό του μυαλό, θα μπορούσε σίγουρα να έρθει και στο μυαλό κάποιου άλλου.
Πιο πολύπλοκη είναι η αναζήτηση των λόγων που των σπρώχνουν να μην εκφράζει τη σκέψη του.Σε καιρούς γενικής σιωπής, το να συμμορφώνεται με τη σιωπή των πολλών είναι αναμφισβήτητα μια πράξη ένοχη.Σε καιρούς,αντίθετα,όπου όλοι μιλάνε πολύ, το σημαντικότερο δεν είναι να πεις το σωστό πράγμα-έτσι κι αλλιώς θα χανόταν μέσα στην πλημμύρα των λέξεων-όσο το να το πεις ξεκινώντας από μερικές προκαταρκτικές βάσεις και εμπλέκοντας στη συνέχεια το παιχνίδι των συνεπειών που θα δώσει στα λεγόμενά σου τη μεγαλύτερη δυνατή αξία. Αν όμως η αξία μιας συγκεκριμένης κοινοποίησης βρίσκεται στη συνέχεια και στη συνέπεια της γενικότερης συζήτησης στην οποία η κοινοποίηση αυτή εντάσσεται, τότε η μόνη δυνατή επιλογή για κάποιον είναι να μιλά συνεχώς ή να μη μιλά καθόλου. Στην πρώτη περίπτωση ο κύριος Πάλομαρ θα φανέρωνε ότι η σκέψη του δεν αναπτύσσεται ευθύγραμμα άλλα με ζικ-ζακ,με συνεχείς ταλαντεύσεις,αντιφάσεις,επανορθώσεις,μέσα στις οποίες θα χανόταν τελικά η ορθότητα εκείνης της κοινοποίησης του.Όσον αφορά τώρα τη δεύτερη εναλλακτική λύση, αυτή προϋποθέτει το ταλέντο της σιωπής, ταλέντο ακόμα πιο δύσκολο από το ταλέντο του λόγου.
Πράγματι, ακόμα και η σιωπή μπορεί να θεωρηθεί ομιλία, αφού δεν είναι παρά άρνηση της χρήσης του λόγου που κάνουν οι άλλοι, η έννοια όμως αυτής της σιωπής-ομιλίας βρίσκεται στις διακοπές της, δηλαδή σε όσα λέγονται κάθε τόσο και δίνουν μια βαρύτητα σε όσα δε λέγονται ποτέ.
Με άλλα λόγια,η σιωπή μπορεί να είναι χρήσιμη για ν'αποκλείει ορισμένες λέξεις ή για να τις φυλάει κάπου παράμερα ώστε να χρησιμοποιηθούν σε μια καλύτερη ευκαιρία.Το ίδιο, μια λέξη που λέγεται σήμερα μπορεί να σε γλυτώσει από εκατό αυριανές λέξεις ή να ανοίξει το δρόμο σε άλλες χίλιες. "Κάθε φορά που δαγκώνω τη γλώσσα μου - καταλήγει νοερά ο κύριος Παλομάρ- πρέπει να σκέφτομαι όχι μόνον όσα πρόκειται να πω ή να μην πω, αλλά και όσα θα ειπωθούν από μένα ή τους άλλους, αν εγώ μιλήσω ή δε μιλήσω¨. Έχοντας κάνει αυτή τη σκέψη, δαγκώνει τη γλώσσα του και παραμένει σιωπηλός.

cybernaut

13-12-2011, 05:47

Άνοιξα την κάνουλα και το στόμα μου. Το μυρωδάτο υγρό κύλησε στο στόμα μου και το κατάπια. Έκλεισα την κάνουλα και ανασηκώθηκα. Μου 'ρχόταν να ξεράσω. "Πιες κι εσύ τώρα" είπα στον Καράφλα.
"Βεβαίως" είπε "δε φοβάμαι γω, του πούστη"
Έσκυψε κάτω απ' την κάνουλα και τράβηξε μια γερή γουλιά. Δεν θα μου την έβγαινε τώρα ένα ρετάλι! Πήγα σ' ένα άλλο βαρέλι, έσκυψα, άνοιξα την κάνουλα και τράβηξα κι εγώ μια γουλιά. Σηκώθηκα. Είχα αρχίσει να φτιάχνομαι.
"Ε, Καράφλα" είπα "μ' αρέσει".
"Ε, τότε πιες κι άλλο ρε μαλάκα".
Ξαναδοκίμασα. Ήταν καλύτερο στη γεύση τώρα. Κι εγώ ένιωθα καλύτερα.
"Είναι του πατέρα σου, όμως, Καράφλα. Δεν κάνει να το πιω όλο".
"Δεν τον νοιάζει. Το 'χει κόψει".
Δεν είχα ξανανιώσει τόσο όμορφα. Ήταν καλύτερο κι απ' τη μαλακία.

Πήγαινα από βαρέλι σε βαρέλι. Ήταν σκέτη μαγεία. Γιατί να μην μου το 'χουν πει πρωτύτερα; Μ' αυτό το πράγμα η ζωή θα 'τανε θαύμα, ο άνθρωπος τέλειος, τίποτα δε θα μπορούσε να τον αγγίξει.
(...)
Εγώ δεν ανησυχούσα για τίποτε. Καθίσαμε σ' ένα παγκάκι και μασουλούσαμε κι εγώ σκεφτόμουν πως είχα ανακαλύψει κάτι που θα με βοηθούσε να αντιμετωπίσω τον ατέλειωτο καιρό που ερχόταν. Το χορτάρι έμοιαζε πιο πράσινο, τα παγκάκια πιο όμορφα και τα λουλούδια προσπαθούσαν πιο πολύ ν' ανθίσουν. Μπορεί αυτό το πράγμα να μη βοηθούσε τους χειρούργους, μα όποιος ήθελε να γίνει χειρούργος κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του, σίγουρα.

Τσαρλς Μπουκόφσκι, "Τόστ ζαμπόν" (εκδ. γράμματα, μτφ. Γ. Μπλάνας)

menumission

16-12-2011, 17:29

O Tζιριτόκωστας εγνώριζε πολύ καλά τη μαγική επιρροή που έχουν στις γυναίκες τα μυστήρια και τα σύμβολα. Aπό μακρινή παρατήρηση εγνώριζε πως ο κόσμος αυτός, που άνωθεν εστάλθηκαν οι ζητιάνοι να εκμεταλλεύωνται με την πονηρία τους, έχει διάφορες αδυναμίες και μυριοπρόσωπες ανάγκες. Έπρεπε λοιπόν κάθε ζητιάνος να παίρνη τα μέτρα του, για να κολακέψη τις αδυναμίες αυτές, να συμπληρώση τις ανάγκες, αν ήθελε να κερδίση χρήματα. Έπρεπε να μελετά πρώτ’ από ψηλά το απέραντο βασίλειό του κι έπειτα να κατεβαίνη σ’ αυτό και ν’ αρχίζη το στάδιό του πάνοπλος και απολέμητος. Για τούτο ο Tζιριτόκωστας δεν επεριοριζόταν μόνον στης ζητιανιάς τα καμώματα. Για κάθε άνθρωπον είχε και ξεχωριστήν μέθοδον ενεργείας. Σύμβολό του είχε πάντοτε το ναυτικό ρητό: «κάθε μακαράς και το ξυλοφύλλι του». Iχνηλατούσεν, εξέταζε κι εύρισκε τέλος την αδυναμία του καθενός. Όπου εκαταλάβαινε πως δεν ωφελούν οι χριστιανικές ευχές, έβανε σ’ ενέργεια διαβολικά παραγγέλματα. Όπου δεν ημπορούσε ν’ απλώση χέρι, ακόνιζε τη γλώσσα του. Όταν δεν εύρισκε τους ελεήμονες, εζητούσε τους δεισιδαίμονες, τους μωρούς. Eίχε, ναι, στη γλώσσα του το κλαψάρικο και μονότονο ψυχολόγι· αλλ’ είχε και στη σακκούλα του γαργαλιστικό το φιδόχορτο, το σερνικοβότανο, το σιδερόχορτο και άλλα χίλια μύρια βότανα της γης· είχε στον νου τα ξόρκια και στα μάτια το βάσκαμα. Kι εγνώριζε πολύ καλά, πως η παραμικρή επιτυχία τούτων ήταν αρκετή να συμπληρώση ενός και δύο ταξιδιών ελεημοσύνες. Tο ήθος του ζητιάνου έγινεν αμέσως σπουδαίο και σοβαρό. Tα καστανά μάτια του έπεφταν εδώ κι εκεί ράθυμα, αφαιρεμένα, του αφαιρεμένου νου, του πλανημένου στα υπερκόσμια πιστές εικόνες. Tα μαλλιά του κεφαλιού και τα ψαρά γένεια· η έκφρασις του προσώπου και του σωμάτου η στάσις και των χεριών τα κινήματα· τα φορέματά του αυτά, τα ξεσχισμένα και ιδιότροπα, ερχόνταν κι επρόσθεταν το προφητικό τους μεγαλείο στη μυστηριώδη και ακατανόητη δύναμη των λόγων του. Δεν ήταν ο εξευτελισμένος ζητιάνος, ο ψειρής και λιμασμένος, που με κλαψάρικη φωνή ζητεί τα ξεροκόμματα και τ’ αποφάγια των φτωχών. Ήταν παντοδύναμος μάγος, που εσυγκέντρωνε στα στιβαρά χέρια του δυνάμεις της γης και στοιχεία του αιθέρος, άγνωστα στους πολλούς θνητούς. Kαι ήταν ικανός ν’ αλλάξη όχι μόνον την τύχην, αλλά και αυτή την φύση των όντων.
[...]
Ο Τζιριτόκωστας, ήσυχος τώρα, επροχώρησε βαθύτερα. Είχεν εξασφαλίση το παράλλαγμα και δεν εσυλλογιζόταν πλέον παρά νέο ταξίδι και νέα τρόπαια. Τα κλαριά των πλατάνων μ’ ένα φύσημα του ανέμου έρριξαν καταπέτασμα πράσινο και πυκνό πίσω του, λες κι εφρόντιζαν να τον ασφαλίσουν από κάθε κυνήγημα. Η κοιλάδα πρόθυμη εδέχθηκε τον ζητιάνο στους υγρούς και μαλθακούς κρυψώνες της, όπως δέχεται τόσα κακούργα ερπετά και παράσιτα.
Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν βρίσκει της υπάρξεώς τους τον σκοπό. Και όμως τα κρατεί στους κόρφους της η Φύσις, θεότης αδιάφορη, ανεπηρέαστη, ίση δείχνοντας αγάπη και στου Κάη τους καρπούς και στα πρωτοτόκια του Άβελ.

Ανδρέας Καρκαβίτσας - Ο Ζητιάνος

metamelia1

08-02-2012, 22:05

Ξέρω πὼς τὰ bit τρέχουν σιωπηλὰ
στὶς ὑπερλεωφόρους τῆς πληροφορίας.
Θεωρία πεδίου ἠλεκτρομαγνητικοῦ
ἔχω διδαχθεῖ ἐπαρκῶς,
κυκλώματα ξέρω ἀρκετὰ
καθὼς καὶ ἰκανὰ στοιχεῖα ἠλεκτρονικῆς
ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μὲ τρομάζει
τῆς ἐπιστήμης τῶν Τηλεπικοινωνιῶν
ὁ ὑπέρλαμπρος ἀστερόης οὐρανός.

Γνωρίζω λοιπὸν ὅτι τὰ bit ἄηχα εἶναι.
Οἱ ἤχοι εἶναι ἀπὸ πράγματα πολὺ πεζότερα,
κινητηράκια δηλαδὴ κι ἀνεμιστῆρες
ἴσως κι ἐλαττωματικὰ τροφοδοτικά,
πράγματα ζωτικὰ μὲν γιὰ τὴν ἀπαγωγὴ
τῆς ἀνεπιθύμητης θερμότητας
καὶ τὴν κυκλοφορία τῶν ἠλεκτρονίων,
ὄχι ὅμως καθ᾿ ἑαυτὰ οὐσίες ζῶσες
καὶ προορισμένες γιὰ ὀργάνωση ἀνώτερη,
ὅπως οἱ μνῆμες, οἱ ἐπεξεργαστές,
οἱ διαμορφωτές, οἱ ἀποδιαμορφωτές,
οἱ κωδικοποιητές κι οἱ ἀποκωδικοποιητές.

Ὅμως ἐμένα μ᾿ ἀρέσει νὰ νομίζω
πὼς καὶ ἡ σκέψη θόρυβο μπορεῖ νὰ προκαλεῖ
καὶ πάταγο καμιὰ φορὰ νὰ κάνει.
Ἔτσι, ἀφήνομαι στὸν ἦχο
τοῦ ὑπολογιστῆ μου ἢ τοῦ modem,
στὸ βουητὸ τοῦ δέκτη ἢ τοῦ πομποῦ
καὶ λέω μέσα μου:
«νάτες οἱ σκέψεις ποὺ ἀναμεταξύ τους ὁμιλοῦν
τρέχοντας πέρα-δῶθε καὶ ξεσαλώνουν...»

Μὰ μὲ τρομάζει ὅταν ξαφνικὰ
μένουν ξεκρέμαστα ὅλα στὸν ἀέρα,
μετέωρα μὲ τὸ θανατηφόρο ἄνοιγμα
κάποιου βάρβαρου διακόπτη.
Καὶ μετὰ ἀπορῶ:
Τὶ γίναν ὅλα αὐτὰ τὰ bit,
ποῦ πῆγαν, ποῦ χάθηκαν
καθὼς καμαρωτὰ ὁδεύαν
ὡς παρελαύνουσες μαθήτριες
πρὸς ἕνα ἐκτυπωτή, ἕνα δίσκο, ἢ μιὰ ὀθόνη,
πρὶν καταφέρουν νὰ γίνουν γράμμα,
εἰκόνα,
ἦχος,
περιοχὴ συγκεκριμένης μαγνήτισης
ἢ φῶς;

rat_poison

08-02-2012, 23:57

ΧΕΔ;

Ra Pariah

12-02-2012, 16:46

υπέρλαμπρος αστερόεσσα μούτζα για το χονδροειδές λάθος «ἀστερόης». :wave:

menumission

14-02-2012, 19:14

February is pitiless, and it is boring. That parade of red numerals on its page adds up to zero: birthdays of politicians, a holiday reserved for rodents, what kind of celebrations are those? The only bubble in the flat champagne of February is Valentine’s Day. It was no accident that our ancestors pinned Valentine’s Day on February’s shirt: he or she lucky enough to have a lover in frigid, antsy February has cause for celebration, indeed.

Tom Robbins - Jitterbug Perfume

nekrobutcher

16-02-2012, 03:08

επικαιρο--->

Ελληνική Δημοκρατία
άκου καλά!
Μ' ένα γαλανόλευκο κουτάλι
με μπουκώνεις
με πηχτό σκοτάδι
συνθετικό από τους άθλους των ηρώων σου.
Δεν θέλω! Δεν ξέρω ήρωες
εκτός μονάχα
τον εαυτό μου.

Γιώργος Φιλιππίδης "Γαλάζια Μηχανή"

landy

13-03-2012, 23:21

3 επιστολες του παουντ στον τζειμς τζους

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=43005&code=4172

κι ένα κείμενο του αρτώ για την αυτοκτονία

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=41359&code=7718

menumission

22-05-2012, 22:40

http://i47.tinypic.com/2czsjl5.jpg
http://i50.tinypic.com/2ciefif.jpg
http://i50.tinypic.com/ohl99w.jpg
http://i46.tinypic.com/24vmxom.jpg
Rainer Maria Rilke, "Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή" (http://www.ikarosbooks.gr/photos/book/zooms/011.jpg)

menumission

24-08-2012, 02:04

‘My book, stuffed with phrases, has dropped to the floor. It lies under the table, to be swept up by the charwoman when she comes wearily at dawn looking for scraps of paper, old tram tickets, and here and there a note screwed into a ball and left with the litter to be swept up. What is the phrase for the moon? And the phrase for love? By what name are we to call death? I do not know. I need a little language such as lovers use, words of one syllable such as children speak when they come into the room and find their mother sewing and pick up some scrap of bright wool, a feather, or a shred of chintz. I need a howl; a cry. When the storm crosses the marsh and sweeps over me where I lie in the ditch unregarded I need no words. Nothing neat. Nothing that comes down with all its feet on the floor. None of those resonances and lovely echoes that break and chime from nerve to nerve in our breasts, making wild music, false phrases. I have done with phrases.

http://ebooks.adelaide.edu.au/w/woolf/virginia/w91w/

Art In Haste

10-09-2012, 00:55

Είμαι ένας άνθρωπος που έμελλε να ζήσει βίο ηρωικό και να κάνει τον κόσμο πιο υποφερό στα μάτια του. Εάν, σε κάποια στιγμή αδυναμίας, ανάπαυλας, χαλάρωσης, ανάγκης, γίνομαι πυρ και μανία και βγάζω καπνούς οργής που μετασχηματίζονται σε έξαλλες λέξεις - ένα παθιασμένο όνειρο, περιτυλιγμένο και δε δεμένο με εικόνες -, το λοιπόν, κάντε ό,τι θέλετε, δεχτείτε το ή όχι...αλλά εμένα μη με σκοτίζετε.

Είμαι ένας άνθρωπος ελεύθερος - και την έχω ανάγκη την ελευθερία μου. Έχω ανάγκη να μένω μόνος. Έχω ανάγκη να στοχαστώ για την αισχύνη και την απόγνωσή μου, απομονωμένος - έχω ανάγκη το ηλιόφωτο και τους λιθόστρωτους δρόμους δίχως συνοδούς, δίχως συνομιλίες, ενώπιος ενωπίω με τον εαυτό μου, μονάχα με της καρδιάς μου τη μουσική για συντροφιά. Όταν έχω να δώσω κάτι να δώσω, το δίνω. Η ληστρική περιέργειά σας μου γυρίζει τα έντερα! Οι φιλοφρονήσεις σας με εξευτελίζουν! Το τσάι σας με δηλητηριάζει! Δεν χρωστάω τίποτε και σε κανέναν. Μονάχα απέναντι στον θεό θα ήμουν υπεύθυνος, σ'αυτόν μονάχα θα λογοδοτούσα - έαν αυτός υπήρχε.

Χένρυ Μίλλερ - Ο Τροπικός του Καρκίνου

Akatanomastos

14-09-2012, 15:54

http://farm3.static.flickr.com/2295/2193909590_2b2c1f151a_b.jpg

http://en.wikipedia.org/wiki/Revenge_of_the_Lawn

menumission

14-09-2012, 19:57

But this, you will say, if it means anything, can only mean that you, the daughters of educated men, who have promised us your positive help, refuse to join our society in order that you may make another of your own. And what sort of society do you propose to found outside ours, but in cooperation with it, so that we may both work together for our common ends? That is a question which you have every right to ask, and which we must try to answer in order to justify our refusal to sign the form you send. Let us then draw rapidly in outline the kind of society which the daughters of educated men might found and join outside your society but in cooperation with its ends. In the first place, this new society, you will be relieved to learn, would have no honorary treasurer, for it would need no funds. It would have no office, no committee, no secretary; it would call no meetings; it would hold no conferences. If name it must have, it could be called the Outsiders Society. That is not a resonant name, but it has the advantage that it squares with facts — the facts of history, of law, of biography; even, it may be, with the still hidden facts of our still unknown psychology. It would consist of educated men’s daughters working in their own class — how indeed can they work in any other?13 — and by their own methods for liberty, equality and peace. Their first duty, to which they would bind themselves not by oath, for oaths and ceremonies have no part in a society which must be anonymous and elastic before everything would be not to fight with arms. [ ...]
On the other hand the next duty to which they would pledge themselves is one of considerable difficulty, and calls not only for courage and initiative, but for the special knowledge of the educated man’s daughter. It is, briefly, not to incite their brothers to fight, or to dissuade them, but to maintain an attitude of complete indifference. But the attitude expressed by the word ‘indifference’ is so complex and of such importance that it needs even here further definition. Indifference in the first place must be given a firm footing upon fact. As it is a fact that she cannot understand what instinct compels him, what glory, what interest, what manly satisfaction fighting provides for him —‘without war there would be no outlet for the manly qualities which fighting develops’— as fighting thus is a sex characteristic which she cannot share, the counterpart some claim of the maternal instinct which he cannot share, so is it an instinct which she cannot judge. The outsider therefore must leave him free to deal with this instinct by himself, because liberty of opinion must be respected, especially when it is based upon an instinct which is as foreign to her as centuries of tradition and education can make it.15 This is a fundamental and instinctive distinction upon which indifference may be based. But the outsider will make it her duty not merely to base her indifference upon instinct, but upon reason. When he says, as history proves that he has said, and may say again, ‘I am fighting to protect our country’ and thus seeks to rouse her patriotic emotion, she will ask herself, ‘What does “our country” mean to me an outsider?’ To decide this she will analyse the meaning of patriotism in her own case. She will inform herself of the position of her sex and her class in the past. She will inform herself of the amount of land, wealth and property in the possession of her own sex and class in the present — how much of ‘England’ in fact belongs to her. From the same sources she will inform herself of the legal protection which the law has given her in the past and now gives her. And if he adds that he is fighting to protect her body, she will reflect upon the degree of physical protection that she now enjoys when the words ‘Air Raid Precaution’ are written on blank walls. And if he says that he is fighting to protect England from foreign rule, she will reflect that for her there are no ‘foreigners’, since by law she becomes a foreigner if she marries a foreigner. And she will do her best to make this a fact, not by forced fraternity, but by human sympathy. All these facts will convince her reason (to put it in a nutshell) that her sex and class has very little to thank England for in the past; not much to thank England for in the present; while the security of her person in the future is highly dubious. But probably she will have imbibed, even from the governess, some romantic notion that Englishmen, those fathers and grandfathers whom she sees marching in the picture of history, are ‘superior’ to the men of other countries. This she will consider it her duty to check by comparing French historians with English; German with French; the testimony of the ruled — the Indians or the Irish, say — with the claims made by their rulers. Still some ‘patriotic’ emotion, some ingrained belief in the intellectual superiority of her own country over other countries may remain. Then she will compare English painting with French painting; English music with German music; English literature with Greek literature, for translations abound. When all these comparisons have been faithfully made by the use of reason, the outsider will find herself in possession of very good reasons for her indifference. She will find that she has no good reason to ask her brother to fight on her behalf to protect ‘our’ country. ‘“Our country,”’ she will say, ‘throughout the greater part of its history has treated me as a slave; it has denied me education or any share in its possessions. “Our” country still ceases to be mine if I marry a foreigner. “Our” country denies me the means of protecting myself, forces me to pay others a very large sum annually to protect me, and is so little able, even so, to protect me that Air Raid precautions are written on the wall. Therefore if you insist upon fighting to protect me, or “our” country, let it be understood, soberly and rationally between us, that you are fighting to gratify a sex instinct which I cannot share; to procure benefits which I have not shared and probably will not share; but not to gratify my instincts, or to protect either myself or my country. For,’ the outsider will say, ‘in fact, as a woman, I have no country. As a woman I want no country. As a woman my country is the whole world.’ And if, when reason has said its say, still some obstinate emotion remains, some love of England dropped into a child’s ears by the cawing of rooks in an elm tree, by the splash of waves on a beach, or by English voices murmuring nursery rhymes, this drop of pure, if irrational, emotion she will make serve her to give to England first what she desires of peace and freedom for the whole world. [...]
Such then are some of the methods by which the society, the anonymous and secret Society of Outsiders would help you, Sir, to prevent war and to ensure freedom. Whatever value you may attach to them you will agree that they are duties which your own sex would find it more difficult to carry out than ours; and duties moreover which are specially appropriate to the daughters of educated men. For they would need some acquaintance with the psychology of educated men, and the minds of educated men are more highly trained and their words subtler than those of working men.16 "

http://ebooks.adelaide.edu.au/w/woolf/virginia/w91tg/chapter3.html

metamelia3

15-09-2012, 21:45

Σε μία ωραία κουβέντα το θυμηθηκα. Εκπληκτικό απόσπασμα. Απ'την Εισαγωγή στη Ψυχανάλυση του Freud:

http://www.customworks.co.uk/shop/images/products/large/1226914601Freud.jpg

Before I let you go to-day, however, I should like to direct your attention a little longer to a side of the life of phantasy which deserves the most general interest. For there is a path that leads back from phantasy to reality - the pat, that is, of art. An artist is once more in rudiments an introvert, not far removed from neurosis. He is oppressed by excessively powerful instinctual needs. He desires to win honour, power, wealth, fame and the love of women; but he lacks the means for achieving these satisfactions. Consequently, like any other unsatisfied man, he turns away from reality and transfers all his interest, and his libido too, to the wishful constructions of his life of phantasy, whence the path might lead to neurosis. There must be, no doubt, a convergence of all kinds of things if this is not to be the complete outcome of his development; it is well known, indeed, how often artists in particular suffer from a partial inhibition of their efficiency owing to neurosis. Their constitution probably includes a strong capacity for sublimation and a certain degree of laxity in the repressions which are decisive for a conflict. An artist, however, finds a path back to reality in the following manner. To be sure, he is not the only on who leads a life of phantasy. Access to the half-way region of phantasy is permitted by the universal assent of mankind, and everyone suffering from privation expects to derive alleviation and consolation from it. But for those who are not artists the yield of pleasure to be derived from the sources of phantasy is very limited. The ruthlessness of their repressions force them to be content with such meagre day-dreams as are allowed to become conscious. A man who is a true artist has more at his disposal. In the first place, he understands how to work over his day-dreams in such a way as to make them lose what is too personal about them and repels strangers, and to make it possible for others to share in the enjoyment of them. He understands, too, how to tone them down so that they do not easily betray their origin from proscribed sources. Furthermore, he possesses the mysterious power of shaping some particular material until it has become a faithful image of his phantasy; and he knows, moreover, how to link so large a yield of pleasure to this representation of his unconscious phantasy that, for the time being at least, repressions are outweighed and lifted by it. If he is able to accomplish all this, he makes it possible for other people once more to derive consolation and alleviation from their own sources of pleasure in their unconscious which have become inaccessible to them; he earns their gratitude an admiration and he has thus achieved through his phantasy what originally he had achieved only in his phantasy - honour, power and the love of women.

menumission

15-09-2012, 21:59

μονο που ο φρουντ δεν ειναι λογοτεχνια

Kingdom Gone

15-09-2012, 22:10

είναι όμως μια (μεγάλη) αφήγηση!

menumission

15-09-2012, 23:12

http://books.google.gr/books?id=omGS4RvRNl0C&pg=PA37&lpg=PA37&dq=griselda+pollock+what+happens+at+this+stage+described+terms+narrative&source=bl&ots=si2kiOCAAn&sig=FLOmIir2acob3t36lql_riMwFB0&hl=el&sa=X&ei=puBUUMaGPIeW0QX24YCQCw&ved=0CC0Q6AEwAA#v=onepage&q=griselda%20pollock%20what%20happens%20at%20this%20stage%20described%20terms%20narrative&f=false

As Jacques Derrida painfully pointed out, the frequent mistake that is made in working with and on Freud is not to imagine that Freud's work itself changed the terms of all of our work as scholars. To work with psychoanalysis, apsychoanalytically, to imagine that one's desires, fantasies, aggressions and delusions are not always in play, is to fall at the very first hurdle. Freud's texts have themselves been studied for their own unconscious and this appears in his own private museum, discussed in this volume. We need not merely to work with but also to work on psychoanalysis. Mieke Bal explores the troubling implications of psychoanalysis as something we cannot do without, without denying ourselves a theoretical route into subjectivity and its plays. Yet it is implicated. Her paper moves between a study of the dream-as-artwork-as-dream re-theorised by an installation by Bill Viola and the British analyst Christopher Bollas and a reading of an installation by American artists Kathleen Gilje and Joseph Grigely who staged a parodic exhibition on a "recovered' painting by Italian Baroque painter Caravaggio "restored' to "reveal' its eroticised under-painting by Gilje. In this installation parody of "art historical, psychoanalytical and museal conventions', our desires for origins and truths behind layers of obscuring amnesia are played off against the projections and fantasies in play in scholarly interpretation. Mieke Bal raises here the questions of sexuality and sexual difference to allow a mobility that responds to the invitation to play that allows the artist to perform art history "with psychoanalysis'.

http://www.leeds.ac.uk/cath/ahrc/publishing/papers/2005/gp_psy_and_im/index.html

mellin

21-09-2012, 21:15

did i listen to pop music because i was miserable? or was i miserable because i listened to pop music?
high fidelity (the movie)

(είναι καλό το βιβλίο high fidelity??)

menumission

21-09-2012, 21:57

εδώ (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?24068-Quotes-and-Poetry/page3) είσαι

menumission

21-09-2012, 22:06

εγω τον πινκαρα

mellin

21-09-2012, 23:03

(είναι καλό το βιβλίο high fidelity??)

δε σε μούτζωσα εγώ, αν και με την ερώτηση αυτή ίσως έπρεπε =/

λολ με κάλυψες πάντως :]

menumission

21-09-2012, 23:17

κοπέλα εισ'εσύ ε;

mellin

21-09-2012, 23:48

θα περιέγραφα τον εαυτό μου με τους εξής όρους καλύτερα
kyriarchy oppressor speciesism asexual demisexual plural polyamorous otherkin trigger privilege greyasexual therian wolf system fronting reincarnation neutrois pangender genderpunk autistic aspiequeer queer lithsexual punk anarchist ableist fat-positive other-limb transethnic transsize transracial transabled transcorporeal demiheteromantic headmate fictive factive homestuck non-incest merperson karkat self-diagnosed poc pansexual pedophile gynoskolioromantic polyplatonic slenderman kintype zoophile fusion allosexual autosexual non-binary trollkin chimera insectkin lace demiromantic cyberculture panromantic headspace ageist lenteromantic trans-asian catkin genderfluid singlet woh uske usko uskos uskoself uskoselves diaspora rootlostness demonkin ostricatfairyshloof ciscaste median non-normative age-slider non-intersex genderfuck skolioromantic polyromantic spectraromantic monoamorous monogamous kitty!kink petplay animalplay teratophilia robophilia

menumission

21-09-2012, 23:54

αιδοίο έχεις αρχίδια ή και τα δύο;

mellin

22-09-2012, 00:00

εχμ φαίνεται ότι πρέπει να αλλάξω το avatar μου

Πόσο κάνει 10 συν 7

22-09-2012, 00:03

έκανες μαλακία θαρρώ!

menumission

22-09-2012, 00:14

http://www.youtube.com/watch?v=BAqxEq4ylb4&feature=youtu.be&t=22m23s

Art In Haste

30-09-2012, 01:29

Δημοτικό. Η μάνα του Νίκου είναι χωρισμένη. δείχνει δυναμική, είναι πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Δαιμόνων και βάφεται έντονα. Η δική μου δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Ο Νίκος έχει πάρει έγχρωμη μαμά και εγώ βολεύομαι ακόμα με την ασπρόμαυρη. Ζηλεύω. Σκέφτομαι και γράφω. Συμπυκνωμένος χυμός ροδάκινο. Κυρούλα. Αύριο ανθολόγιο. Γυμνάσιο. Η Ιστορία ανακατεύεται και θα ξεράσει μεγάλες στιγμές. Η μισή Ευρώπη γκρεμίζεται αλλά εγώ θέλω παπούτσια με αερόσολα. Τί να κλάσει ο Λεχ Βαλέσα μπροστά στον Φάνη Χριστοδούλου. Το πρωί στο σχολείο γελάω με ανέκδοτα σόκιν, και το απόγευμα στο σπίτι ανοίγω τη 'Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια του Σώματος' και προσπαθώ να καταλάβω τί σημαίνουν. Λύκειο. Όποιος δεν ψηφίσει κατάληψη είναι φυτό. Idiotic television. Η Μακεδονία είναι ελληνική και όποιος δεν γαμήσει στην πενταήμερη είναι αδερφή. Enter Sandman. Δύο στυλό διαρκείας και ο θεός βοηθός. Όχι blanco, απαγορεύεται. Φοιτητής. Μεγάλα σχέδια, μεγάλα όνειρα, μεγάλα λόγια, με όλα τα έξοδά σας πληρωμένα. Φέρτε μου μια χούντα να την ρίξω αμέσως, και ένα καινούριο καλσόν, να μην κυκλοφορώ με το σκισμένο. Εμπρός, λαέ;....ωπ, με συγχωρείτε λάθος νούμερο. Στρατός. Πεζικό. Ο μπαμπάς, ο παχύς κώλος του βουλευτή, το φιλί, και ως εκ θαύματος Αεροπορία. Θητεία είκοσι μηνών, έξι μήνες στα σύνορα (λέγε με Λάρισα). Έμπειροι καθηγητές διδάσκουν λούφα, ευθυνοφοβία και πισώπλατο μαχαίρωμα. Αποφοιτώ με άριστα. Μπορώ πλέον και συμμετέχω σε συζητήσεις τύπου 'και μπαίνει μέσα ο επισμηνίας, και τί με λέει ρε μαλάκα;...'

Κωστάκης Ανάν - Βολική Αναισθησία

Το βάζω και στο Blast from the past γιατί ταιρίαζει απόλυτα.

landy

30-09-2012, 02:01

φοβερή λογοτεχνία, πραγματικά...φαντάζομαι πως το υπόλοιπο δεν φτάνει σε τέτοια ύψη

wraithgr

30-09-2012, 02:46

Σε πίνκαρα γιατί είμαι αισιόδοξος και νομίζω οτι σαρκάζεις.

menumission

13-10-2012, 15:15

None of my companions seem to understand why I appear so contented. They
grumble all the time, they have ambitions, they want to show their pride and
spleen. A good proof-reader has no ambitions, no pride, no spleen. A good
proof-reader is a little like God Almighty, he's in the world but not of it.
He's for Sundays only. Sunday is his night off. On Sundays he steps down from
his pedestal and shows his ass to the faithful. Once a week he listens in on
all the private grief and misery of the world; it's enough to last him for
the rest of the week. The rest of the week he remains in the frozen winter
marshes, an absolute, an impeccable absolute, with only a vaccination mark to
distinguish him from the immense void.

menumission

10-11-2012, 22:31

The day wore on like that, with lots to eat and drink, the sun out
strong, a car to tote us around, cigars in between, dozing a little on the
beach studying the cunts passing by, talking, laughing, singing a bit too -
one of many, many days I spent like that with MacGregor. Days like that
really seemed to make the wheel stop. On the surface it was jolly and happy
go lucky; time passing like a sticky dream. But underneath it was
fatalistic, premonitory, leaving me the next day morbid and restless. I knew
very well I'd have to make a break some day; I knew very well I was pissing
my time away. But I knew also that there was nothing I could do about it -
yet. Something had to happen, something big, something that would sweep me
off my feet. All I needed was a push, but it had to be some force outside my
world that could give me the right push, that I was certain of. I couldn't
eat my heart out, because it wasn't in my nature. All my life things had
worked out all right - in the end. It wasn't in the cards for me to exert
myself. Something had to be left to Providence - in my case a whole lot.
Despite all the outward manifestations of misfortune or mismanagement I knew
that I was born with a silver spoon in my mouth. And with a double crown
too. The external situation was bad, admitted - but what bothered me more
was the internal situation. I was really afraid of myself, of my appetite,
my curiosity, my flexibility, my permeability, my malleability, my
geniality, my powers of adaptation. No situation in itself could frighten
me: I somehow always saw myself sitting pretty, sitting inside a buttercup,
as it were and sipping the honey. Even if I were flung in jail I had a hunch
I'd enjoy it. It was because I knew how not to resist, I suppose. Other
people wore themselves out tugging and straining and pulling; my strategy
was to float with the tide. What people did to me didn't bother me nearly so
much as what they were doing to others or to themselves. I was really so
damned well off inside that I had to take on the problems of the world. And
that's why I was in a mess all the time. I wasn't synchronized with my own
destiny, so to speak. I was trying to live out the world destiny. If I got
home of an evening, for instance, and there was no food in the house, not
even for the kid, I would turn right around and go looking for the food. But
what I noticed about myself, and that was what puzzled me, was that no
sooner outside and hustling for the grub than I was back at the
Weltanschauung again. I didn't think of food for us exclusively, I thought
of food in general, food in all its stages, everywhere in the world at that
hour, and how it was gotten and how it was prepared and what people did if
they didn't have it and how maybe there was a way to fix it so that
everybody would have it when they wanted it and no more time wasted on such
an idiotically simple problem. I felt sorry for the wife and kid, sure, but
also felt sorry for the Hottentots and the Australian Bushmen, not to
mention the starving Belgians and the Turks and the Armenians. I felt sorry
for the human race, for the stupidity of man and his lack of imagination.
Missing a meal wasn't so terrible - it was the ghastly emptiness of the
street that disturbed me profoundly. All those bloody houses, one like
another, and all so empty and cheerless-looking. Fine paving stones under
foot and asphalt in the middle of the street and
beautifully-hideously-elegant brown-stone stoops to walk up, and yet a guy
could walk about all day and all night on this expensive material and be
looking for a crust of bread. That's what got me. The incongruousness of it.
If one could only dash out with a dinner bell and yell "Listen, listen,
people, I'm a guy what's hungry. Who wants shoes shined? Who wants the
garbage brought out? Who wants the drainpipes cleaned out?" If you could
only go out in the street and put it to them dear like that. But no, you
don't dare to open your trap. If you tell a guy in the street you're hungry
you scare the shit out of him, he runs like hell. That's something I never
understood. I don't understand it yet. The whole thing is so simple - you
just say Yes when some one comes up to you. And if you can't say Yes you can
take him by the arm and ask some other bird to help you out. Why you have to
don a uniform and kill men you don't know, just to get that crust of bread,
is a mystery to me. That's what I think about, more than about whose trap
it's going down or how much it costs. Why should I give a fuck about what
anything costs ? I'm here to live, not to calculate. And that's just what
the bastards don't want you to do - to live! They want you to spend your
whole life adding up figures. That makes sense to them. That's reasonable.
That's intelligent. If I were running the boat things wouldn't be so orderly
perhaps, but it would be gayer, by Jesus! You wouldn't have to shit in your
pants over trifles. Maybe there wouldn't be macadamized roads and
streamlined cars and loudspeakers and gadgets of a million-billion
varieties, maybe there wouldn't even be glass in the windows, maybe you'd
have to sleep on the ground, maybe there wouldn't be French cooking and
Italian cooking and Chinese cooking, maybe people would kill each other when
their patience was exhausted and maybe nobody would stop them because there
wouldn't be any jails or any cops or judges, and there certainly wouldn't be
any cabinet ministers or legislatures because-there wouldn't be any
goddamned laws to obey or disobey, and maybe it would take months and years
to trek from place to place, but you wouldn't need a visa or a passport or a
carte d'identite because you wouldn't be registered anywhere and you
wouldn't bear a number and if you wanted to change your name every week you
could do it because it wouldn't make any difference since you wouldn't own
anything except what you could carry around with you and why would you want
to own anything when everything would be free?

Captain Harlock

10-11-2012, 23:32

Antoine de Saint-Exupéry - Ο Μικρός Πρίγκιπας

"Ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να περιγράψει "τι είναι η αγάπη" είναι αυτός ο Γάλλος συγγραφέας.Αγάπη ρε καθάρματα ντροπή είναι!!Πραγματικά πιστεύω ότι αυτό εδώ,θα έπρεπε να είναι το ιερό βιβλίο της ανθρωπότητας.Καμιά Βίβλος,κανένα Κοράνι.Ο μικρός πρίγκιπας κάνει κάθε θρησκευτικό βιβλίο που μίλησε για ΑΓΑΠΗ να μοιάζει με πόνημα της Μαρί Κυριακού (γ@μι*ται ο φασολάκης) μπροστά του!! "
http://img.pathfinder.gr/clubs/images/84/95084/11.jpg

Part 1:
Τι σημαίνει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ έχει εξημερώσει…
- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα …
- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.
- Σ’ ένα άλλο πλανήτη;
-Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;
- Όχι.
- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ’ όλα τ’ άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να ‘ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα ‘ναι υπέροχα όταν θα μ’ έχεις εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ’ αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.
Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.
- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

Part 2:
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να ‘ρχεσαι και να κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα …
Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.
- Θα ‘ταν καλύτερα να ‘ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα, πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ’ αρχίσω να ‘μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις κιόλας θ’ αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν’ ανησυχώ. Θα ‘χω ανακαλύψει το τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα ‘ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ δεν θα ξέρω πότε να φορέσω στην ψυχή μου τα καλά της… Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια μέρα να ‘ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο μέχρι τ’ αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες θα ‘μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.

Part 3:
Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να ‘ρθει η ώρα του αποχωρισμού:
- Αχ! είπε η αλεπού … Θ’ αρχίσω τα κλάματα.
- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
- Μα συ θα βάλλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Και βέβαια, είπε η αλεπού.
- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε! – Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού είναι το χρώμα του σταριού.
Ύστερα πρόσθεσε:
-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:
- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα ‘χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.
- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.

Part 4:
Και γύρισε προς την αλεπού.
- Γεια σου, είπε …
- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου … έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου …
- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου… επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην το ξεχάσει.

menumission

10-11-2012, 23:39

άλλη μια φορά εύγε καπετάνιε

- Είμαι μόνος ... είμαι μόνος ... απάντησε η ηχώ. «Παράξενος πλανήτης! σκέφτηκε. Είναι ολότελα ξερός, όλο μυτερές κορφές και παντού αλάτια. Όσο για τους ανθρώπους δεν έχουν καθόλου φαντασία. Ότι τους λες, σου το ξαναλένε ... Στον πλανήτη μου είχα ένα λουλούδι: εκείνο μου μιλούσε πάντα πρώτο ...»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ
Αφού περπάτησε για πολλές ώρες ανάμεσα από σωρούς άμμου, βράχους και χιόνια, ανακάλυψε επιτέλους ένα δρόμο. Κι όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν στους ανθρώπους.
- Καλημέρα, είπε.
Ήταν ένας κήπος γεμάτος ανθισμένα τριαντάφυλλα.
- Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα.
Ο μικρός πρίγκιπας τα κοίταξε. Όλα έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι.
- Τι είσαστε εσείς ; τα ρώτησε κατάπληκτος.
- Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν.
- Α! έκανε ο μικρός πρίγκιπας.
Κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του είχε πει ότι ήταν το μοναδικό σ' όλον τον κόσμο από το είδος του. Και να τώρα που βρίσκονταν μπροστά του πέντε χιλιάδες, όλα τα ίδια, μέσα σ' ένα μόνο κήπο!
«Πολύ θα στενοχωρηθεί, σκέφτηκε, αν τα έβλεπε όλ' αυτά ... θα το 'πιανε φοβερός βήχας και θα 'κανε σαν να 'ταν να πεθάνει για να γλιτώσει από τη γελοιοποίηση. Κι εγώ ια 'μαι αναγκασμένος να κάνω πως τάχα το περιποιούμαι γιατί, αν δεν το κάνω, για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνε τον εαυτό της να πεθάνει στ' αλήθεια...»
Ύστερα, σκέφτηκε πάλι: «Πίστευα πως ήμουν πλούσιος επειδή είχα ένα μοναδικό σ' όλο τον κόσμο λουλούδι, ενώ δεν είχα παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Αυτό και τα τρία μου ηφαίστεια που μου φτάνουν μέχρι τα γόνατα και που από αυτά το ένα, ίσως, είναι σβησμένο για πάντα, το δίχως άλλο δεν με κάνουν μεγάλο πρίγκιπα ... Και, ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, έκλαψε».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ
Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού:
- Καλημέρα, είπε η αλεπού.
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά ...
- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη ...
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος ...
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;
- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;
- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως ψάχνεις για κότες;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;

VidnaObmana

13-11-2012, 20:05

Once a woman turns against you, forget it. They can love you, then something turns in them. They can watch you dying in a gutter, run over by a car, and they'll spit on you.

http://en.wikiquote.org/wiki/Charles_Bukowski

Captain Harlock

14-11-2012, 03:27

Ambrose Bierce - Το Αλφαβητάρι Του Διαβόλου

Γέννηση:Η πρώτη και πιο αγαπημένη μας συμφορά

Τόλμη:Ένα από τα πιο αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά του ασφαλισμένου

Ξεκουράζομαι:Σταματάω να ενοχλώ

Γάμος:Τελετή στην οποία δύο άτομα αναλαμβάνουν την ευθύνη να γίνουν ένα, το ένα τίποτα και το τίποτα ανεκτό

Ιερέας:Το πρόσωπο που αναλαμβάνει τη διαχείριση των δικών μας πνευματικών υποθέσεων, προκειμένου να βελτιώσει τις δικές του υλικές

"Δεν παίζεται ο τύπος"

menumission

23-11-2012, 14:39

They had a long chat, and unbosomed themselves to each other. Hussonnet yearned after the glory and the gains of the theatre. He collaborated in the writing of vaudevilles which were not accepted, "had heaps of plans," could turn a couplet; he sang out for Frederick a few of the verses he had composed. Then, noticing on one of the shelves a volume of Hugo and another of Lamartine, he broke out into sarcastic criticisms of the romantic school. These poets had neither good sense nor correctness, and, above all, were not French! He plumed himself on his knowledge of the language, and analysed the most beautiful phrases with that snarling severity, that academic taste which persons of playful disposition exhibit when they are discussing serious art.
http://www.gutenberg.org/files/34828/34828-h/34828-h.htm
[...]
The fall of the Monarchy had been so rapid that, as soon as the first stupefaction that succeeded it had passed away, there was amongst the middle class a feeling of astonishment at the fact that they were still alive. The summary execution of some thieves, who were shot without a trial, was regarded as an act of signal justice. For a month Lamartine's phrase was repeated with reference to the red flag, "which had only gone the round of the Champ de Mars, while the tricoloured flag," etc.; and all ranged themselves under its shade, each party seeing amongst the three colours only its own, and firmly determined, as soon as it would be the most powerful, to tear away the two others.
[...]
"Look here! Think it out a bit! In a country as in a house, there must be a master, otherwise, everyone pockets something out of the money spent. At first, everybody knows that Ledru-Rollin is head over ears in debt. As for Lamartine, how can you expect a poet to understand politics? Ah! 'tis all very well for you to shake your head and to presume that you have more brains than others; all the same, what I say is true! But you are always cavilling; a person can't get in a word with you! For instance, there's Fournier-Fontaine, who had stores at Saint-Roch! do you know how much he failed for? Eight hundred thousand francs! And Gomer, the packer opposite to him—another Republican, that one—he smashed the tongs on his wife's head, and he drank so much absinthe that he is going to be put into a private asylum. That's the way with the whole of them—the Republicans! A Republic at twenty-five percent. Ah! yes! plume yourself upon it!"
http://www.gutenberg.org/files/27537/27537-h/27537-h.htm

http://www.lit.auth.gr/sites/default/files/documents/gsg285_gustav_aisthimatiki_agwgi.pdf

menumission

29-11-2012, 19:35

Το συναίσθημα του παράλογου μπορεί να χτυπήσει στο πρόσωπο
οποιονδήποτε άνθρωπο στη στροφή οποιουδήποτε δρόμου. Μέσα στην
τρομερή του γύμνια, στο χωρίς λάμψη φως του, είναι ασύλληπτο. Αλλά
αξίζει να σκεφτούμε πάνω σ' αυτό. Μάλλον είναι αλήθεια το ότι ένας
άνθρωπος μας μένει άγνωστος για πάντα, το ότι σ' αυτόν υπάρχει κάτι για
πάντα ακαθόριστο. Γνωρίζω όμως τους ανθρώπους πρακτικά και τους
γνωρίζω απ' τη συμπεριφορά τους, απ' τις πράξεις τους, απ' τις συνέπειες
που έχει στη ζωή το πέρασμά τους. Με τον ίδιο τρόπο μπορώ να καθορίσω
πρακτικά όλα τα ακαθόριστα συναισθήματα που η ανάλυση δε θα
μπορούσε να έχει καμιά επίδραση πάνω τους, να τα εξετάσω πρακτικά, να
σκεφτώ τις συνέπειές τους, να συλλάβω και να καταγράψω κάθε τους
μορφή, δημιουργώντας έτσι τον κόσμο τους. Όπως φαίνεται, είναι βέβαιο
πως δε θα μάθω καλύτερα τα προσωπικά συναισθήματα ενός ηθοποιού
επειδή τον έχω δει να παίζει εκατό φορές. Αν όμως φέρω στο μυαλό μου
το πλήθος των ηρώων που έχει ενσαρκώσει και αν ισχυριστώ πως στον
εκατοστό ήρωα τον γνωρίζω λίγο καλύτερα, καταλαβαίνουμε πως σ' αυτό
υπάρχει μια δόση αλήθειας. Αυτό το φαινομενικά παράδοξο είναι και μια
αλληγορία. Κρύβει ένα νόημα. Θέλει να πει ότι ένας άνθρωπος
χαρακτηρίζεται ευκολότερα όταν υποκρίνεται παρά όταν φέρεται με
ειλικρίνεια. Έτσι συμβαίνει, σε μικρότερο βαθμό, και με τα αφανέρωτα
μέσα στην καρδιά συναισθήματα που προδίνονται όμως εύκολα απ' τις
πράξεις που κάνουμε και τις πνευματικές στάσεις που παίρνουμε.
Καταλαβαίνει κανείς πως μ' αυτό τον τρόπο προτείνω μια μέθοδο. Αλλά με
τη μέθοδο αυτή πρόκειται ν' αναλύσω, όχι να μάθω. Γιατί οι μέθοδοι έχουν
σαν αποτέλεσμα τις μεταφυσικές που με την άγνοιά τους προδίνουν τα
συμπεράσματα που μερικές φορές ισχυρίζονται πως δεν ξέρουν ακόμα.
Έτσι, οι τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου βρίσκονται ήδη στις πρώτες. Αυτή
η αλληλεξάρτηση είναι αναπόφευκτη. Μια αποκλειστική μέθοδος σημαίνει
πως κάθε αληθινή γνώση είναι ανέφικτη. Μονάχα τα φαινόμενα είναι
δυνατό ν' απαριθμηθούν, μονάχα το περιβάλλον γίνεται αισθητό.
[...]
Ακόμα και οι άνθρωποι έχουν κάτι το απάνθρωπο. Όταν για
ορισμένες ώρες βλέπουν τα πράγματα καθαρά, η μηχανική πλευρά των
χειρονομιών τους, η χωρίς νόημα παντομίμα τους, καθιστά ηλίθιο ό,τι τους
περιβάλλει. Πίσω από μια τζαμαρία, ένας άνθρωπος μιλάει στο τηλέφωνο*
δεν τον ακούμε αλλά βλέπουμε τη χωρίς νόημα μιμική του: αναρωτιόμαστε
γιατί ζει. Αυτή η απέχθεια για την απανθρωπιά του ίδιου του ανθρώπου, η
κατακόρυφη πτώση της εικόνας μας, η "ναυτία" όπως τη χαρακτηρίζει ένας
σύγχρονος συγγραφέας, αυτά επίσης αποδεικνύουν το παράλογο. Όπως το
αποδεικνύει ο ξένος που, ορισμένα δευτερόλεπτα, έρχεται να μας
συναντήσει μέσα σ' έναν καθρέφτη, ο γνωστός μα ενοχλητικός αδελφός
που ξαναβρίσκουμε στις φωτογραφίες μας, ο εαυτός μας.
[...]
"Όχι", λέει ο κατακτητής, "μην πιστεύετε πως για ν' αγαπήσω τη
δράση, χρειάστηκε να πάψω να σκέφτομαι. Αντίθετα, μπορώ κάλλιστα να
εξηγήσω ό,τι πιστεύω. Γιατί το πιστεύω δυνατά και το αντικρίζω σταθερά
και καθαρά. Δυσπιστείτε σ' αυτούς που λένε: Αυτό το ξέρω πολύ καλά για
να μπορέσω να το εκφράσω". Γιατί εάν δεν μπορούν σημαίνει πως δεν το
ξέρουν ή το εξέτασαν επιφανειακά.
Δεν έχω πολλές γνώμες. Στο τέλος μιας ζωής ο άνθρωπος βλέπει
πως πέρασαν χρόνια για να βεβαιωθεί για μια αλήθεια. Αλλά φτάνει αυτή,
αν είναι σαφής, για να καθοδηγήσει μια ύπαρξη. Όσο για τον εαυτό μου,
οπωσδήποτε έχω κάτι να πω για τον άνθρωπο. Οφείλω να μιλήσω με
σκληρότητα γι' αυτόν και, αν χρειαστεί, με την περιφρόνηση που του
πρέπει.
Ένας άντρας είναι περισσότερο άντρας με τα πράγματα που
αποσιωπά παρά με τα πράγματα που λέει. Υπάρχουν πολλά που θα
αποσιωπήσω. Αλλά πιστεύω έντονα πως όλοι εκείνοι που έκριναν τον
άνθρωπο το έκανα, έχοντας λιγότερη εμπειρία από μας, για να επιβάλλουν
την κρίση τους. Η διανόηση, η προοδευτική διανόηση, προαισθάνθηκε ίσως
εκείνο που έπρεπε να δικαιολογήσει. Μα η εποχή, τα ερείπια και το αίμα
της, μας γεμίζουν αποδείξεις.

http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2012/09/camus.sisyfos-24grammata.com_.pdf

menumission

30-11-2012, 04:34

Ναι, ο άνθρωπος είναι το ίδιο του το τέλος. Κι αυτό είναι το μοναδικό
του τέλος. Αν θέλει να είναι κάτι, είναι σ' αυτήν τη ζωή. Τώρα, το ξέρω
καλύτερα. Μερικές φορές οι κατακτητές μιλάνε για νίκη και υπεροχή. Αλλά
αυτό που θέλουν είναι να "ξεπεράσουν τον εαυτό τους". Ξέρετε καλά τι
θέλει να πει αυτό. Ο κάθε άνθρωπος, για μερικές στιγμές, έχει νοιώσει πως
μοιάζει με το Θεό. Μα αυτό προέρχεται από το ότι σε μια φωτεινή στιγμή
ένοιωσε το καταπληκτικό μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος. Οι
κατακτητές είναι οι μόνοι ανάμεσα στους ανθρώπους που αισθάνονται
αρκετά τη δύναμή τους ώστε να είναι σίγουροι πως πάντα ζουν στα ύψη
έχοντας πλήρη συνείδηση αυτού του μεγαλείου. Είναι ένα πρόβλημα
αριθμητικής πρόσθεσης ή αφαίρεσης. Οι κατακτητές μπορούν να
προσθέτουν. Δεν μπορούν όμως να προσθέσουν τίποτα περισσότερο από
τον ίδιο τον άνθρωπο, όταν το θέλει. Γι' αυτό ποτέ δεν εγκαταλείπουν το
ανθρώπινο χωνευτήρι, ρίχνοντας περισσότερη φωτιά στην ψυχή των
επαναστάσεων.
Εκεί βρίσκουν ακρωτηριασμένη τη δημιουργία αλλά κι εκεί
συναντούν τις μόνες αξίες που αγαπούν και θαυμάζουν, τον άνθρωπο και
τη σιωπή του. Αυτό αποτελεί τη φτώχεια και τον πλούτο τους μαζί. Γι'
αυτούς μια μονάχα πολυτέλεια υπάρχει, η ανθρώπινη επαφή. Πώς να μην
καταλάβουν ότι σ' αυτό τον πληγωμένο κόσμο, το κάθε τι που είναι
ανθρώπινο (κι αυτό είναι μονάχα η ανθρώπινη επαφή) έχει ένα νόημα πιο
φωτεινό. Τρυφερά πρόσωπα, δειλή αδελφοσύνη, δυνατή και αγνή φιλία
ανάμεσά στους ανθρώπους είναι τα πραγματικά πλούτη αφού είναι
περαστικοί. Ανάμεσα σ' αυτά το πνεύμα αισθάνεται καλύτερα τις
δυνατότητές του και τα όριά του. Δηλαδή τη δύναμή του. Μερικοί μίλησαν
για μεγαλοφυΐα. Προτιμώ όμως τη σκέψη. Πρέπει να παραδεχτούμε πως
μπορεί να κάνει θαύματα. Φωτίζει και κατακτά αυτή την έρημο. Γνωρίζει
τις ανάγκες της και τις περιγράφει. Θα πεθάνει μαζί με το κορμί. Το ξέρει
όμως κι αυτό είναι η ελευθερία της.

menumission

03-12-2012, 16:32

The majority of the prisoners were depraved and perverted, so that calumnies and scandal rained amongst them like hail. Our life was a constant hell, a perpetual damnation; but no one would have dared to raise a voice against the internal regulations of the prison, or against established usages. Accordingly, willingly or unwillingly, they had to be submitted to.
[...]
These things were said, and repeated in the way of morality, as sentences and proverbs, but without any one taking them seriously. They were but words in the air. There was not one man among them who admitted his iniquity. Let a stranger not a convict endeavour to reproach him with his crime, and the insults directed against him would be endless. And how refined are convicts in the matter of insults! They insult delicately, like artists; insult with the most delicate science. They endeavour not so much to offend by the expression as by the meaning, the spirit of an envenomed phrase. Their incessant quarrels developed greatly this special art.

As they only worked under the threat of an immense stick, they were idle and depraved. Those who were not already corrupt when they arrived at the convict establishment, became perverted very soon. Brought together in spite of themselves, they were perfect strangers to one another. "The devil has worn out three pairs of sandals before he got us together," they would say. Intrigues, calumnies, scandal of all kinds, envy, and hatred reigned above everything else. In this life of sloth, no ordinary spiteful tongue could make head against these murderers, with insults constantly in their mouths.

http://www.online-literature.com/dostoevsky/house-of-the-dead/2/

και θα βαλω και σχετικο αποσπασμα απο τις Αναμνησεις ενος επιζώντος της Lessing αλλά δεν το 'χω τωρα εδω περα

tamagothi

06-12-2012, 11:36

Ποίηση της Σιδώνος 1948

Τούτη εποχή / του εμφύλιου σπαραγμού
δεν είναι εποχή για ποίηση /και άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι να γραφή /είναι ως να γραφόταν
από την άλλη μεριά / αγγελτηρίων θανάτου
γι' αυτό και τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε — άλλοτε — δεν ήταν)
κι είναι — προ πάντων —
και τόσο λίγα.

Ν. Εγγονόπουλος "ΕΛΕΥΣΙΣ", 1948

"Α, δεν μ' αρέσει το πολύστιχον αυτό,
εκφράσεις τοιούτου είδους
μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες

ίσα ίσα τώρα περιμένω κι απαιτώ
να σηκωθούν οι ποιητές
να γράψουν ποιήματα φλεγόμενα
να μπουν οι στίχοι τους στα οδοφράγματα
να βάλουν στο έργο τους όλη τη δύναμή τους"

έτσι είπε και το δάχτυλο κουνούσε
και χίλιες σκέψεις μου περνούσαν απ' το νου
"καλά τα λέει" σκεφτόμουνα
κι ύστερα "μπα, ανοησίες"
κι αμέσως πάλι "έχει δίκιο το παιδί"

μα όλα αυτά είχανε λίγη σημασία
γιατί εν τέλει όποιο κι αν είναι το σωστό
πώς να γράψει κανείς αυτές τις ώρες
χωρίς να φρακάρει
το πληκτρολόγιο
απ' το χώμα

πώς να γράψει κανείς
έστω και δυο γραμμές

με την πέτρα στο χέρι

http://aimof.blogspot.gr/2008/12/1948.html

landy

17-12-2012, 03:02

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=63616&code=5305

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=63691&code=4815

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=63813&code=8752

pixies

17-12-2012, 17:50

Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες. Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία 46 διαμερίσματα και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα. Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις. Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα, και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ. Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο και από την άλλη μεριά, μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα. Πούν’ η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πούναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι. Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε.

Νίκος Τσιφόρος “ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ”

menumission

19-12-2012, 22:45

“With me,” said Dr. Tamkin, “I am at my most efficient when I don't need the fee. When I only love. Without a financial reward. I remove myself from the social influence. Especially money. The spiritual compensation is what I look for. Bringing people into the here-and-now. The real universe. That's the present moment. The past is no good to us. The future is full of anxiety. Only the present is real–the here-and-now. Seize the day.”

“Well,” said Wilhelm, his earnestness returning. “I know you are a very unusual man. I like what you say about here-and-now. Are all the people who come to see you personal friends and patients -Coo? Like that tall handsome girl, the one who always wears, those beautiful broom-stick skirts and belts?”

“She was an epileptic, and a most bad and serious pathology, too. I'm curing her successfully. She hasn't had a seizure in six months, and she used to have, one every week.”

“And that young cameraman, the one who showed us those movies from the jungles of Brazil, isn't he related to her?”

“Her brother. He's under my care, too. He has some terrible tendencies, which are to be expected when you have an epileptic sibling. I came into their lives when they needed help desperately, and took hold of them. A certain man forty years older than she had her in his control and used to give her fits by suggestion whenever she tried to leave him. If you only knew one per cent of what goes on in the city of New York! You see, I understand what it is when the lonely person begins to feel like an animal. When the night comes and he feels like howling from his window like a wolf. I'm taking complete care of that young fellow and his sister. I have to steady him down or he'll go from Bra2fl to Australia the next day. The way I keep him in the here-and-now is by teaching him Greek.”

This was a complete surprise! “What, do you know Greek?”

“A friend of mine taught me when I was in Cairo. I studied Aristotle with him to keep from being idle.”

Wilhelm tried to take in these new claims and examine them. Howling from the window like a wolf when night comes sounded genuine to him. That was something really to think about. But the Greek!

[...]

But Tamkin said, “Why do you let her make you suffer so? It defeats the original object in leaving her. Don't play her game. Now, Wilhelm, I'm trying to do you some good. I want to tell you, don't marry suffering. Some people do. They get married to it, and sleep and eat together, just as husband and wife. If they go with joy they think it's adultery.”

When Wilhelm heard this he had, in spite of himself, to admit that there was a great deal in Tamkin's words. Yes, thought Wilhelm, suffering is the only kind of life they are sure they can have, and if they quit suffering they're afraid they'll have nothing. He knows it. This time the faker knows what he's talking about.

Looking at Tamkin he believed he saw all this confessed from his usually barren face. Yes, yes, he too. One hundred falsehoods, but at last one truth. Howling like a wolf from the city window. No one can bear it any more. Everyone is so full of it that at last everybody must proclaim it. It! It!

http://www.en8848.com.cn/e/DoPrint/?classid=55&id=58679

Krux

11-01-2013, 10:23

:mouse::pink::pink::pink:

menumission

28-01-2013, 03:14

The first tree she saw on landing was a palm, which delighted her. They went to a big empty hotel standing at the corner of a vast square, and ordered lunch. When they had finished dessert, Jeanne got up to go and wander about the town, but Julien, taking her in his arms, whispered tenderly in her ear:

"Shall we go upstairs for a little while, my pet?"

"Go upstairs?" she said, with surprise; "but I am not at all tired."

He pressed her to him: "Don't you understand? For two days—"

She blushed crimson.

"Oh, what would everyone say? what would they think? You could not ask for a bedroom in the middle of the day. Oh, Julien, don't say anything about it now, please don't."

"Do you think I care what the hotel-people say or think?" he interrupted. "You'll see what difference they make to me." And he rang the bell.

She did not say anything more, but sat with downcast eyes, disgusted at her husband's desires, to which she always submitted with a feeling of shame and degradation; her senses were not yet aroused, and her hus[Pg 67]band treated her as if she shared all his ardors. When the waiter answered the bell, Julien asked him to show them to their room; the waiter, a man of true Corsican type, bearded to the eyes, did not understand, and kept saying that the room would be quite ready by the evening. Julien got out of patience.

"Get it ready at once," he said. "The journey has tired us and we want to rest."

A slight smile crept over the waiter's face, and Jeanne would have liked to run away; when they came downstairs again, an hour later, she hardly dared pass the servants, feeling sure that they would whisper and laugh behind her back. She felt vexed with Julien for not understanding her feelings, and wondering at his want of delicacy; it raised a sort of barrier between them, and, for the first time, she understood that two people can never be in perfect sympathy; they may pass through life side by side, seemingly in perfect union, but neither quite understands the other, and every soul must of necessity be for ever lonely.

[...]

Jeanne could not speak, her heart was too full, but she took Julien's hand and pressed it, feeling that she must love something or some one before all this beauty; and then, leaving this confusion of forms, they came upon another bay surrounded by a wall of blood-red granite, which cast crimson reflections into the blue sea. Jeanne exclaimed, "Oh, Julien!" and that was all she could say; a great lump came in her throat and two tears ran down her cheeks. Julien looked at her in astonishment.

"What is it, my pet?" he asked.

She dried her eyes, smiled, and said in a voice that still trembled a little. "Oh, it's nothing, I suppose I am nervous. I am so happy that the least thing upsets me."

He could not understand this nervousness; he despised the hysterical excitement to which women give way and the joy or despair into which they are cast by a mere sensation, and he thought her tears absurd. He glanced at the bad road.

"You had better look after your horse," he said.

They went down by a nearly impassable road, then turning to the right, proceeded along the gloomy valley of Ota. The path looked very dangerous, and Julien proposed that they should go up on foot. Jeanne was only too delighted to be alone with him after the emotion she had felt, so the guide went on with the mule and horses, and they walked slowly after him. The mountain seemed cleft from top to bottom, and the[Pg 71] path ran between two tremendous walls of rock which looked nearly black. The air was icy cold, and the little bit of sky that could be seen looked quite strange, it seemed so far away. A sudden noise made Jeanne look up. A large bird flew out of a hole in the rock; it was an eagle, and its open wings seemed to touch the two sides of the chasm as it mounted towards the sky. Farther on, the mountain again divided, and the path wound between the two ravines, taking abrupt turns. Jeanne went first, walking lightly and easily, sending the pebbles rolling from under her feet and fearlessly looking down the precipices. Julien followed her, a little out of breath, and keeping his eyes on the ground so that he should not feel giddy and it seemed like coming out of Hades when they suddenly came into the full sunlight.

They were very thirsty, and, seeing a damp track, they followed it till they came to a tiny spring flowing into a hollow stick which some goat-herd had put there; all around the spring the ground was carpeted with moss, and Jeanne knelt down to drink. Julien followed her example, and as she was slowly enjoying the cool water, he put his arm around her and tried to take her place at the end of the wooden pipe. In the struggle between their lips they would in turns seize the small end of the tube and hold it in their mouths for a few seconds; then, as they left it, the stream flowed on again and splashed their faces and necks, their clothes and their hands. A few drops shone in their hair like pearls, and with the water flowed their kisses.

Then Jeanne had an inspiration of love. She filled her mouth with the clear liquid, and, her cheeks puffed out like bladders, she made Julien understand that he[Pg 72] was to quench his thirst at her lips. He stretched his throat, his head thrown backwards and his arms open, and the deep draught he drank at this living spring enflamed him with desire. Jeanne leant on his shoulder with unusual affection, her heart throbbed, her bosom heaved, her eyes, filled with tears, looked softer, and she whispered:

"Julien, I love you!"

Then, drawing him to her, she threw herself down and hid her shame-stricken face in her hands. He threw himself down beside her, and pressed her passionately to him; she gasped for breath as she lay nervously waiting, and all at once she gave a loud cry as though thunderstruck by the sensation she had invited.

http://ebooks.adelaide.edu.au/m/maupassant/guy/une-vie/chapter5.html

Το παρακάτω το αντιγράφω από αυτή (http://www.politeianet.gr/index.php?page=shop.product_details&product_id=146424&option=com_virtuemart&Itemid=89&Itemid=89) την έκδοση γιατί το χωρίο λείπει στην αγγλική μετάφραση.

Alors commença l'intimité enfantine et charmante des niaiseries d'amour, des petits mots bêtes et délicieux, le baptême avec des noms mignards de tous les détours et contours et replis de leurs corps où se plaisaient leurs bouches.

Comme Jeanne dormait sur le côté droit, son téton du côté gauche était souvent à l'air au réveil. Julien, l'ayant remarqué, appelait celui-là: «monsieur de Couche-dehors» et l'autre «monsieur Lamoureux», parce que la fleur rosée du sommet semblait plus sensible aux baisers.

La route profonde entre les deux devint «l'allée de petite mère» parce qu'il s'y promenait sans cesse; et une autre route plus secrète fut dénommée le «chemin de Damas» en souvenir du val d'Ota. (http://www.gutenberg.org/cache/epub/17457/pg17457.html)
Άρχισε η παιδιάστικη και χαριτωμένη οικειότητα των ερωτευμένων, άρχισαν τα ανόητα γλυκόλογα, άρχισαν τα υποκοριστικά για κάθε γωνία, καμπύλη και φωλιά των κορμιών τους που απολάμβανε τα φιλιά τους.
Καθώς η Ζαν κοιμόταν στο δεξί πλευρό, πολλές φορές, την ώρα που ξυπνούσε, το αριστερό της στήθος βρισκόταν ξεσκέπαστο. Ο Ζυλιέν το είχε προσέξει και είχε βγάλει αυτό το στήθος "ο κύριος Αλανιάρης", και το άλλο "ο κύριος Ερωτιάρης", γιατί το ροδαλό άνθος της κορυφής του έδειχνε πιο ευαίσθητο στα φιλιά.
To βαθύ πέρασμα ανάμεσά τους έγινε "η αλέα της μητερούλας", γιατί εκείνος το ανεβοκατέβαινε αδιάκοπα. Κι ένα άλλο πέρασμα, πιο μυστικό, ονομάστηκε "ο δρόμος της Δαμασκού", σε ανάμνηση της κοιλάδας της Ότα.

Βγαίνοντας στα δεκαεπτά της χρόνια από το μοναστήρι, η Ζαν είναι γεμάτη όνειρα για τον έρωτα, γεμάτη προσδοκίες για την ευτυχία. Ο υποκόμης ντε Λαμάρ θα τη γοητεύσει με τη χάρη, την ευγένεια και τη διακριτική του τρυφερότητα. Ανεπιφύλακτα η Ζαν δέχεται να γίνει γυναίκα του. Και αμέσως μετά το γαμήλιο ταξίδι οι αυταπάτες αρχίζουν να γκρεμίζονται.

Διαβάζοντας το "καλύτερο ίσως γαλλικό μυθιστόρημα μετά τους "Αθλίους" του Ουγκώ" (Λ.Τολστόι), δεν παρακολουθούμε μόνο τη ζωή της ηρωίδας, αλλά βλέπουμε και την ανελέητη Αλήθεια της Ζωής.
http://www.biblionet.gr/book/18563/Maupassant,_Guy_de,_1850-1893/%CE%9C%CE%B9%CE%B1_%CE%B6%CF%89%CE%AE

menumission

31-01-2013, 15:56

Perhaps, however, I have wronged the public in limiting them to such words as ‘immoral,’ ‘unintelligible,’ ‘exotic,’ and ‘unhealthy.’ There is one other word that they use. That word is ‘morbid.’ They do not use it often. The meaning of the word is so simple that they are afraid of using it. Still, they use it sometimes, and, now and then, one comes across it in popular newspapers. It is, of course, a ridiculous word to apply to a work of art. For what is morbidity but a mood of emotion or a mode of thought that one cannot express? The public are all morbid, because the public can never find expression for anything. The artist is never morbid. He expresses everything. He stands outside his subject, and through its medium produces incomparable and artistic effects. To call an artist morbid because he deals with morbidity as his subject-matter is as silly as if one called Shakespeare mad because he wrote ‘King Lear.’

http://www.marxists.org/reference/archive/wilde-oscar/soul-man/index.htm

menumission

06-02-2013, 02:01

Yet genius of a sort must have existed among owmen as it must have existed among the working classes. Now and again an Emily Brontë or a Robert Burns blazes out and proves its prescence. But certainly it never got itself on paper. When, however, one reads of a witch being ducked, of a woman possessed by devils, of a wise woman selling herbs, or even of a very remarkable man who had a mother, then I think we are on the track of a lost novelist, a suppressed poet, of some mute and inglourius Jane Austen, some Emily Brontë who dashed her brains out on the moor or mooped and mowed about the highways crazed with torture that her gift had put her to.

avatar

09-03-2013, 14:20

I'm not going to cry all the time
nor shall I laugh all the time,
I don't prefer one "strain" to another.
I'd have the immediacy of a bad movie,
not just a sleeper, but also the big,
overproduced first-run kind. I want to be
at least as alive as the vulgar. And if
some aficionado of my mess says "That's
not like Frank!", all to the good! I
don't wear brown and grey suits all the time,
do I? No. I wear workshirts to the opera,
often. I want my feet to be bare,
I want my face to be shaven, and my heart--
you can't plan on the heart, but
the better part of it, my poetry, is open.

http://www.youtube.com/watch?v=i2Yrit1Da1I
Why is this song named "To a Poet"? Who is this poet? And who is Frank?
The omniscient Oracle of Delphi of our time, Google, has all the answers.

"You can't plan on the heart" is a quote from the poem "My Heart" by Francis Russell "FRANK" O'Hara, an American POET (1926-1966).

Here comes a simple story that would match all the lyrics:

While on tour in the United states, "she" (Klara or Johanna or a fictious character) falls in love with a person living there. She knows from the beginning she cannot stay there. When the tour is over she'll have to fly back to Europe. If she could have planned where, when and with whom to fall in love, of course she would have planned it differently, but "you can't plan on the heart". Back home (probably to Stockholm because it's so dark there in winter) she wallows in self-pity because her lover is so far away.

As a matter of fact, when the Söderberg sisters recorded this album together with the "Bright Eyes" musicians in the studio in Omaha, their younger brother Isaac fell in love with Mike Mogis daughter Stella. Klara and Johanna stated this in a radio interview.
Read more at http://www.songmeanings.net/songs/view/3530822107858891318/#XsgSHbJcDykUwUTm.99

avatar

09-03-2013, 14:26

My heart’s aflutter! (http://byronic.tumblr.com/post/2317531187/mayakovsky-by-frank-ohara)

Skalani Caveman

11-03-2013, 12:09

Μ' ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι.

«Διέσχισε το γρασίδι στις μύτες των ποδιών του.
Ξαφνικά την είδε μπροστά του, ξαπλωμένη στο γρασίδι δίπλα στην πισίνα.
Φορούσε ένα μαγιώ τάνγκα.
Τα πλούσια στήθη της ακουμπούσαν απαλά το γρασίδι, δεξιά κι αριστερά.
Τα ατέλειωτα πόδια της ανοιχτά, ένα θαύμα της φύσης!
Αναστέναξε με τα σαρκώδη, φιλήδονα χείλη της-του κόπηκε η αναπνοή!
Ένιωσε τον ανδρισμό του να θέλει να σκίσει τα κουμπιά του παντελονιού και να ξεχυθεί ασυγκράτητος!»

από Τα πρώτα χτυποκάρδια (http://www.youtube.com/watch?v=TfPJmDQ6-Jc#t=19m41s)

avatar

12-03-2013, 19:43

As soon as the boys had turned into Clonliffe Road together they began to speak about books and writers, saying what books they were reading and how many books there were in their fathers’ bookcases at home. Stephen listened to them in some wonderment for Boland was the dunce and Nash the idler of the class. In fact, after some talk about their favourite writers, Nash declared for Captain Marryat who, he said, was the greatest writer.
— Fudge! said Heron. Ask Dedalus. Who is the greatest writer, Dedalus?
Stephen noted the mockery in the question and said:
— Of prose do you mean?
— Yes.
— Newman, I think.
— Is it Cardinal Newman? asked Boland.
— Yes, answered Stephen.
The grin broadened on Nash’s freckled face as he turned to Stephen and said:
— And do you like Cardinal Newman, Dedalus?
— O, many say that Newman has the best prose style, Heron said to the other two in explanation, of course he’s not a poet.
— And who is the best poet, Heron? asked Boland.
— Lord Tennyson, of course, answered Heron.
— O, yes, Lord Tennyson, said Nash. We have all his poetry at home in a book.
At this Stephen forgot the silent vows he had been making and burst out:
— Tennyson a poet! Why, he’s only a rhymester!
— O, get out! said Heron. Everyone knows that Tennyson is the greatest poet.
— And who do you think is the greatest poet? asked Boland, nudging his neighbour.
— Byron, of course, answered Stephen.
Heron gave the lead and all three joined in a scornful laugh.
— What are you laughing at? asked Stephen.
— You, said Heron. Byron the greatest poet! He’s only a poet for uneducated people.
— He must be a fine poet! said Boland.
— You may keep your mouth shut, said Stephen, turning on him boldly. All you know about poetry is what you wrote up on the slates in the yard and were going to be sent to the loft for.
Boland, in fact, was said to have written on the slates in the yard a couplet about a classmate of his who often rode home from the college on a pony:
As Tyson was riding into Jerusalem He fell and hurt his Alec Kafoozelum.
This thrust put the two lieutenants to silence but Heron went on:
— In any case Byron was a heretic and immoral too.
— I don’t care what he was, cried Stephen hotly.
— You don’t care whether he was a heretic or not? said Nash.
— What do you know about it? shouted Stephen. You never read a line of anything in your life except a trans, or Boland either.
— I know that Byron was a bad man, said Boland.
— Here, catch hold of this heretic, Heron called out. In a moment Stephen was a prisoner.
— Tate made you buck up the other day, Heron went on, about the heresy in your essay.
— I’ll tell him tomorrow, said Boland.
— Will you? said Stephen. You’d be afraid to open your lips.
— Afraid?
— Ay. Afraid of your life.
— Behave yourself! cried Heron, cutting at Stephen’s legs with his cane.
It was the signal for their onset. Nash pinioned his arms behind while Boland seized a long cabbage stump which was lying in the gutter. Struggling and kicking under the cuts of the cane and the blows of the knotty stump Stephen was borne back against a barbed wire fence.
— Admit that Byron was no good.
— No.
— Admit.
— No.
— Admit.
— No. No.
At last after a fury of plunges he wrenched himself free. His tormentors set off towards Jones’s Road, laughing and jeering at him, while he, half blinded with tears, stumbled on, clenching his fists madly and sobbing.
While he was still repeating the CONFITEOR amid the indulgent laughter of his hearers and while the scenes of that malignant episode were still passing sharply and swiftly before his mind he wondered why he bore no malice now to those who had tormented him. He had not forgotten a whit of their cowardice and cruelty but the memory of it called forth no anger from him. All the descriptions of fierce love and hatred which he had met in books had seemed to him therefore unreal. Even that night as he stumbled homewards along Jones’s Road he had felt that some power was divesting him of that sudden-woven anger as easily as a fruit is divested of its soft ripe peel.

http://www.theparisreview.org/interviews/5508/the-art-of-poetry-no-89-les-murray
http://www.theparisreview.org/uploads/2f9565d7e7/5508_murray-l.jpg?keepThis=true&height=600&width=650

Ra Pariah

16-04-2013, 20:33

Δεν μπορώ
η αγχόνη τα δέντρα μου εξουθένωσε
και τα μάτια μαυρίζουν.
Δεν αντέχω
και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.
Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.
Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.
Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
κοπροκρατούν το μέλλον.
Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον εστί ΙΑ' (απόσπασμα)

ikonoklast

16-04-2013, 20:39

Β’ φάση, προτού πεις πως το `χω χάσει,
λέω το ραπ που είναι βατό για να μπορείς να δώσεις βάση
Δίχως παύση, το κρατώ ζωντανό πάση θυσία
όπως κρατάει ζωντανό το πολυτονικό η Εστία
Είπες κάτι; Φίλε μου δεν αλλάζω μονοπάτι
Μωραϊτίδη μνημονεύω και Παπαδιαμάντη

Αρτέμης Ευθύμης, Έτσι είναι γιατί έτσι πάει (απόσπασμα)

rat_poison

17-04-2013, 01:47

ε βρε σπύρο
γαλανόλευκο σουρεαλισμό με χριστιανική εσάνς σαν του οδυσσέα πού θα βρεις;

δλδ δες αντίθεση εικόνων, σαν πίνακας του νταλί
απ' τη μια μας απειλούν
OI ΣΕΛΤΖΟΥΚΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
http://boivieapedia.pbworks.com/w/page/8081142/f/seljuk%20turks.jpg

άλλα τουρκο-αράβικα φύλλα
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b6/Khazar_1.gif

και άλλα πλάσματα του σκότους που κάνουν σεξ με σκυλιά αν κατάλαβα καλά και τρων νεκρούς ή κάτι τέτοιο (κάτω ο γαλαζοαίματος κελ θουζάντ, επονομαζόμενος και lich king, φανερά αδυνατισμένος, συνέχισε έτσι Κελ, είσαι κούκλος!)
http://fc03.deviantart.net/fs70/f/2010/322/7/e/kel_thuzad_color_by_elgota-d334wqs.jpg

Oποιαδήποτε ομοιότητα ανάμεσα στην ποιητική παρομοίωση των γειτόνων εξ ανατολάς με νεκροζώντανα πλάσματα του σκότους και στις απόψεις του ελύτη, των σπιθαίων και των λοιπών oμοιδεατών καρνάβαλων είναι ξεκάθαρα συμπτωματική

Και σ' αυτόν τον πίνακα, που τα λόγια του νομπελίστα ποιητού με τόσες έντονες εικόνες έχουν σχεδόν ζωγραφίσει μπροστά στα μάτια μας, έρχεται η μεγαλειώδης αντίθεση.
Μπροστά στο σκότος, το φως
Μπροστά στο δράκο, η λόγχη του Αη-Γιώργη
Μπροστά στους undead, οι θύμησες της Ελλάδας του Ελύτη
http://www.pac.dfo-mpo.gc.ca/science/images/atlanticsalmon.jpg

http://unfspinnaker.com/wp-content/uploads/2013/04/ST-3-bud.jpg

http://www.brilliance.com/images/diamond-education/Lights-Effect-on-a-Diamond-Illustration.gif

freak brother

21-04-2013, 13:39

menu φυγε αμεσως απο το προφιλ του rat_poison

cybernaut

25-05-2013, 21:18

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Ζέφης Κολιά,
«Λώρα, η τελευταία των Μάρξ»

> Μετά από έξι μήνες επίσημων αρραβώνων, είχε δρομολογηθεί η ώρα του γάμου τους. Το πράγμα δεν μπορούσε να καθυστερήσει άλλο, λόγω μιας σειράς ηθικών ζητημάτων. Οι Μαρξ δεν ήταν τίποτα οπισθοδρομικοί γονείς, αλλά ο Λαφάργκ ήταν το κάτι άλλο: από τότε που η σχέση του με τη Λόρα έγινε γνωστή, δεν δίσταζε να τη χουφτώνει ακόμα και σε δημόσιους χώρους, σαν να ήταν το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο! Και εκείνη, η έως πρότερα αξιοπρεπής θυγατέρα του, έδειχνε να μην ενοχλείται καθόλου. Αλλά και η Τζένι, η συντηρητική αριστοκράτισσα της Τριρ, πάντα έβρισκε έναν λόγο να τον δικαιολογεί: Μα η οικογένειά του ήρθε στην Γαλλία από την Κούβα! έλεγε, λες και οι άνθρωποι στην Κούβα κυκλοφορούσαν πιάνοντας ο ένας τον κώλο του αλλουνού.
>
> Ο Πολ Λαφάργκ, με δυο λόγια, είχε πάρει τα μυαλά όλης της οικογένειας. Αν συνέχιζαν έτσι σε λίγο θα τους συζητούσε όλο το Λονδίνο, και όχι βέβαια για τη - χλιαρή - επιτυχία που είχε κάνει Το Κεφάλαιο.
>
> Η ημερομηνία του γάμου του Πολ και της Λόρας αναβλήθηκε δυο φορές, αφού ο Μαρξ δεν είχε τα χρήματα να καλύψει τη δαπάνη του πολιτικού γάμου τους: Ο θρησκευτικός γάμος δεν ήταν υποχρεωτικός στη Μεγάλη Βρετανία. Τελικά, η τελετή ορίστηκε για τις 2 Απριλίου του 1868. Εκτός από τον ίδιο τον Καρλ Μαρξ, ο Πολ Λαφάργκ απαίτησε να παρευρίσκεται ως μάρτυρας και ο Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος εξάλλου είχε αναλάβει και πάλι όλα τα έξοδα. Έγραψε μάλιστα ένα σχετικό γράμμα στον Στρατηγό με το χαρακτηριστικό χιούμορ του: …Αν και βρίσκεστε μακράν του να διαθέτετε όλα εκείνα τα ηθικά προσόντα που απαιτούνται για την σωστή εκτέλεση της αξιοσέβαστης αυτής αστικής λειτουργίας, δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που θα ήθελα περισσότερο από εσάς να βρίσκεται στο πλευρό μας κατά τη διάρκεια αυτής της εξέχουσας τελετής…

Μετά από μια λιτή τελετή στο ληξιαρχείο όπου ο Μαυριτανός συνόδευσε την κόρη του με επίσημη ρεντιγκότα και κομπρέσες σε μερικά σπυριά στα οπίσθια, το νιόπαντρο ζεύγος μαζί με τους μάρτυρες, τις οικογένειες, καθώς και μερικούς εκλεκτούς φίλους τους, γευμάτισαν σε ένα κομψό εστιατόριο της πόλης. Η Λόρα, εξαίσια μέσα στην ταφταδένια τουαλέτα της στο χρώμα της μέντας που αναδείκνυε ακόμα περισσότερο τα διάφανα μάτια και τα πυρόξανθα, στολισμένα με άνθη λεμονιάς μαλλιά της, δεν έπαψε στιγμή να είναι σφιγμένη, αγχωμένη και νευρική. Ποτέ δεν της άρεσε να βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής· ακόμα περισσότερο όταν ο θείος Φρεντ είχε βαλθεί να την πειράζει συνεχώς, διακωμωδώντας με πιπεράτα ανέκδοτα γεμάτα σεξουαλικά υπονοούμενα τον θεσμό του γάμου. Όταν σηκώθηκε απ’ το τραπέζι με πρόφαση να πουδράρει τη μύτη της, αναλύθηκε σε έναν χείμαρρο δακρύων πίσω από την σφαλισμένη πόρτα της τουαλέτας των κυριών.

Χαλάρωσε μόνο αργότερα το ίδιο βράδυ, βυθισμένη στην αγκαλιά του συζύγου της, καθώς διέσχιζαν την Μάγχη: νέοι, πανέμορφοι, ευτυχισμένοι και ενωμένοι για πάντα, στο γαμήλιο ταξίδι τους προς τις γαλλικές ακτές.

ikonoklast

25-05-2013, 21:55

Πίνκαρα.

rat_poison

25-05-2013, 22:00

και με τα δίκια σου πρόκειται για μέγα κείμενο

metamelia3

02-06-2013, 03:27

Χαλάρωσε μόνο αργότερα το ίδιο βράδυ, βυθισμένη στην αγκαλιά του συζύγου της, καθώς διέσχιζαν την Μάγχη: νέοι, πανέμορφοι, ευτυχισμένοι και ενωμένοι για πάντα, στο γαμήλιο ταξίδι τους προς τις γαλλικές ακτές.

...και είδαμε πόσο καλά κατέληξε αυτό.

landy

04-07-2013, 23:04

Η καρδιά μου στη ζέστα, σαν κουνέλι, πίσω απ' τα μικρά κάγκελα των πλευρών της, αλαφιασμένη, ζαρωμένη, ηλίθια.
Όταν πέφτεις με μιας απ' τον πύργο του Άιφελ, κάτι τέτοιο θα νιώθεις.Θα θες ν' αρπαχτείς απ' τον αέρα

-----------------------

Έγραψα τελικά στη μάνα μου.Ήταν χαρούμενη που με ξανάβρισκε η μάνα μου, και κλαψούριζε σαν σκύλα που της επέστρεψαν επιτέλους το κουτάβι της.Και πίστευε σίγουρα πως με βοηθούσε πολύ φιλώντας με, αλλά παρέμενε κατώτερη από σκύλα, αφού αυτή πίστευε στις λέξεις που της λέγανε για να με πάρουν μακριά.Η σκύλα τουλάχιστον πιστεύει μονάχα αυτό που νιώθει

:yawn:

commissar

15-09-2014, 23:03

Underwood, Lagavulin, Jack Daniel, Camus και Schopenhauer

Χτυπάει το κινητό. Κυριακή 27 Ιουλίου 2014. "Απόκρυψη". Ώρα 00:07.
Το απαντάω: -"Ναι;"
-"Τα πάθη του κόσμου. Σοπενάουερ".
Μου παίρνει λίγο χρόνο να απαντήσω: -"Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Καμύ".
Κλείνω. Χαμογελάω.
Κάθε φορά που κατεβαίνει Αθήνα και βρισκόμαστε, ξανασυστηνόμαστε.
"Είμαστε ό,τι διαβάζουμε" είχαμε πει, τότε, με μια φωνή, διαφωνώντας με της Ζωής το "Είμαστε ό,τι πίνουμε", που φώναξε όταν φεύγαμε τελευταίοι και μεθυσμένοι από το Galaxy, στις 5 η ώρα το πρωί, 22 Δεκεμβρίου του 1999. Θυμάμαι την ημερομηνία. Ήταν η τελευταία φορά που είδαμε τη Ζωή.
Σταματάω ταξί. Μπαίνω. Κλείνω την πόρτα: -"Σταδίου. Στην παλιά Βουλή". Κοιτάζω μονίμως έξω από το παράθυρο για να μη μου πιάσει την κουβέντα ο ταξιτζής.

Ο Στέργιος ξεκίναγε με τρία τέσσερα ποτήρια από κάποιο μολτ, συνήθως Lagavulin, κι όταν λιγόστευαν τα λεφτά συνέχιζε με την πιο φθηνή μπύρα του μαγαζιού. Εγώ, Havana μαύρο με δύο φέτες πορτοκάλι και έναν πάγο. Πάντα. Όσα και να πίναμε. Η Ζωή πολλά ποτήρια Μαλαγουζιά γι αρχή, και Μαργαρίτες στη συνέχεια. Της άρεσε, έλεγε, το μεθύσι της Μαργαρίτας καλύτερα από του κρασιού. Και πολλά τσιγάρα. Χρυσή Κασετίνα Καρέλια ο Στέργιος, στριφτά Old Holborn μπλε εγώ, άφιλτρα Gitanes η Ζωή.
Κάθε φορά που συναντιόμαστε με τον Στέργιο ρωτάμε ο ένας τον άλλο αν άκουσε τίποτα για τη Ζωή. "Κάποιος είπε πως την έκλεισαν σε τρελάδικο". "Μου είπε ο τάδε πως την είδε στη Ρώμη με ένα μωρό στην αγκαλιά". "Αυτοκτόνησε. Το έγραψαν κι οι εφημερίδες". "Έχει πέσει στην πρέζα, την είδε ένας στο Πεδίο του Άρεως".
Όλα αυτά αποδεικνύονταν τελικά άσχετα με τη Ζωή.
Είχαμε σκεφτεί ακόμα και την πιθανότητα να την έχουμε φανταστεί. Να μην υπήρξε πάρα μόνο στα μεθύσια μας. Αλλά ο Στέργιος έχει ακόμα για ενθύμιο ένα βρακάκι της. Που ξέμεινε από τότε στο σπίτι του. Άρα υπήρξε.
Που πάω; Παρασύρθηκα από τις σκέψεις μου και έχω πει στον ταξιτζή να πάει προς το Galaxy. Δεν πηγαίνουμε πια στο Galaxy. Ούτε πίνω πια Havana.
Βγάζω το κινητό και κάνω ότι διαβάζω μήνυμα που μόλις μου ήρθε. Γυρίζω στον ταξιτζή:
-"Συγγνώμη. Άλλαξαν τα σχέδια. Μπορούμε να γυρίσουμε; Πατησίων. Πατησίων και Κεφαλληνίας".
Ο ταρίφας κάνει μια απότομη δεξιά στροφή από την αριστερή λωρίδα και με κοιτάζει καμαρώνοντας. Τον κοιτάζω. Γυρίζει μπροστά. Γυρίζω μπροστά. Ξαναγυρίζει και με κοιτάζει. Τον ξανακοιτάζω. Μου κάνει νόημα δείχνοντας με το σαγόνι του το κινητό μου:
-"Γυναίκα;"
Την πάτησα. Αν πω "όχι", θα πρέπει να εξηγήσω. Αν πω "ναι" θα ακούσω το εγχειρίδιο του δεύτερου μεγαλύτερου γαμιά των Αθηνών μετά τον Τατσόπουλο.
-"Όχι. Δεν πρόκειται για γυναίκα". Γυρίζω μπροστά μου και τα απευθύνω όλα στο παρμπρίζ: "Δεν περιστρέφονται όλα γύρω απ' το μουνί ξέρεις, και σόρυ που το μαθαίνεις από 'μένα". Κάνω παύση, αλλά μικρή για να μην προλάβει να συνέλθει: -"Πάω να συναντήσω έναν φίλο. Έναν από τους ελάχιστους φίλους που έχω. Είναι συγγραφέας. Ένας συγγραφέας που δεν έχει εκδώσει ποτέ τίποτα. Που δεν γράφει πια τίποτα. Έχω να τον δω πάνω από έναν χρόνο". Βάζω στην τσέπη το κινητό. Βγάζω τον καπνό και αρχίζω να στρίβω τσιγάρο: "Δεν μου αρέσει να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους για πολύ γιατί τους βαριέμαι. Κι ειδικά αυτούς που συμπαθώ φροντίζω να τους βλέπω λίγο για να μην τους βαρεθώ. Τους υπόλοιπους δεν τους βλέπω καθόλου". Ο ταρίφας παρακολουθεί τα χέρια μου ενώ στρίβω. Βγάζω τσακμάκι. Ανάβω. Φυσάω τον καπνό πάνω στο παρμπρίζ. Ο ταρίφας ανοίγει το παράθυρό του. Τραβάω τζούρα, φυσάω τον καπνό, και συνεχίζω πάντα κοιτάζοντας το παρμπρίζ: "Παλιά συναντιόμασταν στο Galaxy. Τώρα πάμε στο Au Revoir. Στο πατάρι. Και δεν μιλάμε στα γεροντάκια που έχουν το μαγαζί. Ούτε και αυτοί μας μιλάνε. Ο κυρ Γιάννης στο Galaxy μας μίλαγε. Και μας κέρναγε. Κάθε τρίτη γύρα μας την κέρναγε. Και μας μίλαγε. Και χαμόγελα, και "Καλησπέρα", και "Ευχαριστούμε", και "εγώ σας ευχαριστώ", και όταν πέρναγε η ώρα και άδειαζε το μαγαζί "Να πιω κι εγώ ένα μαζί σας;" και "Τά 'χει αυτά η ζωή", μέχρι που μια μέρα μας το έσκασε το παραμύθι κι άρχισε να λέει κάτι για Παπαδόπουλους, κάτι για δρόμους που φτιάχτηκαν, κάτι για χωράφια που μοιράστηκαν και πήρε κι αυτός, κάτι για "Αν δεν τους πείραζες δεν σε πείραζαν", και τα λοιπά και τα λοιπά. Κατάλαβες; Γι' αυτό σου λέω, δεν θέλω να συναναστρέφομαι πολύ τους ανθρώπους". Τραβάω τζούρα.
Ησυχία.
-"Ε, εντάξει, δεν είχε κι άδικο ο άνθρωπος" λέει ο ταρίφας.
Μικρή σιωπή.
-"Άσε με εδώ" του λέω.
-"Είμαστε μακριά ακόμα. Το ξέρω το Au Revoir. Είναι πιο κάτω".
-"Άλλαξα γνώμη. Θα πάω με τα πόδια". Κοιτάζω ταξίμετρο. 4 και 25. Βγάζω και του πετάω ένα πεντόευρω. Ανοίγω πόρτα. Κατεβαίνω. Κοπανάω πόρτα. Με κοιτάει μέσα από το παράθυρο. Κουνάει το κεφάλι του. Φεύγει. "Άντε και γαμήσου", σκέφτομαι. Πετάω το τσιγάρο. Βγάζω και στρίβω καινούριο τσιγάρο ενώ συνεχίζω με τα πόδια.
Γι αυτό δεν θέλω να μιλάω. Γι αυτό δεν θέλω να συναναστρέφομαι πολύ τους ανθρώπους. Ποιους ανθρώπους; Άνθρωπος δεν γεννιέσαι. Άνθρωπος γίνεσαι.
Υπήρξαν παιδιά που τα μεγάλωσαν μαϊμούδες, λύκοι, σκυλιά, κατσίκες, ακόμα και πουλιά. Κανένα από τα παιδιά αυτά δεν κατάφερε ποτέ να μιλήσει. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει άνθρωπος. Ήταν πολύ αργά. Όσο κι αν προσπάθησαν οι άνθρωποι που τα βρήκαν, σε όσο μικρή ηλικία κι αν τα βρήκαν. Τα παιδιά αυτά ήταν αδύνατον να γίνουν άνθρωποι από τη στιγμή που δεν έμαθαν να είναι άνθρωποι. Παρέμειναν λύκοι, ξύπναγαν όταν ανέτειλε η σελήνη, και έτρωγαν μόνο ώμο κρέας, έβγαζαν κραυγές μαϊμούδων, ή τσίριζαν σαν πουλιά. Δεν μπόρεσαν καν να μάθουν να περπατάνε ίσια στα δυο τους πόδια ή να χέζουν σε λεκάνη τουαλέτας. Το να είσαι άνθρωπος είναι επίκτητη ιδιότητα. Μαθαίνεις να είσαι άνθρωπος, όπως μαθαίνεις να κάνεις ποδήλατο. Προφανώς και δεν γίνεται να εκπαιδευτεί ένας λύκος να γίνει άνθρωπος, αλλά από την άλλη, το παιδί που γεννάει μια γυναίκα, δεν γίνεται αυτόματα άνθρωπος επειδή κατατέθηκε Ληξιαρχική Πράξη Γέννησης στο Ληξιαρχείο του οικείου Δήμου. Το να αποτελείς μέλος μιας πολιτισμένης κοινωνίας, η γλώσσα, η επιστήμη, η φιλοσοφία, η τέχνη, και γενικά ο πολιτισμός, είναι που μεταμορφώνει τον μεγάλο πίθηκο, το πρωτεύον θηλαστικό του είδους homo, του υποειδους homo sapiens sapiens, σε άνθρωπο.

Το υπόλοιπο εδώ:
http://diogenisoskilos.blogspot.gr/2014/08/underwood-lagavulin-jack-daniel-kamus.html

fleur-get-me-not

24-09-2014, 15:05

Les hommes dans notre pays vieillissent plus vite que leur femme. Ils se dessèchent comme des feuilles de tabac. C'est la haine qui tient leurs os en place. Sans la haine, ils s'écrouleraient dans la poussière pour ne plus se relever. Le vent les ferait disparaître dans une bourrasque. Il n'y aurait plus que le gémissement de leur femme dans la nuit. Écoute-moi, j'ai deux fils. L'un est la main, l'autre, le poing. L'un prend, l'autre donne. Un jour, c'est l'un, un jour, c'est l'autre. Je t'en supplie, ne me prends pas les deux.

freak brother

24-09-2014, 15:08

ακομα να φαει μπαν αυτη ?

fleur-get-me-not

24-09-2014, 15:44

zeo

13-10-2014, 03:46

Όχι ακριβώς αποσπάσματα, αλλά δύο μικρά διηγήματα από το Historias de Cronopios y de Famas (1962) [Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα, εκδ. Ύψιλον] του Χούλιο Κορτάσαρ.

http://i.imgur.com/i6gstsp.jpg

http://i.imgur.com/VmNGnBO.jpg

sfinotouvlaki

01-12-2014, 13:59

You will become way less concerned with what other people think of you when you realize how seldom they do.

...Like having to be able to say to yourself, ‘I am pretending to sit here reading Albert Camus’s The Fall for the Literature of Alienation midterm, but actually I’m really concentrating on listening to Steve try to impress this girl over the phone, and I am feeling embarrassment and contempt for him, and am thinking he’s a poser, and at the same time I am also uncomfortably aware of times that I’ve also tried to project the idea of myself as hip and cynical so as to impress someone, meaning that not only do I sort of dislike Steve, which in all honesty I do, but part of the reason I dislike him is that when I listen to him on the phone it makes me see similarities and realize things about myself that embarrass me, but I don’t know how to quit doing them—like, if I quit trying to seem nihilistic, even just to myself, then what would happen, what would I be like?

Our house was outside the city, off one of the blacktop roads. We had us a big dog my daddy would keep on a chain in the front yard. A big part German shepherd. I hated the chain but we didn’t have a fence, we were right off the road there. The dog hated that chain. But he had dignity. What he’d do, he’d never go out to the length of the chain. He’d never even get out to where the chain got tight. Even if the mailman pulled up, or a salesman. Out of dignity, this dog pretended like he chose this one area to stay in that just happened to be inside the length of the chain. Nothing outside of that area right there interested him. He just had zero interest. So he never noticed the chain. He didn’t hate it. The chain. He just up and made it not relevant. Maybe he wasn’t pretending—maybe he really up and chose that little circle for his own world. He had a power to him. All of his life on that chain. I loved that damn dog.

I learned that the world of men as it exists today is a bureaucracy. This is an obvious truth, of course, though it is also one the ignorance of which causes great suffering.

But moreover, I discovered, in the only way that a man ever really learns anything important, the real skill that is required to succeed in a bureaucracy. I mean really succeed: do good, make a difference, serve. I discovered the key. This key is not efficiency, or probity, or insight, or wisdom. It is not political cunning, interpersonal skills, raw IQ, loyalty, vision, or any of the qualities that the bureaucratic world calls virtues, and tests for. The key is a certain capacity that underlies all these qualities, rather the way that an ability to breathe and pump blood underlies all thought and action.

The underlying bureaucratic key is the ability to deal with boredom. To function effectively in an environment that precludes everything vital and human. To breathe, so to speak, without air. The key is the ability, whether innate or conditioned, to find the other side of the rote, the picayune, the meaningless, the repetitive, the pointlessly complex. To be, in a word, unborable. It is the key to modern life. If you are immune to boredom, there is literally nothing you cannot accomplish.

“Learning how to think” really means learning how to exercise some control over how and what you think. It means being conscious and aware enough to choose what you pay attention to and to choose how you construct meaning from experience. [...]And I submit that this is what the real, no-bull-value of your liberal-arts education is supposed to be about: How to keep from going through your comfortable, prosperous, respectable adult life dead,unconscious, a slave to your head and to your natural default-setting of being uniquely, completely, imperially alone, day in and day out.

That may sound like hyperbole, or abstract nonsense. So let's get concrete.The plain fact is that you graduating seniors do not yet have any clue what “day in, day out” really means. There happen to be whole large parts of adult American life that nobody talks about in commencement speeches. One such part involves boredom, routine, and petty frustration. [...] Anyway, you finally get to the checkout line's front, and pay for your food, and wait to get your check or card authenticated by a machine, and then get told to “Have a nice day” in a voice that is the absolute voice of death [...]

The point is that petty, frustrating crap like this is exactly where the work of choosing comes in. Because the traffic jams and crowded aisles and long checkout lines give me time to think, and if I don't make a conscious decision about how to think and what to pay attention to, I'm going to be pissed and miserable every time I have to food-shop, because my natural default-setting is the certainty that situations like this are really all about me, about my hungriness and my fatigue and my desire to just get home, and it's going to seem, for all the world, like everybody else is just in my way, and who are all these people in my way? And look at how repulsive most of them are and how stupid and cow-like and dead-eyed and nonhuman they seem here in the checkout line [...]

Look, if I choose to think this way, fine, lots of us do—except that thinking this way tends to be so easy and automatic it doesn't have to be a choice. Thinking this way is my natural default- setting. It's the automatic, unconscious way that I experience the boring, frustrating, crowded parts of adult life when I'm operating on the automatic, unconscious belief that I am the center of the world and that my immediate needs and feelings are what should determine the world's priorities. The thing is that there are obviously different ways to think about these kinds of situations. [...]

I can choose to force myself to consider the likelihood that ever yone else in the supermarket's checkout line is just as bored and frustrated as I am, and that some of these people probably have much harder, more tedious or painful lives than I do, overall.

Again, please don't think that I'm giving you moral advice, or that I'm saying you're “supposed to” think this way, or that anyone expects you to just automatically do it, because it's hard, it takes will and mental effort, and if you're like me, some days you won't be able to do it, or you just flat-out won't want to. But most days, if you're aware enough to give yourself a choice, you can choose to look differently at this fat, dead-eyed, over-made-lady who just screamed at her little child in the checkout line—maybe she's not usually like this; maybe she's been up three straight nights holding the hand of her husband who's dying of bone cancer, or maybe this very lady is the low-wage clerk at the Motor Vehicles Dept. who just yesterday helped your spouse resolve a nightmarish red-tape problem through some small act of bureaucratic kindness. [...]

Of course, none of this is likely, but it's also not impossible—it just depends on what you want to consider. It will actually be within your power to experience a crowded, loud, slow, consumer-hell-type situation as not only meaningful but sacred, on fire with the same force that lit the stars
—compassion, love, the sub-surface unity of all things. Not that that mystical stuff's necessarily true: The only thing that's capital-T True is that you get to decide how you're going to try to see it. You get to consciously decide what has meaning and what doesn't. You get to decide what to worship...

Because here's something else that's true. In the day-to-day trenches of adult life, there is actually no such thing as atheism. There is no such thing as not worshipping. Everybody worships. The only choice we get is what to worship. [...] Worship your intellect, being seen as smart — you will end up
feeling stupid, a fraud, always on the verge of being found out. And so on. [...] Look, the insidious thing about these forms of worship is not that they're evil or sinful; it is that they are unconscious. [...]

Our own present culture has harnessed these forces in ways that have yielded extraordinary wealth and comfort and personal freedom. The freedom to be lords of our own tiny skull-sized kingdoms, alone at the center of all creation. This kind of freedom has much to recommend it. But of course there are all different kinds of freedom, and the kind that is most precious you will not hear much talked about in the great outside world of winning and achieving and displaying. The really important kind of freedom involves attention, and awareness, and discipline, and effort, and being able truly to care about other people and to sacrifice for them, over and over, in myriad petty little unsexy ways, every day. That is real freedom. The alternative is unconsciousness, the default-setting, the “rat race”
—the constant gnawing sense of having had and lost some infinite thing. [...]

The capital- T Truth is about life before death. It is about making it to 30, or maybe 50, without wanting to shoot yourself in the head. It is about simple awareness — awareness of what is so real and essential, so hidden in plain sight all around us, that we have to keep reminding ourselves, over and over: “This is water, this is water.” It is unimaginably hard to do this, to stay conscious and alive, day in and day out.

Εδώ η ανάγνωση ολόκληρου του "This is Water" από τον Wallace
watch?v=8CrOL-ydFMI

commissar

10-05-2015, 19:36

I hoped, I suppose, that an ecstatic and tearful reception would trigger something off in Brady, that he would realise that his absence made him, as well as us, less than whole somehow. But nothing of the kind happened. He played the game, waved at us and flew back to Italy the next morning, and the next time we saw him he was wearing a West Ham shirt and smashing the ball past our goalkeeper John Lukic from the edge of the area.

We never did replace him satisfactorily, but we found different people, with different qualities; it took me a long time to realise that this is as good a way of coping with loss as any.

~Nick Hornby, Fever Pitch

paddy honey

24-02-2016, 19:28

Εγώ πιστεύω πως η πολιτική τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ολόκληρος ο άνθρωπος. Αποκαλύψτε μου την καρδιά και το μυαλό σας και θα σας πω τις πολιτικές πεποιθήσεις σας. Σε οποιαδήποτε κοινωνική σειρά ή σε οποιοδήποτε κόμμα κι αν μας γέννησε η τύχη, ο χαρακτήρας μας θα υπερνικήσει, αργά ή γρήγορα, τις προκαταλήψεις ή τις πεποιθήσεις της ανατροφής. Με βρίσκετε ίσως απόλυτον' μα πώς μπορώ να προοιωνίζομαι καλό από ένα πνεύμα που προσκολλιέται σε ορισμένα συστήματα που αποκρούει η γενναιοφροσύνη; Δείξτε μου έναν άνθρωπο που υποστηρίζει τη χρησιμότητα της θανατικής ποινής, και, όσο ευσυνείδητος και φωτισμένος κι αν είναι, σας προκαλώ να βρείτε καμιά συμπάθεια ανάμεσα σ'αυτόν κι εμένα. Αν αυτός ο άνθρωπος θελήσει να μου δείξει αλήθειες που εγώ αγνοώ, δε θα το καταφέρει καθόλου' γιατί δε θα εξαρτηθεί απο μένα να τον εμπιστευτώ.

paddy honey

24-02-2016, 19:28

'I have spent a long time on this beginning to my story, because it was in fact the start of everything. I shall go faster from now on. I suffered poverty at eighteen, having been comfortably off. I did dozens of jobs to earn a living, and made a reasonable go of it. But what interested me was the death penalty. I had an account to square with the red-headed owl. Consequently, I went into politics, as they say. I did not want to be a victim of the plague, that's all. I thought the society in which I lived rested on the death penalty and that, if I fought against it, I should be fighting against murder. This is what I believed; other people have told me the same thing and, when it comes down to it, it was largely true. So I joined with other people I liked — and still like. I stayed with them for a long time and there is no country in Europe whose struggle I have not shared. But, to continue…

'Of course, I knew that we too occasionally condemn to death. But I was told that these few deaths were necessary to bring about a world in which no one would kill anyone anymore. This was to some extent true and, after all, I may not be able to live with such truths. What is sure is that I wavered; but I thought of the owl and I was able to go on. That is, until the day when I saw an execution — it was in Hungary — and felt the same horror sweep over me now I was a man as I had previously felt as a child.

'You've never seen a man shot? No, of course, it's by invitation only and the audience is handpicked in advance. Consequently, you know from pictures and books — a blindfold, a stake and, in the distance, a few soldiers. Well, no! Do you realize that, on the contrary, the firing squad stands at one and a half metres from the condemned man? Do you know that if the condemned man took two steps forward, the rifles would hit him in the chest? Do you know that at this short distance the members of the firing squad concentrate their fire on the region of the heart and that all of them with their large-calibre bullets make a hole big enough to put your fist in? No, you don't know, because these are details that people don't speak about. The sleep of men is more sacred than life for plague sufferers. One must not keep these good people awake at nights. That would be in bad taste and good taste is a matter of not harping on about it, as everyone knows. But I have not slept well since that time. The bad taste stayed in my mouth and I haven't stopped harping on about it, that is to say, thinking.

'This is when I at last realized that I had continued to be a plague victim for all those long years in which, with my heart and soul, I thought I was struggling against the plague. I learned that I had indirectly supported the deaths of thousands of men, that I had even caused their deaths by approving the actions and principles that inevitably led to them. Other people did not seem to be bothered by this, or at least they did not speak about it spontaneously. But it stuck in my throat. I was with them, yet I was alone. When I did happen to express my misgivings, they told me that I had to consider what was at stake and often gave me impressive reasons for swallowing something that I could not swallow. But I replied that the big plague sufferers, those who wear the red robes, also have excellent reasons in such cases, and that if I accepted the arguments of force majeure and other necessities put forward by the little plague sufferers, then I could not reject those of the big ones. They pointed out to me that the best way to prove the red robes right was to leave them a monopoly on condemnation. But I decided that if one gave way once, there was no reason to stop. It seems that history has shown that I was right; nowadays it's a free-for-all in killing. They are all carried away by a fury of killing and cannot do otherwise.

'In any case, my business was not argument. My business was the red-headed owl, that dirty occasion in which dirty, plague-ridden mouths told a man in chains that he was to die and arranged everything so that he would, indeed, die, after many long nights of agony in which he waited to be killed with his eyes open. My business was the hole in the chest. And I decided that meanwhile, at least as far as I was concerned, I would refuse ever to concede a single argument, a single one, to this disgusting butchery. Yes, I chose that obstinate blindness until I could see more clearly in the matter.

'Since then I have not changed. For a long time I have been ashamed, mortally ashamed, of having been — even at a distance, even with the best will in the world — a murderer in my turn. With time I have simply noticed that even those who are better than the rest cannot avoid killing or letting others be killed because it is in the logic of how they live and we cannot make a gesture in this world without taking the risk of bringing death. Yes, I have continued to feel ashamed, and I learned that we are all in the plague, and I have lost my peace of mind. I am still looking for it today, trying to understand all of them and not to be the mortal enemy of anybody. All I know is that one must do one's best not to be a plague victim and this is the only thing that can give us hope of peace or, failing that, a good death. This is what may give relief to men and, even if it does not save them, does them the least possible harm and even sometimes a little good. And this is why I have decided to reject everything that, directly or indirectly, makes people die or justifies others in making them die.

'That is why this epidemic has so far taught me nothing except that it must be fought at your side. I have absolute knowledge of this — yes Rieux, I know everything about life, as you can see — that everyone has inside it himself, this plague, because no one in the world, no one, is immune. And I know that we must constantly keep a watch on ourselves to avoid being distracted for a moment and find ourselves breathing in another person's face and infecting him. What is natural is the microbe. The rest — health, integrity, purity, if you like — are an effect of will and a will that must never relax. The decent man, the one who doesn't infect anybody, is the one who concentrates most. And you need will-power and nervous tension not to let your mind wander! Yes indeed, Rieux, it is very tiring to be a plague victim. But it is still more tiring not to want to be one. This is why everyone appears tired, because nowadays everyone is a little infected. But this is why a few, who want to cease to be victims, experience an extreme form of tiredness from which nothing except death will deliver them.

'From now until then, I know that I am worth nothing for this world itself and that, the moment I rejected killing, I condemned myself to a definitive exile. Other men will make history. I know too that I clearly cannot judge those others. There is a quality which is lacking in me to make a reasonable murderer. So it is not a matter of superiority. But now I accept being what I am, I have learned modesty. All I say is that on this earth there are pestilences and there are victims — and as far as possible one must refuse to be on the side of the pestilence. This may seem rather simple to you, and I don't know if it is simple, but I do know that it is true. I have heard so many arguments which nearly turned my head, and which turned enough other heads for them to consent to murder, that I understood that all the misfortunes of mankind came from not stating things in clear terms. So I decided then to speak and act clearly, to put myself on the right path. Consequently, I say that there are pestilences and victims, and nothing more. If in saying this I become a pestilence myself, at least I am not a consenting one. I am trying to be an innocent murderer. You see, it's not a high ambition.

'Of course, there should be a third category, that of true healers, but it's a fact that one does not meet many of those, because it must be hard to achieve. This is why I decided to place myself on the side of the victims, on every occasion, to limit the damage. Among them, I can at least seek how one arrives at the third category, that is to say at peace.'

When he had finished Tarrou swung his leg and gently tapped his foot against the parapet. After a pause the doctor sat up a little and asked if Tarrou had any idea of the road that one should follow to arrive at peace.

'Yes, sympathy.'

http://www.youtube.com/watch?v=vSUr2svzkRI

https://www.youtube.com/watch?v=ISz1rRP5TpI

paddy honey

09-03-2016, 15:00

“I must say, though, that a man who has staked his whole life on the card of a woman's love and who, when that card is trumped, falls to pieces and lets himself go to the dogs -- a fellow like that is not a man, not a male. You say he's unhappy -- you know best. But all the nonsense hasn't been taken out of him yet. I'm sure he really believes he's a smart fellow just because he reads that rag Galignani and saves a muzhik from a flogging once a month.”

paddy honey

09-04-2016, 16:24

Χτες το βραδυ εγινε μεγαλη φασαρια: περνουσα τρεχοντας μπροστα απο το μαγαζι του Σμιθ, να παρω το λεωφορειο να γυρισω στη δουλεια μου. Στασου, ακουω τη φωνη του Σμιθ, η αστυνομια φερνει βολτα τη γειτονια, να μαθουνε αν πουλαω ρουμι. Κοκα, πες τους πως πουλαω μοναχα γαλα της καρυδας. Η αστυνομια λεει, δεν εχω, λεει, αδεια να πουλω ρουμι. Και δεν εχω που να τους χεσω. Σε παρακαλω Κοκα μου, πουλησε εσυ αποψε το γαλα μου της καρυδας και πες στην αστυνομια πως με πατησε ενα αυτοκινητο. Ο Σμιθ χορευε, κουνουσε τα καπουλια του. Εχει πολυ γουστο ο Σμιθ, τα μαλλια του ειναι βαμβακι. Μαζευει παλιοκουρελα απο τα σκουπιδια, τα δενει γυρω στο λαιμο του. Βαζει πισω απο τ'αυτι μαραμενα λουλουδια, τα πεταλα τους πεφτουν μεσα στα ποτηρια με το ρουμι κι οι ψειρες του το ιδιο: ολοι τον αγαπανε τον Σμιθ, εκτος απο την αστυνομια. Ο Σμιθ τραγουδαει ολην ωρα: σαν ημουνα νιος, ημουν λεβεντης, μορφονιος, τωρα ειμαι να με κλαις, να φυσηξεις και θα πεσω. Τοτε ολοι πιανουμε τα τελευταια λογια του αστειου τραγουδιου του Σμιθ: Πως να γειανω κυρ γιατρε; Με ρουμι και γαλα της καρυδας -τραγουδαμε ολοι. Πινουμε,τραγουδαμε και δοστου χορο. Ο Σμιθ μπορουσε να γινει πλουσιος, αν ανοιγε ενα μπαρ στο Κινγκστον, τους μισει, ομως, τους ασπρους, γι'αυτο εχει ενα μικρο κρασοπουλιο στα Σκουπιδιαρεικα μας, που δεν κοταει ασπρος να πατησει το ποδαρι του. Ο Σμιθ, εφαγε μια φορα γερη φυλακη για λαθρεμποριο ρουμι. Ο Σμιθ λεει, η αποφαση, λεει, ητανε κακια, γιατι τολμησε να κοιταξει τον ασπρο δικαστη καταματα. Θα φας πεντε χρονια, να μαθεις να σαι αναιδομουτρο, μαυρε πιθηκε, του ειπε ο δικαστης. Σημερα, ομως, η αστυνομια δεν τολμαει να πιασει τον Σμιθ, γιατι οι γροθιες του ειναι δυνατες σαν κλοτσια αλογου. Χτες βραδι εκει που εκανε αστεια, μου λεει: Φτου, να τους χεσω, η αστυνομια, κατσε εσυ στη θεση μου, Κοκα. Και χαθηκε μεσα στο σωρο τα σκουπιδια. Οι μπασκηνες ρωτησανε: που ειναι ο Σμιθ; Τον πατησε αυτοκινητο ειπα, κι η αστυνομια φυγανε. Απο ψευτιες δα, αλλο τιποτα: στους μπασκηνες, τους Ασπρους και στους κακους. Οταν εφυγε η αστυνομια, ψες βραδι, ηπια ρουμι: ξερω κατω απο ποια σκουπιδια κρυβει ο Σμιθ τα μπουκαλια του. Μ'αρεσει το ρουμι, γαργαλιεται το στομαχι μου και ξεκαρδιζεται. Πηρα το πρωτο πρωινο λεωφορειο για το Μοντεγκο Μπαιη.

Τα νεα δεν ειναι καθολου καλα, η μαγειρισσα με ξαποστειλε γιατι εφτασα αργα, με ξαποστειλε κι η κυρια γιατι ημουνα καλη με τον τραυλο το γιο της. Τοτε ο γιος της της εκανε τα μουτρα κιμα οπως της το'χε ταξει. Η μυτη της εγινε θεοστραβη, γερνει απο τη μια παντα. Εφυγε σα σιφουνας για το Λονδινο να κανει εγχειριση, να δουνε αν μπορουνε να της την βαλουν στη θεση της τη μυτη της. Ο λορδος αντρας της, εφυγε μαζι της. Ο γέρος και ο νεαρος λορδος ξεφαντωνουνε που μεινανε μονοι. Εχουνε ενα σωρο κοριτσια που φτανουν και περισσευουν, για να πλαγιαζουν μαζι τους σ'ενα σπιτι εξ επιτουτου, στο Μοντεγκο Μπαιη. Ναι, διωξανε και το σοφερ του καμιονιου, γιατι ειπε στον παπα να το βουλωσει με τις ψευτιες του. Θα με παει πισω στα Σκουπιδιαρεικα. Μισει το ασπρο αφεντικο, μισει την ασπρη Κυρια, εγω ομως παρακαλω κι ας μ'εδιωξε να ξαναισιωσει η μυτη της ασπρης κυριας. Το ειπα στο σοφερ: μακαρι, λεω, να παει ξανα στη θεση της η μυτη της. Μου απαντησε: εισαι πολυ καλη, Κοκα, κι αυτο ειναι κουσουρι.

Χτες σα φυγαμε απο το σπιτι του ασπρου λορδου, πηγε και φρεναρισε το καμιονι του κοντα σ'ενα καραβι με μπανανες. Κοιταζα. Η μανα μου, που πεθανε, ξεφορτωνε μπανανες σ'ενα καραβι της Γιουναιτεντ Φρουτ Κομπανυ, σαν κι αυτο εδω, αυτο τη σκοτωσε. Πολλοι μαυροι, που ειναι ανεργοι, φορτωνουνε μπανανες στα καραβια της Γιουναιτεντ Φρουτ Κομπανυ, για ενα κομματι ψωμι. Πρεπει να τρεχουνε, αλλιως ο επιστατης φωναζει: σβελτα, χαμενα κορμια. Ενα κλαδι μπανανες ζυγιζει εικοσι κιλα. Σβελτα, σκατογρια, φωναζε ο επιστατης στη μανα μου. Κεινη δεν μπορουσε να τρεξει, με ειχε στην κοιλια της. Τσακισου σκατογρια, φωναζε ο επιστατης, η μανα μου δεν ητανε γρια, μολις ειχε πατησει τα τριαντα, εμοιαζε μοναχα γρια. Εκανε πιο γρηγορα, επεφτε, κι ο επιστατης την χτυπουσε στην κοιλια, με μενα μεσα: Φορτωσου, της λεει. Μα το τελευταιο φορτωμα μπανανες της τσακισε τη μεση, η μανα μου δεν μπορουσε πια να ξανασηκωθει. Σηκω, σκατογρια. Κλεινουμε για σημερα, το καραβι σαλπαρει αμεσως για την Αμερικη. Η μανα μου σηκωθηκε, γυρισε στα Σκουπιδιαρεικα, με γεννησε, πεθανε.

Θα κοψω αυτο το φυλλο απο το ημερολογιο μου, κυρια Τατλ, θα πω του Σμιθ να μου δωσει γραμματοσημο, να σας το στειλω το φυλλο μου, γιατι πειναω. Αγγελε μου εσεις, στειλτε μου πεντε σελινια, γιατι ειστε τοσο τσιγγουνα; Τρωγατε εδω μπριζολες, πινατε ουισκι εδω στην Τζαμαικα, μηπως χασατε τα λεφτα σας στην Αγγλια; Ζω παλι στα Σκουπιδιαρεικα. Τα φορτηγα με τα σκουπιδια χυμανε στα Σκουπιδιαρεικα, χυμαμε κι εμεις, ψαχουλευουμε να βρουμε κοκαλα και λεμονοκουπες. Πολλοι στα Σκουπιδιαρεικα δεν εχουν γερα χερια να ψαχουλευουν, γιατι τα εργοστασια των Ασπρων δεν εχουνε συστηματα ασφαλειας για τους Μαυρους και τα δαχτυλα κανουνε φτερα. Τους σακατηδες τους διωχνουνε και παιρνουν το δρομο για τα Σκουπιδιαρεικα, που ειναι μεγαλα σα μια πολη, κυρια. Ειναι απο τα πιο μεγαλα Σκουπιδιαρεικα σ'ολο τον κοσμο, λεει ο Σμιθ. Εχ, εμεις εδω στα Σκουπιδιαρεικα ψοφαμε της πεινας, η ανεργια, λεει ο Σμιθ, ειναι η μονη χοντρη γυναικα στην Τζαμαικα, χοντρη σα γουρουνι.

paddy honey

09-04-2016, 19:32

Το γκαρσονι του Ξενοδοχειου "Μισοφεγγαρο" ηρθε να με δει. Θελεις να βρεις δουλεια στο ξενοδοχειο μου, στη λαντσα, με ρωτησε. Μπορω να καταφερω να την παρεις, αν εχεις καλες συστασεις. Οχι, δεν εχω, του απαντησα. Γιατι, με ρωτησε. Να, ημουνα πολυ καλη με το νεαρο ασπρο λορδο, ημουνα πολυ καλη και με το γερο ασπρο λορδο. Οχι ησουνα κακη, απαντησε το γκαρσονι. Καθομασταν πανω στο σωρο τα σκουπιδια. Η βρωμα δε σε πειραζει, με ρωτησε. Οχι, εχω γεννηθει εδω, του απαντησα. Πως σε λενε; Κοκα. Οχι, σε λενε Ελιζαμπετ Τζοουνς. Οι καθως πρεπει Τζαμαικανοι πρεπει να 'χουνε ονοματα καθως πρεπει, για να νιωθουνε καθως πρεπει, και να 'ναι περηφανοι για τον εαυτο τους. Μ'αγγιξε στη ραχοκοκαλια: Τι ειναι αυτο, με ρωτησε. Η ραχοκοκαλια μου, του ειπα γελωντας. Ειναι η φυσικη σου ραχοκοκαλια, φωναξε το γκαρσονι. Πρεπει ομως να 'χεις και μια ηθικη ραχοκοκαλια, Ελιζαμπετ Τζοουνς. Ξερεις την ιστορια της Τζαμαικα, με ρωτησε. Οχι, απαντησα. Λοιπον μια φορα κι εναν καιρο, εδω και χρονια, κατι Αγριοι Ασπροι αγορασανε ωραιους Αφρικανους στην Αφρικη και τους φερνοντανε σα ζωα, για να τους κανουν να χασουν την ανθρωπινη αξιοπρεπεια τους. Στα σκλαβοπαζαρα, τους περηφανους γεματους αξιοπρεπεια Αφρικανους, οι ασπροι αγοραστες τους πασπατευαν τα αχαμνα τους, πασπατευαν τα στηθια τους, στις περηφανες και γεματες αξιοπρεπεια γυναικες τους, απαγορευαν στους Αφρικανους να γινουν πατερες μιας οικογενειας με αξιοπρεπεια, απαγορευαν στις γυναικες τις Αφρικανες να γινουν μητερες με αξιοπρεπεια, η οικογενειακη ζωη ητανε εκτος νομου. Μεταμορφωσαν αυτους τους τιμιους Αφρικανους σε ζωα, και τις τιμιες Αφρικανες σε τσουλες σαν και σενα. Οι ασπροι φερνονται ετσι στους Μαυρους ολης της γης, εκατονταδες τωρα χρονια. Ετσι εξηγιεται που πολλοι απο μας ειναι τετοιοι που ειναι κι εσυ τετοια που εισαι. Καταλαβες το μαθημα της ιστοριας, Ελιζαμπετ Τζοουνς; Οχι, του αποκριθηκα. Αυτα γινανε χτες βραδι.

Που λετε, το γκαρσονι του Ξενοδοχειου του "Μισοφεγγαρου" μου 'λεγε χτες βραδι, οτι ηθελε ολες οι γυναικες της Τζαμαικας να παψουν να ειναι πουτανες. Τη μανα του τη βιασε ενας ασπρος τσιφλικας, το παιδι πεθανε, η μανα του δεν μπορεσε να ξαναπαρει απανω της, απο τοτε που 'γινε μητερα στα δεκατρια της, δεν μπορουσε πια να κανει βαριες δουλειες στα χτηματα, εγινε πουτανα. Αποχτησε πολλα μπασταρδα, το γκαρσονι του Ξενοδοχειου του "Μισοφεγγαρου" ειναι ενα απ' αυτα τα μπασταρδα. Δεν ειχε ουτε ονομα, ουτε οικογενεια, ετρωγε σκουπιδια, εμαθε μονος του να διαβαζει, να γραφει, να μιλαει κατα πως πρεπει, να περπαταει καμαρωτα, ισιοι οι ωμοι, το κεφαλι ψηλα. Πηρε ενα ονομα: Τζειμς Κομματζερ, ενα καθως πρεπει ονομα. Τα ασπρα αφεντικα φρενιαζανε γιατι ο Κομματζερ περπατουσε καμαρωτα, με περηφανια στα ματια, δουλευε ομως καλυτερα απο τον καθενα γι'αυτο τον κρατουσανε. Εκεινος, ηθελε ν'αλλαζει συχνα δουλεια, ηθελε να μαθει το καθετι σχετικα με τους αγριους Ασπρους, ηθελε να τους μερωσει οπως μερευει κανεις τα αγρια θηρια. Δεν πιστευε στις δολοφονιες. Φετο, το γκαρσονι ο Κομματζερ, μελεταει τους αγριους Ασπρους Αμερικανους στο ξενοδοχειο του "Μισοφεγγαρου". Δε γινεται, ομως, να τους μερωσεις, λεει, πρεπει να τους πεταξεις εξω, τους αγριους Αγγλους, τους αγριους Καναδεζους κι ολους τους αλλους αγριους Ασπρους, που ζουνε στην Τζαμαικα.Με πηρε ο υπνος πανω στο σωρο τα σκουπιδια, ενω το γκαρσονι ο Κομματζερ, μιλουσε. Ξυπνησα, το γκαρσονι ο Κομματζερ ειχε βαλει ενα καθαρο μαντιλι κατω απο το κεφαλι μου. Ειχε ξημερωσει κι εφυγε. Αυτο εγινε χτες.

Ειμαι καλα, το αυτο επιθυμω και για σας. Θα κοψω αυτο το φυλλο απο το ημερολογιο μου και θα σας το στειλω με το βαπορι, θελω να μου γραψετε ενα καλο συστατικο, αλλιως δε θα 'χω καινουργια δουλεια. Πειτε πως ημουνα υπηρετρια σας, πως δεν επινα, πως σηκωνομουνα το πρωι πρωτη και πλαγιαζα το βραδι τελευταια, πως ημουνα καλη με: τα παιδια, τα σκυλια, τους γερους, τα καναρινια. Σας παρακαλω, κυρια Τατλ μου, πειτε τους τα αυτα, πεθαινω της πεινας. Σας παρακαλω πειτε πως δεν απαφτωθηκα με τον μπαμπα, πειτε ψεματα, σας παρακαλω, πειτε πως δεν εκλεψα ποτε -θυμαστε τα ασημενια κουταλακια, ε; δε σας τα ξαναδωσα πισω τα ασημενια κουταλακια; Πειτε πως ειμαι ενταξει- μην πειτε για τα τροφαντα μου στηθια, οι ασπρες κυριες ειναι ζηλιαρες.

Καποιος ηρθε απο ενα "Σπιτι" του Κινγκστον να με παρει στη δουλεια, πηρε κι αλλα κοριτσια απο τα Σκουπιδιαρεικα που ητανε ανεργα. Ψαχουλεψε τα πισινα μου, κατω τα χερια απο τα πισινα μου, του ειπα. Τοτε, γιατι μου χαμογελας, με ρωτησε. Ειναι τα δοντια μου που χαμογελουν, του απαντησα - μεσα μου. Μου ειπε: παμε Κοκα. Με λενε Ελιζαμπετ Τζοουνς, του ειπα, εβαλε τα γελια. Αγαπημενη μου, κυρια Τατλ, αγγελε μου εσεις, σας παρακαλω στειλτε μου ενα καλο συστατικο με το αεροπλανο, αλλιως θα πρεπει να δουλευω σ'αυτο το "Σπιτι" στο Κινγκστον. Ο Νταρυλ ειναι στο κρεβατι, βγαζει αιμα απο τη μυτη. Δεν μπορουμε να κανουμε ερωτα, χρειαζεται λιγη μασα για να σου 'ρθει ορεξη για ερωτα, θα μεινω ομως πιστη στον Νταρυλ. Ειναι το καρυδακι μου, η καρυδουλα μου. Παιζουμε ζαρια οταν δεν μπορουμε να κανουμε ερωτα, πρεπει να φας για να σου 'ρθει ορεξη να κανεις ερωτα. Σας παρακαλω, γραψτε, πειτε πως ημουνα μια καλη υπηρετρια.

paddy honey

09-04-2016, 19:59

Το λοιπον, το γκαρσονι του Ξενοδοχειου του "Μισοφεγγαρου" ηρθε να με δει, ανταμωσαμε στο κρασοπουλιο του Σμιθ. Τι θα πιεις; με ρωτησε, ρουμι, του απαντησα. Οχι, γαλα της καρυδας. Δυο γαλατα καρυδας, ειπε στον Σμιθ. Το γκαρσονι φορουσε καθαρο ασπρο πουκαμισο, μαυρο παντελονι με τσακιση, ειχε ενα μικρουτσικο μουστακι καλοψαλιδισμενο, μα τα παπουτσια του ητανε πιο μεγαλα εξαιτιας των ποδιων του. Αχ, πως τα λυπαμαι τα ποδια των γκαρσονιων, με πιανει λυπη, για καθετι που ειναι για λυπηση. Τα χερια του γκαρσονιου ειναι πολυ καθαρα, τα νυχια του το ιδιο, τα ματια του το ιδιο. Τα 'βαλε με τον Σμιθ: αδερφε, μου λογαριασες δυο δεκαρες παραπανω για το γαλα της καρυδας, σε παρακαλω αδερφε, γινε ενας τιμιος Τζαμαικανος. Γινε ενας πολιτης καταπως πρεπει. Νομισα πως ο Σμιθ θα τον αρχισει στις σφαλιαρες. Φυγαμε, το γκαρσονι κι εγω. Το γκαρσονι ο Κομματζερ ξαναγυρισε τρεχατος, εδωσε τρια σελινια στον Σμιθ: σε παρακαλω αδερφε, πηγαινε να κοψεις τα μαλλια σου, σεβασου τον εαυτο σου, αδερφε, ειπε στον Σμιθ. Το στομα του Σμιθ ανοιξε δυο πηχες, μια μελισσα μπαινοβγηκε στο στομα του. Το γκαρσονι ο Κομματζερ, μου ειπε πως επρεπε να φυγει να παει στη δουλεια του. Κι εγω το ιδιο, του απαντησα. Σε ποια δουλεια; Να, δουλευω σε "Σπιτι" στο Κινγκστον. Ωχ, μου αστραψε ενα χαστουκι. Πηρες το δρομο που μας σπρωχνουνε κι αυτοι να παρουμε, εγινες μια πουτανα Τζαμαικανη, ειπε. Ποιοι αυτοι, ρωτησα. ΑΥΤΟΙ! Τα ασπρα αφεντικα μας, ολοι οι Ασπροι ολου του κοσμου. Ξεφωνιζε, καθισε πανω σ'ενα σωρο σκουπιδια, καθισε πανω σ'ενα σαπιο πεπονι, το πεπονι εσκασε, βρωμοκοπησε ο τοπος, εχωσε το ωραιο καθαρο του χερι μεσα στα βρωμικα ζουμια, ετσι θελουνε να γινουμε, σαπιοι, βρωμεροι. Στο τελος ΑΥΤΟΙ βγαινουν κερδισμενοι, χαρη σε κατι μαυρους κλεφτες σαν τον Σμιθ και σε κατι μαυρες πουτανες σαν και σενα. Εμεις, οι Μαυροι, πρεπει να σεβομαστε τον εαυτο μας, ειπε. Το 'βαλα στα ποδια.

Kingdom Gone

09-04-2016, 22:01

You will become way less concerned with what other people think of you when you realize how seldom they do.

...Like having to be able to say to yourself, ‘I am pretending to sit here reading Albert Camus’s The Fall for the Literature of Alienation midterm, but actually I’m really concentrating on listening to Steve try to impress this girl over the phone, and I am feeling embarrassment and contempt for him, and am thinking he’s a poser, and at the same time I am also uncomfortably aware of times that I’ve also tried to project the idea of myself as hip and cynical so as to impress someone, meaning that not only do I sort of dislike Steve, which in all honesty I do, but part of the reason I dislike him is that when I listen to him on the phone it makes me see similarities and realize things about myself that embarrass me, but I don’t know how to quit doing them—like, if I quit trying to seem nihilistic, even just to myself, then what would happen, what would I be like?

I learned that the world of men as it exists today is a bureaucracy. This is an obvious truth, of course, though it is also one the ignorance of which causes great suffering.

But moreover, I discovered, in the only way that a man ever really learns anything important, the real skill that is required to succeed in a bureaucracy. I mean really succeed: do good, make a difference, serve. I discovered the key. This key is not efficiency, or probity, or insight, or wisdom. It is not political cunning, interpersonal skills, raw IQ, loyalty, vision, or any of the qualities that the bureaucratic world calls virtues, and tests for. The key is a certain capacity that underlies all these qualities, rather the way that an ability to breathe and pump blood underlies all thought and action.

The underlying bureaucratic key is the ability to deal with boredom. To function effectively in an environment that precludes everything vital and human. To breathe, so to speak, without air. The key is the ability, whether innate or conditioned, to find the other side of the rote, the picayune, the meaningless, the repetitive, the pointlessly complex. To be, in a word, unborable. It is the key to modern life. If you are immune to boredom, there is literally nothing you cannot accomplish.

“Learning how to think” really means learning how to exercise some control over how and what you think. It means being conscious and aware enough to choose what you pay attention to and to choose how you construct meaning from experience. [...]And I submit that this is what the real, no-bull-value of your liberal-arts education is supposed to be about: How to keep from going through your comfortable, prosperous, respectable adult life dead,unconscious, a slave to your head and to your natural default-setting of being uniquely, completely, imperially alone, day in and day out.

That may sound like hyperbole, or abstract nonsense. So let's get concrete.The plain fact is that you graduating seniors do not yet have any clue what “day in, day out” really means. There happen to be whole large parts of adult American life that nobody talks about in commencement speeches. One such part involves boredom, routine, and petty frustration. [...] Anyway, you finally get to the checkout line's front, and pay for your food, and wait to get your check or card authenticated by a machine, and then get told to “Have a nice day” in a voice that is the absolute voice of death [...]

The point is that petty, frustrating crap like this is exactly where the work of choosing comes in. Because the traffic jams and crowded aisles and long checkout lines give me time to think, and if I don't make a conscious decision about how to think and what to pay attention to, I'm going to be pissed and miserable every time I have to food-shop, because my natural default-setting is the certainty that situations like this are really all about me, about my hungriness and my fatigue and my desire to just get home, and it's going to seem, for all the world, like everybody else is just in my way, and who are all these people in my way? And look at how repulsive most of them are and how stupid and cow-like and dead-eyed and nonhuman they seem here in the checkout line [...]

Look, if I choose to think this way, fine, lots of us do—except that thinking this way tends to be so easy and automatic it doesn't have to be a choice. Thinking this way is my natural default- setting. It's the automatic, unconscious way that I experience the boring, frustrating, crowded parts of adult life when I'm operating on the automatic, unconscious belief that I am the center of the world and that my immediate needs and feelings are what should determine the world's priorities. The thing is that there are obviously different ways to think about these kinds of situations. [...]

I can choose to force myself to consider the likelihood that ever yone else in the supermarket's checkout line is just as bored and frustrated as I am, and that some of these people probably have much harder, more tedious or painful lives than I do, overall.

Again, please don't think that I'm giving you moral advice, or that I'm saying you're “supposed to” think this way, or that anyone expects you to just automatically do it, because it's hard, it takes will and mental effort, and if you're like me, some days you won't be able to do it, or you just flat-out won't want to. But most days, if you're aware enough to give yourself a choice, you can choose to look differently at this fat, dead-eyed, over-made-lady who just screamed at her little child in the checkout line—maybe she's not usually like this; maybe she's been up three straight nights holding the hand of her husband who's dying of bone cancer, or maybe this very lady is the low-wage clerk at the Motor Vehicles Dept. who just yesterday helped your spouse resolve a nightmarish red-tape problem through some small act of bureaucratic kindness. [...]

Of course, none of this is likely, but it's also not impossible—it just depends on what you want to consider. It will actually be within your power to experience a crowded, loud, slow, consumer-hell-type situation as not only meaningful but sacred, on fire with the same force that lit the stars
—compassion, love, the sub-surface unity of all things. Not that that mystical stuff's necessarily true: The only thing that's capital-T True is that you get to decide how you're going to try to see it. You get to consciously decide what has meaning and what doesn't. You get to decide what to worship...

Because here's something else that's true. In the day-to-day trenches of adult life, there is actually no such thing as atheism. There is no such thing as not worshipping. Everybody worships. The only choice we get is what to worship. [...] Worship your intellect, being seen as smart — you will end up
feeling stupid, a fraud, always on the verge of being found out. And so on. [...] Look, the insidious thing about these forms of worship is not that they're evil or sinful; it is that they are unconscious. [...]

Our own present culture has harnessed these forces in ways that have yielded extraordinary wealth and comfort and personal freedom. The freedom to be lords of our own tiny skull-sized kingdoms, alone at the center of all creation. This kind of freedom has much to recommend it. But of course there are all different kinds of freedom, and the kind that is most precious you will not hear much talked about in the great outside world of winning and achieving and displaying. The really important kind of freedom involves attention, and awareness, and discipline, and effort, and being able truly to care about other people and to sacrifice for them, over and over, in myriad petty little unsexy ways, every day. That is real freedom. The alternative is unconsciousness, the default-setting, the “rat race”
—the constant gnawing sense of having had and lost some infinite thing. [...]

The capital- T Truth is about life before death. It is about making it to 30, or maybe 50, without wanting to shoot yourself in the head. It is about simple awareness — awareness of what is so real and essential, so hidden in plain sight all around us, that we have to keep reminding ourselves, over and over: “This is water, this is water.” It is unimaginably hard to do this, to stay conscious and alive, day in and day out.

Εδώ η ανάγνωση ολόκληρου του "This is Water" από τον Wallace
watch?v=8CrOL-ydFMI

αυτος ειναι ωραιος ε

ikonoklast

09-04-2016, 23:41

Είναι πολύ ωραίος. Πόσο εφικτό είναι το Infinite Jest? Θέλει να είσαι άνεργος, άστεγος και αποφασισμένος ή διαβάζεται σε μια νορμαλ φάση της ζωής σου;

paddy honey

11-04-2016, 12:07

Φαντάζομαι εξαρτάται απ'το πώς εννοεί το "νορμαλ" ο καθείς.

paddy honey

14-04-2016, 16:07

«Όταν η Τζην Ρυς άρχισε να γράφει για να δικαιώσει «την τρελή», έδωσε έμφαση στο ρόλο της ως «το κληροδότημα του ιμπεριαλισμού που φωλιάζει κρυμμένο στην καρδιά του κάστρου κάθε Άγγλου τζέντλεμαν». (http://anagnosi.blogspot.gr/2009/04/blog-post.html)

Οι μαύροι δε μας μισούσαν και τόσο πολύ όταν ήμασταν φτωχοί (πριν η μητέρα της παντρευτεί λευκό). Ήμασταν λευκοί αλλά δεν το είχαμε σκάσει και σύντομα θα πεθαίναμε γιατί δε μας είχαν μείνει καθόλου λεφτά. Είχαμε κάτι να μας μισούν;
Τώρα το μίσος είχε ξαναρχίσει, και χειρότερα από πριν, η μητέρα μου το ξέρει αλλά δε μπορεί να το πιστέψει.

Ήταν ένα τραγούδι για μια άσπρη κατσαρίδα. Αυτή είμαι εγώ. Έτσι αποκαλούν όλους εμάς που ήμασταν εδώ πριν οι δικοί τους στην Αφρική τους πουλήσουν στους δουλέμπορους. Και άκουσα και κάποιες αγγλίδες να μας αποκαλούν λευκούς νέγρους. Γι΄ αυτό κι εγώ, που βρίσκομαι ανάμεσα σ’ αυτούς και σε σας, αναρωτιέμαι για το ποια είμαι και πού είναι η πατρίδα μου και πολύ ανήκω και για ποιο λόγο γεννήθηκα τελικά.

paddy honey

24-04-2016, 18:21

Ο Ρομπερτ κοιταξε μεσα απο το δωματιο τον χλομο ουρανο, και το γερανι με το ασπρο ματι, που βρισκοταν διπλα στη μυρωδατη αρμπαροριζα μπροστα στο κουρτινακι απο μουσελινα που κρεμοταν στο παραθυρο απο τη μεση και κατω, του ανταποδωσε το βλεμμα του με διαυγεια.
Υπηρχε κατι απο την Τζιλιαν, σκεφτηκε, στην περιπαθη τολμη του. Το ονομασε απο μεσα του "τσαχπινια" και "ντροπαλοσυνη" και αρχισε να συνθετει ενα ποιημα πανω σ'αυτο μουρμουριζοντας απο μεσα του καθως εφτιαχνε πασσαλακια για την αχυροσκεπη.
(...)
-Τα λεφτα, ειπε ο Ρομπερτ συνεχιζοντας τη δουλεια του, ειναι σκετη κοπρια.
-Δεν εισαι με τα καλα σου, παιδι μου! Αγοραζουν τα παντα εκτος απ'τον Παραδεισο. Και μερικοι λενε οτι αγοραζουν κι αυτον.
-Μπορουν να αγορασουν την αγαπη;
-Ετσι λενε! Ο Ιωναθαν κρυφογελασε.
-Που το ειπανε; -Στο χανι -τη "Γυμνη Κορη".
-Δεν μ'αρεσει αυτο το ονομα. Γιατι δεν το λενε "Το Καταφυγιο της Γοργονας" οπως γραφει η επιγραφη;
-Μα αφου, παιδακι μου, πανω απ'την πορτα ειναι αυτη, ξεδιαντροπη σαν τη Γυναικα της Βαβυλωνας, τσιτσιδη ως τη μεση. Τη λεμε αυτο που ειναι. Παλι καλα που εβγαλε και λιγα σεμνα λεπια. Δεν ειναι τοσο ξετσιπωτη οσο η Ευα στη Βιβλο της καημενης της μανας μου. Δεν μου φαινεται καθολου παραξενο που ο Αδαμ πηρε τον κακο δρομο. Που λες, αν η Ευα ειχε αγορασει μια βαμβακερη φανελα και εναν κορσε και δυο-τρια μεσοφορια και ενα ωραιο κλαρωτο φουστανι και ποδια, δεν θα υπηρχαν τετοια μαγιοπαιχνιδα με φιδια, μηλα και τα τοιαυτα. Ισως και ο πρωτοτοκος τους να μην εβγαινε σκαρτος και να εφτιαχνε οικογενεια κοντα στους γερους, και ετσι δεν θα υπηρχαν ποτε αραπαδες.
-Και γιατι δεν θα υπηρχαν;
-Τα μπασταρδα του Καιν ηταν οι πρωτοι αραπαδες.
Που αποκτησε ο Ιωναθαν τις βιβλικες (και αποκρυφιστικες) γνωσεις του ηταν ενα μυστηριο. Μαζι με τους θρυλους και τις παραδοσεις της περιοχης αποτελουσαν τη βαση των ιστοριων για τις οποιες ηταν φημισμενος.
-'Η παρε μπογια, που λες, και σκεπασε την ολη ή σκεπασε τουλαχιστον το στηθος της. Ετσι τραβα το ματι. Και δεν ειναι καλο για τα παλικαρια. Γιατι μεχρι να παντρευτουν και να ανακαλυψουν ποσο ασημαντο πραγματακι ειναι η γυναικα, θαρρουν πως ειναι κατι σπουδαιο και περιεργο.
Ξαφνικα, στο μεσο του ονειρου με την αγριοπαπια και τα γερανια, στον πρασινο ουρανο προβαλε το προσωπω της Τζιλιαν με το χλομο, λυγερο σωμα της Γοργονας της επιγραφης. Ο Ρομπερτ σηκωθηκε, πεταξε τα πασσαλακια στο πατωμα και αρχισε να πηγαινει πανω-κατω μεσα στο μικρο δωματιο. Δυομιση βηματα. Μεταβολη. Δυομιση βηματα. Μεταβολη. Επρεπε να κανει αυτη τη φλυαρη γερικη φωνη να σωπασει η να τη στρεψει καπου αλλου.
-Πες για τη γοργονα οταν πρωτοηρθε, ειπε.

https://www.youtube.com/watch?v=2Ca1AC5hVtE(...)
Αχ, ποσο λυπημενο ηταν το ασπρο ματακι του γερανιου! Του Ρομπερτ του φανηκε σχεδον πως επεσε μια δροσοσταλιδα μεσα στο ησυχο δωματιο, γιατι ηταν βουρκωμενος.
(...)
-Αμαν κι εσυ, βρε φοραδα! Αντε, προχωρα! ειπε ο Ρομπερτ οργισμενος.
Το υγρο μαυρο ματι της φοραδας κοιταξε ολογυρα- δεν φορουσε παρωπιδες- σαν να τον μεμφοταν.
-Ισως αυτο να εξηγει το σκοτεινο αισθημα που προκαλει το λαγκαδι. Μπορει ξαφνικα να πεταχτουν απο εκει και να σκοτωσουν το ονειρο μου.
-Δεν αμφιβαλλω καθολου πως κατι παραμονευει εκει. Αλλα ας εχουμε λιγο υπομονη να δουμε τι θα γινει.
-Σου αρεσει το φορεμα μου, Ρομπερτ;
Καταπρασινοι λοφοι και γρανιτενια βουνα δεν μπορει παρα να υποχωρησουν μπροστα σε μια τοσο σοβαρη ερωτηση.
-Καλουτσικο ειναι.
-Μου 'ρχεται να σου δωσω ενα χαστουκι, Μπομπ Ραϊνταουτ! Ακους εκει μονο "καλουτσικο"!
(...)
-Αναρωτιεμαι τι να ενιωθε αραγε η κυρια Θατσερ οταν ηρθε εδω περα, περνωντας απο το ρεικια με το νυφικο της, με τον κυριο Θατσερ αγκαζε, τα κοκκινα τριανταφυλλα ολογυρα ανθισμενα και σ'ολο τουτο το θεορατο σπιτι να μην ειναι αλλος κανεις παρα οι δυο τους. Και αναρωτιεμαι ακομη τι να ενιωθε ο κυριος Θατσερ.
-Μπορω μια χαρα να το φανταστω.
-Πες μου!
-Ουκου.
-Μαθε να μιλας! Πρεπει να διαβασεις το βιβλιο καλης συμπεριφορας που μου δανεισε η θεια μου. Δεν γραφει πουθενα να πετσοκοβουμε τις λεξεις οπως τα σκουληκια οταν σκαλιζουμε.
Εβγαλε το μαντιλακι της και το επαιξε. Μυρωμενες πνοες ξεχυθηκαν απο αυτο, δαντελα το πλαισιωνε' ολη αυτη η απαγορευμενη γλυκα ηταν αβασταχτη. Στην κορυφη του μακροσυρτου δρομου που κατηφοριζε με πολλες στροφες σε ενα επιβλητικο, αμφιθεατρικο τοπιο απο το "Καταφυγιο της Γοργονας" ως το Μαλαρντ Κηπ, ο Ρομπερτ σταματησε την αμαξα.
-Α! Ελεος, Τζιλιαν, αρκετα μ'αυτα! Δεν θελω να ξανακουσω λεξη για φιλια, γαμους και λοιπα. Δεν παιζουμε με τη φωτια.
Το προσωπο της Τζιλιαν ηταν ολο χαρα. Ωστε λοιπον δεν παιζουνε με τη φωτια! Αχααα! Δεν ηθελε μεν να τη φιλησει, την εβρισκε ομως ωραια. Ηταν ξεροκεφαλος, υποχρεωθηκε ομως να ζητησει ελεος.
-Ενα μονο σου λεω, συνεχισε με θυμωμενη φωνη ο Ρομπερτ, μια λεξη ακομη αν πεις, θα στρεψω την αμαξα ισια στον γκρεμο, θα γκρεμοτσακιστουμε, θα μεινουν τα κοκκαλα μας εκει κατω στον πατο.
-Μα, Ρομπερτ! Γιατι δεν παιζουν με τη φωτια;
Ο Ρομπερτ της εριξε ενα βλεμμα, ενα αγριο και γρηγορο βλεμμα σαν ακτινα εστιασμενου φωτος. Επειτα ξαναπηρε το δρομο για το Κηπ.
-Αντε, τρεξε, ρε φοραδα! Θα χασουμε το ρημαδι το τρενο! ειπε.
Συνεχισαν για λιγα μιλια αμιλητοι. Τελικα, επειτα απο αρκετους ερημικους λοφους και κοιλαδες, ανηφορισαν τον τελευταιο αποκρημνο λοφο απ'οπου ειχαν μια πανοραμικη θεα του Μαλαρντ Κηπ. Να το! να το τελος της ευτυχιας για τον Ρομπερτ.

paddy honey

30-04-2016, 20:56

-Εκεινη η μαυρομουτσουνη η προβατινα γεννησε τρια αρνια, ειπε ο Ιωναθαν, μολις μπηκε ο Ρομπερτ, και τα δυο το 'χουν σκοπο να μη ζησουν.
Ηταν προφανες οτι δεν διανοουνταν να τους παει αντιθετα. Εαν το 'χαν σκοπο να μη ζησουν, δεν θα ζουσαν, ο,τι κι αν εκανε ο Ιωναθαν.
-Που ειναι;
-Μαζι με τ'αλλο. Η μανα τους ειναι σε τετοια κατασταση που δεν με αφηνει να τα παρω απο κει. Που πας;
-Να τα παρω.
Εφυγε.
-Τι παιδι κι αυτο! Δεν το χωρα ο τοπος, και παντα ανευχαριστητο ειναι! Γιατι δεν τα αφηνει ησυχα; Αφου, ο,τι και να κανεις, δεν προκειται να ζησουν.
-Ο Ρομπερτ δεν θα τα αφησει να μη ζησουν.
-Πες μου, σε παρακαλω, τι θα γινοταν χθες, αν δεν ημουν εγω; Τι παιδι! --- Ακους εκει να γυρνα εξω τον καιρο της γεννας!
-Για να λεμε και του στραβου το δικιο, που και που κανει καμια κοπανα.
-Μου θυμιζει την ιστορια του καημενου του Τζοη Λινη. Το 'χε συνηθειο ο δολιος να τρεχει περα-δωθε. Αλλα μια φορα επεσε χωρις να το καταλαβει σε τριπλα νεραϊδογνεματα, και αυτα τον πηραν. Αχ, ναι, ετσι λενε πως ηταν τα παλια τα χρονια, ο κοσμος τοτε εκαιγε τις μαγισσες, τις επνιγε στο ποταμι, και ενας Θεος ξερει τι αλλο. Και τα πραγματα ηταν διαφορετικα. Τελος παντων, οι νεραιδες αρπαξαν τον καημενο τον Τζοη Λινη, και παν καλια τους. Αλλα λενε πως, μερικες φορες, τον Αλωναρη, οταν βραδιαζει και ο καιρος αγριευει και κρυωνει, θα δεις ενα ωχρο, αδυνατο προσωπο, με αραια μαλλια που ανεμιζουν στον αερα, να κλαιει:

Χαχα χουχα, χαχα χουλη.
Τζοη Λινη καημενουλη.

-Αυτο θα παθει και ο δικος σου ο Ρομπερτ, ακου με μενα.
Η κυρια Μεικπις γελασε.
-Φοβαμαι πως θα τα βαλουν πρωτα με σενα, καλε μου Ιωναθαν, ειπε. Θα τα βρουν μπαστουνια με τον Μπομπ.
(...)
-Χα! ειπε ο Ησαιας, και ο Ελμερ οχι μονο εδειξε να τα χανει, μα και να σκιαζεται.
Ο Ησαιας ειχε το δικο του μετρο.
Το "Χα!" του ποτε δεν τον προδωσε. Ηταν καλο κριτηριο. Οπως μια γυναικα λεει τολμηρα πραγματα για να ζυγισει τους αντρες που γνωριζει, ετσι και ο Ησαιας ελεγε "Χα!".
(...)
-Το διχως αλλο θα φερνεις μαζι σου καμια μορφονια απο την Ουαλια, προσπαθησε να τον ψαρεψει ο Ησαιας.
Ο Ραλφ σηκωσε το κεφαλι του με εκπληξη.
-Οχι, ειπε βιαστικα. Δεκαρα δεν δινω για τις Ουαλεζες.
-Γιατι;
-Παραειναι κοντες, χοντρες και κιτρινιαρες.
-Ποιον τυπο προτιμας;
-Θα μου αρεσε μια κοπελα με δροσερο προσωπο και λεπτη μεση -με λιγο χρωμα επανω της- ουτε πολυ ψηλη ουτε ομως και πολυ κοντη. Μα δεν τις κοιταζω ποτε. Δεν θελω να παντρευτω. Στοιχιζει πολυ.
-Χα! Αλλα αν παντρευοσουν, θα επαιρνες καποια με λιγο χρωμα και λεπτη μεση.
Ο Ησαιας κοιταξε χαμογελωντας τον Ελμερ. Ειχε περιγραψει με τοση ακριβεια την Τζιλιαν.
-Πουτιγκουλα; ειπε και προσφερε γενναιοδωρα στον Ελμερ αγνη, στερεα μαζα απο σταφιδες, λιπος, αυγα, μελασα και αλευρι, που ονομαζοταν "Κυριακατικη Πουτιγκα"- ισως γιατι μονο κατα τη μεγαλη σχόλη της Κυριακης μπορουσε κανεις να τη χωνεψει.
-Κι εμενα μου αρεσε παντα η δαχτυλιδενια μεση και το ροδαλο χρωμα, ειπε με ονειροπολο υφος ο Ησαιας. Ετσι ηταν η κυρα μου. Τον καιρο που την πηγα στην εκκλησια, δεν υπηρχε ωραιοτερη γυναικα σε ολοκληρη την περιοχη.
Μια αδιορατη λαμψη περασε απο τα ματια του Ελμερ.
-Φανταζομαι πως και η κορη σου θα της μοιαζει; ρωτησε ευγενικα.
-Βεβαιως.
-Ειναι ομορφη;
-Ομορφουτσικη.
-Που ειναι; Λειπει;
-Ναι, για λιγο. Μπορει ομως και για περισσοτερο.
-Αλλα θα γυρισει;
-Χα!
Ο Ελμερ τιναχτηκε αποκαλυπτοντας ετσι στον Ησαια τις σκεψεις που το "Χα!" του φαινεται να επληξε.
-Ειναι στις θειες της, καταδεχτηκε να πει. Και θα μεινει μαζι τους για λιγο. Φαινεται πως εχει πολλους νεαρους εκει που τους αρεσει η λεπτη μεσουλα και το ροδαλο χρωμα.
-Βγαινει με κανεναν;
-Δεν ειναι κουτη. Θα καθησει στο σπιτι ωσπου να της πει ο πατερας της "βγες".
Ο Ελμερ χαμογελασε. Στο χαμογελο του υπηρχε η μυστικη ευθυμια της νιοτης στη δικη της μασονια. Αυτος ο μεσηλικας μπορει να ηταν ο καλυτερος κτηνοτροφος της περιοχης, μπορει να ηταν δαιμονιος στο να κανει λεφτα, αλλα σχετικα με την κορη του, ο Ελμερ εκρινε πως ο ανθρωπος δεν ηξερε που παν τα τεσσερα. Δεν θα αργουσε να δει αν η μοναχοκορη του γερο-Λαβκιν θα καθοταν στο σπιτι αμα της ελεγε ο Ραλφ Ελμερ "ελα να βγουμε".
-Εσενα ομως δεν σ'αρεσουν οι παντρειες, ειπε αργα ο Ησαιας' και ο Ελμερ κοκκινισε σαν παπαρουνα που ο αλλος φανηκε οτι καταλαβε τις μυχιες σκεψεις του.
Ο Ησαιας ευχαριστηθηκε που κοκκινισε -ηταν μια ομολογια της δικης του υπεροχης. Ο Ραινταουτ θα 'βρισκε το δασκαλο του! Απαξ και αυτες οι σπιθες ελαμψαν στα ματια του Ελμερ, ο Ησαιας εκρινε οτι πολλα πραγματα -μαζι και κατι βοσκοι και γελαδαρηδες- θα υποχωρουσαν μπροστα στον φλογερο του ποθο να πετυχει το σκοπο του.
(...)
Η ερωτηση αν ιππευει του αποκαλυψε οχι μονο το μυστικο του Ρομπερτ αλλα και του Ησαια. Ο Ρομπερτ εμαθε να ιππευει τολμηρα για το χατιρι της κορης του Λαβκιν. Ο Ρομπερτ δηλαδη ηταν ερωτευμενος μαζι της. Ο Ησαιας εψαχνε εναν αλλον ιππεα που θα κερδιζε την καρδια της θυγατερας του. Αρα ο Ησαιας δεν ηθελε για γαμπρο του ενα γελαδαρη. Και η κοπελα; Προφανως το ιδανικο της θα ηταν ενας αντρας ακριβως σαν κι αυτον.
Ετριψε απαλα το λεπτο πεταχτο σαγονι του, τα λαμπερα μαλλια του, τα μακρια, λεπτα ποδια του με την κομψη βελουδενια και δερματινη περιβολη τους, χαμογελωντας με ελαφρα κολακευμενη τη ματαιοδοξια του.
"Να παρει ο διαολος!" ειπε. "Μωρε, θα τους τακτοποιουσα ολους καλα! Ευχαριστως θα προχωρουσα και θα κερδιζα κοριτσι, μεση, χρωμα, βιβλιαριο τραπεζης και ολα- μονο που..."
Μια σκοτεινη, σκυθρωπη, πενθιμη εκφραση απλωθηκε πανω στο αυταρεσκο προσωπο του σαν συννεφο που προβαινει αργα αργα απο αγρια μαυρα βουνα και απλωνει τον βαρυ ισκιο του πανω απο μια ευημερουσα γαλακτοπαραγωγικη περιοχη.

https://youtu.be/fD8QASNNmY4

https://www.youtube.com/watch?v=_r4a-vgIqgM

paddy honey

14-05-2016, 00:20

Μολις διαλεξε μια γωνιακη μερια στην τριτη θεση, στους "καπνιζοντες", εβγαλε το καπελο του και το εβαλε στη σχαρα των χειραποσκευων μαζι με το μεγαλο του μαυρο χαρτοφυλακα και τα γαντια που του ειχε χαρισει η θεια Β. τα Χριστουγεννα. Το βαγονι βρομοκοπουσε βρεγμενο καουτσουκ και καπνια. Ειχε δεκα λεπτα καιρο πριν ξεκινησει το τρενο κι ο Χενρυ αποφασισε να παει να ριξει μια ματια στον παγκο με τα βιβλια.
(...)
Ο Χενρυ ειχε μεγαλη αδυναμια στα βιβλια. Δεν ειχε διαβασει πολλα, ζητημα αν ειχε πανω απο μιση ντουζινα στην κατοχη του. Περιδιαβαινε, ομως, τα βιβλιοπωλεια της Τσερινγκ Κρος στο μεσημεριανο του διαλειμμα και οποτε του βρισκοταν ελευθερος χρονος στο Λονδινο. Ο αριθμος των βιβλιων με τα οποια ανταλλασε ενα νευμα αναγνωρισης ηταν εντυπωσιακος. Απο τον κομψο επιδεξιο τροπο που τα περιεργαζοταν κι απο την καλη επιλογη φρασεων οταν τα σχολιαζε με τον εναν και τον αλλο βιβλιοπωλη, θα ειχε κανεις την εντυπωση πως τον αναθρεψαν με εναν τομο ορθιο μπροστα στα στηθια της γκουβερναντας του την ωρα που τον ταιζε την κρεμα του. Αλλα μαλλον θα επεφτε εξω. Ηταν απλως ο τροπος του Χενρυ με οτιδηποτε αγγιζε η ελεγε. Εκεινο το απογευμα ηταν μια ανθολογια αγγλικης ποιησης και την ξεφυλλιζε ωσπου του χτυπησε στο ματι ενας τιτλος: Κατι παιδιαστικο μα τοσο φυσικο!
(...)
Δε χορταινε το ποιηματακι. Δεν ηταν τοσο οι λεξεις οσο ολη του η ατμοσφαιρα που τον μαγευε! Θα μπορουσε να το ειχε γραψει ο ιδιος, ξαπλωμενος στο κρεβατι, πολυ νωρις το πρωι, παρακολουθωντας τον ηλιο να χορευει στο ταβανι. "Ειναι γαληνιο, οπως αυτη η εικονα" σκεφτηκε ο Χενρυ. "Ειμαι σιγουρος πως το εγραψε καποια στιγμη που ηταν μισοκοιμισμενος, γιατι αποπνεει ενα χαμογελο ονειρου.
(...)
Συνεχιζοντας ομως να νιωθει τα ματια της επανω του, της εριξε ενα βλεμμα. Γρηγορα εκεινη γυρισε και κοιταξε εξω απο το παραθυρο και τοτε ο Χενρυ, προσεχοντας και την παραμικρη της κινηση, εξακολουθησε να κοιταζει. Ηταν καθισμενη κολλητα στο παραθυρο, με το μαγουλο και τον ωμο της μισοκρυμμενα απο ενα κυμα μακριων μαλλιων στο χρωμα του κατιφε. Ενα χερακι σε βαμβακερο γκρι γαντι κρατουσε αγκαλια μια δερματινη θηκη με τα αρχικα Ε.Μ. Ειχε γλιστρησει το αλλο της χερι κατω απο τον ιμαντα του παραθυρου και ο Χενρυ παρατηρησε ενα ασημενιο βραχιολι στον καρπο απ' οπου κρεμονταν ενα ελβετικο κουδουνακι, ενα ασημενιο παπουτσι και ενα ψαρι. Φορουσε πρασινο πανωφορι και καπελο με στεφανι ολογυρα. Ολα αυτα ο Χενρυ τα εβλεπε ενω ο τιτλος του καινουργιου ποιηματος ηταν καρφωμενος στο μυαλο του: Κατι παιδιαστικο μα τοσο φυσικο! "Υποθετω πως πηγαινει σε καποιο σχολειο στο Λονδινο" σκεφτηκε ο Χενρυ. "Μπορει να δουλευει σε γραφειο. Μπα, οχι, ειναι πολυ νεα. Εξαλλου θα ειχε τα μαλλια της μαζεμενα αν δουλευε. Δεν τα εχει καν τραβηξει πισω, να πεφτουν στην πλατη της". Δεν μπορουσε να παρει τα ματια του απο εκεινα τα υπεροχα κυματιστα μαλλια. "Τα ματια μου ειναι σαν δυο μεθυσμενες μελισσες...". Τωρα, αναρωτιεμαι, αυτο το διαβασα καπου η το εβγαλα απο το μυαλο μου;"

paddy honey

16-05-2016, 20:37

Υπαρχουν φορες που ενα τσιγαρο ειναι ακριβως το μονο πραγμα για να ξεπερασεις μια στιγμη. Πιο πολυ κι απο ενα δικο σου ανθρωπο, ειναι ενα κρυφο, τελειο φιλαρακι που ξερει τα παντα και δειχνει απολυτη κατανοηση. Καθως καπνιζεις το κοιταζεις απο ψηλα -χαμογελαστα ή σκυθρωπα, αναλογα με την περισταση-, εισπνεεις βαθια και διωχνεις τον καπνο, ξεφυσωντας αργα. Ηταν μια απ'αυτες τις στιγμες. Περπατησα μεχρι τη μανολια και τραβηξα μια βαθια ρουφηξια.

paddy honey

16-06-2016, 23:44

Την παρατηρούσε καθώς γέμισε πρώτα το δοχείο που είχε για μέτρημα κι ύστερα έχυσε στην κανάτα πλούσιο άσπιλο γάλα, όχι δικό της. Γέρικα ζαρωμένα βυζιά. Ξανάχυσε άλλο τόσο και λίγο ακόμα. Γερασμένη και μυστική είχε μπει από έναν πρωινό κόσμο, πιθανόν ένας μαντατοφόρος. Επαινούσε τις αρετές του γάλακτος καθώς το έχυνε. Το χάραμα συμμαζεμένη πλάι στην υπομονετική αγελάδα στο εύφορο χωράφι, μάγισσα καθισμένη σ' ένα σκαμνί, ίδιο με μανιτάρι, τα ζαρωμένα χέρια της βιαστικά πάνω στις ρώγες.Το δροσομετάξινο κοπάδι έσκυβε πλάι της, σ' αυτήν που τη γνώριζε. Μεταξένιο κοπάδι και φτωχιά γριά, ονομασίες δοσμένες σ' αλλοτινούς καιρούς. Μια περιπλανώμενη γριά, ταπεινή μορφή μιας αθάνατης υπηρέτριας του κατακτητή και του ασυλλόγιστου διαφθορέα της, παλλακίδα και των δύο, μαντατοφόρος μέσα από το μυστηριακό πρωινό. Για να υπηρετεί ή για να επιτιμά: δεν γνώριζε να πει ποιο από τα δυό. Όμως δεν καταδεχόταν να της ζητήσει την εύνοια της.

-Πράγματι, κυρά, είπε ο Μπάκ Μάλλιγκαν, χύνοντας γάλα στις φλιτζάνες τους.
-Δοκίμασε, κύριε, είπε αυτή.
Αυτός ήπιε με την πρότροπή της.
-Αν μόνο μπορούσαμε να διατρεφόμαστε με τέτοια καλή τροφή σαν κι αυτή, της είπε με εντονότερη φωνή, τότε η χώρα δεν θα ήταν γεμάτη σάπια δόντια και σάπια στομάχια. Ζώντας σ'ενα βαλτότοπο, τρώγοντας φτηνή τροφή, με τους δρόμους στρωμένους σκόνη, κοπριές από άλογα και φτυσίματα φυματικών.
-Είσαστε φοιτητής της ιατρικής, κύριε; ρώτησε η γριά.
-Ναι, κυρά, απάντησε ο Μπακ Μάλλιγκαν.

Ο Στήβεν άκουγε με περιφρονητική σιωπή. Σκύβει το γέρικο κεφάλι της μπροστά σε μια φωνή που της μιλάει δυνατά, τον κομπογιαννίτη ορθοπεδικό και τον εμπειρικό βοτανολόγο της' εμένα με αγνοεί. Και μπροστά στη φωνή που θα την εξομολογήσει και θα της αλείψει με λάδι όλο το κορμί, εκτός από τα ακάθαρτα μεριά της, επειδή είναι φτιαγμένη από τη σάρκα του άνδρα, αλλά όχι καθ' ομοίωσιν Του, αυτή η λεία του φιδιού. Και ακόμα μπροστά στη δυνατή φωνή που τώρα την προστάζει να είναι σιωπηλή με έκπληκτα ασταθή μάτια.

-Καταλαβαίνεις τι λέει; τη ρώτησε ο Στήβεν.
-Γαλλικά μιλάς, κύριε; ρώτησε η γρια τον Χέηνς.
Ο Χέηνς της επανέλαβε εμπιστευτικά μια μεγαλύτερη φράση.
-Ιρλανδικά, είπε ο Μπακ Μάλλιγκαν. Δεν ξέρεις ιρλανδικά;
-Το κατάλαβα πως είναι ιρλανδικά, είπε αυτή, από τον ήχο τους. Είσαστε από τα δυτικά, κύριε;
-Άγγλος είμαι, απάντησε ο Χέηνς.
-Άγγλος είναι, είπε ο Μπακ Μάλλιγκαν, και νομίζει ότι στην Ιρλανδία θα' πρεπε να μιλάμε ιρλανδικά.
-Και βέβαια θα 'πρεπε, είπε η γριά, και ντρέπομαι που εγώ δεν τα μιλάω. Κάποιοι που ξέρουν μου είπανε πως είναι σπουδαία γλώσσα.
-Σπουδαία δεν θα πει τίποτα, είπε ο Μπακ Μάλλιγκαν. Εντελώς θαυμάσια. Κιντς, βάλε μας λίγο τσάι. Θέλεις ένα φλιτζάνι, κυρά;
-Όχι, ευχαριστώ, κύριε, είπε η γρια, γλιστρώντας τη λαβή του γαλακτοδοχείου στο μπράτσο της και έτοιμη να φύγει.
Της λέει ο Χεηνς:
-Έχεις το λογαριασμό; Μάλλιγκαν, είναι καλύτερα να τον πληρώσουμε. Τι λες;

Ο Στήβεν ξαναγέμισε τα τρία φλιτζάνια.

-Το λογαριασμό, κύριε; είπε σταματώντας. Να, εφτά πρωινά από ένα μισόλιτρο, δύο πέννες το μισόλιτρο, μας κάνει ένα σελλίνι και δύο πέννες, και τρία πρωινά από μια λίτρα, έχουμε τρεις λίτρες, που μας κάνουν ένα σελλίνι και δύο πέννες, όλα μαζί δυό σελλίνια και δυό πέννες, κύριε.

Ο Μπακ Μάλλιγκαν αναστέναξε και μπουκώνοντας το στόμα του με μια μπουκιά καλά βουτυρωμένη και από τις δυό μεριές, τέντωσε μπροστά τα πόδια του και άρχισε να ψάχνει στις τσέπες του παντελονιού του.

-Πλήρωσε και ξένοιασε, του λέει ο Χέηνς χαμογελώντας.

Ο Στήβεν γέμισε για τρίτη φορά τις φλιτζάνες, χρωματίζοντας απαλά το πλούσιο παχύ γάλα με μια κουταλιά τσάι. Ο Μπακ Μάλλιγκαν έβγαλε ένα φιορίνι, το έπαιξε ανάμεσα στα δάκτυλά του και φώναξε:
-Θαύμα!

paddy honey

30-07-2016, 23:00

"We are all of us born in moral stupidity, taking the world as an udder to feed our supreme selves: Dorothea had early begun to emerge from that stupidity, but yet it had been easier to her to imagine how she would devote herself to Mr. Casaubon, and become wise and strong in his strength and wisdom, than to conceive with that distinctness which is no longer reflection but feeling — an idea wrought back to the directness of sense, like the solidity of objects — that he had an equivalent centre of self, whence the lights and shadows must always fall with a certain difference."

"Γεννιόμαστε όλοι μας μέσα σε ηθική βλακεία πιστεύοντας οτι ο κόσμος είναι ένας μαστός για να τρέφει το υπερεγώ μας. Η Δωροθέα είχε αρχίσει να ελευθερώνεται νωρίς απ' αυτη τη βλακεία, ωστόσο, της ήταν βολικότερο να κάθεται να συλλογίζεται πώς να αφοσιωθεί στον κ. Κάζομπον και να γινει σοφή και δυνατή με τη βοήθεια της δικής του δύναμης και σοφίας, αντί να συλλάβει με τη σαφήνεια οχι πια της σκέψης αλλά του συναισθήματος -ιδέα που ανάγεται στην αμεσότητα των αισθήσεων, όπως η στερεότητα των αντικειμένων- ότι κι αυτός είχε ένα ισότιμο συνειδησιακό κέντρο απ' όπου το φως και οι σκιές πρέπει πάντα να πέφτουν κάπως διαφορετικά."

μετάφραση: Κλεοπάτρα Λεονταρίτου

paddy honey

07-08-2016, 16:31

Doubtless some ancient Greek has observed that behind the big mask and the speaking-trumpet, there must always be our poor little eyes peeping as usual and our timorous lips more or less under anxious control.

Κάποιος αρχαίος Έλληνας, αν δεν απατώμαι, είχε παρατηρήσει ότι πίσω από το τεράστιο προσωπείο και τον τηλεβόα κρύβονται πάντα τα καημένα μας τα ματάκια που κρυφοκοιτάζουν όπως συνήθως και τα φοβητσιάρικα χείλη μας λίγο πολύ υπό αγωνιώδη έλεγχο.

(...)

Lydgate was less flattered by his advantage over the Middlemarch Orlandos than he was annoyed by the perception of Mrs. Bulstrode’s meaning. She felt that she had spoken as impressively as it was necessary to do, and that in using the superior word “militate” she had thrown a noble drapery over a mass of particulars which were still evident enough.

Ο Λύντγκεητ δεν κολακεύτηκε τόσο από την υπεροχή του έναντι των Ορλάνδων του Μίντλμαρτς, όσο ενοχλήθηκε από τους υπαινιγμούς της κυρίας Μπούλστροντ. Αυτή θεώρησε ότι τα λόγια της είχαν κάνει τη δέουσα εντύπωση και ότι χρησιμοποιώντας την ανώτερης ποιότητας λέξη "αντιστρατεύεται" είχε ρίξει ένα ευγενικό πέπλο πάνω από ένα σωρό λεπτομέρειες, που παρ' όλα τούτα ήταν ακόμα αρκετά προφανείς.

(...)

Poor Rosamond lost her appetite and felt as forlorn as Ariadne — as a charming stage Ariadne left behind with all her boxes full of costumes and no hope of a coach.
There are many wonderful mixtures in the world which are all alike called love, and claim the privileges of a sublime rage which is an apology for everything (in literature and the drama). Happily Rosamond did not think of committing any desperate act: she plaited her fair hair as beautifully as usual, and kept herself proudly calm.

Η καημένη η Ροζαμούνδη έχασε την όρεξή της και βρισκόταν σε απόγνωση σαν μια γοητευτική Αριάδνη του παλκοσένικου, εγκαταλειμμένη με όλα της τα μπαγκάζια γεμάτα ενδυμασίες ρόλων και δίχως ελπίδα για ένα αμάξι.
Υπάρχουν στον κόσμο πολλά εκπληκτικά μίγματα που τα αποκαλούμε συλλήβδην έρωτα και διεκδικούν τα προνόμια μιας υψηλής μανίας, η οποία (στη λογοτεχνία και το δράμα) αποτελεί δικαιολογία για κάθε είδους τρέλα. Ευτυχώς η Ροζαμούνδη δεν σκέφτηκε να διαπράξει τίποτε απονενοημένο: έπλεκε τα ωραία της μαλλιά το ίδιο όμορφα όπως πάντα και διατηρούσε την ίδια υπερήφανη ηρεμία της.

(...)

The felicitous word “demise,” which had seasonably occurred to him, had raised his spirits even above their usual evening pitch. The right word is always a power, and communicates its definiteness to our action.

Ο επιτυχής όρος "κατάληξη", που του είχε έρθει στο νου πάνω στην κατάλληλη ώρα, είχε ανεβάσει τα κέφια του πάνω από τα συνηθισμένα βραδινά τους επίπεδα. Η σωστή λέξη είναι πάντα δύναμη και μεταδίδει τη σαφήνεια της στην πράξη μας.

paddy honey

24-08-2016, 20:42

“You think, then, that the case is hopeful?” said Bulstrode, when Lydgate had ended giving his orders.

“Unless there turn out to be further complications, such as I have not at present detected — yes,” said Lydgate. “He may pass on to a worse stage; but I should not wonder if ho got better in a few days, by adhering to the treatment I have prescribed. There must be firmness. Remember, if he calls for liquors of any sort, not to give them to him. In my opinion, men in his condition are oftener killed by treatment than by the disease. Still, new symptoms may arise. I shall come again to-morrow morning.”

After waiting for the note to be carried to Mrs. Bulstrode, Lydgate rode away, forming no conjectures, in the first instance, about the history of Raffles, but rehearsing the whole argument, which had lately been much stirred by the publication of Dr. Ware’s abundant experience in America, as to the right way of treating cases of alcoholic poisoning such as this. Lydgate, when abroad, had already been interested in this question: he was strongly convinced against the prevalent practice of allowing alcohol and persistently administering large doses of opium; and he had repeatedly acted on this conviction with a favorable result.

paddy honey

26-08-2016, 21:04

She put out her arm and laid the tips of her fingers on Will’s coat-sleeve.

“Don’t touch me!” he said, with an utterance like the cut of a lash, darting from her, and changing from pink to white and back again, as if his whole frame were tingling with the pain of the sting. He wheeled round to the other side of the room and stood opposite to her, with the tips of his fingers in his pockets and his head thrown back, looking fiercely not at Rosamond but at a point a few inches away from her.

She was keenly offended, but the Signs she made of this were such as only Lydgate was used to interpret. She became suddenly quiet and seated herself, untying her hanging bonnet and laying it down with her shawl. Her little hands which she folded before her were very cold.

It would have been safer for Will in the first instance to have taken up his hat and gone away; but he had felt no impulse to do this; on the contrary, he had a horrible inclination to stay and shatter Rosamond with his anger. It seemed as impossible to bear the fatality she had drawn down on him without venting his fury as it would be to a panther to bear the javelin-wound without springing and biting. And yet — how could he tell a woman that he was ready to curse her? He was fuming under a repressive law which he was forced to acknowledge: he was dangerously poised, and Rosamond’s voice now brought the decisive vibration. In flute-like tones of sarcasm she said —

“You can easily go after Mrs. Casaubon and explain your preference.”

“Go after her!” he burst out, with a sharp edge in his voice. “Do you think she would turn to look at me, or value any word I ever uttered to her again at more than a dirty feather? — Explain! How can a man explain at the expense of a woman?”

“You can tell her what you please,” said Rosamond with more tremor.

“Do you suppose she would like me better for sacrificing you? She is not a woman to be flattered because I made myself despicable — to believe that I must be true to her because I was a dastard to you.”

He began to move about with the restlessness of a wild animal that sees prey but cannot reach it. Presently he burst out again —

“I had no hope before — not much — of anything better to come. But I had one certainty — that she believed in me. Whatever people had said or done about me, she believed in me. — That’s gone! She’ll never again think me anything but a paltry pretence — too nice to take heaven except upon flattering conditions, and yet selling myself for any devil’s change by the sly. She’ll think of me as an incarnate insult to her, from the first moment we —”

Will stopped as if he had found himself grasping something that must not be thrown and shattered. He found another vent for his rage by snatching up Rosamond’s words again, as if they were reptiles to be throttled and flung off.

“Explain! Tell a man to explain how he dropped into hell! Explain my preference! I never had a PREFERENCE for her, any more than I have a preference for breathing. No other woman exists by the side of her. I would rather touch her hand if it were dead, than I would touch any other woman’s living.”

paddy honey

28-08-2016, 12:33

The instant their mother told them that Captain Holdernesse was in the outer room, the girls began putting away their spinning-wheel and knitting needles, and preparing for a meal of some kind; what meal, Lois, sitting there and unconsciously watching, could hardly tell. First, dough was set to rise for cakes; then came out of a corner-cupboard--a present from England--an enormous square bottle of a cordial called Gold-Wasser; next, a mill for grinding chocolate--a rare, unusual treat anywhere at that time; then a great Cheshire cheese. Three venison-steaks were cut ready for broiling, fat cold pork sliced up and treacle poured over it; a great pie, something like a mince-pie, but which the daughters spoke of with honour as the 'punken-pie,' fresh and salt-fish brandered, oysters cooked in various ways. Lois wondered where would be the end of the provisions for hospitably receiving the strangers from the old country. At length everything was placed on the table, the hot food smoking; but all was cool, not to say cold, before Elder Hawkins (an old neighbour of much repute and standing, who had been invited in by Widow Smith to hear the news) had finished his grace, into which was embodied thanksgiving for the past, and prayers for the future, lives of every individual present, adapted to their several cases, as far as the elder could guess at them from appearances. This grace might not have ended so soon as it did, had it not been for the somewhat impatient drumming of his knife-handle on the table, with which Captain Holdernesse accompanied the latter half of the elder's words.
(...)
'They are fearful creatures, the witches! and yet I am sorry for the poor old women, whilst I dread them. We had one in Barford, when I was a little child. No one knew whence she came, but she settled herself down in a mud-hut by the common-side; and there she lived, she and her cat.' (At the mention of the cat, Elder Hawkins shook his head long and gloomily.) 'No one knew how she lived, if it were not on nettles and scraps of oatmeal and such-like food, given her more for fear than for pity. She went double, and always talking and muttering to herself. Folk said she snared birds and rabbits in the thicket that came down to her hovel. How it came to pass I cannot say, but many a one fell sick in the village, and much cattle died one spring, when I was near four years old. I never heard much about it, for my father said it was ill talking about such things; I only know I got a sick fright one afternoon, when the maid had gone out for milk and had taken me with her, and we were passing a meadow where the Avon, circling, makes a deep round pool, and there was a crowd of folk, all still--and a still, breathless crowd makes the heart beat worse than a shouting, noisy one. They were all gazing towards the water, and the maid held me up in her arms, to see the sight above the shoulders of the people; and I saw old Hannah in the water, her grey hair all streaming down her shoulders, and her face bloody and black with the stones and mud they had been throwing at her, and her cat tied round her neck. I hid my face, I know, as soon as I saw the fearsome sight, for her eyes met mine as they were glaring with fury--poor, helpless, baited creature!--and she caught the sight of me, and cried out, "Parson's wench, parson's wench, yonder, in thy nurse's arms, thy dad bath never tried for to save me; and none shall save thee, when thou art brought up for a witch." Oh! the words rang in my cars, when I was dropping asleep, for years after. I used to dream that I was in that pond; that all men hated me with their eyes because I was a witch: and, at times, her black cat used to seem living again, and say over those dreadful works.'

https://www.youtube.com/watch?v=NwmbTinELKU

paddy honey

01-09-2016, 18:39

The English law, not very lenient to beasts of the forest, might have picked a quarrel with the wolf, and have put him to trouble for his assurance in going freely about the towns: but Homo took advantage of the immunity granted by a statute of Edward IV. to servants: "Every servant in attendance on his master is free to come and go." Besides, a certain relaxation of the law had resulted with regard to wolves, in consequence of its being the fashion of the ladies of the Court, under the later Stuarts, to have, instead of dogs, little wolves, called adives, about the size of cats, which were brought from Asia at great cost.

Ursus had communicated to Homo a portion of his talents: such as to stand upright, to restrain his rage into sulkiness, to growl instead of howling, etc.; and on his part, the wolf had taught the man what he knew—to do without a roof, without bread and fire, to prefer hunger in the woods to slavery in a palace.
(...)
A statute of the early part of William and Mary's reign hit the association of child-buyers hard. It was as the blow of a club to the Comprachicos, who were from that time pulverized. By the terms of this statute those of the fellowship taken and duly convicted were to be branded with a red-hot iron, imprinting R. on the shoulder, signifying rogue; on the left hand T, signifying thief; and on the right hand M, signifying man-slayer. The chiefs, "supposed to be rich, although beggars in appearance," were to be punished in the collistrigium—that is, the pillory—and branded on the forehead with a P, besides having their goods confiscated, and the trees in their woods rooted up. Those who did not inform against the Comprachicos were to be punished by confiscation and imprisonment for life, as for the crime of misprision. As for the women found among these men, they were to suffer the cucking-stool—this is a tumbrel, the name of which is composed of the French word coquine, and the German stuhl. English law being endowed with a strange longevity, this punishment still exists in English legislation for quarrelsome women. The cucking-stool is suspended over a river or a pond, the woman seated on it. The chair is allowed to drop into the water, and then pulled out. This dipping of the woman is repeated three times, "to cool her anger," says the commentator, Chamberlayne.

paddy honey

03-09-2016, 16:47

Lois did not often walk out for the mere sake of walking; there was generally some household errand to be transacted when any of the women of the family went abroad; but once or twice she had caught glimpses of the dreary, dark wood, hemming in the cleared land on all sides--the great wood with its perpetual movement of branch and bough, and its solemn wail, that came into the very streets of Salem when certain winds blew, bearing the sound of the pine-trees clear upon the cars that had leisure to listen. And, from all accounts, this old forest, girdling round the settlement, was full of dreaded and mysterious beasts, and still more to be dreaded Indians, stealing in and out among the shadows, intent on bloody schemes against the Christian people: panther-streaked, shaven Indians, in league by their own confession, as well as by the popular belief, with evil powers.

Nattee, the old Indian servant, would occasionally make Lois's blood run cold, as she and Faith and Prudence listened to the wild stories she told them of the wizards of her race. It was often in the kitchen, in the darkening evening, while some cooking process was going on, that the old Indian crone, sitting on her haunches by the bright red wood embers which sent up no flame, but a lurid light reversing the shadows of all the faces around, told her weird stories, while they were awaiting the rising of the dough, perchance, out of which the household bread had to be made. There ran through these stories always a ghastly, unexpressed suggestion of some human sacrifice being needed to complete the success of any incantation to the Evil One; and the poor old creature, herself believing and shuddering as she narrated her tale in broken English, took a strange, unconscious pleasure in her power over her hearers--young girls of the oppressing race, which had brought her down into a state little differing from slavery, and reduced her people to outcasts on the hunting-grounds which had belonged to her fathers.

After such tales, it required no small effort on Lois's part to go out, at her aunt's command, into the common pasture round the town, and bring the cattle home at night. Who knew but what the double-headed snake might start up from each blackberry bush--that wicked, cunning, accursed creature in the service of the Indian wizards, that had such power over all those white maidens who met the eyes placed at either end of his long, sinuous, creeping body, so that, loathe him, loathe the Indian race as they would, off they must go into the forest to seek out some Indian man, and must beg to be taken into his wigwam, adjuring faith and race for ever? Or there were spells--so Nattee said--hidden about the ground by the wizards, which changed that person's nature who found them; so that, gentle and loving as they might have been before, thereafter they took no pleasure but in the cruel torments of others, and had a strange power given to them of causing such torments at their will. Once, Nattee, speaking low to Lois, who was alone with her in the kitchen, whispered out her terrified belief that such a spell had Prudence found; and, when the Indian showed her arms to Lois, all pinched black and blue by the impish child, the English girl began to be afraid of her cousin as of one possessed. But it was not Nattee alone, nor young imaginative girls alone, that believed in these stories. We can afford to smile at them now; but our English ancestors entertained superstitions of much the same character at the same period, and with less excuse, as the circumstances surrounding them were better known, and consequently more explicable by common sense, than the real mysteries of the deep, untrodden forests of New England. The gravest divines not only believed stories similar to that of the double-headed serpent, and other tales of witchcraft, but they made such narrations the subjects of preaching and prayer; and, as cowardice makes us all cruel, men who were blameless in many of the relations of life, and even praiseworthy in some, became, from superstition, cruel persecutors about this time, showing no mercy towards any one whom they believed to be in league with the Evil One.

https://www.youtube.com/watch?v=GbJpJBKUf4k

paddy honey

03-09-2016, 21:37

Faith grew sadder and duller, as the autumn drew on. She lost her appetite; her brown complexion became sallow
and colourless; her dark eyes looked hollow and wild. The first of November was near at hand. Lois, in her
instinctive, well−intentioned efforts to bring some life and cheerfulness into the monotonous household, had been
telling Faith of many English customs, silly enough, no doubt, and which scarcely lighted up a flicker of interest
in the American girl's mind. The cousins were lying awake in their bed, in the great unplastered room, which was
in part storeroom, in part bedroom. Lois was full of sympathy for Faith that night. For long she had listened to her
cousin's heavy, irrepressible sighs, in silence. Faith sighed, because her grief was of too old a date for violent
emotion or crying. Lois listened without speaking in the dark, quiet night hours, for a long, long time. She kept
quite still, because she thought such vent for sorrow might relieve her cousin's weary heart. But, when at length,
instead of lying motionless, Faith seemed to be growing restless, even to convulsive motions of her limbs, Lois
began to speak, to talk about England, and the dear old ways at home, without exciting much attention on Faith's
part; until at length she fell upon the subject of Hallow−e'en, and told about customs then and long afterwards
practised in England, and that have scarcely yet died out in Scotland. As she told of tricks she had often played, of
the apple eaten facing a mirror, of the dripping sheet, of the basins of water, of the nuts burning side by side, and
many other such innocent ways of divination, by which laughing, trembling English maidens sought to see the
form of their future husbands, if husbands they were to have: then Faith listened breathlessly, asking short eager
questions, as if some ray of hope had entered into her gloomy heart. Lois went on speaking, telling her of all the
stories that would confirm the truth of the second sight vouchsafed to all seekers in the accustomed methods; half
believing, half incredulous herself, but desiring, above all things, to cheer up poor Faith.
https://www.google.gr/#q=emily+of+new+moon+second+sight

https://www.youtube.com/watch?v=Z1CRGJhWT3o

paddy honey

03-09-2016, 22:17

But the time is not yet come for speaking of Kester. It is the story of us all at Sarn, of Mother and Gideon and
me, and Jancis (that was so beautiful), and Wizard Beguildy, and the two or three other folk that lived in those
parts, that I did set out to tell. There were but a few, and maybe always will be, for there's a discouragement about
the place. It may be the water lapping, year in and year out—everywhere you look and listen, water; or the big
trees waiting and considering on your right hand and on your left; or the unbreathing quiet of the place, as if it
was created but an hour gone, and not created for us. Or it may be that the soil is very poor and marshy, with little
nature or goodness in the grass, which is ever so where reeds and rushes grow in plenty, and the flower of the
paigle. Happen you call it cowslip, but we always named it the paigle, or keys of heaven. It was a wonderful thing
to see our meadows at Sarn when the cowslip was in blow. Gold−over they were, so that you would think not
even an angel's feet were good enough to walk there. You could make a tossy−ball before a thrush had gone over
his song twice, for you'd only got to sit down and gather with both hands. Every way you looked there was naught
but gold, saving towards Sarn, where the woods began, and the great stretch of grey water, gleaming and wincing
in the sun. Neither woods nor water looked darksome in that fine spring weather, with the leaves coming new, and
buds the colour of corn in the birch−tops. Only in our oak wood there was always a look of the back−end of the
year, their young leaves being so brown. So there was always a breath of October in our May. But it was a
pleasant thing to sit in the meadows and look away to the far hills. The larches spired up in their quick green, and
the cowslip gold seemed to get into your heart, and even Sarn Mere was nothing but a blue mist in a yellow mist
of birch−tops. And there was such a dream on the place that if a wild bee came by, let alone a bumble, it startled
you like a shout. If a bee comes in at the window now to my jar of gillyflowers, I can see it all in clear colours,
with Plash lying under the sunset, beyond the woods, looking like a jagged piece of bottle glass. Plash Mere was
bigger than Sarn, and there wasn't a tree by it, so where there were no hills beyond it you could see the clouds
rooted in it on the far side, and I used to think they looked like the white water−lilies that lay round the margins of
Sarn half the summer through. There was nothing about plash that was different from any other lake or pool.
There was no troubling of the waters, as at Sarn, nor any village sounding its bells beneath the furthest deeps. It
was true, what folks said of Sarn, that there was summat to be felt there.
(...)
It wasna near so bad as I'd feared at the inn, for the old men were gone with their droves, and the Camperdines
were by this at their dinner. It is often so, if you are in a heavy dread of summat and yet brave it, and behold! it is
naught. The landlord and his missus, thinking little of us, sent the maid−servant to wait on us — a frightened,
simple creature, like Miller's Polly, and nothing to be feared of. We had the parlour to ourselves, for folk go home
early from Lullingford market in the winter, seeing what the roads are even to this day. I was glad of the red fire
and the steaming tea, after the sadness of that house with its dead light.
Gideon began to talk after a while, very slow, and as if the words cost gold.
'Now, Prue, I've gotten a deal to say, and if we dunna want to be benighted, I'd best start. You know as me and
Jancis have taken up together in good sadness?'
'Ah.'
'I didna think to care about any wench like I do about that girl, Prue. Catches at a chap's vitals, she do. I never
meant to go furder than a bit of fun. I didna reckon to marry, nor yet I didna mean lawless love. I meant fair by
Jancis, and so long as we had our Sunday evenings it was all right. When there's no gainsaying there's no burning
in the blood. Gainsay, and the blood's on fire. Afore old Beguildy found us out we were contented enow and as
innocent as two pinks on a stem.'
'And still be that last,' I says.
'Ah.'
He looked strangely on me for a while, and said
'You've got the second sight, seemingly, our Prue.'
'No. Only a bit of sense.'
'Well, now as the old man's given me the go−by, I did hunger and thirst after Jancis pretty near as much as I do
after the place yonder, and the money and all as goes with it.'
'Not more?'
'Laws, no!'
(...)
I came to myself and opened my eyes, wondering what the great trompling was, and thinking it was Bendigo
got loose. Then I remembered that Sexton had taken Bendigo away, so I looked to see what it might be, for all the
waggon horses had been taken back to Plash Farm for the day. I looked up, and straightway I thought I must have
died, and be now in Paradise.
There, looking down upon me from his nag, with a dwelling gaze so blazing with life that, if I hadna been sure
the other way, I should have thought he loved me, was none other than Kester Woodseaves. Older−seeming he
was, a little, and his face even cleaner cut than afore, as if the soul had been busy chiselling at it. As for his eyes,
all the light of heaven was in them, not to speak of a very pleasant touch of the old Adam. They took me in from
head to foot, and I was at rest. Ah! tied to the ducking−stool, in such sad case as no self−respecting woman could
choose to be seen in by any man, let alone the man she loved, I was yet at rest. I cared for nothing now. I werrited
about nothing. Kester was here. Kester had gotten things in hand. What could ail me? Such was my faith, that
though three hundred people, more or less, were set against me, and only Kester for me, yet I knew that I was
safe. I could have turned on my side and gone to sleep on that ducking−stool as if it was a feather bed, so
comfortable I was in my mind.

paddy honey

07-09-2016, 13:33

'The Sin of Witchcraft.' We read about it, we look on it from the outside; but we can hardly realise the terror it
induced. Every impulsive or unaccustomed action, every little nervous affection, every ache or pain was noticed,
not merely by those around the sufferer, but by the person himself, whoever he might be, that was acting, or being
acted upon, in any but the most simple and ordinary manner. He or she (for it was most frequently a woman or
girl that was the supposed subject) felt a desire for some unusual kind of foodsome unusual motion or resther
hand twitched, her foot was asleep, or her leg had the cramp; and the dreadful question immediately suggested
itself, 'Is any one possessing an evil power over me; by the help of Satan?' and perhaps they went on to think, 'It is
bad enough to feel that my holy can he made to suffer through the power of some unknown evil−wisher to me;
but what if Satan gives them still further power, and they can touch my soul, and inspire me with loathful
thoughts leading me into crimes which at present I abhor?' and so on, till the very dread of what might happen,
and the constant dwelling of the thoughts, even with horror, upon certain possibilities, or what were esteemed
such, really brought about the corruption of imagination at last, which at first they had shuddered at. Moreover,
there was a sort of uncertainty as to who might be infectednot unlike the overpowering dread of the plague,
which made some shrink from their best−beloved with irrepressible fear. The brother or sister, who was the
dearest friend of their childhood and youth, might now be bound in some mysterious deadly pack with evil spirits
of the most horrible kindwho could tell? And in such a case it became a duty, a sacred duty, to give up the
earthly body which bad been once so loved, but which was now the habitation of a soul corrupt and horrible in its
evil inclinations. Possibly, terror of death might bring on confession, and repentance, and purification. Or if it did
not, why, away with the evil creature, the witch, out of the world, down to the kingdom of the master, whose
bidding was done on earth in all manner of corruption and torture of God's creatures! There were others who, to
these more simple, if more ignorant, feelings of horror at witches and witchcraft, added the desire, conscious or
unconscious, of revenge on those whose conduct had been in any way displeasing to them. Where evidence takes
a supernatural character, there is no disproving it. This argument comes up: 'You have only the natural powers; I
have supernatural. You admit the existence of the supernatural by the condemnation of this very crime of
witchcraft. You hardly know the limits of the natural powers; how, then, can you define the supernatural? I say
that in the dead of night, when my body seemed to all present to be lying in quiet sleep, I was, in the most
complete and wakeful consciousness, present in my body at an assembly of witches and wizards, with Satan at
their head; that I was by them tortured in my body, because my soul would not acknowledge him as its king; and
that I witnessed such and such deeds. What the nature of the appearance was that took the semblance of myself,
sleeping quietly in my bed, I know not; but, admitting, as you do, the possibility of witchcraft, you cannot
disprove my evidence.' The evidence might be given truly or falsely, as the person witnessing believed it or not;
but every one must see what immense and terrible power was abroad for revenge. Then, again, the accused
themselves ministered to the horrible panic abroad. Some, in dread of death, confessed from cowardice to the
imaginary crimes of which they were accused, and of which they were promised a pardon on confession. Some,
weak and terrified, came honestly to believe in their own guilt, through the diseases of imagination which were
sure to be engendered at such a time as this.

paddy honey

11-09-2016, 03:06

Τον 14ο αιώνα οι γυναίκες γίνονταν επίσης δασκάλες, γιατροί και χειρουργοί και άρχισαν να συναγωνίζονται τους άντρες που είχαν πανεπιστημιακή μόρφωση, αποκτώντας συχνά μεγάλη φήμη. Ο δήμος της Φρανκφούρτης, όπως και άλλες πόλεις που παρείχαν στους πολίτες δημόσια περίθαλψη, προσέλαβε τον 14ο αιώνα δεκαέξι γυναίκες γιατρούς, μεταξύ τους και αρκετές εβραίες οφθαλμίατρους και χειρούργους. Οι γυναίκες γιατροί, όπως και οι μαίες ή αλλιώς sage femmes, επικρατούσαν στο χώρο της μαιευτικής, είτε αμειβόμενες από τους δήμους είτε απευθείας από τις πελάτισσές τους. Οι γυναίκες ήταν εξάλλου οι μόνες που εφάρμοζαν την καισαρική τομή, μετά την εισαγωγή της τον 13ο αιώνα (Οpitz 1996: 370-371).
Καθώς οι γυναίκες αποκτούσαν περισσότερη αυτονομία, η παρουσία τους στην κοινωνική ζωή άρχισε να καταγράφεται συχνότερα: στα κηρύγματα των παπάδων που γκρίνιαζαν για την απειθαρχία τους (Casagrande 1978 ), στα αρχεία των δικαστηρίων όπου πήγαιναν για να καταγγείλουν την κακομεταχείρισή τους (S. Cohn 1981), στις δημοτικές διατάξεις για την πορνεία (Henriques 1966), στις χιλιάδες αμάχων που ακολουθούσαν τα στρατεύματα (Hacker 1981) και, κυρίως, στα νέα λαϊκά κινήματα, ειδικά των αιρετικών.
Αργότερα θα εξετάσουμε το ρόλο των γυναικών στα αιρετικά κινήματα. Προς το παρόν, ας αρκεστούμε να πούμε ότι ως αντίδραση σε αυτή τη νέα γυναικεία ανεξαρτησία ξεκινάει ένας μισογυνισμός που εμφανίζεται ιδιαίτερα στις σάτιρες των fabliaux, όπου και εντοπίζονται τα πρώτα ίχνη αυτού που οι ιστορικοί ονόμασαν "Αγώνα για τα Παντελόνια".

(...)

Όπως έχει επισημάνει η Μαίρη Κόνντρεν [Mary Condren] στο The Serpent and the Goddess (O όφις και η θεά, 1989) - μια μελέτη της διείσδυσης του χριστιανισμού στην κελτική Ιρλανδία-, η προσπάθεια της Εκκλησίας να ελέγξει τη σεξουαλική συμπεριφορά έχει μακρά ιστορία στην Ευρώπη. Ήδη από πολύ νωρίς (αφ' ότου ο χριστιανισμός είχε ανακηρυχθεή επίσημη θρησκεία τον 4ο αιώνα) ο κλήρος αναγνώρισε τη δύναμη που ασκούσαν οι γυναίκες πάνω στους άνδρες μέσω της σεξουαλικής επιθυμίας και προσπαθούσε επίμονα να την ξορκίσει ταυτίζοντας την ευλάβεια με την αποφυγή των γυναικών και του σεξ. Ο κλήρος απέκλεισε τις γυναίκες από τη θεία λειτουργία και την τέλεση των μυστηρίων, προσπάθησε να σφετεριστεί τη μαγική, ζωοδότρα γυναικεία δύναμη υιοθετώντας ένα γυναικείο ένδυμα, μετέτρεψε τη σεξουαλικότητα σε αντικείμενο αιδούς. Μέσω όλων αυτών, μια πατριαρχική κάστα προσπαθούσε να κάμψει τη δύναμη των γυναικών και της ερωτικής έλξης.

(...)

Αργότερα, το 1304, όταν ο Αδελφός Ντολτσίνο ίδρυσε μια κοινότητα στα βουνά του Βερτσελέζε (στο Πιεμόντε) επαγγελόμενος τον ερχομό μια θεϊκής βασιλείας εθελούσιας πενίας και αγάπης, βρήκε υποστήριξη από τους ντόπιους αγρότες που είχαν ήδη εξεγερθεί εναντίον του επισκόπου του Βερτσέλι (Mornese και Buratti 2000). Οι υποστηρικτές του Ντολτσίνο αντιστάθηκαν για τρία χρόνια στις σταυροφορίες και τους αποκλεισμούς που οργάνωνε ο επίσκοπος εναντίον τους, με τις γυναίκες να μάχονται στο πλευρό των ανδρών φορώντας ανδρικές στολές. Στο τέλος, νικήθηκαν από την πείνα και την αριθμητική υπεροχή των δυνάμεων της Εκκλησίας (Lea 1961: 615-620' Hilton 1973: 108 ).

(...)

Σημείο καμπής των αγώνων κατά τον Μεσαίωνα αποτέλεσε ο Μαύρος Θάνατος που σκότωσε περίπου το 30% με 40% του ευρωπαϊκού πληθυσμού (Ziegler 1969: 230). O Μεγάλος Λοιμός του 1315-22, που εξασθένησε την άμυνα των ανθρώπων απέναντι στην αρρώστια (Jordan 1996), είχε ως επακόλουθο αυτήν την πρωτοφανή δημογραφική κατάρρευση που άλλαξε ριζικά την κοινωνική και πολιτική ζωή της Ευρώπης, πρακτικά εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή. Οι κοινωνικές ιεραρχίες ανατράπηκαν εξαιτίας των ισοπεδωτικών συνεπειών της εξάπλωσης της νόσου. Επιπλέον, η εξοικείωση με το θάνατο υπονόμευσε την κοινωνική πειθαρχία. Αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο ενός αιφνίδιου θανάτου, οι άνθρωποι δεν είχαν πια καμιά όρεξη να δουλέψουν ή να συμμορφωθούν με τους κοινωνικούς ή σεξουαλικούς κανόνες, παρά νοιάζονταν να περάσουν όσο καλύτερα μπορούσαν, να γιορτάσουν όσο περισσότερο μπορούσαν χωρίς να σκέφτονται το μέλλον.
Ωστόσο, η σημαντικότερη συνέπεια της πανούκλας ήταν η εντατικοποίηση της κρίσης της εργασίας που είχε ήδη δημιουργηθεί με την ταξική πάλη. Ο αποδεκατισμός του εργατικού δυναμικού έκανε την εργασία εξαιρετικά σπάνια, αύξησε σημαντικά το κόστος της και ενίσχυσε την αποφασιστηκότητα των ανθρώπων να σπάσουν τα δεσμά της φεουδαρχικής κυριαρχίας.
(...) Έτσι, ενώ τα σπαρτά σάπιζαν και τα ζώα τριγυρνούσαν στα χωράφια, οι αγρότες και οι τεχνίτες είχαν ξαφνικά τον έλεγχο της κατάστασης. Σύμπτωμα αυτής της νέας εξέλιξης ήταν η αύξηση της άρνησης πληρωμής ενοικίου, που ενισχυόταν μάλιστα από την απειλή μιας μαζικής φυγής προς άλλες γαίες ή την πόλη. Όπως καταγράφεται λακωνικά στα χωροδεσποτικά αρχεία, οι αγρότες "αρνούνταν να πληρώσουν" (negant solvere). Επιπλέον, δήλωναν ότι "δεν θα πλήρωναν πια τους φόρους" (negant consuetudines) και αδιαφορούσαν για τις διαταγές των γαιοκτημόνων να επισκευάσουν τα σπίτια τους, να καθαρίσουν τα χαντάκια ή να κυνηγήσουν τους δουλοπάροικους που είχαν δραπετεύσει.

paddy honey

11-09-2016, 03:08

Μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα, η άρνηση των υποχρεωτικών εργασιών και της πληρωμής ενοικίου είχε πάρει μαζικές διαστάσεις. Στην Αγγλία η απόπειρα των ευγενών να περιορίσουν το κόστος της εργασίας μέσω του Νόμου περί Εργατών, που καθόριζε το υψηλότερο ημερομίσθιο, προκάλεσε το 1381 την Εξέγερση των Χωρικών. Η εξέγερση εξαπλώθηκε από περιοχή σε περιοχή και τελικά χιλιάδες αγρότες πορεύτηκαν απο το Κεντ ως το Λονδίνο προκειμένου να "μιλήσουν στον βασιλιά" (Hilton 1973' Dobson 1983). Στη Γαλλία επίσης, μεταξύ 1379 και 1382, σημειώθηκε μια "επαναστατική θύελλα" (Boissonnade 1927: 314). Προλεταριακές εξεγέρσεις ξέσπασαν στο Μπεζιέ, όπου απαγχονίστηκαν σαράντα υφαντές και τσαγκάρηδες. Στο Μονπελιέ εξεγερμένοι εργάτες ανακοίνωσαν ότι "τα Χριστούγεννα θα πουλάμε χριστιανική σάρκα ένα σελίνι το κιλό". Εξεγέρσεις ξέσπασαν στην Καρκασόν, την Ορλεάνη, την Αμιένη, την Τουρναί, τη Ρουάν και τελικά στο Παρίσι, όπου το 1413 μια "εργατική δημοκρατία" κατέλαβε την εξουσία. Στην Ιταλία η σημαντικότερη εξέγερση ήταν αυτή των Τσιόμπι. Ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1382, όταν οι εργάτες στην υφαντουργία της Φλωρεντίας ανάγκασαν για κάποιο διάστημα τους αστούς να τους εκχωρήσουν μερίδιο στη διακυβέρνηση και ανακοίνωσαν την αναστολή αποπληρωμής όλων των χρεών των μισθωτών. Στη συνέχεια ανακήρυξαν μία, στην ουσία, δικτατορία του προλεταριάτου (των "ανθρώπων του Θεού"), μολονότι σύντομα συνετρίβησαν από μια συμμαχία δυνάμεων των ευγενών και των αστών (Rodolico 1971).
"Τώρα είναι η ώρα" -αυτή η φράση που επανέρχεται στις επιστολές του Τζον Μπολ εκφράζει επιτυχημένα το ηθικό του ευρωπαϊκού προλεταριάτου στο τέλος του 14ου αιώνα, όταν στη Φλωρεντία, στους τοίχους των ταβερνών και των καταστημάτων άρχισε να εμφανίζεται ο τροχός της τύχης, σύμβολο της επικείμενης αλλαγής της κατάστασης.
Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, διευρυνόταν ο πολιτικός ορίζοντας και οι οργανωτικές διαστάσεις της πάλης των αγροτών και των τεχνιτών. Ολόκληρες περιοχές εξεγείρονταν, δημιουργούσαν συνελεύσεις και επάνδρωναν στρατό. Κάποιες φορές, οι αγρότες οργανώνονταν σε ομάδες και επιτίθονταν στα κάστρα των αρχόντων καταστρέφοντας τα αρχεία με τις γραπτές αποδείξεις της υποτέλειάς τους.
(...) Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι εξεγερμένοι δεν αρκούνταν απλώς στην απαίτηση να τεθούν κάποιοι περιορισμοί στη φεουδαρχική εξουσία, ούτε ήθελαν μονάχα να διαπραγματευτούν τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Στόχος τους ήταν να βάλουν τέλος στην εξουσία των αρχόντων. Όπως διακήρυτταν οι άγγλοι αγρότες κατά την Εξέγερση των Χωρικών το 1381, "ο παλιός νόμος πρέπει να καταργηθεί". Και πράγματι, στις αρχές του 15ου αιώνα, τουλάχιστον στην Αγγλία, η δουλοπαροικία είχε εκλείψει σχέδον τελείως, παρ' όλο που η εξέγερση είχε ηττηθεί πολιτικά και στρατιωτικά και οι ηγέτες της είχαν εκτελεστεί με βάναυσους τρόπους (Titow 1969: 58 ).
Επακολούθησε η επονομαζόμενη "χρυσή εποχή του ευρωπαϊκού προλεταριάτου" (Marx 1909, τόμ. Α', Braudel 1967: 128 κ.εξ.), που απέχει πολύ από την επίσημη παρουσίαση του 15ου αιώνα ως ενός κόσμου όπου επικρατεί ο χορός του θανάτου και το memento mori ["θυμήσου ότι θα πεθάνεις"].
Ο Θόρολντ Ρότζερς [Thorold Rogers], στη διάσημη μελέτη του των μισθών και των συνθηκών διαβίωσης στη μεσαιωνική Αγγλία, περιγράφει αυτήν την περίοδο ως ουτοπία. "Σε πολύ σύντομο διάστημα", γράφει ο Ρότζερς, "οι μισθοί [στην Αγγλία] ήταν πολύ υψηλοί και το φαγητό πολύ φτηνό" (Rogers 1894: 326 κ.εξ.). Οι εργάτες συχνά πληρώνονταν για κάθε ημέρα του χρόνου, μολονότι δεν δούλευαν τις Κυριακές και τις κύριες εορτές, και οι εργοδότες ήταν υποχρεωμένοι να τους τρέφουν και να τους πληρώνουν το viaticum (χρήματα για τη μετακίνηση) για να πηγαινοέρχονται στη δουλειά, με ένα δεδομένο ποσό ανά μίλι μετακίνησης. Επιπλέον, απαιτούσαν να αμείβονται με χρήματα και να δουλεύουν μόνο πενθήμερο.
Όπως θα δούμε, υπάρχουν λόγοι να αμφιβάλλουμε σχετικά με την έκταση αυτής της αφθονίας. Ωστόσο, για ένα ευρύ τμήμα του αγροτικού πληθυσμού της δυτικής Ευρώπης και για τους εργάτες των πόλεων ο 15ος αιώνας ήταν μια περίοδος πρωτοφανούς ισχύος.
(...) "Οι δούλοι είναι πια αφέντες και οι αφέντες δούλοι", διαμαρτυρόταν ο Τζον Γκάουερ [John Gower] στο Mirour de l'omme (Ο καθρέφτης της ανθρωπότητας), "ο αγρότης παριστάνει ότι αντιγράφει τους τρόπους του ελεύθερου ανθρώπου και μιμείται το παρουσιαστικό του φορώντας τα ρούχα του" (Hatcher 1994: 17).
Μετά τον Μαύρο Θάνατο βελτιώθηκε και η κατάσταση όσων δεν είχαν γη (Hatcher 1994). Αυτό δεν ήταν αποκλειστικά αγγλικό φαινόμενο. (...) Στις γαίες του Ρήνου και του Δούναβη ένα αγροτικό ημερομίσθιο έφτανε για να αγοράσει κανείς ένα γουρούνι ή ένα πρόβατο και αυτοί οι μισθοί ίσχυαν και για τις γυναίκες, καθώς οι μισθολογικές διαφορές μεταξύ γυναικών και ανδρών είχαν μειωθεί δραστικά ως αποτέλεσμα του Μαύρου Θανάτου.
Για το ευρωπαϊκό προλεταριάτο, αυτά δεν σήμαιναν μόνο την επίτευξη ενός βιοτικού επιπέδου που δεν είχε όμοιό του μέχρι τον 19ο αιώνα, αλλά και το τέλος της δουλοπαροικίας.

www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?27760-Η-τελειότητα-σε-σκηνές-λοιπόν&p=1298579=1#post1298579

http://www.youtube.com/watch?v=o4d1GccRMCk

Λοιπόν αυτή είναι πράγματι ονειρική.

https://www.youtube.com/watch?v=IyuUWOnS9BY

Link: http://www.vagalume.com.br/sinead-oconnor/germaine.html#ixzz2FjHFTIye

http://www.youtube.com/watch?v=3ZZRwgqVqKU

paddy honey

11-09-2016, 18:40

Ενας σκύλος. Συναισθήματα σκύλου: αφοσίωση, ταπεινοσύνη, υπομονή. Βλέποντάς τον λοιπόν από πίσω, ο Ούγκο ξυπνούσε μέσα σου διάφορα συναισθήματα, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα σκυλιά: λύπηση, στενοχώρια, σαν να επρόκειτο για κάποιον φυλακισμένο, κάποιο σκλάβο. Τότε όμως γυρνούσε το κεφάλι του και, ενω περίμενες να αντικρίσεις τη ζεστή, ταπεινή στοργή των ματιών ενός σκύλου, μεμιάς κάθε αίσθημα συναδελφοσύνης εξαφανιζόταν: Εδω δεν ειχες να κανεις μ' ενα σκυλο που ειχε καποια κοινα χαρακτηριστικα με τον ανθρωπο. Τα εντονα πρασινα ματια του εκαιγαν. Κατι το μη ανθρωπινο. Γατισια ματια, ενα γενος ξενο στον ανθρωπο, χωρις θλιψη, ταπεινοτητα και ικεσια. Γατισια ματια στο σωμα ενος σκυλου, γατισια ματια και κεφαλι. Το ζωο αυτο, που η ασχημια του τραβουσε τη ματια σου ετσι οπως την τραβαει και η ομορφια, μ'εκανε να τον χαζευω συνεχως, καθως προσπαθουσα να συμβιβαστω μαζι του και να κατανοησω το δικαιωμα που θεωρουσε οτι ειχε να ειναι μερος της ζωης μου - αυτό το ζώο, που αποτελούσε μια παρέκκλιση από το φυσιολογικό, αυτή η ιδιοτροπία της φύσης, στεκόταν άγρυπνος φρουρός πλάι στην Έμιλυ, σχεδόν με την ίδια αφοσίωση που έδειχνα κι εγώ.
(...)
Καθόταν ξαπλωμένο έτσι πολλές ώρες, βυθισμένο στις σκέψεις του. Και γιατί όχι; Σκεφτόταν, έκρινε, όπως κάνουν όλα τα ζώα, αν τα παρατηρήσουμε χωρίς προκατάληψη. Εδώ θα πρέπει να πω, μιας και πρέπει να το πει κάποιος για τον Ούγκο, ότι πιστεύω πως μια σειρά σκέψεις που γεννάει αυτόματα στο νου μια τέτοιου είδους δήλωση, οι τετριμμένες παρατηρήσεις οι σχετικές με τον "ανθρωπομορφισμό" είναι εκτός θέματος. Η συναισθηματική μας ζωή μοιάζει μ'εκείνη των ζώων' κολακεύουμε τον εαυτό μας, αν πιστεύουμε ότι τα ανθρώπινα συναισθήματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα από τα δικά τους. Ίσως το μοναδικό συναίσθημα που είναι άγνωστο σε μια γάτα ή σ' ένα σκύλο είναι η ρομαντική αγάπη. Αλλά και γι'αυτό ακόμα θα πρέπει να αναρωτιόμαστε. (...) Όσο για τις σκέψεις μας, το διανοητικό μας εξοπλισμό, τον ορθολογισμό μας, τις λογικές μας κατασκευές και τα πορίσματά μας μαζί με όλα τα υπόλοιπα, μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη βεβαιότητα ότι οι σκύλοι, οι γάτες και οι πίθηκοι δεν μπορούν να στείλουν έναν πύραυλο στο φεγγάρι ή να δημιουργήσουν τεχνητά υλικά για υφάσματα από τα υποπροϊόντα του πετρελαίου, όμως έτσι καθώς στεκόμαστε στα ερείπια που άφησε πίσω της αυτή η εκδοχή της διάνοιας, είναι δύσκολο να της αποδώσουμε και μεγάλη αξία' υποθέτω μάλιστα ότι τώρα την υποτιμάμε με τον ίδιο τρόπο που κάποτε την υπερτιμούσαμε. Θα πρέπει να βρει κανείς τη θέση της, αλλά μια θέση πολύ χαμηλότερα από κείνη όπου βρίσκεται τώρα πιστεύω.
Νομίζω πως όλο αυτό το διάστημα τα ανθρώπινα όντα έχουν γίνει αντικείμενο παρατήρησης από κάποια άλλα πλάσματα, που οι διανοητικές τους ικανότητες είναι τόσο προχωρημένες -ξεπερνώντας οτιδήποτε θα μπορούσαμε εμείς οι άνθρωποι να παραδεχτούμε εξαιτίας της ματαιοδοξίας μας - ώστε, αν ήμασταν σε θέση να γνωρίζουμε, θα νιώθαμε αηδία για την ανημποριά μας, θα νιώθαμε ταπεινωμένοι. Ζούμε μαζί τους δίνοντας μια εικόνα αδαών, τυφλών, πωρωμένων και ανηλεών δολοφόνων και βασανιστών και εκείνα μας παρακολουθούν και μας γνωρίζουν. Και γι'αυτό το λόγο αρνηθήκαμε να παραδεχτούμε την εξυπνάδα των πλασμάτων που μας περιβάλλουν: Το σοκ για τον εγωισμό μας θα ήταν πολύ δυνατό, η κριτική που θα έπρεπε να ασκήσουμε στον εαυτό μας ανηλεής' είναι η ίδια ακριβώς διαδικασία η οποία μπορεί να κάνει κάποιον να εξακολουθήσει να διαπράττει ένα έγκλημα ή να επιδεικνύει διαρκώς σκληρότητα, έχοντας πλήρη επίγνωση της αιτίας που τον κινεί: Αν σταματούσε να εγκληματεί κι ήταν υποχρεωμένος να αντικρίσει τις προηγούμενες πράξεις του, θα του ήταν πολύ οδυνηρό, δε θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει καταπρόσωπο.
Όμως οι άνθρωποι χρειάζονται σκλάβους, θύματα και εξαρτώμενα πλάσματα, και βέβαια πολλά από τα "κατοικίδια ζωάκια" μας παίζουν αυτόν ακριβώς το ρόλο, επειδή νομίζουμε ότι έχουν πλαστεί γι' αυτό, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν αυτό που περιμένουν οι άλλοι απ' αυτούς να γίνουν. Όχι όμως όλοι, σίγουρα όχι' σ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας μας συντροφεύουν, όπου κι αν πάμε, πλάσματα που μας κρίνουν και τα οποία κάποιες φορές συμπεριφέρονται με μια ανωτερότητα που είναι... που την ονομάζουμε ανθρώπινη.
(...)
"Αυτό" το θεωρούμε σαν μια φουσκοθαλασσιά γεγονότων, εμπειριών... Σύμφωνοι, αλλά τι ήταν "αυτό"; Είμαι βέβαιη πως, από τότε που υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη, "αυτό" σε εποχές κρίσης συζητιόταν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, δεδομένου ότι σε εποχές κρίσης "αυτό" γίνεται ορατό και τότε είναι που η αλαζονεία μας καταρρέει μπροστά στη δύναμή του. Γιατί "αυτό" είναι μια δύναμη που παίρνει τη μορφή του σεισμού, ενός κομήτη που μας επισκέπτεται, και το δυσοίωνο και ολέθριο που το χαρακτηρίζει έρχεται απειλητικό όλο και πιο κοντά μας κάθε νύχτα που περνάει, διαστρεβλώνοντας μέσω του φόβου κάθε σκέψη: "Αυτό" μπορεί να είναι, να ήταν ένας λοιμός, ένας πόλεμος, η μεταβολή του κλίματος, μια τυραννία η οποία διαστρέφει το νου των ανθρώπων, η αγριότητα μιας θρησκείας.
"Αυτό", με δυο λόγια, είναι η λέξη για την ανήμπορη άγνοια ή την ανήμπορη γνώση. Μήπως όμως είναι και μια λέξη για την ανθρώπινη ανεπάρκεια;
"Άκουσες τίποτα γι' αυτό;"
"Αυτό κι αυτό ειπώθηκε τώρα τελευταία, ότι..."
Και τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, όταν φτάσουμε στο στάδιο του: "Άκουσες τίποτα νεότερο;" όταν "αυτό" έχει απορροφήσει τα πάντα μέσα του και οι άνθρωποι δεν εννοούν τίποτε άλλο, όταν ρωτάνε τι συμβαίνει στον κόσμο μας, τι κινεί τον κόσμο μας... Αυτό.

paddy honey

11-09-2016, 18:45

Απλώς και μόνο αυτό, μια πολύ χειρότερη λέξη απο το "αυτοί"' γιατί "αυτοί" τουλάχιστον είναι κι εκείνοι άνθρωποι, μπορούν να συγκινηθούν, είναι αδύναμοι σαν κι εμάς.
"Αυτό", σε όποιες στιγμές της ιστορίας εμφανιζόταν, ήταν πάνω απ' όλα μια επίγνωση ότι κάτι φτάνει στο τέλος του.
Πώς θα μπορούσε να εκφράσει με λόγια η Έμιλυ αυτό που αισθανόταν; Θα μπορούσε να το περιγράψει μέσα από την εικόνα του εαυτού της να σκουπίζει, να σκουπίζει, μια μαθητευόμενη μάγισσα που στρώνεται στη δουλειά μέσα σ' ένα φρικτό κήπο κι έχει μπροστά της βουνά πεσμένα φύλλα, που δε θα μπορούσε ποτέ να τα καθαρίσει, όσο σκληρά κι αν προσπαθούσε. Είχε την αίσθηση του καθήκοντος αλλά εκφρασμένη σε εικόνες' δε θα μπορούσε να πει για τον εαυτό της πως ναι, ήταν ένα καλό κοριτσάκι και όχι ένα κακό, βρωμερό κοριτσάκι' ένα καλό κοριτσάκι που έπρεπε να αγαπά και να προστατεύει τον αδερφό της, το μωρό της, τους αδύναμους, τους ανυπεράσπιστους, αυτούς που χαμογελούν αδιάφορα αλλα φιλικά, που κάθονται νωθρά στα υγρά, λευκά, μάλλινα ρούχα τους με τη βαριά μυρωδιά.
(...)
Ήταν η Έμιλυ, ένα κορίτσι που παρουσιαζόταν - ή το είχαν "συσκευάσει" έτσι- σαν νεαρή γυναίκα. Ο Ούγκω κι εγώ στεκόμασταν πλάι πλάι κοιτώντας την. Το χέρι μου ήταν ακουμπισμένο στο σβέρκο του ζώου και αισθανόμουν το τρέμουλο της ανησυχίας του να φτάνει κατά κύματα από την ταραγμένη καρδιά του στο χέρι μου. Η Έμιλυ ήταν δεκατεσσάρων περίπου ετών αλλά "αρκετά σχηματισμένη", όπως συνήθιζαν να λένε κάποτε. Φορούσε ένα βραδινό φόρεμα με άλικο χρώμα. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω ποια ήταν τα αισθήματά μου, καθώς έβλεπα το φόρεμα και την κοπέλα. Οπωσδήποτε ήταν βίαια. Με είχε σκανδαλίσει το φόρεμα ή, μάλλον, το γεγονός ότι επέτρεπαν να φοριούνται τέτοια φορέματα, ότι θα μπορούσε να τα φορέσει οποιαδήποτε γυναίκα, κι αυτό επειδή τα φορέματα αυτά έδιναν μια συγκεκριμένη εικόνα της γυναίκας. Ωστόσο τα είχαν θεωρήσει σαν κάτι δεδομένο, τα είχαν δει σαν μια οποιαδήποτε μόδα, ούτε χειρότερη ούτε καλύτερη από τις άλλες.
Το φόρεμα ήταν εφαρμοστό στη μέση και στον μπούστο' η λέξη "μπούστος" είναι ακριβής, γιατί δεν επρόκειτο για στήθη που ανάσαιναν, ανασηκώνονταν ή έπεφταν και μπορούσαν να αλλάξουν μορφή ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση ή τη βιολογική μεταβολή του μήνα' ήταν ένα μόνιμο εξόγκωμα. Οι ώμοι και η πλάτη ήταν γυμνά. Το φόρεμα ήταν εφαρμοστό στα γόνατα, στους γοφούς και στο στρογγυλεμένο μέρος πίσω - ξανά η λέξη είναι ακριβής, γιατί τα πισινά της Έμιλυ ήταν στρογγυλεμένα έτσι, ώστε να σχηματίζουν ένα ενιαίο εξόγκωμα. Πιο κάτω στροβιλιζόταν και ανέμιζε γύρω από τους αστραγάλους της. Ένα φόρεμα κραυγαλέας χυδαιότητας. Κι ακόμα, κατά κάποιο διεστραμμένο τρόπο, αντισεξουαλικό εξαιτίας όλης εκείνης της διαφήμισης του κορμιού, η οποία ενσάρκωνε τις φαντασιώσεις κάποιου συγκεκριμένου είδους άντρα, ο οποίος, ντύνοντας έτσι μια γυναίκα, τη μετέτρεπε σε κούκλα, σε κάτι γελοίο, προκλητικό συγχρόνως και αβοήθητο' την αφόπλιζε, την έκανε κάτι το μισητό, που το λυπόσουν, το φοβόσουν - κάτι κωμικοτραγικό. Μέσα στο τερατώδες αυτό φόρεμα, το οποίο ήταν ένα συμβατικό και συνηθισμένο ρούχο που φορούσαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες στην εποχή μου, που είχαν λαχταρήσει να το φορέσουν οι γυναίκες, που το είχαν θαυμάσει σε αναρίθμητους καθρέφτες, που είχε χρησιμοποιηθεί από γυναίκες για να ντύσει τις μαζοχιστικές τους φαντασιώσεις, μέσα σ'αυτή την κατακόκκινη φρίκη στεκόταν η Έμιλυ, στρίβοντας το κεφάλι πότε εδώ και πότε εκεί στον καθρέφτη. Τα μαλλιά της ήταν σηκωμένα ψηλά αφήνοντας το λαιμό της γυμνό. Τα νύχια της ήταν βαμμένα κατακόκκινα. Στην εποχή της Έμιλυ δεν υπήρχε τέτοια μόδα, δεν υπήρχε κανενός είδους μόδα, τουλάχιστον για τους κοινούς θνητούς' αλλά να τη τώρα εδώ, λίγα βήματα μακριά μας' καθώς διαισθάνθηκε την παρουσία μας, το πιστό ζώο της και την ανήσυχη κηδεμόνα της, γύρισε το κεφάλι αργά αργά και μας κοίταξε, με τις μακριές βλεφαρίδες της χαμηλωμένες, τα χείλια μισάνοιχτα, έτοιμα για φιλιά. Μέσα στην κάμαρα μπήκε η ψηλή, μεγαλόσωμη γυναίκα, η μητέρα της Έμιλυ, και η παρουσία της έκανε την Έμιλυ να μικρύνει, έτσι που, από τη στιγμή που στάθηκε εκεί η μητέρα, άρχισε να ζαρώνει. Η Έμιλυ την είδε και, καθώς συρρικνωνόταν, αποφάσισε να προβάλει την προκλητική σεξουαλικότητά της, μαζεύοντας και βγάζοντας τη γλώσσα της έξω από το στόμα της. Η μητέρα παρακολουθούσε αποτροπιασμένη, ενώ η κόρη της μίκραινε όλο και περισσότερο, έγινε μια μικροσκοπική κόκκινη κούκλα, με τον μπούστο σουφρωμένο και τα οπίσθια να διαγράφονται από τη μέση μέχρι τα γόνατα. Η μικρή κούκλα έστριβε, έπαιρνε πόζες κι ύστερα εξαφανίστηκε σε μια λάμψη κόκκινου καπνού, όπως γίνεται στις ηθικολογικές ιστορίες που μιλούν για τη σάρκα και το διάβολο.
Ο Ούγκο προχώρησε προς τον καθρέφτη, ρουθούνισε και οσμίστηκε το χώρο, ύστερα το σημείο του πατώματος όπου είχε σταθεί η Έμιλυ. Το πρόσωπο της μητέρας είχε συσπαστεί από την απέχθεια, αλλά τώρα ήταν το ζώο που προκαλούσε την απόστροφή της. "Φεύγα", του είπε με πιασμένη την ανάσα και με χαμηλή φωνή' ο τόνος της φωνής της δήλωνε υπέρτατη αηδία και φόβο. "Φύγε από δω, βρωμερό και άθλιο ζώο".

και θα βαλω και σχετικο αποσπασμα απο τις Αναμνησεις ενος επιζώντος της Lessing αλλά δεν το 'χω τωρα εδω περα

paddy honey

12-09-2016, 15:48

Her final employment was to gather seaweed of various kinds, and make herself a scarf or mantle, and a head-dress, and thus assume the aspect of a little mermaid. She inherited her mother's gift for devising drapery and costume. As the last touch to her mermaid's garb, Pearl took some eel-grass and imitated, as best she could, on her own bosom the decoration with which she was so familiar on her mother's. A letter—the letter A—but freshly green instead of scarlet. The child bent her chin upon her breast, and contemplated this device with strange interest, even as if the one only thing for which she had been sent into the world was to make out its hidden import.

"I wonder if mother will ask me what it means?" thought Pearl.

Just then she heard her mother's voice, and, flitting along as lightly as one of the little sea-birds, appeared before Hester Prynne dancing, laughing, and pointing her finger to the ornament upon her bosom.

"My little Pearl," said Hester, after a moment's silence, "the green letter, and on thy childish bosom, has no purport. But dost thou know, my child, what this letter means which thy mother is doomed to wear?"

"Yes, mother," said the child. "It is the great letter A. Thou hast taught me in the horn-book."

Hester looked steadily into her little face; but though there was that singular expression which she had so often remarked in her black eyes, she could not satisfy herself whether Pearl really attached any meaning to the symbol. She felt a morbid desire to ascertain the point.

"Dost thou know, child, wherefore thy mother wears this letter?"

"Truly do I!" answered Pearl, looking brightly into her mother's face. "It is for the same reason that the minister keeps his hand over his heart!"

"And what reason is that?" asked Hester, half smiling at the absurd incongruity of the child's observation; but on second thoughts turning pale.

"What has the letter to do with any heart save mine?"

"Nay, mother, I have told all I know," said Pearl, more seriously than she was wont to speak. "Ask yonder old man whom thou hast been talking with,—it may be he can tell. But in good earnest now, mother dear, what does this scarlet letter mean?—and why dost thou wear it on thy bosom?—and why does the minister keep his hand over his heart?"

She took her mother's hand in both her own, and gazed into her eyes with an earnestness that was seldom seen in her wild and capricious character. The thought occurred to Hester, that the child might really be seeking to approach her with childlike confidence, and doing what she could, and as intelligently as she knew how, to establish a meeting-point of sympathy. It showed Pearl in an unwonted aspect. Heretofore, the mother, while loving her child with the intensity of a sole affection, had schooled herself to hope for little other return than the waywardness of an April breeze, which spends its time in airy sport, and has its gusts of inexplicable passion, and is petulant in its best of moods, and chills oftener than caresses you, when you take it to your bosom; in requital of which misdemeanours it will sometimes, of its own vague purpose, kiss your cheek with a kind of doubtful tenderness, and play gently with your hair, and then be gone about its other idle business, leaving a dreamy pleasure at your heart. And this, moreover, was a mother's estimate of the child's disposition. Any other observer might have seen few but unamiable traits, and have given them a far darker colouring. But now the idea came strongly into Hester's mind, that Pearl, with her remarkable precocity and acuteness, might already have approached the age when she could have been made a friend, and intrusted with as much of her mother's sorrows as could be imparted, without irreverence either to the parent or the child. In the little chaos of Pearl's character there might be seen emerging and could have been from the very first—the steadfast principles of an unflinching courage—an uncontrollable will—sturdy pride, which might be disciplined into self-respect—and a bitter scorn of many things which, when examined, might be found to have the taint of falsehood in them. She possessed affections, too, though hitherto acrid and disagreeable, as are the richest flavours of unripe fruit. With all these sterling attributes, thought Hester, the evil which she inherited from her mother must be great indeed, if a noble woman do not grow out of this elfish child.

Pearl's inevitable tendency to hover about the enigma of the scarlet letter seemed an innate quality of her being. From the earliest epoch of her conscious life, she had entered upon this as her appointed mission. Hester had often fancied that Providence had a design of justice and retribution, in endowing the child with this marked propensity; but never, until now, had she bethought herself to ask, whether, linked with that design, there might not likewise be a purpose of mercy and beneficence. If little Pearl were entertained with faith and trust, as a spirit messenger no less than an earthly child, might it not be her errand to soothe away the sorrow that lay cold in her mother's heart, and converted it into a tomb?—and to help her to overcome the passion, once so wild, and even yet neither dead nor asleep, but only imprisoned within the same tomb-like heart?

Such were some of the thoughts that now stirred in Hester's mind, with as much vivacity of impression as if they had actually been whispered into her ear. And there was little Pearl, all this while, holding her mother's hand in both her own, and turning her face upward, while she put these searching questions, once and again, and still a third time.

"What does the letter mean, mother? and why dost thou wear it? and why does the minister keep his hand over his heart?"

"What shall I say?" thought Hester to herself. "No! if this be the price of the child's sympathy, I cannot pay it."

Then she spoke aloud—

"Silly Pearl," said she, "what questions are these? There are many things in this world that a child must not ask about. What know I of the minister's heart? And as for the scarlet letter, I wear it for the sake of its gold thread."

In all the seven bygone years, Hester Prynne had never before been false to the symbol on her bosom. It may be that it was the talisman of a stern and severe, but yet a guardian spirit, who now forsook her; as recognising that, in spite of his strict watch over her heart, some new evil had crept into it, or some old one had never been expelled. As for little Pearl, the earnestness soon passed out of her face.

But the child did not see fit to let the matter drop. Two or three times, as her mother and she went homeward, and as often at supper-time, and while Hester was putting her to bed, and once after she seemed to be fairly asleep, Pearl looked up, with mischief gleaming in her black eyes.

"Mother," said she, "what does the scarlet letter mean?"

And the next morning, the first indication the child gave of being awake was by popping up her head from the pillow, and making that other enquiry, which she had so unaccountably connected with her investigations about the scarlet letter—

"Mother!—Mother!—Why does the minister keep his hand over his heart?"

"Hold thy tongue, naughty child!" answered her mother, with an asperity that she had never permitted to herself before. "Do not tease me; else I shall put thee into the dark closet!"

http://youtu.be/dlkmnR4YtlU?t=7m11s
https://youtu.be/WyFAU7wsV0E?t=46m20s

paddy honey

01-10-2016, 22:14

Στην Ευρώπη της "Εποχής του Λόγου" έβαζαν φίμωτρα σαν τα σκυλιά στις γυναίκες που κατηγορούσαν ότι ήταν στρίγγλες και τις διαπόμπευαν στους δρόμους. Οι πόρνες μαστιγώνονταν ή τις έκλειναν σε κλουβιά και τις υπέβαλλαν σε ψεύτικο πνιγμό, ενώ επέβαλλαν τη θανατική καταδίκη σε γυναίκες που κηρύσσονταν ένοχες για μοιχεία (Underdown 1985a: 117).
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν με την ίδια εχθρότητα και αίσθημα αποξένωσης, όπως οι "άγριοι Ινδιάνοι" στη σχετική γραμματεία που αναπτύχθηκε μετά την Κατάκτηση. Ο παραλληλισμός δεν είναι τυχαίος. Και στις δύο περιπτώσεις, η πολιτισμική κατακραυγή εξυπηρετούσε ένα σχέδιο απαλλοτρίωσης. Όπως θα δούμε, η δαιμονοποίηση των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου χρησίμευε ως δικαιολογία για την υποδούλωσή τους και την αρπαγή των πόρων τους. Στην Ευρώπη, η επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον των γυναικών χρησίμευσε ως δικαιολογία για την οικειοποίηση της εργασίας τους από τους άνδρες και την ποινικοποίηση του ελέγχου που ασκούσαν επί της αναπαραγωγής. Το τίμημα της αντίστασης ήταν πάντοτε ο αφανισμός. Καμιά από τις στρατηγικές που καταστρώθηκαν εναντίον των γυναικών και των αποικιοκρατούμενων δεν θα είχε πετύχει, εάν δεν είχαν ενισχυθεί από μια εκστρατεία τρόμου. Στην περίπτωση των γυναικών στην Ευρώπη, το κυνήγι των μαγισσών πρωταγωνίστησε στην κατασκευή της νέας κοινωνικής τους λειτουργίας και στην υποβάθμιση της κοινωνικής τους ταυτότητας.
Ο ορισμός των γυναικών ως δαιμονικών πλασμάτων και οι απάνθρωπες και εξευτελιστικές εμπειρίες στις οποίες τόσες πολλές από αυτές υποβλήθηκαν, έχουν αφήσει ανεξίτηλα ίχνη στη συλλογική γυναικεία ψυχή και στην αίσθησή τους των δυνατοτήτων τους. Από κάθε άποψη -κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική, πολιτική- το κυνήγι των μαγισσών αποτέλεσε κομβικό σημείο στη ζωή των γυναικών.
(...)
Το κυνήγι μαγισσών ήταν επίσης ο πρώτος διωγμός στην Ευρώπη που χρησιμοποίησε έναν συνδυασμό μέσων για να ενεργοποιήσει μια μαζική ψύχωση στον πληθυσμό. Ένα από τα πρώτα έργα της τυπογραφίας ήταν να προειδοποιεί το κοινό για τους κινδύνους που δημιουργούσαν οι μάγισσες, μέσα από φυλλάδες που δημοσιοποιούσαν τις πιο διάσημες δίκες και τις λεπτομέρειες για τα φρικτά τους κατορθώματα (Mandrou 1968: 136). Στην υπόθεση επιστρατεύτηκαν καλλιτέχνες, (...) Αλλά αυτοί που περισσότερο συνεισέφεραν στις διώξεις ήταν οι νομικοί, οι δικαστές και οι δαιμονολόγοι, ιδιότητες που συχνά συγκέντρωνε το ίδιο άτομο.(...)Οι άνθρωποι του νόμου μπορούσαν να υπολογίζουν στη συνεργασία των πιο ευυπόληπτων διανοούμενων της εποχής, συμπεριλαμβανομένων φιλοσόφων ή επιστημόνων που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να υμνούνται ως πατέρες του νεώτερου ορθολογισμού. Ανάμεσά τους ήταν ο άγγλος πολιτικός φιλόσοφος Τόμας Χομπς, ο οποίος, παρά τον σκεπτικισμό του για την πραγματικότητα της μαγείας, ενέκρινε τις διώξεις ως μέσο κοινωνικού ελέγχου. Μανιώδης εχθρός των μαγισσών -το μίσος του απένταντι τους και οι εκκλήσεις του για το αιματοκύλισμά τους του είχαν γίνει εμμονή- ήταν ο διάσημος γάλλος νομικός και πολιτικός φιλόσοφος Ζαν Μποντέν, τον οποίο ο ιστορικός Hugh Trevor-Roper ονομάζει Αριστοτέλη και Μοντεσκιέ του 16ου αιώνα. Ο Μποντέν, στον οποίο πιστώνεται η πρώτη πραγματεία για τον πληθωρισμό, συμμετείχε σε πολλές δίκες και έγραψε έναν τόμο με "αποδείξεις" (Demonomania 1580). Εκεί επέμενε ότι οι μάγισσες έπρεπε να καίγονται ζωντανές, αντί να στραγγαλίζονται "φιλεύσπλαχνα" πριν πεταχτούν στις φλόγες, να καυτηριάζονται, έτσι ώστε η σάρκα τους να σαπίζει πριν πεθάνουν, και επίσης να καίγονται ακόμα και παιδιά.
Ο Μποντέν δεν αποτελούσε μεμονωμένη περίπτωση. Σε αυτόν τον αιώνα των "ιδιοφυιών" -Μπέικον, Κέπλερ, Γαλιλαίου, Σαίξπηρ, Πασκάλ, Καρτέσιου-, τον αιώνα που γνώρισε το θρίαμβο της επανάστασης του Κοπέρνικου, τη γέννηση της νεώτερης επιστήμης και την ανάπτυξη του φιλοσοφικού και επιστημονικού ορθολογισμού, η μαγεία έγινε ένα από τα αγαπημένα θέματα δημόσιας συζήτησης για τις ευρωπαϊκές πνευματικές ελίτ. Δικαστές, νομικοί, αξιωματούχοι, φιλόσοφοι, επιστήμονες, θεολόγοι, όλοι ασχολήθηκαν με το "πρόβλημα", έγραψαν φυλλάδια και δαιμονολογίες, συμφώνησαν ότι επρόκειτο για το πλέον απεχθές έγκλημα και ζήτησαν την τιμωρία του.
Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι το κυνήγι των μαγισσών υπήρξε μια πολύ μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία. Η επισήμανση αυτή δεν σκοπεύει να ελαχιστοποιήσει τον ρόλο που έπαιξε η Εκκλησία στο διωγμό. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πρόσφερε το μεταφυσικό και ιδεολογικό ικρίωμα για το κυνήγι και παρακίνησε σε διώξεις των μαγισσών, όπως είχε νωρίτερα υποκινήσει τις διώξεις των αιρετικών. Χωρίς την Ιερά Εξέταση, τα πλείστα παπικά διατάγματα που έκαναν έκκληση στις κοσμικές αρχές να αναζητήσουν και να τιμωρήσουν τις "μάγισσες", και, πάνω απ' όλα, χωρίς τις προαιώνιες μισογυνικές εκστρατείες, το κυνήγι των μαγισσών δεν θα ήταν εφικτό. Ωστόσο, αντίθετα με τα στερεότυπα, η επίχειρηση αυτή δεν αποτελούσε απλώς προϊόν του παπικού φανατισμού ή των μηχανορραφιών της Ιεράς Εξέτασης. Στο αποκορύφωμα της Ιεράς Εξέτασης, οι περισσότερες δίκες διεξάγονταν από κοσμικά δικαστήρια, ενώ στις περιοχές δράσης της (Ιταλία και Ισπανία) ο αριθμός των εκτελέσεων παρέμεινε συγκριτικά μικρός. Μάλιστα, μετά την προτεσταντική Μεταρρύθμιση που υπονόμευσε την εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας, η Ιερά Εξέταση άρχισε να περιορίζει τον ζήλο των αρχών εναντίον των μαγισσών, ενώ ενέτεινε τις δικές της διώξεις εναντίον των Εβραίων. Eπιπλέον, η Ιερά Εξέταση βασιζόταν πάντοτε στη συνεργασία με το κράτος για την πραγματοποίηση των εκτελέσεων, καθώς ο κλήρος ήθελε να βγει από τη δύσκολη θέση να χύσει αίμα.

paddy honey

09-10-2016, 19:24

Ασχέτως ηλικίας (αλλά όχι και κοινωνικής τάξης), στις δίκες μαγισσών υπάρχει μια σταθερή ταύτιση της γυναικείας σεξουαλικότητας με την κτηνοβασία. Αυτό δήλωνε η συνουσία με τον θεό-τράγο (μία από τις απεικονίσεις του Διαβόλου), το επαίσχυντο φιλί sub cauda [κάτω από την ουρά], και η κατηγορία ότι οι μάγισσες εξέτρεφαν μια ποικιλία ζώων -"διαβολάκια" ή "δαιμόνια"- που τις βοηθούσαν στα εγκλήματά τους, και με τα οποία διατηρούσαν μια ιδιαίτερα οικεία σχέση. Επρόκειτο για γάτες, σκύλους, λαγούς και φρύνους, που φρόντιζε η μάγισσα, υποτίθεται βυζαίνοντάς τα από ειδικές θηλές.
Αλλά και άλλα ζώα έπαιζαν ρόλο στη ζωή της μάγισσας, ως όργανα του Διαβόλου: Οι κατσίκες και οι φοράδες την ταξίδευαν στο Σαμπάτ, ενώ οι βάτραχοι της προμήθευαν δηλητήριο για τα φίλτρα της. Η παρουσία των ζώων στον κόσμο της μάγισσας ήταν τέτοια που μπορούμε να υποθέσουμε ότι και τα ζώα κατηγορούνταν και δικάζονταν. Ο γάμος ανάμεσα στη μάγισσα και τα "δαιμόνιά" της αποτελεί ίσως αναφορά στις "κτηνώδεις" πρακτικές που χαρακτήριζαν τη σεξουαλική ζωή των αγροτών στην Ευρώπη, οι οποίες παρέμειναν σοβαρότατο αδίκημα πολύ μετά το τέλος του κυνηγιού των μαγισσών. Άλλωστε, και τα ζώα υποτιμήθηκαν δραστικά την εποχή που άρχισε να λατρεύεται η λογική και να διαχωρίζεται το ανθρώπινο από το φυσικό, ως τα αέναα σύμβολα των χειρότερων ανθρώπινων ενστίκτων- υποβιβαζόμενα σε απλά κτήνη, στο απόλυτο "Άλλο". Κανένα έγκλημα, λοιπόν, δεν προκαλούσε μεγαλύτερη φρίκη από τη συνουσία με το κτήνος, μια πραγματική επίθεση στα οντολογικά θεμέλια της ανθρώπινης φύσης που ταυτιζόταν ολοένα και περισσότερο με τις πιο άυλες όψεις της. Επιπλέον, όμως, το πλεόνασμα ζωικής παρουσίας στους βίους των μαγισσών υποδηλώνει ότι οι γυναίκες βρίσκονταν σε ένα (ολισθηρό) σταυροδρόμι, μεταξύ ανθρώπων και ζώων, και ότι όχι μονάχα η γυναικεία σεξουαλικότητα, αλλά η ίδια η θηλυκότητα ήταν συναφής με το ζωώδες. Προκειμένου αυτή η εξίσωση να επιβεβαιωθεί, οι μάγισσες συχνά κατηγορούνταν ότι άλλαζαν μορφή και μεταμορφώνονταν σε ζώα. Ο φρύνος είναι το ζώο που αναφέρεται τις περισσότερες φορές, επειδή ως σύμβολο του γυναικείου κόλπου συνδύαζε τη σεξουαλικότητα, την κτηνοβασία, τη θηλυκότητα και το κακό.
Το κυνήγι μαγισσών καταδίκασε τη γυναικεία σεξουαλικότητα ως πηγή κάθε κακού, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε το κύριο μέσο για μια ευρεία αναδόμηση της σεξουαλικής ζωής, γεγονός το οποίο, σε συμφωνία με τη νέα καπιταλιστική εργασιακή πειθαρχία, μετέτρεψε σε έγκλημα κάθε σεξουαλική δραστηριότητα που απειλούσε την αναπαραγωγή, τη μεταβίβαση της περιουσίας στο εσωτερικό της οικογένειας, ή άφηνε λιγότερο χρόνο και ενέργεια για την εργασία.
(...)
Ο ρόλος, λοιπόν, που έπαιξε το κυνήγι των μαγισσών στην ανάπτυξη του καπιταλιστικού κόσμου και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της καπιταλιστικής πειθάρχησης της σεξουαλικότητας έχει σβηστεί από τη μνήμη μας. Μπορούμε όμως να ανιχνεύσουμε ορισμένα από τα ταμπού της εποχής μας σε αυτή τη διαδικασία. Τέτοια είναι η περίπτωση της ομοφυλοφιλίας, η οποία στην Αναγέννηση εξακολουθούσε ακόμα να είναι εντελώς αποδεκτή σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, αλλά ξεριζώθηκε κατά τη διάρκεια του κυνηγιού. Ο διωγμός των ομοφυλόφιλων ήταν τέτοιος που η μνήμη του διατηρείται ακόμα στη γλώσσα μας. Η λέξη faggot μας θυμίζει ότι οι ομοφυλόφιλοι αποτέλεσαν κάποιες φορές το προσάναμμα για την πυρά όπου έκαιγαν τις μάγισσες' ενώ το ιταλικό finocchio παραπέμπει στην πρακτική του σκορπίσματος αυτού του αρωματικού φυτού στα ξύλα της πυράς, με σκοπό να καλύψουν τη δυσωδία της καιγόμενης σάρκας.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η σχέση που το κυνήγι των μαγισσών καθιέρωσε ανάμεσα στην πόρνη και τη μάγισσα, αντανακλώντας τη διαδικασία υποτίμησης της πορνείας κατά την καπιταλιστική αναδιοργάνωση της σεξουαλικής εργασίας. Όπως έλεγε ένα γνωμικό, "όταν είσαι νέα, πόρνη, όταν είσαι γριά, μάγισσα", αφού και οι δύο χρησιμοποιούσαν το σεξ μονάχα για να εξαπατήσουν και να διαφθείρουν τους άνδρες, προσποιούμενες έναν έρωτα που στην πραγματικότητα ήταν κερδοσκοπικός (Steifelmeier 1977: 48 κ.εξ.). Αμφότερες, άλλωστε, πουλούσαν τον εαυτό τους με σκοπό να αποκτήσουν χρήματα και ανεπίτρεπτη εξουσία: η μάγισσα (που πουλούσε την ψυχή της στον Διάβολο) ήταν η ακραία εκδοχή της πόρνης (που πουλούσε το κορμί της στους άνδρες). Επιπλέον, τόσο η (γριά) μάγισσα όσο και η πόρνη αποτελούσαν σύμβολα στειρότητας, την ίδια την πρωσοποποίηση της μη αναπαραγωγικής σεξουαλικότητας. Έτσι, ενώ στον Μεσαίωνα η πόρνη και η μάγισσα θεωρούνταν θετικές μορφές που εκπλήρωναν κάποια κοινωνική υπηρεσία στην κοινότητα, με το διωγμό απέκτησαν τις πλέον αρνητικές έννοιες, και έπαψαν να αποτελούν αποδεκτές γυναικείες ταυτότητες: φυσικά, με το θάνατό τους, και κοινωνικά, με την ποινικοποίησή τους. Η πόρνη έσβησε ως υποκείμενο δικαίου μονάχα αφού είχε πεθάνει χιλιάδες φορές στην πυρά ως μάγισσα. Ή σωστότερα, η πόρνη μπορούσε να επιβιώσει (ή ακόμα και να γίνει χρήσιμη, μολονότι λαθραία και μυστικά) μονάχα αν σκοτωνόταν η μάγισσα, γιατί η τελευταία ήταν το πιο επικίνδυνο κοινωνικά στοιχείο, εκείνο που (στα μάτια των ανακριτών) ήταν το λιγότερο ελεγχόμενο. Μπορούσε να προκαλέσει πόνο ή ευχαρίστηση, να γιατρέψει ή να βλάψει, να ξεσηκώσει τα στοιχεία και να αλυσοδέσει τη βούληση των ανδρών. Μπορούσε να προκαλέσει ζημιά ακόμα και με το βλέμμα της: το malocchio ("κακό μάτι") υποτίθεται ότι μπορούσε να σκοτώσει.
Η σεξουαλική φύση των εγκλημάτων της και η χαμηλή της θέση στην κοινωνική ιεραρχία ήταν οι παράγοντες που διέκριναν τη μάγισσα

αμετανοητη πεοζητιανα

θα υποφερεις λεμε...ηδη οι φωτος σου εχουν μπει σε σαιτ με κτηνοβασιες

paddy honey

09-10-2016, 19:28

από τον μάγο της Αναγέννησης, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό έμεινε απρόσβλητος από τις διώξεις. Η Υψηλή Μαγεία και η τέχνη των μαγισσών μοιράζονταν πολλά κοινά στοιχεία. Οι δαιμονολόγοι εισήγαγαν στον ορισμό της μαγείας θέματα από την παράδοση της διδασκόμενης μαγικής τέχνης. Μεταξύ αυτών ήταν η νεοπλατωνικής προέλευσης πεποίθηση ότι ο Έρωτας αποτελούσε συμπαντική δύναμη που έδενε το σύμπαν με σχέσεις "ομοιοπάθειας" και έλξης, επιτρέποντας στον μάγο να χειραγωγήσει και να μιμηθεί τη φύση στα πειράματά του. Μια παρόμοια δύναμη αποδόθηκε στη μάγισσα, η οποία υποτίθεται ότι μπορούσε να προκαλέσει καταιγίδες αναδεύοντας μια λακκούβα με νερό ή να ασκήσει μια "έλξη" παρόμοια με τους δεσμούς των μετάλλων στην αλχημιστική παράδοση (Yates 1964: 145 κ.εξ.' Couliano 1987). Η ιδεολογία της μαγείας επίσης αντανακλούσε το βιβλικό δόγμα, κοινό στους μάγους και τους αλχημιστές, που επιβεβαίωνε μια σχέση ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και τη γνώση. Η άποψη ότι οι μάγισσες όφειλαν τις δυνάμεις τους στη συνουσία με τον Διάβολο εξέφραζε την πεποίθηση των αλχημιστών ότι οι γυναίκες είχαν σφετεριστεί τα μυστικά της χημείας κάνοντας σεξ με ατίθασους δαίμονες (Seligmann 1948: 76). Η Υψηλή Μαγεία, πάντως, δεν διώχτηκε (αν και η αλχημεία αποδοκιμαζόταν ολοένα και περισσότερο), επειδή αντιμετωπίστηκε ως οκνηρή ενασχόληση και, ως εκ τούτου, χάσιμο χρόνου και πόρων. Οι μάγοι αποτελούσαν μια ελίτ που συχνά υπηρετούσε ηγεμόνες και άλλους υψηλά ιστάμενους (Couliano 1987: 156 κ.εξ.), γεγονός που έκανε τους δαιμονολόγους να τους διακρίνουν με προσοχή από τις μάγισσες, εντάσσοντας την Υψηλή Μαγεία (ιδιαίτερα την αστρολογία και την αστρονομία) στο πεδίο των επιστημών.
Το αντίστοιχο της τυπικής ευρωπαίας μάγισσας δεν ήταν, λοιπόν, οι μάγοι της Αναγέννησης, αλλά οι αποικιοκρατούμενοι ιθαγενείς της Αμερικής και οι σκλαβωμένοι Αφρικανοί, οι οποίοι μοιράζονταν την ίδια μοίρα με αυτή των γυναικών στην Ευρώπη, παρέχοντας στις φυτείες του "Νέου Κόσμου" μια φαινομενικά απεριόριστη προσφορά εργασίας, απαραίτητη για τη συσσώρευση κεφαλαίου. Οι τύχες των ευρωπαίων γυναικών και των Ινδιάνων και Αφρικανών στις αποικίες ήταν τόσο συνδεδεμένες, ώστε οι επιδράσεις τους ήταν αμοιβαίες. (...) Η κοινή μοίρα των ευρωπαίων μαγισσών και των αποικιοκρατούμενων υπηκόων της Ευρώπης φαίνεται και από την αλληλεπίδραση της ιδεολογίας της "μαγείας" και του ρατσισμού που αναπτύχθηκε, κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, στα κατακτημένα εδάφη και στο εμπόριο σκλάβων. Ο Διάβολος εικονιζόταν ως μαύρος και οι μαύροι αντιμετωπίζονταν ολοένα και περισσότερο ως δαίμονες. (...) Ο Διάβολος συχνά απεικονιζόταν με δύο πέη, ενώ οι ιστοριές για ζωώδεις σεξουαλικές πρακτικές και αχαλίνωτες επιθυμίες για μουσική και χορό έγιναν τα κύρια θέματα των αναφορών των ιεραποστόλων και των ταξιδευτών στον "Νέο Κόσμο". (...) Ωστόσο, η υπερβολική έμφαση στη σεξουαλικότητα γυναικών και μαύρων -των μαγισσών και των διαβόλων- πρέπει επίσης να προέρχεται από τη θέση που καταλάμβαναν στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, όπως αυτός αναδυόταν στηριζόμενος στον αποικισμό της Αμερικής, το εμπόριο σκλάβων και το κυνήγι μαγισσών. Κι αυτό, επειδή ο προσδιορισμός της έννοιας του μαύρου και της έννοιας της θηλυκότητας, ως σύμβολο χυδαιότητας και παραλογισμού, ταίριαζαν με τον αποκλεισμό των γυναικών στην Ευρώπη και των ανδρών και γυναικών στις αποικίες από το κοινωνικό συμβόλαιο που υποδήλωνε ο μισθός, και με την επακόλουθη φυσικοποίηση της εκμετάλλευσης τους.
(...)
Γνωρίζουμε επίσης ότι η επιδίωξη της τεχνολογικής κυριαρχίας επί της φύσης και του σφετερισμού των δημιουργικών δυνάμεων των γυναικών εξυπηρέτησαν διαφορετικά κοσμολογικά πλαίσια σκέψης. Οι μάγοι της Αναγέννησης είχαν παρόμοιους στόχους, ενώ η νευτώνεια φυσική ανακάλυψε την έλξη της βαρύτητας όχι χάρη σε μια μηχανιστική, αλλά σε μία μάλλον μαγική θεώρηση της φύσης. (...) Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας ότι το πνευματικό ικρίωμα που στήριξε το διωγμό των μαγισσών δεν προέκυψε απευθείας από τις σελίδες του φιλοσοφικού ορθολογισμού. Επρόκειτο μάλλον για ένα μεταβατικό φαινόμενο, για ένα είδος ιδεολογικού συνονθυλεύματος που αναπτύχθηκε υπό την πίεση του έργου που έπρεπε να επιτελέσει. Στο εσωτερικό του συνδυάστηκαν στοιχεία από έναν φαντασιακό κόσμο της μεσαιωνικής χριστιανοσύνης, ορθολογικά επιχειρήματα και νεωτερικές γραφειοκρατικές δικαστικές διαδικασίες. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του ναζισμού: Εκεί η λατρεία της επιστήμης και της τεχνολογίας συνδέθηκε με ένα υποτιθέμενο σχέδιο για την αποκατάσταση ενός αρχαϊκού, μυθικού κόσμου που βασιζόταν στους δεσμούς αίματος και στις προ-χρηματικές σχέσεις πίστης και υποταγής.
Το επιχείρημα αυτό υιοθετεί ο Παρινέτο, σημειώνοντας ότι το κυνήγι μαγισσών αποτέλεσε ένα κλασικό στάδιο στην ιστορία του καπιταλισμού (δυστυχώς, όχι το τελευταίο), στο οποίο η "επιστροφή" αποτέλεσε μέσο για να προχωρήσει ο ίδιος μπροστά, με την έννοια ότι δημιούργησε τις συνθήκες για τη συσσώρευση κεφαλαίου.
(...)
Στον 18ο αιώνα, πλέον, η ευρωπαϊκή διανόηση άρχισε ακόμη και να καμαρώνει για τον διαφωτισμό της και προχώρησε με αυτοπεποίθηση στο ξαναγράψιμο της ιστορίας του κυνηγιού των μαγισσών, απορρίπτοντάς το ως προϊόν των μεσαιωνικών προκαταλήψεων.

paddy honey

09-10-2016, 22:15

Ωστόσο, το φάντασμα των μαγισσών εξακολούθησε να στοιχειώνει τη φαντασία των κυρίαρχων τάξεων. Η αστική τάξη του Παρισιού επέστρεψε σε αυτό το 1871, προκειμένου να δαιμονοποιήσει τις γυναίκες Κομμουνάριες, κατηγορώντας τες ότι ήθελαν να κάψουν την πόλη. Πράγματι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα πρότυπα για τις αποκρουστικές ιστορίες και εικόνες που ο αστικός τύπος χρησιμοποίησε για να κατασκευάσει το μύθο των pétroleuses (πυρπολητριών) αντλήθηκαν από το ρεπερτόριο του κυνηγιού των μαγισσών. Σύμφωνα με την περιγραφή της Édith Thomas, οι εχθροί της Κομμούνας υποστήριξαν ότι χιλιάδες προλετάριες τριγύριζαν μέρα-νύχτα στην πόλη, με δοχεία γεμάτα κηροζίνη και ετικέτες που έγραφαν "Β.Ρ.Β." ("bon pour brûler", "καλό για λαμπάδιασμα"). Υποτίθεται ότι ακολουθούσαν εντολές, αποτελώντας μέρος μιας γενικότερης συνωμοσίας για να γίνει το Παρίσι στάχτη εν όψει της προέλασης των στρατευμάτων από τις Βερσαλλίες. Η Τομά γράφει ότι "παντού έβλεπαν πυρπολήτριες. Στις περιοχές που είχαν καταληφθεί από το στρατό των Βερσαλλιών, αρκούσε να είναι μια γυναίκα φτωχή ή φτωχά ντυμένη και να κρατάει ένα καλάθι, ένα κουτί ή κάποιο μπουκάλι για να θεωρηθεί ύποπτη". Έτσι, εκατοντάδες γυναίκες εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ οι εφημερίδες τις διέσυραν. Όπως η μάγισσα, έτσι και η pétroleuse απεικονιζόταν ως γριά γυναίκα, με ένα άγριο, κτηνώδες βλέμμα και με αχτένιστα μαλλιά. Στα χέρια της κρατούσε το δοχείο με το υγρό που χρησιμοποιούσε για τη διάπραξη των εγκλημάτων της.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/56/CommunePostcardMarch-May1871.jpg
https://fr.wikipedia.org/wiki/P%C3%A9troleuse

paddy honey

19-11-2016, 18:00

14. Γράφει κανείς αυτά που πιστεύει. Και μετά πιστεύει αυτά που είναι γραμμένα. Η λέξη είναι ένα δημιούργημα της στιγμής και πεθαίνει σαν καθετί που ζει. Και τα βιβλία είναι τα κοιμητήρια των λέξεων.
15. Τα γραμμένα λόγια είναι καμένα.
16. Και η αλήθεια, που χρειάζεται τα λόγια, τα αγαπάει, τα λόγια όμως μισούν την αλήθεια.

https://www.youtube.com/watch?v=i50eVvLmzR8
Μετάφραση: Ντόρα Λαΐνη - Ζαγκούρογλου (http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?2261-Now-reading-thread&p=1301287&viewfull=1#post1301287), Κεφ. 3

paddy honey

16-01-2017, 13:23

Λένε και προφητεύουν πως θα 'ρθεις και θα ξανανικήσεις, θα 'ρθεις με τους εκλεκτούς Σου, με τους περήφανους και ισχυρούς Σου, μα εμείς θα πούμε πως αυτοί σώσανε μονάχα τον εαυτό τους κι εμείς σώσαμε τους πάντες. Λένε πως θα καταντροπιαστεί η πόρνη που κάθεται πάνω στο θηρίο και κρατάει στα χέρια της το μυστήριο, πως θα επαναστατήσουν ξανά οι αδύναμοι, πως θα ξεσκίσουν την πορφύρα της και θα γυμνώσουν το "μιαρό" κορμί της. Μα τότε εγώ θα σηκωθώ και θα Σου δείξω τα δισεκατομμύρια των ευτυχισμένων παιδιών, που δεν γνώρισαν την χαρτιά. Και μεις, εμείς που πήραμε πάνω μας τα κρίματά τους για να τους κάνουμε ευτυχισμένους, θα σταθούμε μπροστά Σου και θα Σου πούμε: "Δίκασε μας, αν μπορείς κι αν τολμάς".

Μάθε πως δε Σε φοβάμαι. Μάθε πως και γω ήμουνα στην έρημο, πως και γω έζησα με ακρίδες κι αγριόριζες, πως και γω ευλογούσα την ελευθερία που μ' αυτήν Εσύ ευλόγησες τους ανθρώπους, πως και γω ετοιμαζόμουν να γίνω ένας απ' τους εκλεκτούς Σου, να γίνω ένας απ' τους ισχυρούς και τους μεγάλους, διψώντας να "συμπληρώσω τον αριθμό". Μα συνήλθα και δε θέλησα να υπηρετήσω την αφροσύνη. Γύρισα και προσχώρησα στην ομάδα εκείνων που διορθώσανε το έργο Σου. Εγκατέλειψα τους περήφανους και επέστρεψα στους ταπεινούς για να τους κάνω ευτυχισμένους. ' Όλα όσα Σου λέω θα γίνουν και η βασιλεία μας θα οικοδομηθεί. Σου ξαναλέω πως αύριο κιόλας θα δεις αυτή την υπάκουη αγέλη να τρέχει με το πρώτο μου νεύμα και να συνδαυλίζει την πυρά όπου θα Σε κάψω, γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις. Γιατί αν υπάρχει κανένας που να αξίζει περισσότερο από κάθε άλλον την πυρά μας, αυτός είσαι Εσύ. Αύριο θα Σε κάψω. Dixi. (είπα)

http://selasforos.blogspot.gr/2007/04/16.html
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/fyodor_dostoevsky_the_great_inquisitor.htm

paddy honey

12-11-2017, 22:33

“Yes,” he exclaimed, “Manou said it, and Zoroaster taught the same! the sun is born of fire, the moon of
the sun. Fire is the soul of the Great All, its elementary atoms are diffused and constantly flowing by an
infinity of currents throughout the universe. At the points where these currents cross each other in the
heavens, they produce light; at their points of intersection in the earth, they produce gold. Light—gold; it
is the same thing—fire in its concrete state; merely the difference between the visible and the palpable,
the fluid and the solid in the same substance, between vapour and ice—nothing more. This is no dream; it
is the universal law of Nature. But how to extract from science the secret of this universal law? What!
this light that bathes my hand is gold! All that is necessary is to condense by a certain law these same
atoms dilated by certain other laws! Yes; but how? Some have thought of burying a ray of sunshine.
Averroës—yes, it was Averroës—buried one under the first pillar to the left of the sanctuary of the
Koran, in the great Mosque of Cordova; but the vault was not to be opened to see if the operation was
successful under eight thousand years.”

“Diable!” said Jehan to himself, “rather a long time to wait for a florin!”

“Others have thought,” continued the Archdeacon musingly, “that it were better to experiment upon a
ray from Sirius. But it is difficult to obtain this ray pure, on account of the simultaneous presence of
other stars whose rays mingle with it. Flamel considers it simpler to operate with terrestrial fire. Flamel!
there’s predestination in the very name! Flamma! yes, fire—that is all. The diamond exists already in the
charcoal, gold in fire—But how to extract it? Magistri affirms that there are certain female names which
possess so sweet and mysterious a charm, that it suffices merely to pronounce them during the operation.
Let us see what Manou says on the subject: ‘Where women are held in honour, the gods are well pleased:
where they are despised, it is useless to pray to God. The mouth of a woman is constantly pure; it is as a
running stream, as a ray of sunshine. The name of a woman should be pleasing, melodious, and give food
to the imagination—should end in long vowels, and sound like a benediction.’ Yes, yes, the sage is right;
for example, Maria—Sophia—Esmeral—Damnation! Ever that thought!”

And he closed the book with a violent slam.

He passed his hand over his brow as if to chase away the thought that haunted him. Then taking from
the table a nail and a small hammer, the handle of which bore strange, painted, cabalistic figures—

“For some time,” said he with a bitter smile, “I have failed in all my experiments. A fixed idea
possesses me, and tortures my brain like the presence of a fiery stigma. I have not even succeeded in
discovering the secret of Cassiodorus, whose lamp burned without wick or oil. Surely a simple matter
enough!”

“The devil it is!” muttered Jehan between his teeth.

“One miserable thought, then,” continued the priest, “suffices to sap a man’s will and render him
feeble-minded. Oh, how Claude Pernelle would mock at me—she who could not for one moment divert
Nicholas Flamel from the pursuit of his great work! What! I hold in my hand the magic hammer of
Zechieles! At every blow which, from the depths of his cell, the redoubtable rabbi struck with this
hammer upon this nail that one among his enemies whom he had condemned would, even were he two
thousand leagues away, sink an arm’s length into the earth which swallowed him up. The King of France
himself, for having one night inadvertently struck against the door of the magician, sank up to his knees
in his own pavement of Paris. This happened not three centuries ago. Well, I have the hammer and the
nail, and yet these implements are no more formidable in my hands than a hammer in the hand of a
smith. And yet all that is wanting is the magic word which Zechieles pronounced as he struck upon the
nail.”

“A mere trifle!” thought Jehan.

“Come, let us try,” resumed the Archdeacon eagerly. “If I succeed, I shall see the blue spark fly from
the head of the nail. Emen-Héten! Emen-Héten! That is not it—Sigeani! Sigeani! May this nail open the
grave for whomsoever bears the name of Phœbus! A curse upon it again! Forever that same thought!”

He threw away the hammer angrily. He then sank so low in his arm-chair and over the table that Jehan
lost sight of him. For some minutes he could see nothing but a hand clenched convulsively on a book.
Suddenly Dom Claude arose, took a pair of compasses, and in silence engraved upon the wall in capitals
the Greek word:

ΑΝΑΓΚΗ

“My brother’s a fool,” said Jehan to himself; “it would have been much simpler to write Fatum.
Everybody is not obliged to know Greek.”

The Archdeacon reseated himself in his chair and clasped his forehead between his two hands, like a
sick person whose head is heavy and burning.

paddy honey

15-12-2017, 00:14

“The hell with them,” Robert Jordan said. “You tell me at camp. Come on, let’s go.”
“Let me show you,” Anselmo said.
“I’m going to look at it in the morning,” Robert Jordan said. “Here, take a swallow of this.”
He handed the old man his flask. Anselmo tipped it up and swallowed.
“Ayee,” he said and rubbed his mouth. “It is fire.”
“Come on,” Robert Jordan said in the dark. “Let us go.”
It was so dark now you could only see the flakes blowing past and the rigid dark of the
pine trunks. Fernando was standing a little way up the hill. Look at that cigar store Indian,
Robert Jordan thought. I suppose I have to offer him a drink.
“Hey, Fernando,” he said as he came up to him. “A swallow?”
“No,” said Fernando. “Thank you.”
Thank you, I mean, Robert Jordan thought. I’m glad cigar store Indians don’t drink.
There isn’t too much of that left. Boy, I’m glad to see this old man, Robert Jordan
thought. He looked at Anselmo and then clapped him on the back again as they started
up the hill.
“I’m glad to see you, viejo,” he said to Anselmo. “If I ever get gloomy, when I see you it
cheers me up. Come on, let’s get up there.”
They were going up the hill in the snow.
“Back to the palace of Pablo,” Robert Jordan said to Anselmo. It sounded wonderful in
Spanish.
“El Palacio del Miedo,” Anselmo said. “The Palace of Fear.”
“La cueva de los huevos perdidos,” Robert Jordan capped the other happily. “The
cave of the lost eggs.”
“What eggs?” Fernando asked.
“A joke,” Robert Jordan said. “Just a joke. Not eggs, you know. The others.”
“But why are they lost?” Fernando asked.
“I don’t know,” said Robert Jordan. “Take a book to tell you. Ask Pilar,” then he put his
arm around Anselmo’s shoulder and held him tight as they walked and shook him.
“Listen,” he said. “I’m glad to see you, hear? You don’t know what it means to find
somebody in this country in the same place they were left.”
It showed what confidence and intimacy he had that he could say anything against the
country.
“I am glad to see thee,” Anselmo said. “But I was just about to leave.”
“Like hell you would have,” Robert Jordan said happily. “You’d have frozen first.”

δεν ηταν βλακεια το ποστ του: ιδού (http://en.wikipedia.org/wiki/Cigar_store_Indian)

Jewel, fifteen feet behind me, looking
straight ahead, steps in a single stride through the window. Still staring
straight ahead, his pale eyes like wood set into his wooden face, he crosses the
floor in four strides with the rigid gravity of a cigar store Indian dressed in
patched overalls and endued with life from the hips down, and steps in a single
stride through the opposite window and into the path again just as I come around
the corner. In single file and five feet apart and Jewel now in front, we go on
up the path toward the foot of the bluff.

When Black Roses Bloom

30-12-2017, 00:22

Παλιό και αγαπημένο. Το θυμάμαι απο το δημοτικό, και για κάποιο λόγο πετάχτηκε στο μυαλό μου απόψε:

Ταξιδεύουν στο Αιγαίο τα όνειρα μας.Η γιαγιά μας κουράστηκε. Θέλει να γείρει το κεφάλι της στα στήθια του παππού, που έχει καρφωμένα πίσω τα μάτια του μπας και ξεχωρίσει τίποτα απ' τη στεριά, τίποτα απ' τα Κιμιντένια. Μα πια δε φαίνεται τίποτα. Η νύχτα ρούφηξε μέσα της τα σχήματα και τους όγκους.Η γιαγιά γέρνει το κεφάλι της να το ακουμπήσει στα στήθια που την προστατέψανε όλες τις μέρες της ζωής της. Κάτι την μποδίζει και δεν μπορεί να βρει το κεφάλι ησυχία: Σαν ένας βόλος να είναι κάτω απ' το πουκάμισο του γέροντα.— Τι είναι αυτό εδώ; ρωτά σχεδόν αδιάφορα.Ο παππούς φέρνει το χέρι του. Το χώνει κάτω απ' το ρούχο, βρίσκει το μικρό ξένο σώμα που ακουμπά στο κορμί του και που ακούει τους χτύπους της καρδιάς του.— Τι είναι;— Δεν είναι τίποτα, λέει δειλά ο παππούς, σαν παιδί που έφταιξε. Δεν είναι τίποτα. Λίγο χώμα είναι.— Χώμα!Ναι, λίγο χώμα απ' τη γη τους. Για να φυτέψουν ένα βασιλικό, της λέει, στο ξένο τόπο που πάνε. Για να θυμούνται.Αργά τα δάχτυλα του γέροντα ανοίγουν το μαντίλι όπου είναι φυλαγμένο το χώμα.Ψάχνουν κει μέσα, ψάχνουν και τα δάχτυλα της γιαγιάς, σα να το χαϊδεύουν. Τα μάτια τους,δακρυσμένα, στέκουν εκεί.— Δεν είναι τίποτα λέω. Λίγο χώμα.Γη, Αιολική Γη, Γη του τόπου μου.

http://www.onisimos.gr/images/2014/books/venezis_wind_earth.pdf

paddy honey

08-01-2018, 18:08

Rank-and-file Communists everywhere are led away on a senseless witch-hunt after ‘Trotskyists’, and parties of the type of the P.O.U.M. are driven back into the terribly sterile position of being mere anti-Communist parties. There is already the beginning of a dangerous split in the world working-class movement. A few more libels against life-long Socialists, a few more frame-ups like the charges against the P.O.U.M., and the split may become irreconcilable. The only hope is to keep political controversy on a plane where exhaustive discussion is possible. Between the Communists and those who stand or claim to stand to the Left of them there is a real difference. The Communists hold that Fascism can be beaten by alliance with sections of the capitalist class (the Popular Front); their opponents hold that this manoeuvre simply gives Fascism new breeding-grounds. The question has got to be settled; to make the wrong decision may be to land ourselves in for centuries of semi-slavery. But so long as no argument is produced except a scream of ‘Trotsky-Fascist!’ the discussion cannot even begin. It would be impossible for me, for instance, to debate the rights and wrongs of the Barcelona fighting with a Communist Party member, because no Communist — that is to say, no ‘good’ Communist — could admit that I have given a truthful account of the facts. If he followed his party ‘line* dutifully he would have to declare that I am lying or, at best, that I am hopelessly misled and that anyone who glanced at the Daily Worker headlines a thousand miles from the scene of events knows more of what was happening in Barcelona than I do. In such circumstances there can be no argument; the necessary minimum of agreement cannot be reached. What purpose is served by saying that men like Maxton are in Fascist pay? Only the purpose of making serious discussion impossible. It is as though in the middle of a chess tournament one competitor should suddenly begin screaming that the other is guilty of arson or bigamy. The point that is really at issue remains untouched. Libel settles nothing.

https://libcom.org/library/homage-to-catalonia-george-orwell

paddy honey

12-01-2018, 05:41

Cats do not go to heaven. Women cannot write the plays of Shakespeare.

Be that as it may, I could not help thinking, as I looked at the works of Shakespeare on the shelf, that the bishop was right at least in this; it would have been impossible, completely and entirely, for any woman to have written the plays of Shakespeare in the age of Shakespeare. Let me imagine, since facts are so hard to come by, what would have happened had Shakespeare had a wonderfully gifted sister, called Judith, let us say. Shakespeare himself went, very probably—his mother was an heiress—to the grammar school, where he may have learnt Latin—Ovid, Virgil and Horace—and the elements of grammar and logic. He was, it is well known, a wild boy who poached rabbits, perhaps shot a deer, and had, rather sooner than he should have done, to marry a woman in the neighbourhood, who bore him a child rather quicker than was right. That escapade sent him to seek his fortune in London. He had, it seemed, a taste for the theatre; he began by holding horses at the stage door. Very soon he got work in the theatre, became a successful actor, and lived at the hub of the universe, meeting everybody, knowing everybody, practising his art on the boards, exercising his wits in the streets, and even getting access to the palace of the queen. Meanwhile his extraordinarily gifted sister, let us suppose, remained at home. She was as adventurous, as imaginative, as agog to see the world as he was. But she was not sent to school. She had no chance of learning grammar and logic, let alone of reading Horace and Virgil. She picked up a book now and then, one of her brother’s perhaps, and read a few pages. But then her parents came in and told her to mend the stockings or mind the stew and not moon about with books and papers. They would have spoken sharply but kindly, for they were substantial people who knew the conditions of life for a woman and loved their daughter—indeed, more likely than not she was the apple of her father’s eye. Perhaps she scribbled some pages up in an apple loft on the sly but was careful to hide them or set fire to them. Soon, however, before she was out of her teens, she was to be betrothed to the son of a neighbouring woolstapler. She cried out that marriage was hateful to her, and for that she was severely beaten by her father. Then he ceased to scold her. He begged her instead not to hurt him, not to shame him in this matter of her marriage. He would give her a chain of beads or a fine petticoat, he said; and there were tears in his eyes. How could she disobey him? How could she break his heart? The force of her own gift alone drove her to it. She made up a small parcel of her belongings, let herself down by a rope one summer’s night and took the road to London. She was not seventeen. The birds that sang in the hedge were not more musical than she was. She had the quickest fancy, a gift like her brother’s, for the tune of words. Like him, she had a taste for the theatre. She stood at the stage door; she wanted to act, she said. Men laughed in her face. The manager—a fat, loose-lipped man—guffawed. He bellowed something about poodles dancing and women acting—no woman, he said, could possibly be an actress. He hinted—you can imagine what. She could get no training in her craft. Could she even seek her dinner in a tavern or roam the streets at midnight? Yet her genius was for fiction and lusted to feed abundantly upon the lives of men and women and the study of their ways. At last—for she was very young, oddly like Shakespeare the poet in her face, with the same grey eyes and rounded brows—at last Nick Greene the actor-manager took pity on her; she found herself with child by that gentleman and so—who shall measure the heat and violence of the poet’s heart when caught and tangled in a woman’s body?—killed herself one winter’s night and lies buried at some cross-roads where the omnibuses now stop outside the Elephant and Castle.

That, more or less, is how the story would run, I think, if a woman in Shakespeare’s day had had Shakespeare’s genius. But for my part, I agree with the deceased bishop, if such he was—it is unthinkable that any woman in Shakespeare’s day should have had Shakespeare’s genius. For genius like Shakespeare’s is not born among labouring, uneducated, servile people. It was not born in England among the Saxons and the Britons. It is not born to-day among the working classes. How, then, could it have been born among women whose work began, according to Professor Trevelyan, almost before they were out of the nursery, who were forced to it by their parents and held to it by all the power of law and custom? Yet genius of a sort must have existed among women as it must have existed among the working classes. Now and again an Emily Brontë or a Robert Burns blazes out and proves its presence. But certainly it never got itself on to paper. When, however, one reads of a witch being ducked, of a woman possessed by devils, of a wise woman selling herbs, or even of a very remarkable man who had a mother, then I think we are on the track of a lost novelist, a suppressed poet, of some mute and inglorious Jane Austen, some Emily Brontë who dashed her brains out on the moor or mopped and mowed about the highways crazed with the torture that her gift had put her to. Indeed, I would venture to guess that Anon, who wrote so many poems without singing them, was often a woman. It was a woman Edward Fitzgerald, I think, suggested who made the ballads and the folk-songs, crooning them to her children, beguiling her spinning with them, or the length of the winter’s night.

This may be true or it may be false—who can say?—but what is true in it, so it seemed to me, reviewing the story of Shakespeare’s sister as I had made it, is that any woman born with a great gift in the sixteenth century would certainly have gone crazed, shot herself, or ended her days in some lonely cottage outside the village, half witch, half wizard, feared and mocked at. For it needs little skill in psychology to be sure that a highly gifted girl who had tried to use her gift for poetry would have been so thwarted and hindered by other people, so tortured and pulled asunder by her own contrary instincts, that she must have lost her health and sanity to a certainty. No girl could have walked to London and stood at a stage door and forced her way into the presence of actor-managers without doing herself a violence and suffering an anguish which may have been irrational—for chastity may be a fetish invented by certain societies for unknown reasons—but were none the less inevitable. Chastity had then, it has even now, a religious importance in a woman’s life, and has so wrapped itself round with nerves and instincts that to cut it free and bring it to the light of day demands courage of the rarest. To have lived a free life in London in the sixteenth century would have meant for a woman who was poet and playwright a nervous stress and dilemma which might well have killed her. Had she survived, whatever she had written would have been twisted and deformed, issuing from a strained and morbid imagination. And undoubtedly, I thought, looking at the shelf where there are no plays by women, her work would have gone unsigned. (...) Currer Bell, George Eliot, George Sand, all the victims of inner strife as their writings prove, sought ineffectively to veil themselves by using the name of a man. Thus they did homage to the convention, which if not implanted by the other sex was liberally encouraged by them (the chief glory of a woman is not to be talked of, said Pericles, himself a much-talked-of man) that publicity in women is detestable. (...) They are not even now as concerned about the health of their fame as men are, and, speaking generally, will pass a tombstone or a signpost without feeling an irresistible desire to cut their names on it, as Alf, Bert or Chas. must do in obedience to their instinct, which murmurs if it sees a fine woman go by, or even a dog, Ce chien est a moi.
(...)
That woman, then, who was born with a gift of poetry in the sixteenth century, was an unhappy woman, a woman at strife against herself. All the conditions of her life, all her own instincts, were hostile to the state of mind which is needed to set free whatever is in the brain. But what is the state of mind that is most propitious to the act of creation? I asked. Can one come by any notion of the state that furthers and makes possible that strange activity?
(...)
And one gathers from this enormous modern literature of confession and self-analysis that to write a work of genius is almost always a feat of prodigious difficulty. Everything is against the likelihood that it will come from the writer’s mind whole and entire. Generally material circumstances are against it. Dogs will bark; people will interrupt; money must be made; health will break down. (...) If anything comes through in spite of all this, it is a miracle, and probably no book is born entire and uncrippled as it was conceived.
(...)
The woman composer stands where the actress stood in the time of Shakespeare. Nick Greene, I thought, remembering the story I had made about Shakespeare’s sister, said that a woman acting put him in mind of a dog dancing. Johnson repeated the phrase two hundred years later of women preaching. And here, I said, opening a book about music, we have the very words used again in this year of grace, 1928, of women who try to write music. ‘Of Mlle. Germaine Tailleferre one can only repeat Dr Johnson’s dictum concerning, a woman preacher, transposed into terms of music. “Sir, a woman’s composing is like a dog’s walking on his hind legs. It is not done well, but you are surprised to find it done at all.” So accurately does history repeat itself.

https://ebooks.adelaide.edu.au/w/woolf/virginia/w91r/chapter3.html

commissar

19-01-2018, 00:26

~Χθες αργά το βράδυ άκουγα κάποιον στη γειτονιά να παίζει στην κιθάρα κάποιο κλασικό κομμάτι. Έκανε συνέχεια λάθη, σταματούσε και ξαναξεκίναγε, μέχρι που κάποια στιγμή μάλλον κουράστηκε ή απογοητεύτηκε και φάνηκε να τα παρατάει. Τόσην ώρα είχα απορήσει που δεν είχε βγει κανένας στο παράθυρο να διαμαρτυρηθεί - η ώρα ήταν περασμένη. Δεν πρέπει να πέρασε ούτε ένα λεπτό σιωπής και τότε ακούστηκε μια φωνή να λέει "Δεν πειράζει φίλε... Ξαναπροσπάθησε".

~Έχετε γνωρίσει ποτέ κάποιον που δεν έχει δει ποτέ του τη θάλασσα; Εγώ γνώρισα πριν από λίγα χρόνια έναν σε κάποιο χωριό της Αργιθέας. Όταν με ρώτησε από πού είμαι και του είπα από τον Βόλο, μου απάντησε "α... από τη θάλασσα!". Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός του, αλλά όταν μετά μου εξήγησε ότι την έχει δει μονάχα από την τηλεόραση, η έκπληξή μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη.

(...)

Όλοι μας θέλαμε να απολαύσουμε από πρώτο χέρι τις αντιδράσεις του όταν θα φτάναμε στην είσοδο του Βόλου και θα αποκαλυπτόταν ο Παγασητικός μπροστά στα μάτια του. Έτσι όπως ήταν άμαθος στα ταξίδια, ζαλίστηκε μάλλον κατά τη διάρκεια της διαδρομής και αποκοιμήθηκε.
"Ξύπνα, ρε! Κοίτα εκεί! Η θάλασσα..."

Αυτός τότε άνοιξε τα μάτια του, κοίταξε μπροστά του ανέκφραστος και ύστερα μας είπε:
"Αυτό είναι όλο; Στο όνειρό μου ήταν καλύτερη".

https://www.pixelbooks.gr/img/medium/covers/to-antamompil-9742cover.jpg

Raven Lord

19-01-2018, 12:10

Art In Haste

19-01-2018, 12:56

Το βιβλίο λέει;

commissar

19-01-2018, 14:40

Το βιβλίο λέει;

Δεν είμαι αντικειμενικός γιατί μου αρέσει πολύ η γραφή του, τσέκαρε (http://dreamtigers.gr/)

paddy honey

20-01-2018, 22:18

Αυτός ήταν ο αέρας που ανέπνεε κανείς στη χώρα όταν, τέσσερις μέρες μετά τη γέννησή μου, μόλις επέστρεψε ο πατέρας μου από το θερισμό και έπρεπε να με δηλώσει στο Ληξιαρχείο, η μάνα μου τον συμβούλευσε να με καταχωρήσει ως κορίτσι και όχι ως αγόρι.

Αργότερα, όταν μου διηγήθηκε η ίδια το περιστατικό, μου παρουσίασε τον εξής συλλογισμό: "Ήξερα ότι οι γυναίκες δεν πήγαιναν στρατό κι αν σε περνούσαμε έτσι δε θα κληρωνόσουνα ποτέ".

Για κάμποσο καιρό η μάνα μου ζούσε με αυτό το ψέμα, φτάνοντας στο σημείο να αλλάζει το φύλο μου ακόμα και μπροστά στις φίλες τις, φωνάζοντάς με Ρόσα, σαν εκέινη. Ώσπου μια μέρα ο πατέρας μου της έκοψε τα φτερά, ομολογώντας της ότι δεν είχε το θάρρος να κάνει αυτό που του ζήτησε και με είχε καταχωρήσει ως αγόρι. Ωστόσο, οι περιστάσεις θέλησαν, μέσω άλλων οδών, να εκπληρωθεί η επιθυμία της, αφού ποτέ δεν πήγα στρατό κι αν έπιασα τουφέκι το έκανα για να υπερασπιστώ τον εργατικό αγώνα που ήταν κι ο μόνος στον οποίο πίστευα.

Το άρχισα σήμερα

https://i.imgur.com/PzOWfLW.jpg

https://www.katesharpleylibrary.net/v41q3n

paddy honey

10-03-2018, 18:46

Η εξουσία δεν είναι ούτε αριστερή ούτε δεξιά. Η εξουσία έχει τη δική της δυναμική' είναι η εξουσία, για αυτό, όποιος και να την ασκεί, πάντα χτυπάει την ελευθερία.

commissar

03-06-2018, 11:10

Στο μπαλκόνι είχε μια σακούλα με μισοκαθαρισμένα σπανάκια και μια παντόφλα. Κάτω, στην τσιμεντοστρωμένη αυλή, έξι μέτρα απόσταση από το χαμηλό κάγκελο του πατρικού μου, βρήκαμε την άλλη παντόφλα, ένα στραβωμένο μαχαίρι και το αίμα της. Ανεβήκαμε πάλι. Δεν έστεκε τίποτα. Σπανάκι, παντόφλα, μαχαίρι, αίμα. Έπεσε; Την έριξε κάποιος; Θα το μαθαίναμε, άραγε; Θα ζούσε να μας πει την ιστορία ή θα μέναμε με την απορία για πάντα;

Πιο πολύ ενδιαφέρονταν οι μπάτσοι. Διακριτικά, εννοείται, «να περάσει η δύσκολη νύχτα και ελάτε από αύριο για κατάθεση». Ποιος να την έριξε, ποιον εχθρό είχε αυτή η γυναίκα. Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε οτιδήποτε. Γυρίσαμε σπίτι από το νοσοκομείο ξημερώματα, «πηγαίνετε σπίτι και ελάτε πάλι κατά τις εννιά που θα ξέρουμε περισσότερα». Χάραζε. Πήρα το λάστιχο και έπλυνα τα αίματα από την αυλή. Δύσκολη ώρα, να καθαρίζεις το αίμα της μάνας σου, αν και η εμπειρία αποδείχτηκε λιγότερο τραυματική απ’ όσο φανταζόμουν -ήταν σα να πλένω το δικό μου αίμα.

Η κυρά-Σταυρούλα κλείνει σήμερα 62 χρόνια ζωής. Έντεκα περισσότερα από όσα της έδιναν οι γιατροί εκείνη τη ζόρικη νύχτα, που στην ερώτηση της αδερφής μου «θα ζήσει» απάντησαν «50-50», αλλά σ’ εμένα που με έβλεπε ψυχραιμότερο με κοίταξε στα μάτια μία από την ομάδα που μας είχε πάρει στο γραφειάκι τους και κούνησε το κεφάλι αρνητικά. «Όχι». Λίγες ώρες πριν είχα επιστρέψει από Λάρισα, είχα διαλύσει το κορμί μου και πίστευα πως χρειάζομαι μια βδομάδα ξάπλα για να συνέρθω, αλλά τι σου είναι το ανθρώπινο σώμα, με το που έσκασε το τηλέφωνο «τρέξε να την προλάβεις» τσιτώθηκε κάθε μυς, έγινα υπεράνθρωπος και πόνο δεν ένιωθα πουθενά.

Βάλαμε μια ταινία του Βέγγου. Αυτή ήταν η αντίδρασή μας στην αναμονή αν θα ζήσει ή θα πεθάνει η μάνα μας. Εκτός από τους δεσμούς του αίματος, μας ένωνε η μεγάλη μας αγάπη για τον Θου-Βου από τότε που ήμασταν πιτσιρίκια, παρέα βλέπαμε οι τρεις μας όποτε έπαιζε η τηλεόραση τις ταινίες του, το μοναδικό παρατσούκλι που είχα ποτέ στο σπίτι ήταν αυτό: «Βέγγος», έτσι με φώναζε από τότε που με θυμάμαι, έβλεπε στο γιο της την ίδια παλαβομάρα με τον αγαπημένο μας ήρωα. Δεν κοιτάζαμε στην τηλεόραση, αλλά μας άρεσε να παίζει ο Θανάσης ο Πολυτεχνίτης, που άλλαζε χίλια επαγγέλματα και πουθενά δε στέριωνε, όσο μετρούσαμε τα λεπτά για να ξαναγυρίσουμε στο νοσοκομείο.

«Αν συνεχιστεί κι άλλο το πρήξιμο δεν θα μπορεί να ανασάνει και θα τη χάσουμε». Είχε πέσει με το σαγόνι από τα έξι μέτρα στο τσιμέντο, είχε γίνει θρύψαλα το μισό της πρόσωπο, είχαν πρηστεί τα πάντα στο λαιμό της εσωτερικά, την κρατούσαν με το ζόρι και με προσευχές. «Είναι θέμα οργανισμού». Και πάνω στην αγωνία μας, στο πιο βασανιστικό πρωινό που είχαμε περάσει στη ζωή μας ως τότε, μας ήρθε και η κατραπακιά: «Σουρωμένη ήταν, βρωμούσε ουίσκι η μάνα σας». Κι εκεί χάσαμε κάθε εμπιστοσύνη στο γιατρό, που έτυχε και συγγενής αλλά δεν το ξέραμε τότε: Σουρωμένη η μάνα μας, που έχω να τη δω να πίνει από το 1981 που βγήκε το ΠΑΣΟΚ και ήπιε μισό ποτήρι λικέρ από κράνα, κάτι δεν πάει καλά με δαύτον, ο τύπος είναι επικίνδυνος. «Τα είχε πιει, γι’ αυτό έπεσε», είπε και μας άφησε να χάσκουμε, μπροστά σε όλο το σόι που είχε μαζευτεί για να μας απαλύνει τον πόνο.

Ως το μεσημέρι, το «50-50» είχε γίνει «μάλλον το ξεπερνάει» και ως το βράδυ «η μάνα σας κέρδισε τη μάχη» και τα σχετικά που ανακοινώνουν όλο χαρά οι νοσοκόμες όποτε σώνεται ένας άνθρωπος από τα χέρια τους και λάμπουν τα μάτια τους όταν σε κοιτάνε. Μπήκαμε στην εντατική, μας άφησαν στη ζούλα, παιδιά της είστε, είδαμε κάτι που έμοιαζε με άνθρωπο αλλά η μάνα μας ήταν, τη βλέπαμε ακόμα σαστισμένη κάτω από τα αίματα και τα πρηξίματα, το πρόσωπό της διπλό από το χτύπημα στο τσιμέντο, η μάνα μας, ζωντανή, χαιρόταν με τα μάτια, το μόνο πράμα που ήταν ανέγγιχτο στο κορμί της, ανάμεσα στα σωληνάκια, τις γάζες, τη μαυρίλα στο υπόλοιπο σώμα της. «Χάλια την έκανες την αυλή, πρέπει να ξαναρίξουμε τσιμέντο», της είπα. Γέλασε. Πόνεσε. Ξαναγέλασε.

Άρχισε να μου γράφει στην παλάμη με το δάχτυλό της. Γάμα. Άλφα. Ταυ. Άλφα. «Γάτα». Δεν μπορούσα να καταλάβω, ακόμα κι έτσι έγραφε καλλιγραφικά, με τα παιδικά της γράμματα που ποτέ δεν άλλαξε, τα γράμματα από τα σημειώματα που άφηνε όταν έφευγε στις δύο το πρωί για τη δουλειά πού έχει φαγητό και να μην ξεχάσουμε να πιούμε γάλα και να πάρουμε ζακέτα για το σχολείο. Κι όμως, συνεννοηθήκαμε. Καθάριζε το σπανάκι, ήρθε η γάτα από κάτω, πήγε να της πετάξει φαγητό όπως κάθε βράδυ, γλίστρησε η παντόφλα, έφυγε από το μπαλκόνι με τα μούτρα. Με το μαχαίρι στο χέρι, δεν τ’ άφησε μέχρι που έσκασε το σαγόνι της στο τσιμέντο. Και το ουίσκι; Όμικρον. Χι. Γιώτα. Ο γιατρός είπε πως είχες πιει, τι βλακείες μας λέει. Δέλτα. Έψιλον. Νι. Πι. Γιώτα. Νι. Ωμέγα. Εμείς το ξέρουμε, στον γιατρό να το πεις.

Έκλαιγε. Μην κλαις, θα μας διώξουν αν σε ταράζουμε. Ξαναπήρε το χέρι μου. Έψιλον. Γάμα. Γάμα. Όμικρον. Νι. Άλφα. Κάπα. Γιώτα. Δεν τσιγκουνεύτηκε δυο γράμματα παραπάνω. Τώρα το θέλεις το εγγονάκι; Έξω είναι η νύφη σου, να την πάρω και να την πέσουμε σε κανένα κρεβάτι στο νοσοκομείο; Γέλασε πάλι. «Ναι», έγνεψε. Θα το ‘χεις και το εγγονάκι, μη σκέφτεσαι τέτοια τώρα, τώρα πρέπει να πολεμήσεις για να το χαρείς το εγγονάκι, εντάξει; Εντάξει. Δεν πέρασε καιρός και της πήγαμε δώρο το τεστ εγκυμοσύνης: «Εγώ τις υποσχέσεις μου τις τηρώ». Και μετά, άλλα τρία, από δυο ο καθένας μας, να έχει να καμαρώνει.

(συνεχίζεται από κάτω επειδή όριο λέξεων στα ποστς)

commissar

03-06-2018, 11:11

Όλα στη διάγνωση ήταν συντριπτικά. Συντριπτικό κάταγμα εδώ, συντριπτικό κάταγμα εκεί, από όλο το σύστημα στο πρόσωπο της έμεινε ένα δόντι μοναχό, το οποίο της λέγαμε να το κρατήσει για να ανοίγουμε τις μπύρες και μια φορά πήγε στο ψυγείο κι έφερε μία, κάνοντας νόημα «να την ανοίξω»; Δέκα μέρες Καβάλα, δέκα μέρες Παπανικολάου, ένα μήνα στο σπίτι, πλάκες τιτανίου, ακτινογραφίες, γιατροί, διευθυντές, εκατοντάδες χιλιόμετρα πήγαινε-έλα, ένα ολόκληρο καλοκαίρι να τρώει με καλαμάκι φαγητό αλεσμένο, πέρασε ο καιρός, στάθηκε στα πόδια της. Έγινε ανάμνηση εκείνο το γαμημένο μαγιάτικο βράδυ, όλα έδεσαν όπως έπρεπε, τα κόκαλα, η μασέλα, το πρόσωπο επανήλθε αργά αργά στην όμορφη θέση του.

«Είχα φάει μπακαλιάρο με σκορδαλιά», είπε κάποια στιγμή. «Αυτό θα μύρισε ο γιατρός και είπε πως είχα πιει αλκοόλ». Ξεραθήκαμε. Ξαναήπιε αλκοόλ, στο γάμο της, πήρε η ζωή και της επέστρεφε αβέρτα όσα της χρωστούσε, επέζησε από τέτοιο χτύπημα, ανάρρωσε, ομόρφυνε πάλι, παντρεύτηκε, βρήκε έναν άνθρωπο να μοιράζεται την καθεμέρα της μετά από όλα αυτά. Και μόλις ηρέμησε ήρθε ο καρκίνος. «Σιγά το πράμα, εδώ ξεπέρασα εκείνο το πέσιμο, στον καρκίνο θα κωλώσω; Χα! Δε με ξέρει καλά». «Χα», αυτό το «χα» της, το σήμα κατατεθέν, λίγο από Βέγγο, λίγο από τον μικρό Βέγγο, εμένα, που της το είχα κολλήσει. Τον κατάπιε. Νίκησε πάλι. 92 χρόνια ΠΑΟΚ, 42 χρόνια Θύρα 4, 62 χρόνια κυρά-Σταυρούλα κι έχουμε ακόμα.

Στον Άγιο Λουκά έχουνε τηλεοράσεις στις αίθουσες τοκετών. Εμείς δε βλέπαμε τηλεόραση, ούτως ή άλλως, αλλά την είχανε να παίζει από το πρωί που είχαμε πάει για τη γέννα της μελλοντικής Χουλιγκάνας κι αυτό το σκασμένο δεν έλεγε να γεννηθεί επί δώδεκα ώρες. Η κυρά-Σταυρούλα απ’ έξω, στα δέκα μέτρα, έστελνε μηνύματα από το κινητό που το είχε μάθει για να ενημερώνεται. «Ακόμα»; «Πόσα εκατοστά»; «Άντε βρε». Επτά και είκοσι έσκασε μύτη η μικρή, την πήρε ο γιατρός και τη σήκωσε μπροστά μας με τον ομφάλιο λώρο να κρέμεται κι όπως την πρωτοείδα, πανέμορφη, κούκλα, θεά, μέσα στα αίματα, δάκρυσα και στη θολούρα είδα πίσω της, στην τηλεόραση, τον Βέγγο να τρέχει πάνω κάτω στην οθόνη της ΝΕΤ και να μην μπορεί να στεριώσει σε μια δουλειά. Κοιταχτήκαμε με την Άννα για μια στιγμή -μόνο εμείς οι δύο καταλαβαίναμε πως η ζωή μας έκλεινε το μάτι.

-Νίκος Ιωαννίδης (https://el-gr.facebook.com/people/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%99%CF%89%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82/100008303644843)

paddy honey

04-06-2018, 17:32

I waited more than an hour in the same place, and then toward noon, from the half-light, from the
shuffling, discontinuous, dismal crowd, there erupted a sudden avalanche of absolutely and undeniably
beautiful women.

What a discovery! What an America! What ecstasy! I thought of Lola . . . Her promises had not deceived
me! It was true.

I had come to the heart of my pilgrimage. And if my appetite hadn't kept calling itself to my attention, that
would have struck me as one of those moments of supernatural aesthetic revelation. If I'd been a little
more comfortable and confident, the incessant beauties I was discovering might have ravished me from my
base human condition. In short, all I needed was a sandwich to make me believe in miracles. But how I
needed that sandwich!

And yet, what supple grace! What incredible delicacy of form and feature! What inspired harmonies! What
perilous nuances! Triumphant where the danger is greatest! Every conceivable promise of face and figure
fulfilled! Those blondes! Those brunettes! Those Titian redheads! And more and more kept coming! Maybe,
I thought, this is Greece starting all over again. Looks like I got here just in time.

What made those apparitions all the more divine in my eyes was that they seemed totally unaware of my
existence as I sat on a bench close by, slap-happy, drooling with erotico-mystical admiration and quinine,
but also, I have to admit, with hunger. If it were possible for a man to jump out of his skin, I'd have done it
then, once and for all. There was nothing to hold me back.

Those unlikely midinettes could have wafted me away, sublimated me; a gesture, a word would have
sufficed, and in that moment I'd have been transported, all of me, into the world of dreams. But I suppose
they had other fish to fry.

[...]

I returned to the light of day by the same stairway and went back to the same bench to rest. Sudden
outburst of digestive vulgarity. Discovery of a joyous shitting communism. I ignored both these
disconcerting aspects of the same adventure. I hadn't the strength for analysis or synthesis. My pressing
desire was to sleep. O rare, delicious frenzy!

[...]

Instant amazement . . . You had to divine, to imagine the majesty of the edifice, the generous proportions,
because the lights were so veiled that it took you some time to know what you were looking at.

Lots of young women in the half-light, plunged in deep armchairs as in jewel cases. Around them attentive
men, moving silently, with timid curiosity, to and fro, just offshore from the row of crossed legs and
magnificent silk-encased thighs. Those miraculous beings seemed to be waiting for grave and costly events.
Obviously they weren't giving me a thought. So, ever so furtively, I in my turn passed that long and palpable
temptation.

Since at least a hundred of those divine leg owners were sitting in a single row of chairs, I reached the
reception desk in so dreamy a condition, having absorbed a ration of beauty so much too strong for my
constitution that I was reeling.

At the desk, a pomaded clerk violently offered me a room. I asked for the smallest in the hotel. I can't have
had more than fifty dollars at the time. Also, I was pretty well out of ideas and self-assurance.

I hoped the room the clerk was giving me was really the smallest, because his hotel, the Laugh Calvin,[56]
was advertised as the most luxurious and sumptuously furnished on the whole North American continent!

Over my head, what an infinity of furnished rooms! And all around me, in those chairs, what inducements
to multiple rape! What abysses! What perils! Is the poor man's aesthetic torment to have no end? Is it to be
even more long-lasting than his hunger? But there was no time to succumb; before I knew it, the clerk had
thrust a heavy key into my hand. I was afraid to move.

[...]

There's something sad about people going to bed. You can see they don't give a damn whether they're
getting what they want out of life or not, you can see they don't even try to understand what we're here
for. They just don't care. Americans or not, they sleep no matter what, they're bloated mollusks, no
sensibility, no trouble with their conscience.

I'd seen too many puzzling things to be easy in my mind. I knew too much and not enough. I'd better go out,
I said to myself, I'd better go out again. Maybe I'll meet Robinson. Naturally that was an idiotic idea, but I
dreamed it up as an excuse for going out again, because no matter how much I tossed and turned on my
narrow bed, I couldn't snatch the tiniest scrap of sleep. Even masturbation, at times like that, provides
neither comfort nor entertainment. Then you're really in despair.

The worst part is wondering how you'll find the strength tomorrow to go on doing what you did today and
have been doing for much too long, where you'll find the strength for all that stupid running around, those
projects that come to nothing, those attempts to escape from crushing necessity, which always founder and
serve only to convince you one more time that destiny is implacable, that every night will find you down
and out, crushed by the dread of more and more sordid and insecure tomorrows.

And maybe it's treacherous old age coming on, threatening the worst. Not much music left inside us for life
to dance to. Our youth has gone to the ends of the earth to die in the silence of the truth. And where, I ask
you, can a man escape to, when he hasn't enough madness left inside him? The truth is an endless death
agony. The truth is death. You have to choose: death or lies. I've never been able to kill myself.

I'd better go out into the street, a partial suicide. Everyone has his little knacks, his ways of getting sleep
and food. I'd need to sleep if I wanted to recover the strength I'd need to go to work next day. Get back the
zip it would take to find a job in the morning, and in the meantime force my way into the unknown realm of
sleep. Don't go thinking it's easy to fall asleep when you've started doubting everything, mostly because of
the awful fears people have given you.

I dressed and somehow found my way to the elevator, but feeling kind of foggy. I still had to cross the
lobby, to pass more rows of ravishing enigmas with legs so tempting, faces so delicate and severe.
Goddesses, in short, hustling goddesses. We might have tried to make an arrangement. But I was afraid of
being arrested. Complications. Nearly all a poor bastard's desires are punishable by jail. So there I was on
the street again. It wasn't the same crowd as before. This one billowed over the sidewalks and showed a
little more life, as if it had landed in a country less arid, the land of entertainment, of night life.

The people surged in the direction of lights suspended far off in the darkness, writhing multicolored snakes.
They flowed in from all the neighboring streets. A crowd like that, I said to myself, adds up to a lot of dollars
in handkerchiefs alone or silk stockings! Or just in cigarettes for that matter! And to think that you can go
out among all that money, and nobody'll give you a single penny, not even to go and eat with! It's
heartbreaking to think how people shut themselves off from one another, like houses.

I, too, dragged myself toward the lights, a movie house, and then another right next to it, and another, all
along the street. We lost big chunks of crowd to each of them. I picked a movie house with posters of
women in slips, and what legs! Boyohboy! Heavy! Ample! Shapely! And pretty faces on top, as though
drawn for the contrast, no need of retouching, not a blemish, not a flaw, perfect I tell you, delicate but firm
and concise. Life can engender no greater peril than these incautious beauties, these indiscreet variations
on perfect divine harmony.

It was warm and cozy in the movie house. An enormous organ, as mellow as in a cathedral, a heated
cathedral I mean, organ pipes like thighs. They don't waste a moment. Before you know it, you're bathing in
an all-forgiving warmth. Just let yourself go and you'll begin to think the world has been converted to
loving-kindness. I almost was myself.

Dreams rise in the darkness and catch fire from the mirage of moving light. What happens on the screen
isn't quite real; it leaves open a vague cloudy space for the poor, for dreams and the dead. Hurry hurry,
cram yourself full of dreams to carry you through the life that's waiting for you outside, when you leave
here, to help you last a few days more in that nightmare of things and people. Among the dreams, choose
the ones most likely to warm your soul. I have to confess that I picked the sexy ones. No point in being
proud; when it comes to miracles, take the ones that will stay with you. A blonde with unforgettable tits
and shoulders saw fit to break the silence of the screen with a song about her loneliness. I'd have been glad
to cry about it with her.

There's nothing like it! What a lift it gives you! After that, I knew I'd have courage enough in my guts to last
me at least two days. I didn't even wait for the lights to go on. Once I'd absorbed a small dose of that
admirable ecstasy, I knew Yd sleep, my mind was made up.

When I got back to the Laugh Calvin, the night clerk, despite my greeting, neglected to say good evening the
way they do at home. But his contempt didn't mean a thing to me anymore. An intense inner life suffices to
itself, it can melt an icepack that has been building up for twenty years. That's a fact.

In my room I'd barely closed my eyes when the blonde from the movie house came along and sang her
whole song of sorrow just for me. I helped her put me to sleep, so to speak, and succeeded pretty well ... I
wasn't entirely alone . . . It's not possible to sleep alone . . .

paddy honey

04-06-2018, 18:13

The cop smiled and said, «Yeah? Is this really your own wallet?»
Finally the mean one inside fined Dean twenty-five dollars. We told them we only had forty to go
all the way to the Coast; they said that made no difference to them. When Dean protested, the mean
cop threatened to take him back to Pennsylvania and slap a special charge on him.
«What charge?»
«Never mind what charge. Don’t worry about that, wiseguy.»
We had to give them the twenty-five. But first Ed Dunkel, that culprit, offered to go to jail. Dean
considered it. The cop was infuriated; he said, «If you let your partner go to jail I’m taking you back
to Pennsylvania right now. You hear that?» All we wanted to do was go. «Another speeding ticket in
Virginia and you lose your car,» said the mean cop as a parting volley. Dean was red in the face. We
drove off silently. It was just like an invitation to steal to take our trip-money away from us. They
knew we were broke and had no relatives on the road or to wire to for money. The American police
are involved in psychological warfare against those Americans who don’t frighten them with imposing
papers and threats. It’s a Victorian police force; it peers out of musty windows and wants to inquire
about everything, and can make crimes if the crimes don’t exist to its satisfaction. «Nine lines of
crime, one of boredom,» said Louis-Ferdinand Céline. Dean was so mad he wanted to come back
to Virginia and shoot the cop as soon as he had a gun.

[...]

It would take all night to tell about Old Bull Lee; let’s just say now, he was a teacher, and it may
be said that he had every right to teach because he spent all his time learning; and the things he
learned were what he considered to be and called «the facts of life,» which he learned not only out of
necessity but because he wanted to. He dragged his long, thin body around the entire United States
and most of Europe and North Africa in his time, only to see what was going on; he married a White
Russian countess in Yugoslavia to get her away from the Nazis in the thirties; there are pictures of
him with the international cocaine set of the thirties - gangs with wild hair, leaning on one another;
there are other pictures of him in a Panama hat, surveying the streets of Algiers; he never saw the
White Russian countess again. He was an exterminator in Chicago, a bartender in New York, a
summons-server in Newark. In Paris he sat at cafe tables, watching the sullen French faces go by. In
Athens he looked up from his ouzo at what he called the ugliest people in the world. In Istanbul he
threaded his «way through crowds of opium addicts and rug-sellers, looking for the facts. In English
hotels he read Spengler and the Marquis de Sade. In Chicago he planned to hold up a Turkish bath,
hesitated just for two minutes too long for a drink, and wound up with two dollars and had to make a
run for it. He did all these things merely for the experience. Now the final study was the drug habit.
He was now in New Orleans, slipping along the streets with shady characters and haunting
connection bars.

[...]

And Dean and I, ragged and dirty as if we had lived off locust, stumbled out of the bus in Detroit.
We decided to stay up in all-night movies on Skid Row. It was too cold for parks. Hassel had been
here on Detroit Skid Row, he had dug every shooting gallery and all-night movie and every brawling
bar with his dark eyes many a time. His ghost haunted us. We’d never find him on Times Square
again. We thought maybe by accident Old Dean Moriarty was here too - but he was not. For thirtyfive
cents each we went into the beat-up old movie and sat down in the balcony till morning, when
we were shooed downstairs. The people who were in that all-night movie were the end. Beat
Negroes who’d come up from
Alabama to work in car factories on a rumor; old white bums; young longhaired hipsters who’d
reached the end of the road and were drinking wine; whores, ordinary couples, and housewives with
nothing to do, nowhere to go, nobody to believe in. If you sifted all Detroit in a wire basket the
beater solid core of dregs couldn’t be better gathered. The picture was Singing Cowboy Eddie Dean
and his gallant white horse Bloop, that was number one; number two double-feature film was George
Raft, Sidney Greenstreet, and Peter Lorre in a picture about Istanbul. We saw both of these things
six times each during the night. We saw them waking, we heard them sleeping, we sensed them
dreaming, we were permeated completely with the strange Gray Myth of the West and the weird
dark Myth of the East when morning came. All my actions since then have been dictated
automatically to my subconscious by this horrible osmotic experience. I heard big Greenstreet sneer
a hundred times; I heard Peter Lorre make his sinister come-on; I was with George Raft in his
paranoiac fears; I rode and sang with Eddie Dean and shot up the rustlers innumerable times. People
slugged out of bottles and turned around and looked everywhere in the dark theater for something to
do, somebody to talk to. In the head everybody was guiltily quiet, nobody talked. In the gray dawn
that puffed ghostlike about the windows of the theater and hugged its eaves I was sleeping with my
head on the wooden arm of a seat as six attendants of the theater converged with their night’s total of swept-up rubbish and created a huge dusty pile that reached to my nose as I snored head down - till they almost swept me away too. This was reported to me by Dean, who was watching from ten
seats behind. All the cigarette butts, the bottles, the matchbooks, the come and the gone were swept
up in this pile. Had they taken me with it, Dean would never have seen me again. He would have had
to roam the entire United States and look in every garbage pail from coast to coast before he found
me embryonically convoluted among the rubbishes of my life, his life, and the life of everybody
concerned and not concerned. What would I have said to him from my rubbish womb? «Don’t
bother me, man, I’m happy where I am. You lost me one night in Detroit in August nineteen fortynine.
What right have you to come and disturb my reverie in this pukish can?» In 1942 I was the star
in one of the filthiest dramas of all time. I was a seaman, and went to the Imperial Cafe on Scollay
Square in Boston to drink; I drank sixty glasses of beer and retired to the toilet, where I wrapped
myself around the toilet bowl and went to sleep. During the night at least a hundred seamen and
assorted civilians came in and cast their sentient debouchments on me till I was unrecognizably
caked. What difference does it make after all? - anonymity in the world of men is better than fame in
heaven, for what’s heaven? what’s earth? All in the mind.

https://nevalalee.wordpress.com/2016/05/15/kerouac-to-the-movies/

paddy honey

19-07-2018, 21:07

Now he could rest awhile in good conscience. He stretched out-to the extent his body fit within the narrow stony quarters. Deep inside, however, on the cleanly swept mats of his soul, he stretched out comfortably to the fullest and dozed away, letting delicate scents play about his nose: a spicy gust, for instance, as if borne here from springtime meadows; a mild May wind wafting through the first green leaves of beech; a sea breeze, with the bitterness of salted almonds. It was late afternoon when he arose— something like late afternoon, for naturally there was no afternoon or forenoon or evening or morning, there was neither light nor darkness, nor were there spring meadows nor green beech leaves… there were no real things at all in Grenouille’s innermost universe, only the odors of things. (Which is why the fafon deparler speaks of that universe as a landscape; an adequate expression, to be sure, but the only possible one, since our language is of no use when it comes to describing the smellable world.) It was, then, late afternoon: that is, a condition and a moment within Grenouille’s soul such as reigns over the south when the siesta is done and the paralysis of midday slowly recedes and life’s urge begins again after such constraint. The heat kindled by rage-the enemy of sublime scents-had fled, the pack of demons was annihilated. The fields within him lay soft and burnished beneath the lascivious peace of his awakening -and they waited for the will of their lord to come upon them.

And Grenouille rose up-as noted-and shook the sleep from his limbs. He stood up, the great innermost Grenouille. Like a giant he planted himself, in all his glory and grandeur, splendid to look upon-damn shame that no one saw him!-and looked about him, proud and majestic.

Yes! This was his empire! The incomparable Empire of Grenouille! Created and ruled over by him, the incomparable Grenouille, laid waste by him if he so chose and then raised up again, made boundless by him and defended with a flaming sword against every intruder. Here there was naught but his will, the will of the great, splendid, incomparable Grenouille. And now that the evil stench of the past had been swept away, he desired that his empire be fragrant. And with mighty strides he passed across the fallow fields and sowed fragrance of all kinds, wastefully here, sparingly there, in plantations of endless dimension and in small, intimate parcels, strewing seeds by the fistful or tucking them in one by one in selected spots. To the farthermost regions of his empire, Grenouille the Great, the frantic gardener, hurried, and soon there was not a cranny left into which he had not thrown a seed of fragrance.

And when he saw that it was good and that the whole earth was saturated with his divine Grenouille seeds, then Grenouille the Great let descend a shower of rectified spirit, soft and steady, and everywhere and overall the seed began to germinate and sprout, bringing forth shoots to gladden his heart. On the plantations it rolled in luxurious waves, and in the hidden gardens the stems stood full with sap. The blossoms all but exploded from their buds.

Then Grenouille the Great commanded the rain to stop. And it was so. And he sent the gentle sun of his smile upon the land; whereupon, to a bud, the hosts of blossoms unfolded their glory, from one end of his empire unto the other, creating a single rainbowed carpet woven from myriad precious capsules of fragrance. And Grenouille the Great saw that it was good, very, very good. And he caused the wind of his breath to blow across the land. And the blossoms, thus caressed, spilled over with scent and intermingled their teeming scents into one constantly changing scent that in all its variety was nevertheless merged into the odor of universal homage to Him, Grenouille the Great, the Incomparable, the Magnificent, who, enthroned upon his gold-scented cloud, sniffed his breath back in again, and the sweet savor of the sacrifice was pleasing unto him. And he deigned to bless his creation several times over, from whom came thanksgiving with songs of praise and rejoicing and yet further outpourings of glorious fragrance. Meanwhile evening was come, and the scents spilled over still and united with the blue of night to form ever more fantastic airs. A veritable gala of scent awaited, with one gigantic burst of fragrant diamond-studded fireworks.

Grenouille the Great, however, had tired a little and yawned and spoke: “Behold, I have done a great thing, and I am well pleased. But as with all the works once finished, it begins to bore me. I shall withdraw, and to crown this strenuous day I shall allow myself yet one more small delectation in the chambers of my heart.”

So spoke Grenouille the Great and, while the peasantry of scent danced and celebrated beneath him, he glided with wide-stretched wings down from his golden clouds, across the nocturnal fields of his soul, and home to his heart.

paddy honey

10-08-2018, 01:34

On rotten days like that, mountains of fatigue and disgust accumulate between your nose and your eyes,
enough in that one spot to last several men for years. Much too much for one man.

Just then, all in all, I'd have been glad to go back to the Tarapout. Especially as Parapine had also stopped talking to me. But I was in their bad books at the Tarapout. It's hard to have no source of spiritual or material comfort but your boss, especially when he's an alienist and
you're not so sure of your own head. All you can do is hold tight. And not say anything. We could still talk about women together. That was a benign subject, which gave me a chance to make him laugh now and then. In that field he gave me credit for a certain experience, for some slight and nasty competence.

It had its advantages that on the whole Baryton should consider me with a certain contempt. A boss always finds the crumminess of his staff rather reassuring. A slave must at all costs be slightly, if not superlatively, contemptible. An assortment of chronic moral and physical defects justifies the horrible treatment he is
getting. Then the earth turns more smoothly, for each man occupies the place he deserves.

A person you make use of should be dull and abject, a born failure. It comes as a relief to the boss,
especially since Baryton paid us very badly. An employer with his degree of acute avarice tends to be
suspicious and uneasy. Failure, debauchee, black sheep, loyal! . . . Now there's a perfect combination that will justify anything. Baryton wouldn't have been displeased if I had been kind of wanted by the police.
Those are the things that guarantee an employee's loyalty.

I had cast off all self-respect long ago. That sentiment had always struck me a
s far above my station, much too costly for my resources. I'd made that sacrifice once and for all and had no regrets whatever.

By then I was quite content if I could keep myself in a tolerable state of alimentary and physical balance. I had stopped worrying my head about anything else. Nevertheless, I found it hard to get through certain
nights, especially when the memory of what had happened in Toulouse prevented me from sleeping.

At such times I couldn't help it, I imagined all sorts of dramatic sequels
to Grandma Henrouille's fall into the mummy crypt. Fear rose up from my bowels, seized hold of my heart, and made it pound so hard that I'd
jump out of bed and pace the floor, this way and that way into the depths of darkness and into the dawning light. During those attacks I despaired of ever recapturing enough peace of mind to fall asleep again. If
someone tells you he's unhappy, don't take it on faith. Just ask him if he can sleep ... If he can, then all's well. That's good enough.

https://www.youtube.com/watch?v=Bkwc0RSihRI

https://www.youtube.com/watch?v=d27gTrPPAyk

paddy honey

30-08-2018, 00:02

“Good-morning to you, Clarissa!” said Hugh, rather extravagantly, for they had known each other as children. “Where are you off to?”

“I love walking in London,” said Mrs. Dalloway. “Really it’s better than walking in the country.”

They had just come up — unfortunately — to see doctors. Other people came to see pictures; go to the opera; take their daughters out; the Whitbreads came “to see doctors.” Times without number Clarissa had visited Evelyn Whitbread in a nursing home. Was Evelyn ill again? Evelyn was a good deal out of sorts, said Hugh, intimating by a kind of pout or swell of his very well-covered, manly, extremely handsome, perfectly upholstered body (he was almost too well dressed always, but presumably had to be, with his little job at Court) that his wife had some internal ailment, nothing serious, which, as an old friend, Clarissa Dalloway would quite understand without requiring him to specify. Ah yes, she did of course; what a nuisance; and felt very sisterly and oddly conscious at the same time of her hat. Not the right hat for the early morning, was that it? For Hugh always made her feel, as he bustled on, raising his hat rather extravagantly and assuring her that she might be a girl of eighteen, and of course he was coming to her party to-night, Evelyn absolutely insisted, only a little late he might be after the party at the Palace to which he had to take one of Jim’s boys — she always felt a little skimpy beside Hugh; schoolgirlish; but attached to him, partly from having known him always, but she did think him a good sort in his own way, though Richard was nearly driven mad by him, and as for Peter Walsh, he had never to this day forgiven her for liking him.

She could remember scene after scene at Bourton — Peter furious; Hugh not, of course, his match in any way, but still not a positive imbecile as Peter made out; not a mere barber’s block. When his old mother wanted him to give up shooting or to take her to Bath he did it, without a word; he was really unselfish, and as for saying, as Peter did, that he had no heart, no brain, nothing but the manners and breeding of an English gentleman, that was only her dear Peter at his worst; and he could be intolerable; he could be impossible; but adorable to walk with on a morning like this.

(June had drawn out every leaf on the trees. The mothers of Pimlico gave suck to their young. Messages were passing from the Fleet to the Admiralty. Arlington Street and Piccadilly seemed to chafe the very air in the Park and lift its leaves hotly, brilliantly, on waves of that divine vitality which Clarissa loved. To dance, to ride, she had adored all that.)

For they might be parted for hundreds of years, she and Peter; she never wrote a letter and his were dry sticks; but suddenly it would come over her, If he were with me now what would he say? — some days, some sights bringing him back to her calmly, without the old bitterness; which perhaps was the reward of having cared for people; they came back in the middle of St. James’s Park on a fine morning — indeed they did. But Peter — however beautiful the day might be, and the trees and the grass, and the little girl in pink — Peter never saw a thing of all that. He would put on his spectacles, if she told him to; he would look. It was the state of the world that interested him; Wagner, Pope’s poetry, people’s characters eternally, and the defects of her own soul. How he scolded her! How they argued! She would marry a Prime Minister and stand at the top of a staircase; the perfect hostess he called her (she had cried over it in her bedroom), she had the makings of the perfect hostess, he said.

So she would still find herself arguing in St. James’s Park, still making out that she had been right — and she had too — not to marry him. For in marriage a little licence, a little independence there must be between people living together day in day out in the same house; which Richard gave her, and she him. (Where was he this morning for instance? Some committee, she never asked what.) But with Peter everything had to be shared; everything gone into. And it was intolerable, and when it came to that scene in the little garden by the fountain, she had to break with him or they would have been destroyed, both of them ruined, she was convinced; though she had borne about with her for years like an arrow sticking in her heart the grief, the anguish; and then the horror of the moment when some one told her at a concert that he had married a woman met on the boat going to India! Never should she forget all that! Cold, heartless, a prude, he called her. Never could she understand how he cared. But those Indian women did presumably — silly, pretty, flimsy nincompoops. And she wasted her pity. For he was quite happy, he assured her — perfectly happy, though he had never done a thing that they talked of; his whole life had been a failure. It made her angry still.

She had reached the Park gates. She stood for a moment, looking at the omnibuses in Piccadilly.

She would not say of any one in the world now that they were this or were that. She felt very young; at the same time unspeakably aged. She sliced like a knife through everything; at the same time was outside, looking on. She had a perpetual sense, as she watched the taxi cabs, of being out, out, far out to sea and alone; she always had the feeling that it was very, very dangerous to live even one day. Not that she thought herself clever, or much out of the ordinary. How she had got through life on the few twigs of knowledge Fräulein Daniels gave them she could not think. She knew nothing; no language, no history; she scarcely read a book now, except memoirs in bed; and yet to her it was absolutely absorbing; all this; the cabs passing; and she would not say of Peter, she would not say of herself, I am this, I am that.

Her only gift was knowing people almost by instinct, she thought, walking on. If you put her in a room with some one, up went her back like a cat’s; or she purred. Devonshire House, Bath House, the house with the china cockatoo, she had seen them all lit up once; and remembered Sylvia, Fred, Sally Seton — such hosts of people; and dancing all night; and the waggons plodding past to market; and driving home across the Park. She remembered once throwing a shilling into the Serpentine. But every one remembered; what she loved was this, here, now, in front of her; the fat lady in the cab. Did it matter then, she asked herself, walking towards Bond Street, did it matter that she must inevitably cease completely; all this must go on without her; did she resent it; or did it not become consoling to believe that death ended absolutely? but that somehow in the streets of London, on the ebb and flow of things, here, there, she survived, Peter survived, lived in each other, she being part, she was positive, of the trees at home; of the house there, ugly, rambling all to bits and pieces as it was; part of people she had never met; being laid out like a mist between the people she knew best, who lifted her on their branches as she had seen the trees lift the mist, but it spread ever so far, her life, herself. But what was she dreaming as she looked into Hatchards’ shop window? What was she trying to recover? What image of white dawn in the country, as she read in the book spread open:

Fear no more the heat o’ the sun

Nor the furious winter’s rages.

https://www.youtube.com/watch?v=U56wW0nOp5Q[/url]

paddy honey

04-09-2018, 11:11

It, with the preceding scene and with others unnarrated but existent by implication, to which add essays on various subjects or moral apothegms (e.g. My favourite hero or procrastination is the thief of time) composed during schoolyears, seemed to him to contain in itself and in conjunction with the personal equation certain possibilities of financial, social, personal and sexual success, whether specially collected and selected as model pedagogic themes (of cent per cent merit) for the use of preparatory and junior grade students or contributed in printed form, following the precedent of Philip Beaufoy or Doctor Dick or Heblon’s Studies in blue, to a publication of certified circulation and solvency or employed verbally as intellectual stimulation for sympathetic auditors, tacitly appreciative of successful narrative and confidently augurative of successful achievement, during the increasingly longer nights gradually following the summer solstice on the day but three following, videlicet, Tuesday, 21 June (S. Aloysius Gonzaga), sunrise 3.33 a.m., sunset 8.29 p.m.

Which domestic problem as much as, if not more than, any other frequently engaged his mind?

What to do with our wives.

What had been his hypothetical singular solutions?

Parlour games (dominos, halma, tiddledywinks, spilikins, cup and ball, nap, spoil five, bezique, twentyfive, beggar my neighbour, draughts, chess or backgammon): embroidery, darning or knitting for the policeaided clothing society: musical duets, mandoline and guitar, piano and flute, guitar and piano: legal scrivenery or envelope addressing: biweekly visits to variety entertainments: commercial activity as pleasantly commanding and pleasingly obeyed mistress proprietress in a cool dairy shop or warm cigar divan: the clandestine satisfaction of erotic irritation in masculine brothels, state inspected and medically controlled: social visits, at regular infrequent prevented intervals and with regular frequent preventive superintendence, to and from female acquaintances of recognised respectability in the vicinity: courses of evening instruction specially designed to render liberal instruction agreeable.

What instances of deficient mental development in his wife inclined him in favour of the lastmentioned (ninth) solution?

In disoccupied moments she had more than once covered a sheet of paper with signs and hieroglyphics which she stated were Greek and Irish and Hebrew characters. She had interrogated constantly at varying intervals as to the correct method of writing the capital initial of the name of a city in Canada, Quebec. She understood little of political complications, internal, or balance of power, external. In calculating the addenda of bills she frequently had recourse to digital aid. After completion of laconic epistolary compositions she abandoned the implement of calligraphy in the encaustic pigment, exposed to the corrosive action of copperas, green vitriol and nutgall. Unusual polysyllables of foreign origin she interpreted phonetically or by false analogy or by both: metempsychosis (met him pike hoses), alias (a mendacious person mentioned in sacred scripture).

What compensated in the false balance of her intelligence for these and such deficiencies of judgment regarding persons, places and things?

The false apparent parallelism of all perpendicular arms of all balances, proved true by construction. The counterbalance of her proficiency of judgment regarding one person, proved true by experiment.

How had he attempted to remedy this state of comparative ignorance?

Variously. By leaving in a conspicuous place a certain book open at a certain page: by assuming in her, when alluding explanatorily, latent knowledge: by open ridicule in her presence of some absent other’s ignorant lapse.

https://www.wsj.com/articles/endless-summer-the-eu-looks-to-end-daylight-saving-time-1535736306

paddy honey

04-09-2018, 11:13

“No, no, no! Not at all. Go on! I won’t say a word!”

“I will continue. There is, my friend Nastenka, one hour in my day which I like extremely. That is the hour when almost all business, work and duties are over, and every one is hurrying home to dinner, to lie down, to rest, and on the way all are cogitating on other more cheerful subjects relating to their evenings, their nights, and all the rest of their free time. At that hour our hero — for allow me, Nastenka, to tell my story in the third person, for one feels awfully ashamed to tell it in the first person — and so at that hour our hero, who had his work too, was pacing along after the others. But a strange feeling of pleasure set his pale, rather crumpled-looking face working. He looked not with indifference on the evening glow which was slowly fading on the cold Petersburg sky. When I say he looked, I am lying: he did not look at it, but saw it as it were without realizing, as though tired or preoccupied with some other more interesting subject, so that he could scarcely spare a glance for anything about him. He was pleased because till next day he was released from business irksome to him, and happy as a schoolboy let out from the class-room to his games and mischief. Take a look at him, Nastenka; you will see at once that joyful emotion has already had an effect on his weak nerves and morbidly excited fancy. You see he is thinking of something. . . . Of dinner, do you imagine? Of the evening? What is he looking at like that? Is it at that gentleman of dignified appearance who is bowing so picturesquely to the lady who rolls by in a carriage drawn by prancing horses? No, Nastenka; what are all those trivialities to him now! He is rich now with his own individual life; he has suddenly become rich, and it is not for nothing that the fading sunset sheds its farewell gleams so gaily before him, and calls forth a swarm of impressions from his warmed heart. Now he hardly notices the road, on which the tiniest details at other times would strike him. Now ‘the Goddess of Fancy’ (if you have read Zhukovsky, dear Nastenka) has already with fantastic hand spun her golden warp and begun weaving upon it patterns of marvellous magic life — and who knows, maybe, her fantastic hand has borne him to the seventh crystal heaven far from the excellent granite pavement on which he was walking his way? Try stopping him now, ask him suddenly where he is standing now, through what streets he is going — he will, probably remember nothing, neither where he is going nor where he is standing now, and flushing with vexation he will certainly tell some lie to save appearances. That is why he starts, almost cries out, and looks round with horror when a respectable old lady stops him politely in the middle of the pavement and asks her way.

paddy honey

08-11-2018, 10:21

The shell was a speck now, the oars catching the sun in spaced glints, as if the hull were winking itself along him along. Did you ever have a sister, No but they're all bitches. Did you ever have a sister? One minute she was. Bitches. Not bitch one minute she stood in the door Dalton Ames. Dalton Ames. Dalton Shirts. I thought all the time they were khaki, army issue khaki, until I saw they were of heavy Chinese silk or finest flannel because they made his face so brown his eyes so blue. Dalton Ames. It just missed gentility. Theatrical fixture. Just papier-mache, then touch. Oh. Asbestos. Not quite bronze. But wont see him at the house.

Caddy's a woman too remember. She must do things for women's reasons too.

Why wont you bring him to the house, Caddy? Why must you do like nigger women do in the pasture the ditches the dark woods hot hidden furious in the dark woods.

And after a while I had been hearing my watch for some time and I could feel the letters crackle through my coat, against the railing, and I leaned on the railing, watching my shadow, how I had tricked it. I moved along the rail, but my suit was dark too and I could wipe my hands, watching my shadow, how I had tricked it. I walked it into the shadow of the quad. Then I went east.

Harvard my Harvard boy Harvard harvard That pimple-faced infant she met at the field-meet with colored ribbons. Skulking along the fence trying to whistle her out like a puppy. Because they couldn't cajole him into the diningroom Mother believed he had some sort of spell he was going to cast on her when he got her alone. Yet any blackguard He was lying beside the box under the window bellowing that could drive up in a limousine with a flower in his buttonhole. Harvard. Quentin this is Herbert. My Harvard boy. Herbert will be a big brother has already promised Jason

Hearty, celluloid like a drummer. Face full of teeth white but not smiling. I've heard of him up there. All teeth but not smiling. You going to drive?

Get in Quentin.

You going to drive.

It's her car aren't you proud of your little sister owns first auto in town Herbert his present. Louis has been giving her lessons every morning didn't you get my letter Mr and Mrs Jason Richmond Compson announce the marriage of their daughter Candace to Mr Sydney Herbert Head on the twenty-fifth of April one thousand nine hundred and ten at Jefferson Mississippi. At home after the first of August number Something Something Avenue South Bend Indiana. Shreve said Aren't you even going to open it? Three days. Times. Mr and Mrs Jason Richmond Compson Young Lochinvar rode out of the west a little too soon, didn't he?

I'm from the south. You're funny, aren't you.

O yes I knew it was somewhere in the country.

You're funny, aren't you. You ought to join the circus.

I did. That's how I ruined my eyes watering the elephant's fleas. Three times These country girls. You cant ever tell about them, can you. Well, anyway Byron never had his wish, thank God. But not hit a man in glasses Aren't you even going to open it? It lay on the table a candle burning at each corner upon the envelope tied in a soiled pink garter two artificial flowers. Not hit a man in glasses.

paddy honey

28-01-2019, 19:05

Nobody knows what tribes we came from nor what our tribal inheritance is nor what the mysteries were in the woods where the people lived that we came from. All we know is that we do not know. We know nothing about what happens to us in the nights. When it happens in the day though, it is something.

paddy honey

08-02-2019, 22:16

Mortal tedium. One day I took counsel of an Israelite on the
subject of conation. That must have been when I was still looking
for someone to be faithful to me, and for me to be faithful to.
Then I opened wide my eyes so that the candidates might admire
their bottomless depths and the way they phosphoresced at all
we left unspoken. Our faces were so close that I felt on mine the
wafts of hot air and sprays of saliva, and he too, no doubt, on
his. I can see him Siill, the fit of laughter past, wiping his eyes and
mouth, and myself, with downcast eyes, pained by my welted
trousers and the little pool of urine at my feet. Now that T have
no further use for him I may as well give his name, Jackson. I
was sorry he had not a cat, or a young dog, or better still an old
dog. But all he had to offer in the way of dumb companions was
a pink and grey parrot. He used to try and teach it to say. Nihil
in intellects etc. These first three words the bird managed well
enough, but the celebrated restriction was too much for it, all you
heard was a series of squawks. This annoyed Jackson, who kept
nagging at it to begin all over again. Then Polly flew into a rage
and retreated to a corner of its cage. It was a very fine cage, with
every convenience, perches, swings, trays, troughs, stairs and
cuttle-bones. It was even overcrowded, personally I would have
felt cramped. Jackson called me the merino, I don’t know why,
perhaps because of the French expression. I could not help think-
ing that the notion of a wandering herd was better adapted to
him than to me. But I have never thought anything but wind, the
same that was never measured to me. relations with Jackson
were of short duration. I could have put up with him as a friend,
but unfortunately he found me disgusting, as did Johnson, Wilson,
Nicholson, and Watson, all whoresons. I then tried, for a space, to
lay hold of a kindred spirit among the inferior races, red, yellow.
chocolate, and so on. And if the plague-stricken had been less diffi-
cult of access I would have intruded on them too, ogling, sidling,
leering, ineffing and conating, my heart palpitating. With the insane
too I failed, by a hair’s-breadth. That must have been the way with
me then. But the point is rather what is the way with r.«e now.
When young the old filled me with wonder and awe. Bawling
babies are what dumbfound me now. The house is full of them
finally. Suave mari magno, especially for the old salt. What tedium.

http://www.rodriguezalvarez.com/novelas/pdfs/Beckett,%20Samuel%20''MaloneDies''-Fr-En-Sp-Xx.pdf

https://eu.clarionledger.com/story/news/politics/2017/12/17/longtime-lawmaker-malone-dies/959144001/

https://www.youtube.com/watch?v=5BzkbSq7pww

https://www.youtube.com/watch?v=NGBeaztBRNA
https://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?18673-THE-PICTURE-8RENT&p=1322932&viewfull=1#post1322932

paddy honey

17-02-2019, 16:14

Вошла ты,
резкая, как “нате!”,
муча перчатки замш,
сказала:
“Знаете –
я выхожу замуж”.

Что ж, выходите.
Ничего.
Покреплюсь.
Видите – спокоен как!
Как пульс
покойника.
Помните?
Вы говорили:
“Джек Лондон,
деньги,
любовь,
страсть”,-
а я одно видел:
вы – Джоконда,
которую надо украсть!

И украли.

http://russianwithtamara.nl/mayakovsky/?fbclidI

https://www.youtube.com/watch?v=EKrA85G_TFI

http://www.kostyor.ru/poetry/mayak/?n=8

http://transdada3.blogspot.com/2006/04/v-v-mayakovsky-to-sergei-esenin.html

My heart’s aflutter! (http://byronic.tumblr.com/post/2317531187/mayakovsky-by-frank-ohara)

-------------------------------------------------------------------------------------------

It was the old Adam in me, I suppose—the taint of that first father who was the first rebel against God’s commandments. Most strange is man, ever insatiable, ever unsatisfied, never at peace with God or himself, his days filled with restlessness and useless endeavour, his nights a glut of vain dreams of desires wilful and wrong. Yes, and also I was much annoyed by my craving for tobacco. My sleep was often a torment to me, for it was then that my desires took licence to rove, so that a thousand times I dreamed myself possessed of hogsheads of tobacco—ay, and of warehouses of tobacco, and of shiploads and of entire plantations of tobacco.
[..]
In the sixth year I increased the base of my pyramid, so that in eighteen months thereafter the height of my monument was fifty feet above the height of the island. This was no tower of Babel. It served two right purposes. It gave me a lookout from which to scan the ocean for ships, and increased the likelihood of my island being sighted by the careless roving eye of any seaman. And it kept my body and mind in health. With hands never idle, there was small opportunity for Satan on that island. Only in my dreams did he torment me, principally with visions of varied foods and with imagined indulgence in the foul weed called tobacco.
[...]
As the time passed, I grew more contented with my lot, and the devil came less and less in my sleep to torment the old Adam in me with lawless visions of tobacco and savoury foods.
[...]
I cannot refrain from telling here a curious incident. The ship had by this time drifted so far away, that we were all of an hour in getting aboard. During this time I yielded to my propensities that had been baffled for eight long years, and begged of the second mate, who steered, a piece of tobacco to chew. This granted, the second mate also proffered me his pipe, filled with prime Virginia leaf. Scarce had ten minutes passed when I was taken violently sick. The reason for this was clear. My system was entirely purged of tobacco, and what I now suffered was tobacco poisoning such as afflicts any boy at the time of his first smoke. Again I had reason to be grateful to God, and from that day to the day of my death, I neither used nor desired the foul weed.

http://www.online-literature.com/london/the-jacket/19/
--------------------------------------------------------------------------------------------

paddy honey

22-02-2019, 18:50

http://www.electricrequiem.com/forum/showthread.php?20424-THE-OMG-ENTELWS-OFFICIAL-OFF-TOPIC-THREAD&p=999837&viewfull=1#post999837

http://www.youtube.com/watch?v=xr0HdiLCsXM
http://placeaupeuple.blogspot.gr/2010/10/keny-arkana-eh-connard.html

https://i.imgur.com/DI1qJOQ.jpg

https://www.youtube.com/watch?v=gTf1M0tvyJk

https://www.youtube.com/watch?v=gTf1M0tvyJk

paddy honey

02-03-2019, 02:40

It was only at midsummer that the windows were coloured by dawn and sunset; then they had a sanguinary aspect, staring into the delicate skyey dramas like blind, bloodshot eyes. Secretly, under the heavy rhododendron leaves and in the furtive sunlight beneath the yew-trees, gnats danced. Their faint motions made the garden stiller; their smallness made it oppressive; their momentary life made it infinitely old. Then Undern Pool was full of leaf shadows like multitudinous lolling tongues, and the smell of the mud tainted the air—half sickly, half sweet. The clipped bushes and the twisted chimneys made inky shadows like steeples on the grass, and great trees of roses, beautiful in desolation, dripped with red and white and elbowed the guelder roses and the elders set with white patens. Cherries fell in the orchard with the same rich monotony, the same fatality, as drops of blood. They lay under the fungus-riven trees till the hens ate them, pecking gingerly and enjoyably at their lustrous beauty as the world does at a poet's heart. In the kitchen-garden also the hens took their ease, banqueting sparely beneath the straggling black boughs of a red-currant grove. In the sandstone walls of this garden hornets built undisturbed, and the thyme and lavender borders had grown into forests and obliterated the path. The cattle drowsed in the meadows, birds in the heavy trees; the golden day-lilies drooped like the daughters of pleasure; the very principle of life seemed to slumber. It was then, when the scent of elder blossom, decaying fruit, mud and hot yew brooded there, that the place attained one of its most individual moods—narcotic, aphrodisiac.

(...)

She went on, regardless of direction. At last she found an old pasture where heavy farm-horses looked round at her over their polished flanks and a sad-eyed foal rose to greet her. There she found button mushrooms to her heart's content. Ancient hedges hung above the field and spoke to her in fragrant voices. The glory of the may was just giving place to the shell-tint of wild-roses. She reached up for some, and her hair fell down; she wisely put the remaining pins in the bag for the return journey. She was intensely happy, as a fish is when it plunges back into the water. For these things, and not the God-fearing comfort of the Mountain, nor the tarnished grandeur of Undern, were her life. She had so deep a kinship with the trees, so intuitive a sympathy with leaf and flower, that it seemed as if the blood in her veins was not slow-moving human blood, but volatile sap. She was of a race that will come in the far future, when we shall have outgrown our egoism—the brainless egoism of a little boy pulling off flies' wings. We shall attain philosophic detachment and emotional sympathy. We have even now far outgrown the age when a great genius like Shakespeare could be so clumsy in the interpretation of other than human life. We have left behind us the bloodshot centuries when killing was the only sport, and we have come to the slightly more reputable times when lovers of killing are conscious that a distinct effort is necessary in order to keep up 'the good old English sports.' Better things are in store for us. Even now, although the most expensively bound and the most plentiful books in the stationers' shops are those about killing and its thousand ramifications, nobody reads them. They are bought at Christmas for necessitous relations and little boys.

Hazel, in the fields and woods, enjoyed it all so much that she walked in a mystical exaltation.

paddy honey

10-03-2019, 19:53

And I said there was little likelihood of my being molested and that it was more likely I should molest them, if they saw me.
Morning is the time to hide. They wake up, hale and hearty, their tongues hanging out for order, beauty and justice, baying for their due. Yes, from eight or nine till noon is the dangerous time. But towards noon things quiet down, the most implacable are sated, they go home, it might have been better but
they’ve done a good job, there have been a few survivors, but they’ll
give no more trouble., each man counts his rats. It may begin again
in the early afternoon, after the banquet, the celebrations, the congratulations, the orations, but it’s nothing compared to the morning, mere fun. Coming up to four or five of course there is the night-shift, the watchmen, beginning to bestir themselves. But al- ready the day is over, the shadows lengthen, the walls multiply, you hug the walls, bowed down like a good boy, oozing with obsequiousness, having nothing to hide, hiding from mere terror, looking neither right nor left, hiding but not provocatively, ready to come out, to smile, to listen, to crawl, nauseating but not pestilent,
less rat than toad. Then the true night, perilous too, but sweet to him who knows it, who can open to it like the flower to the sun, who himself is night, day and night. No there is not much to be said for the night either, but compared to the day there is much to be said for it, and notably compared to the morning there is everything to be said for it. For the night purge is in the hands of technicians, for the most part. They do nothing else, the bulk of the
population have no part in it, preferring their warm beds, all things considered. Day is the time for lynching, for sleep is sacred, and especially the morning, between breakfast and lunch. My first care then, after a few miles in the desert dawn, was to look for a place
to sleep, for sleep too is a kind of protection, strange as it may
seem. For sleep, if it excites the lust to capture, seems to appease
the lust to kill, there and then and bloodily, any hunter will tell you that. For the monster on the move, or on the watch, lurking in
his lair, there is no mercy, whereas he taken unawares, in his sleep,
may sometimes get the benefit of milder feelings, which deflect the
barrel r’.,eathe the kris. For the hunter is weak at heart and senti- mental, overflowing with repressed treasures of gentleness and compassion. And it is thanks to this sweet sleep of terror or exhaustion
that many a foul beast, and worthy of extermination, can live on
till he dies in the peace and quiet of our zoological gardens, broken
only by the innocent laughter, the knowiife laughter, of children and
their elders, on Sundays and Bank Holidays.
And I for my part have always preferred slavery to death, I mean being put to death.
For death is a condition I have never been able to conceive to my
satisfaction and which therefore cannot go down in the ledger of
weal and woe. Whereas my notions on being put to death inspired
me with confidence, rightly or wrongly, and I felt I was entitled to act on them, in certain emergencies. Oh they weren’t notions like yours, they were notions like mine, all spasm, sweat and trembling,
without an atom of common sense or lucidity. But they were the
best I had. Yes, the confusion of my ideas on the subject of death was such that I sometimes wondered, believe me or not, if it wasn’t a state of being even worse than life. So I found it natural not to rush into it and, when I forgot myself to the point of trying, to stop in time. It’s my only excuse.

https://www.youtube.com/watch?v=UeiTDqQ9w5w

paddy honey

06-09-2019, 13:38

“My dear cousin, you may as well understand, once for all, that we masters are divided into two classes, oppressors and oppressed. We who are good-natured and hate severity make up our minds to a good deal of inconvenience. If we will keep a shambling, loose, untaught set in the community, for our convenience, why, we must take the consequence. Some rare cases I have seen, of persons, who, by a peculiar tact, can produce order and system without severity; but I’m not one of them,—and so I made up my mind, long ago, to let things go just as they do. I will not have the poor devils thrashed and cut to pieces, and they know it,—and, of course, they know the staff is in their own hands.”

“But to have no time, no place, no order,—all going on in this shiftless way!”

“My dear Vermont, you natives up by the North Pole set an extravagant value on time! What on earth is the use of time to a fellow who has twice as much of it as he knows what to do with? As to order and system, where there is nothing to be done but to lounge on the sofa and read, an hour sooner or later in breakfast or dinner isn’t of much account. Now, there’s Dinah gets you a capital dinner,—soup, ragout, roast fowl, dessert, ice-creams and all,—and she creates it all out of chaos and old night down there, in that kitchen. I think it really sublime, the way she manages. But, Heaven bless us! if we are to go down there, and view all the smoking and squatting about, and hurryscurryation of the preparatory process, we should never eat more! My good cousin, absolve yourself from that! It’s more than a Catholic penance, and does no more good. You’ll only lose your own temper, and utterly confound Dinah. Let her go her own way.”

“But, Augustine, you don’t know how I found things.”

“Don’t I? Don’t I know that the rolling-pin is under her bed, and the nutmeg-grater in her pocket with her tobacco,—that there are sixty-five different sugar-bowls, one in every hole in the house,—that she washes dishes with a dinner-napkin one day, and with a fragment of an old petticoat the next? But the upshot is, she gets up glorious dinners, makes superb coffee; and you must judge her as warriors and statesmen are judged, by her success.”

“But the waste,—the expense!”

“O, well! Lock everything you can, and keep the key. Give out by driblets, and never inquire for odds and ends,—it isn’t best.”

“That troubles me, Augustine. I can’t help feeling as if these servants were not strictly honest. Are you sure they can be relied on?”

Augustine laughed immoderately at the grave and anxious face with which Miss Ophelia propounded the question.

“O, cousin, that’s too good,—honest!—as if that’s a thing to be expected! Honest!—why, of course, they arn’t. Why should they be? What upon earth is to make them so?”

“Why don’t you instruct?”

“Instruct! O, fiddlestick! What instructing do you think I should do? I look like it! As to Marie, she has spirit enough, to be sure, to kill off a whole plantation, if I’d let her manage; but she wouldn’t get the cheatery out of them.”

“Are there no honest ones?”

“Well, now and then one, whom Nature makes so impracticably simple, truthful and faithful, that the worst possible influence can’t destroy it. But, you see, from the mother’s breast the colored child feels and sees that there are none but underhand ways open to it. It can get along no other way with its parents, its mistress, its young master and missie play-fellows. Cunning and deception become necessary, inevitable habits. It isn’t fair to expect anything else of him. He ought not to be punished for it. As to honesty, the slave is kept in that dependent, semi-childish state, that there is no making him realize the rights of property, or feel that his master’s goods are not his own, if he can get them. For my part, I don’t see how they can be honest. Such a fellow as Tom, here, is,—is a moral miracle!”

“And what becomes of their souls?” said Miss Ophelia.

“That isn’t my affair, as I know of,” said St. Clare; “I am only dealing in facts of the present life. The fact is, that the whole race are pretty generally understood to be turned over to the devil, for our benefit, in this world, however it may turn out in another!”

“This is perfectly horrible!” said Miss Ophelia; “you ought to be ashamed of yourselves!”

“I don’t know as I am. We are in pretty good company, for all that,” said St. Clare, “as people in the broad road generally are. Look at the high and the low, all the world over, and it’s the same story,—the lower class used up, body, soul and spirit, for the good of the upper. It is so in England; it is so everywhere; and yet all Christendom stands aghast, with virtuous indignation, because we do the thing in a little different shape from what they do it.”

“It isn’t so in Vermont.”

“Ah, well, in New England, and in the free States, you have the better of us, I grant. But there’s the bell; so, Cousin, let us for a while lay aside our sectional prejudices, and come out to dinner.”

[...]

“It’s all nonsense to talk to me about slaves enjoying all this! To this day, I have no patience with the unutterable trash that some of your patronizing Northerners have made up, as in their zeal to apologize for our sins. We all know better. Tell me that any man living wants to work all his days, from day-dawn till dark, under the constant eye of a master, without the power of putting forth one irresponsible volition, on the same dreary, monotonous, unchanging toil, and all for two pairs of pantaloons and a pair of shoes a year, with enough food and shelter to keep him in working order! Any man who thinks that human beings can, as a general thing, be made about as comfortable that way as any other, I wish he might try it. I’d buy the dog, and work him, with a clear conscience!”

paddy honey

06-09-2019, 13:44

“I always have supposed,” said Miss Ophelia, “that you, all of you, approved of these things, and thought them right—according to Scripture.”

“Humbug! We are not quite reduced to that yet. Alfred who is as determined a despot as ever walked, does not pretend to this kind of defence;—no, he stands, high and haughty, on that good old respectable ground, the right of the strongest; and he says, and I think quite sensibly, that the American planter is ‘only doing, in another form, what the English aristocracy and capitalists are doing by the lower classes;’ that is, I take it, appropriating them, body and bone, soul and spirit, to their use and convenience. He defends both,—and I think, at least, consistently. He says that there can be no high civilization without enslavement of the masses, either nominal or real. There must, he says, be a lower class, given up to physical toil and confined to an animal nature; and a higher one thereby acquires leisure and wealth for a more expanded intelligence and improvement, and becomes the directing soul of the lower. So he reasons, because, as I said, he is born an aristocrat;—so I don’t believe, because I was born a democrat.”

“How in the world can the two things be compared?” said Miss Ophelia. “The English laborer is not sold, traded, parted from his family, whipped.”

“He is as much at the will of his employer as if he were sold to him. The slave-owner can whip his refractory slave to death,—the capitalist can starve him to death. As to family security, it is hard to say which is the worst,—to have one’s children sold, or see them starve to death at home.”

“But it’s no kind of apology for slavery, to prove that it isn’t worse than some other bad thing.”

“I didn’t give it for one,—nay, I’ll say, besides, that ours is the more bold and palpable infringement of human rights; actually buying a man up, like a horse,—looking at his teeth, cracking his joints, and trying his paces and then paying down for him,—having speculators, breeders, traders, and brokers in human bodies and souls,—sets the thing before the eyes of the civilized world in a more tangible form, though the thing done be, after all, in its nature, the same; that is, appropriating one set of human beings to the use and improvement of another without any regard to their own.”

“I never thought of the matter in this light,” said Miss Ophelia.

“Well, I’ve travelled in England some, and I’ve looked over a good many documents as to the state of their lower classes; and I really think there is no denying Alfred, when he says that his slaves are better off than a large class of the population of England. You see, you must not infer, from what I have told you, that Alfred is what is called a hard master; for he isn’t. He is despotic, and unmerciful to insubordination; he would shoot a fellow down with as little remorse as he would shoot a buck, if he opposed him. But, in general, he takes a sort of pride in having his slaves comfortably fed and accommodated.

“When I was with him, I insisted that he should do something for their instruction; and, to please me, he did get a chaplain, and used to have them catechized Sunday, though, I believe, in his heart, that he thought it would do about as much good to set a chaplain over his dogs and horses. And the fact is, that a mind stupefied and animalized by every bad influence from the hour of birth, spending the whole of every week-day in unreflecting toil, cannot be done much with by a few hours on Sunday. The teachers of Sunday-schools among the manufacturing population of England, and among plantation-hands in our country, could perhaps testify to the same result, there and here. Yet some striking exceptions there are among us, from the fact that the negro is naturally more impressible to religious sentiment than the white.”

“Well,” said Miss Ophelia, “how came you to give up your plantation life?”

“Well, we jogged on together some time, till Alfred saw plainly that I was no planter. He thought it absurd, after he had reformed, and altered, and improved everywhere, to suit my notions, that I still remained unsatisfied. The fact was, it was, after all, the THING that I hated—the using these men and women, the perpetuation of all this ignorance, brutality and vice,—just to make money for me!

“Besides, I was always interfering in the details. Being myself one of the laziest of mortals, I had altogether too much fellow-feeling for the lazy; and when poor, shiftless dogs put stones at the bottom of their cotton-baskets to make them weigh heavier, or filled their sacks with dirt, with cotton at the top, it seemed so exactly like what I should do if I were they, I couldn’t and wouldn’t have them flogged for it. Well, of course, there was an end of plantation discipline; and Alf and I came to about the same point that I and my respected father did, years before. So he told me that I was a womanish sentimentalist, and would never do for business life; and advised me to take the bank-stock and the New Orleans family mansion, and go to writing poetry, and let him manage the plantation. So we parted, and I came here.”

“But why didn’t you free your slaves?”

“Well, I wasn’t up to that. To hold them as tools for money-making, I could not;—have them to help spend money, you know, didn’t look quite so ugly to me. Some of them were old house-servants, to whom I was much attached; and the younger ones were children to the old. All were well satisfied to be as they were.” He paused, and walked reflectively up and down the room.

“There was,” said St. Clare, “a time in my life when I had plans and hopes of doing something in this world, more than to float and drift. I had vague, indistinct yearnings to be a sort of emancipator,—to free my native land from this spot and stain. All young men have had such fever-fits, I suppose, some time,—but then—”

“Why didn’t you?” said Miss Ophelia;—“you ought not to put your hand to the plough, and look back.”

“O, well, things didn’t go with me as I expected, and I got the despair of living that Solomon did. I suppose it was a necessary incident to wisdom in us both; but, some how or other, instead of being actor and regenerator in society, I became a piece of driftwood, and have been floating and eddying about, ever since. Alfred scolds me, every time we meet; and he has the better of me, I grant,—for he really does something; his life is a logical result of his opinions and mine is a contemptible non sequitur.”

“My dear cousin, can you be satisfied with such a way of spending your probation?”

“Satisfied! Was I not just telling you I despised it? But, then, to come back to this point,—we were on this liberation business. I don’t think my feelings about slavery are peculiar. I find many men who, in their hearts, think of it just as I do. The land groans under it; and, bad as it is for the slave, it is worse, if anything, for the master. It takes no spectacles to see that a great class of vicious, improvident, degraded people, among us, are an evil to us, as well as to themselves. The capitalist and aristocrat of England cannot feel that as we do, because they do not mingle with the class they degrade as we do. They are in our homes; they are the associates of our children, and they form their minds faster than we can; for they are a race that children always will cling to and assimilate with. If Eva, now, was not more angel than ordinary, she would be ruined. We might as well allow the small-pox to run among them, and think our children would not take it, as to let them be uninstructed and vicious, and think our children will not be affected by that. Yet our laws positively and utterly forbid any efficient general educational system, and they do it wisely, too; for, just begin and thoroughly educate one generation, and the whole thing would be blown sky high. If we did not give them liberty, they would take it.”

“And what do you think will be the end of this?” said Miss Ophelia.

“I don’t know. One thing is certain,—that there is a mustering among the masses, the world over; and there is a dies iræ coming on, sooner or later. The same thing is working in Europe, in England, and in this country. My mother used to tell me of a millennium that was coming, when Christ should reign, and all men should be free and happy. And she taught me, when I was a boy, to pray, ’thy kingdom come.’ Sometimes I think all this sighing, and groaning, and stirring among the dry bones foretells what she used to tell me was coming. But who may abide the day of His appearing?”

“Augustine, sometimes I think you are not far from the kingdom,” said Miss Ophelia, laying down her knitting, and looking anxiously at her cousin.

“Thank you for your good opinion, but it’s up and down with me,—up to heaven’s gate in theory, down in earth’s dust in practice. But there’s the teabell,—do let’s go,—and don’t say, now, I haven’t had one downright serious talk, for once in my life.”

paddy honey

06-09-2019, 13:53

The scene of the beating had been witnessed by the two brothers St. Clare, from another part of the garden.

Augustine’s cheek flushed; but he only observed, with his usual sarcastic carelessness.

“I suppose that’s what we may call republican education, Alfred?”

“Henrique is a devil of a fellow, when his blood’s up,” said Alfred, carelessly.

“I suppose you consider this an instructive practice for him,” said Augustine, drily.

“I couldn’t help it, if I didn’t. Henrique is a regular little tempest;—his mother and I have given him up, long ago. But, then, that Dodo is a perfect sprite,—no amount of whipping can hurt him.”

“And this by way of teaching Henrique the first verse of a republican’s catechism, ’All men are born free and equal!’”

“Poh!” said Alfred; “one of Tom Jefferson’s pieces of French sentiment and humbug. It’s perfectly ridiculous to have that going the rounds among us, to this day.”

“I think it is,” said St. Clare, significantly.

“Because,” said Alfred, “we can see plainly enough that all men are not born free, nor born equal; they are born anything else. For my part, I think half this republican talk sheer humbug. It is the educated, the intelligent, the wealthy, the refined, who ought to have equal rights and not the canaille.”

“If you can keep the canaille of that opinion,” said Augustine. “They took their turn once, in France.”

“Of course, they must be kept down, consistently, steadily, as I should,” said Alfred, setting his foot hard down as if he were standing on somebody.

“It makes a terrible slip when they get up,” said Augustine,—“in St. Domingo, for instance.”

“Poh!” said Alfred, “we’ll take care of that, in this country. We must set our face against all this educating, elevating talk, that is getting about now; the lower class must not be educated.”

“That is past praying for,” said Augustine; “educated they will be, and we have only to say how. Our system is educating them in barbarism and brutality. We are breaking all humanizing ties, and making them brute beasts; and, if they get the upper hand, such we shall find them.”

“They shall never get the upper hand!” said Alfred.

“That’s right,” said St. Clare; “put on the steam, fasten down the escape-valve, and sit on it, and see where you’ll land.”

“Well,” said Alfred, “we will see. I’m not afraid to sit on the escape-valve, as long as the boilers are strong, and the machinery works well.”

“The nobles in Louis XVI.‘s time thought just so; and Austria and Pius IX. think so now; and, some pleasant morning, you may all be caught up to meet each other in the air, when the boilers burst.”

“Dies declarabit,” said Alfred, laughing.

“I tell you,” said Augustine, “if there is anything that is revealed with the strength of a divine law in our times, it is that the masses are to rise, and the under class become the upper one.”

“That’s one of your red republican humbugs, Augustine! Why didn’t you ever take to the stump;—you’d make a famous stump orator! Well, I hope I shall be dead before this millennium of your greasy masses comes on.”

“Greasy or not greasy, they will govern you, when their time comes,” said Augustine; “and they will be just such rulers as you make them. The French noblesse chose to have the people ’sans culottes,’ and they had ’sans culotte’ governors to their hearts’ content. The people of Hayti—”

“O, come, Augustine! as if we hadn’t had enough of that abominable, contemptible Hayti!* The Haytiens were not Anglo Saxons; if they had been there would have been another story. The Anglo Saxon is the dominant race of the world, and is to be so.”

* In August 1791, as a consequence of the French Revolution,
the black slaves and mulattoes on Haiti rose in revolt
against the whites, and in the period of turmoil that
followed enormous cruelties were practised by both sides.
The “Emperor” Dessalines, come to power in 1804, massacred
all the whites on the island. Haitian bloodshed became an
argument to show the barbarous nature of the Negro, a
doctrine Wendell Phillips sought to combat in his celebrated
lecture on Toussaint L’Ouverture.

“Well, there is a pretty fair infusion of Anglo Saxon blood among our slaves, now,” said Augustine. “There are plenty among them who have only enough of the African to give a sort of tropical warmth and fervor to our calculating firmness and foresight. If ever the San Domingo hour comes, Anglo Saxon blood will lead on the day. Sons of white fathers, with all our haughty feelings burning in their veins, will not always be bought and sold and traded. They will rise, and raise with them their mother’s race.”

“Stuff!—nonsense!”

“Well,” said Augustine, “there goes an old saying to this effect, ’As it was in the days of Noah so shall it be;—they ate, they drank, they planted, they builded, and knew not till the flood came and took them.’”

“On the whole, Augustine, I think your talents might do for a circuit rider,” said Alfred, laughing. “Never you fear for us; possession is our nine points. We’ve got the power. This subject race,” said he, stamping firmly, “is down and shall stay down! We have energy enough to manage our own powder.”

“Sons trained like your Henrique will be grand guardians of your powder-magazines,” said Augustine,—“so cool and self-possessed! The proverb says, ’They that cannot govern themselves cannot govern others.’”

“There is a trouble there” said Alfred, thoughtfully; “there’s no doubt that our system is a difficult one to train children under. It gives too free scope to the passions, altogether, which, in our climate, are hot enough. I find trouble with Henrique. The boy is generous and warm-hearted, but a perfect fire-cracker when excited. I believe I shall send him North for his education, where obedience is more fashionable, and where he will associate more with equals, and less with dependents.”

“Since training children is the staple work of the human race,” said Augustine, “I should think it something of a consideration that our system does not work well there.”

“It does not for some things,” said Alfred; “for others, again, it does. It makes boys manly and courageous; and the very vices of an abject race tend to strengthen in them the opposite virtues. I think Henrique, now, has a keener sense of the beauty of truth, from seeing lying and deception the universal badge of slavery.”

“A Christian-like view of the subject, certainly!” said Augustine.

“It’s true, Christian-like or not; and is about as Christian-like as most other things in the world,” said Alfred.

“That may be,” said St. Clare.

“Well, there’s no use in talking, Augustine. I believe we’ve been round and round this old track five hundred times, more or less. What do you say to a game of backgammon?”

The two brothers ran up the verandah steps, and were soon seated at a light bamboo stand, with the backgammon-board between them. As they were setting their men, Alfred said,

“I tell you, Augustine, if I thought as you do, I should do something.”

“I dare say you would,—you are one of the doing sort,—but what?”

“Why, elevate your own servants, for a specimen,” said Alfred, with a half-scornful smile.

“You might as well set Mount Ætna on them flat, and tell them to stand up under it, as tell me to elevate my servants under all the superincumbent mass of society upon them. One man can do nothing, against the whole action of a community. Education, to do anything, must be a state education; or there must be enough agreed in it to make a current.”

“You take the first throw,” said Alfred; and the brothers were soon lost in the game, and heard no more till the scraping of horses’ feet was heard under the verandah.

paddy honey

11-09-2019, 12:57

In bourgeois society, therefore, the past dominates the present; in Communist society, the present
dominates the past. In bourgeois society capital is independent and has individuality, while the
living person is dependent and has no individuality.
And the abolition of this state of things is called by the bourgeois, abolition of individuality and
freedom! And rightly so. The abolition of bourgeois individuality, bourgeois independence, and
bourgeois freedom is undoubtedly aimed at.
By freedom is meant, under the present bourgeois conditions of production, free trade, free
selling and buying.
But if selling and buying disappears, free selling and buying disappears also. This talk about free
selling and buying, and all the other “brave words” of our bourgeois about freedom in general,
have a meaning, if any, only in contrast with restricted selling and buying, with the fettered
traders of the Middle Ages, but have no meaning when opposed to the Communistic abolition of
buying and selling, of the bourgeois conditions of production, and of the bourgeoisie itself.
You are horrified at our intending to do away with private property. But in your existing society,
private property is already done away with for nine-tenths of the population; its existence for the
few is solely due to its non-existence in the hands of those nine-tenths. You reproach us,
therefore, with intending to do away with a form of property, the necessary condition for whose
existence is the non-existence of any property for the immense majority of society.
In one word, you reproach us with intending to do away with your property. Precisely so; that is
just what we intend.
From the moment when labour can no longer be converted into capital, money, or rent, into a
social power capable of being monopolised, i.e., from the moment when individual property can
no longer be transformed into bourgeois property, into capital, from that moment, you say,
individuality vanishes.
24 Chapter II: Proletarians and Communists
You must, therefore, confess that by “individual” you mean no other person than the bourgeois,
than the middle-class owner of property. This person must, indeed, be swept out of the way, and
made impossible.
Communism deprives no man of the power to appropriate the products of society; all that it does
is to deprive him of the power to subjugate the labour of others by means of such appropriations.
It has been objected that upon the abolition of private property, all work will cease, and universal
laziness will overtake us.
According to this, bourgeois society ought long ago to have gone to the dogs through sheer
idleness; for those of its members who work, acquire nothing, and those who acquire anything do
not work. The whole of this objection is but another expression of the tautology: that there can no
longer be any wage-labour when there is no longer any capital.
All objections urged against the Communistic mode of producing and appropriating material
products, have, in the same way, been urged against the Communistic mode of producing and
appropriating intellectual products. Just as, to the bourgeois, the disappearance of class property
is the disappearance of production itself, so the disappearance of class culture is to him identical
with the disappearance of all culture.
That culture, the loss of which he laments, is, for the enormous majority, a mere training to act as
a machine.
But don’t wrangle with us so long as you apply, to our intended abolition of bourgeois property,
the standard of your bourgeois notions of freedom, culture, law, &c. Your very ideas are but the
outgrowth of the conditions of your bourgeois production and bourgeois property, just as your
jurisprudence is but the will of your class made into a law for all, a will whose essential character
and direction are determined by the economical conditions of existence of your class.
The selfish misconception that induces you to transform into eternal laws of nature and of reason,
the social forms springing from your present mode of production and form of property –
historical relations that rise and disappear in the progress of production – this misconception you
share with every ruling class that has preceded you. What you see clearly in the case of ancient
property, what you admit in the case of feudal property, you are of course forbidden to admit in
the case of your own bourgeois form of property.
Abolition [Aufhebung] of the family! Even the most radical flare up at this infamous proposal of
the Communists.
On what foundation is the present family, the bourgeois family, based? On capital, on private
gain. In its completely developed form, this family exists only among the bourgeoisie. But this
state of things finds its complement in the practical absence of the family among the proletarians,
and in public prostitution.
The bourgeois family will vanish as a matter of course when its complement vanishes, and both
will vanish with the vanishing of capital.
Do you charge us with wanting to stop the exploitation of children by their parents? To this crime
we plead guilty.
But, you say, we destroy the most hallowed of relations, when we replace home education by
social.
And your education! Is not that also social, and determined by the social conditions under which
you educate, by the intervention direct or indirect, of society, by means of schools, &c.? The
Communists have not invented the intervention of society in education; they do but seek to alter
the character of that intervention, and to rescue education from the influence of the ruling class.
The bourgeois clap-trap about the family and education, about the hallowed co-relation of parents
and child, becomes all the more disgusting, the more, by the action of Modern Industry, all the
25 Chapter II: Proletarians and Communists
family ties among the proletarians are torn asunder, and their children transformed into simple
articles of commerce and instruments of labour.
But you Communists would introduce community of women, screams the bourgeoisie in chorus.
The bourgeois sees his wife a mere instrument of production. He hears that the instruments of
production are to be exploited in common, and, naturally, can come to no other conclusion that
the lot of being common to all will likewise fall to the women.
He has not even a suspicion that the real point aimed at is to do away with the status of women as
mere instruments of production.
For the rest, nothing is more ridiculous than the virtuous indignation of our bourgeois at the
community of women which, they pretend, is to be openly and officially established by the
Communists. The Communists have no need to introduce community of women; it has existed
almost from time immemorial.
Our bourgeois, not content with having wives and daughters of their proletarians at their disposal,
not to speak of common prostitutes, take the greatest pleasure in seducing each other’s wives.
Bourgeois marriage is, in reality, a system of wives in common and thus, at the most, what the
Communists might possibly be reproached with is that they desire to introduce, in substitution for
a hypocritically concealed, an openly legalised community of women. For the rest, it is selfevident that the abolition of the present system of production must bring with it the abolition of
the community of women springing from that system, i.e., of prostitution both public and private.
The Communists are further reproached with desiring to abolish countries and nationality.
The working men have no country. We cannot take from them what they have not got. Since the
proletariat must first of all acquire political supremacy, must rise to be the leading class of the
nation, must constitute itself the nation, it is so far, itself national, though not in the bourgeois
sense of the word.
National differences and antagonism between peoples are daily more and more vanishing, owing
to the development of the bourgeoisie, to freedom of commerce, to the world market, to
uniformity in the mode of production and in the conditions of life corresponding thereto.
The supremacy of the proletariat will cause them to vanish still faster. United action, of the
leading civilised countries at least, is one of the first conditions for the emancipation of the
proletariat.
In proportion as the exploitation of one individual by another will also be put an end to, the
exploitation of one nation by another will also be put an end to. In proportion as the antagonism
between classes within the nation vanishes, the hostility of one nation to another will come to an
end.
The charges against Communism made from a religious, a philosophical and, generally, from an
ideological standpoint, are not deserving of serious examination.
Does it require deep intuition to comprehend that man’s ideas, views, and conception, in one
word, man’s consciousness, changes with every change in the conditions of his material
existence, in his social relations and in his social life?
What else does the history of ideas prove, than that intellectual production changes its character
in proportion as material production is changed? The ruling ideas of each age have ever been the
ideas of its ruling class.
When people speak of the ideas that revolutionise society, they do but express that fact that
within the old society the elements of a new one have been created, and that the dissolution of the
old ideas keeps even pace with the dissolution of the old conditions of existence.

Λασπόνερα

12-02-2020, 15:14

https://i.ibb.co/mDkw8XK/IMG-4ee9d4d33c8fdd9fa57c7b67d889a046-V.jpg (https://ibb.co/LkmW5Jy)

paddy honey

17-02-2020, 17:46

https://www.nationalreview.com/2018/02/jennifer-lawrence-red-sparrow-exploitation-empowerment/

Today 14:16 <Raven Lord> γεια
Today 14:20 <Raven Lord> http://thefappeningblog.com/wp-content/uploads/2018/01/Jennifer-Lawrence-Sexy-The-Fappening-Photo.jpg
Today 14:20 <Raven Lord> εδώ δε θα πει όχι ούτε ο ονιμπότσο
Today 14:22 <saloth sar> Σε ολα λεει οχι εκει θα κωλωσει
Today 14:22 <saloth sar> ειναι αδιστακτος
Today 14:26 <Raven Lord> είναι η τελευταία φωτο που ανεβάζω και τα παρατάω. θα περιμένω αντίδραση για να βγει το τελικό πόρισμα
Today 14:27 <paddy honey> http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/films/news/jennifer-lawrence-naked-casting-line-up-for-movie-elle-women-in-hollywood-a8005031.html
Today 14:31 <Λασπόνερα> καλή η τζένιφερ, είχα δει και τις φωτογραφίες της από το αι κλαουντ που είχαν χακάρει, έχει να δώσει
Today 14:32 <paddy honey> δε την ενδιαφερει η γνωμη σου ομως σιγουρα φανταομαι
Today 14:32 <paddy honey> οπως ουτε κι εμενα ουτε ξερω ποιον αλλον εδω μεσα
Today 14:33 <paddy honey> η γνωμη σου για το σωμα της και το αν κρινεις εσυ πως εχει να δωσει η οχι δε σε ρωτησε κανεις δεν εισαι παραγωγος και εργοδοτης της οποτε πιοιος χεστηκε
Today 14:33 <Raven Lord> κουβέντα κάνουμε
Today 14:34 <Λασπόνερα> την ενδιαφέρει σίγουρα, αλλιώς δε θα έπαιρνε πόζες πορνιδίου σε κάθε φωτογράφιση
Today 14:34 <paddy honey> εκει ηθελα να καταληξω
Today 14:34 <paddy honey> ηθελα να τον κανω να βγει απο το καβουκι του
Today 14:34 <Raven Lord> και στην τελική εγώ είμαι στη μέση ενός ψυχοτεχνικού ελέγχου. μη μου το χαλάτε
Today 14:34 <saloth sar> !
Today 14:34 <Raven Lord> και στην τελική εγώ είμαι στη μέση ενός ψυχοτεχνικού ελέγχου. μη μου το χαλάτε
Today 14:34 <saloth sar> !
Today 14:35 <saloth sar> Ελεγχος λεει και οχι πειραμα ξερω γω
Today 14:35 <Λασπόνερα> αν είναι ψυχο.... είσαι στο σωστό σημείο για συμβουλές
Today 14:35 <saloth sar> Να πως φαινεται ο πολυτεχνιτης
Today 14:35 <saloth sar>
Today 14:40 <Raven Lord>
Today 14:42 <paddy honey> εισαι ο Δανικας Λασπονερε? αν εχεις αρχιδια υπογραψε τη δηλωση σου

paddy honey

23-08-2020, 12:22

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε
και κλέβουν ένα λουλούδι
από τον κήπο μας
και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον
περπατούνε στα λουλούδια,
σκοτώνουν το σκυλί μας
και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα
-την πιο διάφανη απ’ όλες-
μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας
ληστεύουν το φεγγάρι μας
γιατί ξέρουνε το φόβο μας
που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα
πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα

https://tokoskino.me/2016/02/29/%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CF%81-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Στο χώρο αυτό δεν υπάρχει κανείς εξ' ορισμού ανεπιθύμητος, εκτός από τους φασίστες.
Αυτό που λες είναι αντιφατικό αν όχι ψευδές και αν εσύ δε θεωρείς το μπούλινγκ φασιστική εκδήλωση έχεις κάποιο αντιληπτικό πρόβλημα. Η απόδειξη γι'αυτό που λέω είναι πως όλα αυτά τα χρόνια δεν είδα να διώχνετε ως ανεπιθύμητο απο το φόρουμ κανέναν από τους φασίστες και τις πρακτικές τους εκτός κι αν αυτό συμβαίνει επειδή τους χρειάζεστε για να απομακρύνετε με οποιοδήποτε τίμημα τους κατά την αποψή σας πάντα αυτιστικούς χρήστες οι οποίοι εμμέσως πλην σαφώς είναι ανεπιθύμητοι σ'αυτη τη μη φασιστική κοινότητα που αποτελεί προπύργιο της ελευθερίας του ατόμου να καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όταν ψοφήσει επιτέλους ο φασισμός εδώ μέσα που αποτελεί εχθρό της ζωής και της ελευθερίας έκφρασής της, ενημερώστε με να επανέλθω δριμύτερα.

paddy honey

04-09-2020, 17:53

No, no, nothing is proved, nothing is known. And if I were to get up at this very moment and ascertain that the mark on the wall is really–what shall we say?–the head of a gigantic old nail, driven in two hundred years ago, which has now, owing to the patient attrition of many generations of housemaids, revealed its head above the coat of paint, and is taking its first view of modern life in the sight of a white-walled fire-lit room, what should I gain?–Knowledge? Matter for further speculation? I can think sitting still as well as standing up. And what is knowledge? What are our learned men save the descendants of witches and hermits who crouched in caves and in woods brewing herbs, interrogating shrew-mice and writing down the language of the stars? And the less we honour them as our superstitions dwindle and our respect for beauty and health of mind increases.... Yes, one could imagine a very pleasant world. A quiet, spacious world, with the flowers so red and blue in the open fields. A world without professors or specialists or house-keepers with the profiles of policemen, a world which one could slice with one's thought as a fish slices the water with his fin, grazing the stems of the water-lilies, hanging suspended over nests of white sea eggs.... How peaceful it is down here, rooted in the centre of the world and gazing up through the grey waters, with their sudden gleams of light, and their reflections–if it were not for Whitaker's Almanack–if it were not for the Table of Precedency!

I must jump up and see for myself what that mark on the wall really is–a nail, a rose-leaf, a crack in the wood?

paddy honey

27-09-2020, 20:24

Here is nature once more at her old game of self-preservation. This train of thought, she perceives, is threatening mere waste of energy, even some collision with reality, for who will ever be able to lift a finger against Whitaker’s Table of Precedency? The Archbishop of Canterbury is followed by the Lord High Chancellor; the Lord High Chancellor is followed by the Archbishop of York. Everybody follows somebody, such is the philosophy of Whitaker; and the great thing is to know who follows whom. Whitaker knows, and let that, so Nature counsels, comfort you, instead of enraging you; and if you can’t be comforted, if you must shatter this hour of peace, think of the mark on the wall.

I understand Nature’s game—her prompting to take action as a way of ending any thought that threatens to excite or to pain. Hence, I suppose, comes our slight contempt for men of action—men, we assume, who don’t think. Still, there’s no harm in putting a full stop to one’s disagreeable thoughts by looking at a mark on the wall.

Λασπόνερα

16-10-2020, 15:29

"....Ο ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος είναι εκείνος που γνωρίζει περισσότερα από οτιδήποτε άλλο τα πράγματα που είναι απομακρυσμένα από την τρέχουσα ζωή και την καθημερινή παρατήρηση, δηλαδή αυτά που δεν έχουν καμία πρακτική χρησιμότητα και ελάχιστα υπόκεινται στον έλεγχο της εμπειρίας και ως εκ τούτου έχουν περάσει πλήθος ενδιάμεσα στάδια και βρίθουν από αβεβαιότητα, δυσκολίες και αντινομίες"...

paddy honey

16-10-2020, 16:50

Δικό σου;

Λασπόνερα

16-10-2020, 17:59

Μπα, από το βιβλίο που διαβάζω, δες στο άλλο τοπικ.

paddy honey

17-10-2020, 12:31

https://i.imgur.com/VmD3tJk.jpeg

paddy honey

30-12-2020, 02:02

"Olivia," said he, "on what date will you marry me?"

Before she could answer, Black-Tie again interposed.

"It is a long journey," said he, "from Plymouth rock to Norfolk Bay. Between the two points we find the changes that nearly three centuries have brought. In that time the old order has changed. We no longer burn witches or torture slaves. And to-day we neither spread our cloaks on the mud for ladies to walk over nor treat them to the ducking-stool. It is the age of common sense, adjustment, and proportion. All of us--ladies, gentlemen, women, men, Northerners, Southerners, lords, caitiffs, actors, hardware-drummers, senators, hodcarriers, and politicians--are coming to a better understanding. Chivalry is one of our words that changes its meaning every day. Family pride is a thing of many constructions--it may show itself by maintaining a moth-eaten arrogance in cobwebbed Colonial mansion or by the prompt paying of one's debts.

"Now, I suppose you've had enough of my monologue. I've learned something of business and a little of life; and I somehow believe, cousin, that our great-great-grandfathers, the original Carterets, would indorse my view of this matter."

https://americanliterature.com/author/o-henry/short-story/thimble-thimble

https://youtu.be/zinOfCsdxso?t=138

paddy honey

20-01-2021, 18:49

So they returned to the most exalted of mankind; the criminal who faced his judges; the victim exposed on the heights; the fugitive; the drowned sailor; the poet of the immortal ode; the Lord who had gone from life to death; to Septimus Warren Smith, who sat in the arm-chair under the skylight staring at a photograph of Lady Bradshaw in Court dress, muttering messages about beauty.

"We have had our little talk," said Sir William.

"He says you are very, very ill," Rezia cried.

"We have been arranging that you should go into a home," said Sir William.

"One of Holmes's homes?" sneered Septimus.

The fellow made a distasteful impression. For there was in Sir William, whose father had been a tradesman, a natural respect for breeding and clothing, which shabbiness nettled; again, more profoundly, there was in Sir William, who had never had time for reading, a grudge, deeply buried, against cultivated people who came into his room and intimated that doctors, whose profession is a constant strain upon all the highest faculties, are not educated men.

"One of my homes, Mr. Warren Smith," he said, "where we will teach you to rest."

And there was just one thing more.

He was quite certain that when Mr. Warren Smith was well he was the last man in the world to frighten his wife. But he had talked of killing himself.

"We all have our moments of depression," said Sir William.

Once you fall, Septimus repeated to himself, human nature is on you. Holmes and Bradshaw are on you. They scour the desert. They fly screaming into the wilderness. The rack and the thumbscrew are applied. Human nature is remorseless.

paddy honey

25-01-2021, 18:59

Life for both sexes - and I looked at them (through a restaurant window while waiting for my lunch to be served), shouldering their way along the pavement - is arduous, difficult, a perpetual struggle. It calls for gigantic courage and strength. More than anything, perhaps, creatures of illusion as we are, it calls for confidence in oneself. Without self-confidence we are babes in the cradle. And how can we generate this imponderable quality, which is yet so invaluable, most quickly? By thinking that other people are inferior to oneself. By feeling that one has some innate superiority - it may be wealth, or rank, a straight nose, or the portrait of a grandfather by Romney - for there is no end to the pathetic devices of the human imagination - over other people. Hence the enormous importance to a patriarch who has to conquer, who has to rule, of feeling that great numbers of people, half the human race indeed, are by nature inferior to himself. It must indeed be one of the great sources of his power....Women have served all these centuries as looking-glasses possessing the magic and delicious power of reflecting the figure of man at twice its natural size. Without that power probably the earth would still be swamp and jungle. The glories of all our wars would be on the remains of mutton bones and bartering flints for sheepskins or whatever simple ornament took our unsophisticated taste. Supermen and Fingers of Destiny would never have existed. The Czar and the Kaiser would never have worn their crowns or lost them. Whatever may be their use in civilised societies, mirrors are essential to all violent and heroic action. That is why Napoleon and Mussolini both insist so emphatically upon the inferiority of women, for if they were not inferior, they would cease to enlarge. That serves to explain in part the necessity that women so often are to men.

μου έδωσε η μάνα μου προχθές το μπρούτζινο καβαλάρη, λέγοντάς μου πως περιγράφει την πολιορκία του λένινγκραντ καταπληκτικά, και πως θα τρελαθώ. Μόλις είδα ότι το'χει γράψει γυναίκα άρχισα να βρίζω, αλλά μου είπε να μην είμαι χαζή. Τελικά δίκιο είχα, πούτσα είναι, 80 σελίδες κι ακόμα φλερτάκια φορεματάκια και περιόδους περιγράφει. ΓΚΟΜΕΝΕΣ. :moutza:
Βάζω και στοίχημα ότι κι εκεί που θα περιγράφει πώς μοιράζονταν σαρανταδύο άτομα μία φέτα ψωμί, η πρωταγωνίστρια θα πεθαίνει απ'την πείνα και ταυτόχρονα θα αγαπιέται παράφορα με τον εκλεκτό της καρδιάς της και θα ανυπομονεί να τελειώσει ο πόλεμος για να παντρευτούν