Apospasmata Thread

[Gabriel]

Paradexomai oti na kallierghthei ena tetoio thread einai isws ligo filodokso. Par'ola ayta, briskw syxna wraia apospasmata se biblia pot tha hthela na ta moirastw me kosmo, kai ayto apofasisa na to grapsw.

Diabazw ena biblio toy Yann Martel, toy syggrafea toy "Life of Pi", poy legetai "Self" kai einai oysiastika biografiko. Brisketai se hlikia 10 etwn sto sygkekrimeno shmeio, exontas molis aporifthei apo mia symmathhtria toy. Kai grafei...

"...This pain, the pain of unrequited love, occured at such regular intervals during my childhood and adolescence that I don't care to write about it. It was a terrible and continuous pain and there was no deflecting it, only bearing it. When my parents prepared spaghetti, I always noticed the one noodle left behind in the strainer, forsaken, forgotten, while its companions lay intertwined in each others' arms, hot and steaming, in the large bowl at the centre of the table. When love was pain, I felt like that noodle. I never ate pasta without beforehand going in the strainer in the sink. I would look upon this bereft noodle, curled upon itself in search of comfort, and I would bring it love by eating it tenderly..."

:)

[When Black Roses Bloom]

"In the morning, mist comes up from the sea by the cliffs beyond Kingsport. White and feathery it comes from the deep to its brothers the clouds, full of dreams of dank pastures and caves of leviathan. And later, in still summer rains on the steep roofs of poets, the clouds scatter bits of those dreams, that men shall not live without rumor of old strange secrets, and wonders that planets tell planets alone in the night. When tales fly thick in the grottoes of tritons, and conchs in seaweed cities blow wild tunes learned from the Elder Ones, then great eager mists flock to heaven laden with lore, and oceanward eyes on tile rocks see only a mystic whiteness, as if the cliff's rim were the rim of all earth, and the solemn bells of buoys tolled free in the aether of faery."

Howard Philips Lovecraft, The Strange High House In The Mist, 1926

[ifinoi]

"He began to run through the night, to run through the silence, his mouth gaping to emit a scream which would not come, his eyes stinging with tears which would not flow, and in his ears he could hear nothing but his own heart beating like a funeral drum."

Michael Moorcock apo to Count Brass.

[tamagothi]

Listen!
If they kindle the stars --
well then -- somebody needs it?
Then -- somebody wants them out there?
Then -- somebody calls these tiny gobs
pearly?
And sweating blood
in the blizzards of midday dust,
rushes up to god,
is afraid of being late,
weeps,
kisses his sinewy hand,
begs --
that there be a star, without fail! --
swears --
he won't survive this starless torment!
And then walks about uneasy,
but calm on the surface.
Says to somebody:
"Now you're ok, right?
Not afraid?
Right?!"
Listen!
If they kindle the stars --
then -- somebody needs it?
Then -- it is essential
that at least one star lights up
over the roofs
every night?!

Vlantimir Magiakofski.
(to original edw http://www.mayakovsky.com/maya/listen-ru.htm)

[Acid Baby]

hm dratontas tin eykaria apo tin tamagothi ,boroume na postaroume kai poihsh?episis toulaxiston perigrapste ligo to plaisio sto opoio entasete to apospasma tou vivliou pou postarete gia na katalavoume tin aksia tou (opws ekane o gabriel)

[Kingdom Gone]

American Psycho του Bret Easton Ellis. Απ' το τέλος του βιβλίου όπου ουσιαστικά συνοψίζεται όλη η ύπαρξη του Bateman (του πρωταγωνιστή) μετά από τους φόνους που είχε διαπράξει. Τα 2 αποσπάσματα είναι κοντά το ένα στο άλλο.

"There is an idea of a Patrick Bateman, some kind of abstraction, but there is no real me, only an entity, something illusory, and though I can hide my cold gaze and you can shake my hand and feel flesh gripping yours and maybe you can even sense our lifestyles are probably comparable: I simply am not there. "

"My pain is constant and sharp and I do not hope for a better world for anyone. In fact I want my pain to be inflicted on others. I want no one to escape. But even after admitting this -- and I have, countless times, in just about every act I've committed -- and coming face-to-face with these truths, there is no catharsis. I gain no deeper knowledge about myself, no new understanding can be extracted from my telling."

[tamagothi]

To jerw oti einai terastio, alla xwnei.

Douglas Adams, i arxi tou The Long Dark Tea-Time of the Soul (to 2o Dirk Gently).

It can hardly be a coincidence that no language on Earth
has ever produced the expression "as pretty as an airport".
Airports are ugly. Some are very ugly. Some attain a
degree of ugliness that can only be the result of a special
effort. This ugliness arises because airports ane full of
people who are tired, cross, and have just discovered that
their luggage has landed in Murmansk (Murmansk airport is the
only known exception to this otherwise infallible rule), and
architects have on the whole tried to reflect this in their
designs.
They have sought to highlight the tiredness and crossness
motif with brutal shapes and nerve jangling colours, to make
effortless the business of separating the traveller for ever
from his or her luggage or loved ones, to confuse the traveller
with arrows that appear to point at the windows, distant tie
racks, or the current position of Ursa Minor in the night sky,
and wherever possible to expose the plumbing on the grounds
that it is functional, and conceal the location of the
departure gates, presumably on the grounds that they are not.

Caught in the middle of a sea of hazy light and a sea of
hazy noise, Kate Schechter stood and doubted.
All the way out of London to Heathrow she had suffered
from doubt. She was not a superstitious person, or even a
religious person. she was simply someone who was not at all
sure she should be flying to Norway. But she was finding it
increasingly easy to believe that God, if there was a God, and
if it was remotely possible that any godlike being who could
order the disposition of particles at the creation of the
Universe would also be interested in directing traffic on the
M4, did not want her to fly to Norway either. All the trouble
with the tickets, finding a next-door neighbour to look after
the cat, then finding the cat so it could be looked after by
the next-door neighbour, the sudden leak in the roof, the
missing wallet, the weather, the unexpected death of the
next-door neighbour, the pregnancy of the cat - it all had the
semblance of an orchestrated campaign of obstruction which had
begun to assume godlike proportions.
Even the taxi-driver - when she had eventually found a
taxi- had said, "Norway? What you want to go there for?" And
when she hadn't instantly said, "'The aurora borealis!" or
"Fjords!" but had looked doubtful for a moment and bitten her
lip, he had said, "I know, I bet it's some bloke dragging you
out there. Tell you what, tell him to stuff it. Go to
Tenerife."
There was an idea.
Tenerife.
Or even, she dared to think for a fleeting second, home.
She had stared dumbly out of the taxi window at the angry
tangles of traffic and thought that however cold and miserable
the weather was here, that was nothing to what it would be like
in Norway.
Or, indeed, at home. Home would bc about as icebound as
Norway right now. Icebound, and punctuated with geysers of
steam bursting out of the grnund, catching in the frigid air
and dissipating bctween the glacial cliff faces of Sixth
Avenue.
A quick glance at the itinerary Kate had pursued in the
course of her thirty years would reveal her without any doubt
to be a New Yorker. For though she had lived in the city very
little, most of her life had been spent at a constant distance
from it. Los Angeles, San Francisco, Europe, and a period of
distracted wandering around South America five years ago
following the loss of her newly mamed husband, Luke, in a New
York taxihailing accident.
She enjoyed the notion that New York was home, and that
she missed it, but in fact the only thing she really missed was
pizza. And not just any old pizza, but the sort of pizza they
brought to your door if you phoned them up and asked them to.
That was the only real pizza. Pizza that you had to go out and
sit at a table staring at red paper napkins for wasn't real
pizza however much extra pepperoni and anchovy they put on it.
London was the place she liked living in most, apart, of
course, from the pizza problem, which drove her crazy. Why
would no one deliver pizza? Why did no one understand that it
was fundamental to the whole nature of pizza that it amved at
your front door in a hot cardboard box? That you slithered it
out of greaseproof paper and ate it in folded slices in front
of the TV? What was the fundamental flaw in the stupid,
stuck-up, sluggardly English that they couldn't grasp this
simple principle? For some odd reason it was the one
frustration she could never learn simply to live with and
accept, and about once a month or so she would get very
depressed, phone a pizza restaurant, order the biggest, most
lavish pizza she could describe - pizza with an extra pizza on
it, essentially - and then, sweetly, ask them to deliver it.
"To what?"
"Deliver. Let me give you the address - "
"I don't understand. Aren't you going to come and pick it
up?"
"No. Aren't you going to deliver? My address - "
"Er, we don't do that, miss."
"Don't do what?"
"Er, deliver. . ."
"You don't deliver? Am I hearing you
correctly... ?"
The exchange would quickly degenerate into an ugly
slanging match which would leave her feeling drained and shaky,
but much, much better the following morning. In all other
respects she was one of the most sweet-natured people you could
hope to meet.
But today was testing her to the limit.
There had been terrible traffic jams on the motorway, and
when the distant flash of blue lights made it clear that the
cause was an accident somewhere ahead of them Kate had become
more tense and had stared fixedly out of the other window as
eventually they had crawled past it.
The taxi-driver had been bad-tempered when at last he had
dropped her off because she didn't have the right money, and
there was a lot of disgruntled hunting through tight trouser
pockets before he was eventually able to find change for her.
The atmosphere was heavy and thundery and now, standing in the
middle of the main check-in concourse at Terminal Two, Heathrow
Airport, she could not find the check-in desk for her flight to
Oslo.
She stood very still for a moment, breathing calmly and
deeply and trying not to think of Jean-Philippe.
Jean-Philippe was, as the taxi-driver had correctly
guessed, the reason why she was going to Norway, but was also
the reason why she was convinced that Norway was not at all a
good place for her to go. Thinking of him therefore made her
head oscillate and it seemed best not to think about him at all
but simply to go to Norway as if that was where she happened to
be going anyway. She would then be terribly surprised to bump
into him at whatever hotel it was he had written on the card
that was tucked into the side pocket of her handbag.
In fact she would be surprised to find him there anyway.
What she would be much more likely to find was a message from
him saying that he had been unexpectedly called away to
Guatemala, Seoul or Tenerife and that he would call her from
there. Jean-Philippe was the most continually absent person she
had ever met. In this he was the culmination of a series. Since
she had lost Luke to the great yellow Chevrolet she had been
oddly dependent on the rather vacant emotions that a succession
of self-absorbed men had inspired in her.
She tried to shut all this out of her mind, and even shut
her eyes for a second. She wished that when she opened them
again there would be a sign in front of her saying "This way
for Norway" which she could simply follow without needing to
think about it or anything else ever again. This, she
reflected, in a continuation of her earlier train of thought,
was presumably how religions got started, and must be the
reason why so many sects hang around airports looking for
converts. They know that people there are at their most
vulnerable and perplexed, and ready to accept any kind of
guidance.
Kate opened her eyes again and was, of course,
disappointed. But then a second or two later there was a
momentary parting in a long surging wave of cross Germans in
inexplicable yellow polo shirts and through it she had a brief
glimpse of the check-in desk for Oslo. Lugging her garment bag
on to her shoulder, she made her way towards it.
There was just one other person before her in the line at
the desk and he, it turned out, was having trouble or perhaps
making it.
He was a large man, impressively large and well-built -
even expertly built - but he was also definitely odd-looking in
a way that Kate couldn't quite deal with. She couldn't even say
what it was that was odd about him, only that she was
immediately inclined not to include him on her list of things
to think about at the moment. She remembered reading an article
which had explained that the central processing unit of the
human brain only had seven memory registers, which meant that
if you had seven things in your mind at the same time and then
thought of something else, orte of the other seven would
instantly drop out.
In quick succession she thought about whether or not she
was likely to catch the plane, about whether it was just her
imagination that the day was a particularly bloody one, about
airline staff who smile charmingly and are breathtakingly rude,
about Duty Free shops which are able to charge much lower
prices than ordinary shops but - mysteriously - don't, about
whether or not she felt a magazine article about airports
coming on which might help pay for the trip, about whether her
garment bag would hurt less on her other shoulder and finally,
in spite of all her intentions to the contrary, about
Jean-Philippe, who was another set of at lest seven subtopics
all to himself.
The man standing arguing in front of her popped right out
of her mind.
It was only the announcement on the airport Tannoy of the
last call for her flight to Oslo which forced her attention
back to the situation in front of her.
The large man was making trouble about the fact that he
hadn't been given a first class seat reservation. It had just
transpired that the reason for this was that he didn't in fact
have a first class ticket.
Kate's spirits sank to the very bottom of her being and
began to prowl around there making a low growling noise.
It now transpired that the man in front of her didn't
actually have a ticket at all, and the argument then began to
range freely and angrily over such topics as the physical
appearance of the airline :heck-in girl, her qualities as a
person, theories about her ancestors, speculations as to what
surprises the future might have in store for her and the
airline for which she worked, and finally lit by chance on the
happy subject of the man's credit card.
He didn't have one.
Further discussions ensued, and had to do with cheques,
and why the airline did not accept them.
Kate took a long, slow, murderous look at her watch.
"Excuse me," she said, interrupting the transactions. "Is
this going to take long? I have to catch the Oslo flight."
"I'm just dealing with this gentleman," said the girl,
"I'll be with you in just one second."
Kate nodded, and politely allowed just one second to go
by.
"It's just that the flight's about to leave," she said
then. "I have one bag, I have my ticket, I have a reservation.
It'll take about thirty seconds. I hate to interrupt, but I'd
hate even more to miss my flight for the sake of thirty
seconds. That's thirty actual seconds, not thirty `just one'
seconds, which could keep us here all night."
The check-in girl turned the full glare on her lipgloss on
to Kate, but before she could speak the large blond man looked
round, and the effect of his face was a little disconcerting.
"I, too," he said in a slow, angry Nordic voice, "wish to
fly to Oslo."
Kate stared at him. He looked thoroughly out of place in
an airport, or rather, the airport looked thoroughly out of
place around him.
"Well," she said, "the way we're stacked up at the moment
it looks like neither of us is going to make it. Can we just
sort this one out? What's the hold-up?"
The check-in girl smiled her charming, dead smile and
said, "The airline does not accept cheques, as a matter of
company policy."
"Well I do," said Kate, slapping down her own credit card.
"Charge the gentleman's ticket to this, and I'll take a cheque
from him.
"OK?" she added to the big man, who was looking at her
with slow surprise. His eyes were large and blue and conveyed
the impression that they had looked at a lot of glaciers in
their time. They were extraordinarily arrogant and also
muddled.
"OK?" she repeated briskly. "My name is Kate Schechter.
Two `c's, two `h's, two `e's and also a `t', an `r' and an `s'.
Provided they're all there the bank won't be fussy about the
order they come in. They never seem to know themselves."
The man very slowly inclined his head a little towards her
in a rough bow of acknowledgement. He thanked her for her
kindness, courtesy and some Norwegian word that was lost on
her, said that it was a long while since he had encountered
anything of the kind, that she was a woman of spirit and some
other Norwegian word, and that he was indebted to her. He also
added, as an afterthought, that he had no cheque-book.
"Right!" said Kate, determined not to be deflected from
her course. She fished in her handbag for a piece of paper,
took a pen from the check-in counter, scribbled on the paper
and thrust it at him.
"That's my address," she said, "send me the money. Hock
your fur coat if you have to. Just send it me. OK? I'm taking a
flyer on trusting you."
The big man took the scrap of paper, read the few words on
it with immense slowness, then folded it with elaborate care
and put it into the pocket of his coat. Again he bowed to her
very slightly.
Kate suddenly realised that the check-in girl was silently
waiting for her pen back to fill in the credit card form. She
pushed it back at her in annoyance, handed over her own ticket
and imposed on herself an icy calm.
The airport Tannoy announced the departure of their
flight.
"May I see your passports, please?" said the girl
unhunriedly.
Kate handed hers over, but the big man didn't have one.
"You what?" exclaimed Kate. The airline girl simply
stopped moving at all and stared quietly at a random point on
her desk waiting for someone else to make a move. It wasn't her
problem.
The man repeated angrily that he didn't have a passport.
He shouted it and banged his fist on the counter so hard that
it was slightly dented by the force of the blow.
Kate picked up her ticket, her passport and her credit
card and hoisted her garment bag back up on to her shoulder.
"This is when I get off," she said, and simply walked
away. She felt that she had made every effort a human being
could possibly be expected to make to catch her plane, but that
it was not to be. She would send a message to Jean-Philippe
saying that she could not be there, and it would probably sit
in a slot next to his message to her saying why he could not be
there either. For once they would be equally absent.
For the time being she would go and cool off. She set off
in search of first a newspaper and then some coffee, and by
dint of following the appropriate signs was unable to locate
either. She was then unable to find a working phone from which
to send a message, and decided to give up on the airport
altogether. Just get out, she told herself, find a taxi, and go
back home.
She threaded her way back across the check-in concourse,
and had almost made it to the exit when she happened to glance
back at the check-in desk that had defeated her, and was just
in time to see it shoot up through the roof engulfed in a ball
of orange flame.
As she lay beneath a pile of rubble, in pain, darkness,
and choking dust, trying to find sensation in her limbs, she
was at least relieved to be able to think that she hadn't
merely been imagining that this was a bad day. So thinking, she
passed out.

[eyeamflesch]

Ta 2 Rosicrucian Manifestos, olakiera (copy paste apo .pdf).

The Rosicrucian Manifestos
Fama Fraternitatis
and
Confessio Fraternitatis
Emperor Norton Books
Cincinnati, Ohio
2000
The Rosicrucian Manifestos: Fama Fraternitatis and Confessio Fraternitatis
Originally published anonymously in 1615 and 1616. The contents of this document
are not under copyright in any domain.
Acrobat Edition prepared by Benjamin Rowe, completed October 13, 2000.
Typeset in Bembo and Minion Display.
Fama F ra t e r n i t a t i s

1
To t h e Wi s e a n d Un d e r s ta n d i n g Re a d e r.
Wisdom (saith Solomon) is to a man an infinite Treasure, for she is the
Breath of the Power of God, and a pure Influence that floweth from the
Glory of the Almighty; she is the Brightness of Eternal Light, and an undefiled
Mirror of the Majesty of God, and an Image of his Goodness; she teacheth
us Soberness and Prudence, Righteousness and Strength; she
understands the Subtilty of words, and Solution of dark sentences; she foreknoweth
Signs and Wonders, and what shall happen in time to come; with
this Treasure was our first Father Adam fully endued: Hence it doth appear,
that after God had brought before him all the Creatures of the Field, and
the Fowls under Heaven, he gave to every one of them their proper names,
according to their nature.
Although now through the sorrowful fall into sin this excellent Jewel
Wisdom hath been lost, and meer Darkness and Ignorance is come into the
World, yet notwithstanding hath the Lord God sometimes hitherto
bestowed, and made manifest the same, to some of his Friends: For the wise
King Solomon doth testifie of himself, that he upon earnest prayer and
desire did get and obtain such Wisdom of God, that thereby he knew how
the World was created, thereby he understood the Nature of the Elements,
also the time, beginning, middle and end, the increase and decrease, the
change of times through the whole Year, the Revolution of the Year, and
Ordinance of the Stars; he understood also the properties of tame and wilde
Beasts, the cause of the raigning of the Winds, and minds and intents of
men, all sorts and natures of Plants, vertues of Roots, and others, was not
unknown to him. Now I do not think that there can be found any one
who would not wish and desire with all his heart to be a Partaker of this
noble Treasure; but seeing the same Felicity can happen to none, except
God himself give Wisdom, and send his holy Spirit from above, we have
therefore set forth in print this little Treatise, to wit, Famam & Confessionem,
of the Laudable Fraternity of the Rosie Cross, to be read by every
one, because in them is clearly shewn and discovered, what concerning it
the World hath to expect.
Although these things may seem somewhat strange, and many may
esteem it to be but a Philosophical shew, and no true History, which is
published and spoken of the Fraternity of the Rosie Cross; it shall here sufficiently
appear by our Confession, that there is more in recessu then may be
imagined; and it shall be easily understood, and observed by every one (if
2
he be not altogether voyd of understanding) what now adays, and at these
times, is meant thereby.
Those who are true Disciples of Wisdom, and true Followers of the
Spherical Art, will consider better of these things, and have them in greater
estimation, as also judge far otherwise of them, as hath been done by some
principal Persons, but especially of Adam Haselmeyer, Notarius Publicus to
the Arch Duke Maximilian, who likewise hath made an Extract ex scriptis
Theologicis Theophrasti, and written a Treatise under the Title of Jesuiter,
wherein he willeth, that every Christian should be a true Jesuit, that is, to
walk, live, be, and remain in Jesus: He was but ill rewarded of the Jesuits,
because in his answer written upon the Famam, he did name those of the
Fraternity of the Rosie Cross, The highly illuminated men, and undeceiving
Jesuits; for they not able to brook this, layd hands on him, and put him
into the Galleis, for which they likewise have to expect their reward.
Blessed Aurora will now henceforth begin to appear, who (after the
passing away of the dark Night of Saturn) with her Brightness altogether
extinguisheth the shining of the Moon, or the small Sparks of Heavenly
Wisdom, which yet remaineth with men, and is a Forerunner of pleasant
Phebus, who with his clear and fiery glistering Beams brings forth that
blessed Day, long wished for, of many true-hearted; by which Day-light
then shall truly be known, and shall be seen all heavenly Treasures of godly
Wisdom, as also the Secrets of all hidden and unvisible things in the World,
according to the Doctrine of our Forefathers, and ancient Wisemen.
This will be the right kingly Ruby, and most excellent shining Carbuncle,
of the which it is said, That he doth shine and give light in darkness,
and to be a perfect Medicine of all imperfect Bodies, and to change them
into the best Gold, and to cure all Diseases of Men, easing them of all pains
and miseries.
Be therefore, gentle Reader, admonished, that with me you do earnestly
pray to God, that it please him to open the hearts and ears of all ill hearing
people, and to grant unto them his blessing, that they may be able to know
him in his Omnipotency, with admiring contemplation of Nature, to his
honour and praise, and to the love, help, comfort and strengthening of our
Neighbors, and to the restoring of all the diseased.
3
Fama Fra t e rni t a t i s ,
o r,
A Di s c ov e r y o f t h e Fra t e rni t y o f t h e mo s t l aud a b l e
Orde r o f t h e Ro s y C r o s s .
Seeing the only Wise and Merciful God in these latter days hath poured out
so richly his mercy and goodness to Mankind, whereby we do attain more
and more to the perfect knowledge of his Son Jesus Christ and Nature, that
justly we may boast of the happy time, wherein there is not only discovered
unto us the half part of the World, which was heretofore unknown & hidden,
but he hath also made manifest unto us many wonderful, and neverheretofore
seen, Works and Creatures of Nature, and moreover hath raised
men, indued with great Wisdom, which might partly renew and reduce all
Arts (in this our Age spotted and imperfect) to perfection; so that finally
Man might thereby understand his own Nobleness and Worth, and why he
is called Microcosmus, and how far his knowledge extendeth in Nature.
Although the rude World herewith will be but little pleased, but rather
smile and scoff thereat; also the Pride and Covetousness of the Learned is so
great, it will not suffer them to agree together; but were they united, they
might out of all those things which in this our Age God doth so richly
bestow upon us, collect Librum Naturae, or a perfect Method of all Arts: but
such is their opposition, that they still keep, and are loth to leave the old
course, esteeming Porphiry, Aristotle, and Galen, yea and that which hath
but a meer shew of learning, more then the clear and manifested Light and
Truth; who if they were now living, with much joy would leave their erroneous
Doctrines. But here is too great weaknesses for such a great Work:
And although in Theologie, Physic, and the Mathematic, the Truth doth
oppose it self; nevertheless the old Enemy by his subtilty and craft doth
shew himself in hindering every good purpose by his Instruments and contentious
wavering people. To such an intent of a general Reformation, the
most godly and highly illuminated Father, our Brother, C.R. a German,
the chief and original of our Fraternity, hath much and long time laboured,
who by reason of his poverty (although descended of Noble Parents) in the
fifth year of his age was placed in a Cloyster, where he had learned indifferently
the Greek and Latin Tongues, who (upon his earnest desire and
request) being yet in his growing years, was associated to a Brother, P.A.L.
who had determined to go to the Holy Land.
4
Although this Brother dyed in Ciprus, and so never came to Jerusalem,
yet our Brother C.R. did not return, but shipped himself over, and went to
Damasco, minding from thence to go to Jerusalem; but by reason of the
feebleness of his body he remained still there, and by his skill in Physick he
obtained much favour with the Turks: In the mean time he became by
chance acquainted with the Wise men of Damasco in Arabia, and beheld
what great Wonders they wrought, and how Nature was discovered unto
them; hereby was that high and noble Spirit of Brother C.R. so stired up,
that Jerusalem was not so much now in his mind as Damasco; also he could
not bridle his desires any longer, but made a bargain with the Arabians, that
they should carry him for a certain sum of money to Damasco; he was but
of the age of sixteen years when he came thither, yet of a strong Dutch
constitution; there the Wise received him (as he himself witnessseth) not as
a stranger, but as one whom they had long expected, they called him by his
name, and shewed him other secrets out of his Cloyster, whereat he could
not but mightily wonder: He learned there better the Arabian Tongue; so
that the year following he translated the Book M. into good Latin, which
he afterwards brought with him. This is the place where he did learn his
Physick, and his Mathematicks, whereof the World hath just cause to
rejoyce, if there were more Love, and less Envy. After three years he
returned again with good consent, shipped himself over Sinus Arabicus into
Egypt, where he remained not long, but only took better notice there of
the Plants and Creatures; he sailed over the whole Mediterranean Sea for to
come unto Fez, where the Arabians had directed him. And it is a great
shame unto us, that wise men, so far remote th’one from th’other, should
not only be of one opinion, hating all contentious Writings, but also be so
willing and ready under the seal of secrecy to impart their secrets to others.
Every year the Arabians and Affricans do send one to another, inquiring
one of another out of their Arts, if happily they had found out some better
things, or if Experience had weakened their Reasons. Yearly there came
something to light, whereby the Mathematica, Physic and Magic (for in
those are they of Fez most skilful) were amended; as there is now adays in
Germany no want of learned Men, Magicians, Cabalists, Physicians, and
Philosophers, were there but more love and kindness among them, or that
the most part of them would not keep their secrets close only to themselves.
At Fez he did get acquaintance with those which are commonly
called the Elementary Inhabitants, who revealed unto him many of their
secrets: As we Germans likewise might gather together many things, if there
were the like unity, and desire of searching out of secrets amongst us.
5
Of these of Fez he often did confess, that their Magia was not altogether
pure, and also that their Cabala was defiled with their Religion; but notwithstanding
he knew how to make good use of the same, and found still
more better grounds of his Faith, altogether agreeable with the Harmony of
the whole World, and wonderfully impressed in all Periods of times, and
thence proceedeth that fair Concord, that as in every several kernel is contained
a whole good tree or fruit, so likewise is included in the little body
of Man the whole great World, whose Religion, policy, health, members,
nature, language, words and works, are agreeing, sympathizing, and in
equal tune and melody with God, Heaven and Earth; and that which is disagreeing
with them, is error, falsehood and of the Devil, who alone is the
first, middle, and last cause of strife, blindness, and darkness in the World:
Also, might one examine all and several persons upon the Earth, he should
find that which is good and right, is always agreeing with it self; but all the
rest is spotted with a thousand erroneous conceits.
After two years Brother R.C. departed the City Fez, and sailed with
many costly things into Spain, hoping well, he himself had so well and so
profitably spent his time in his travel, that the learned in Europe would
highly rejoyce with him, and begin to rule, and order all their Studies,
according to those sound and sure Foundations. He therefore conferred
with the Learned in Spain, shewing unto them the Errors of our Arts, and
how they might be corrected, and from whence they should gather the true
Inditia of the Times to come, and wherein they ought to agree with those
things that are past; also how the faults of the Church and the whole Philosopia
Moralis was to be amended: He shewed them new Growths, new
Fruits, and Beasts, which did concord with old Philosophy, and prescribed
them new Axiomata, whereby all things might fully be restored: But it was
to them a laughing matter; and being a new thing unto them, they feared
that their great Name should be lessened, if they should now again begin to
learn and acknowledg their many years Errors, to which they were accustomed,
and wherewith they had gained them enough: Who so loveth
unquietness, let him be reformed.
The same Song was also sang to him by other Nations, the which moved
him the more (because it happened to him contrary to his expectation,)
being then ready bountifully to impart all his Arts and Secrets to the
Learned, if they would have but undertaken to write the true and infallible
Axiomata, out of all Faculties, Sciences and Arts, and whole Nature, as that
which he knew would direct them, like a Globe, or Circle, to the onely
middle Point, and Centrum, and (as it is usual among the Arabians) it
6
should onely serve to the wise and learned for a Rule, that also there might
be a Society in Europe, which might have Gold, Silver, and precious
Stones, sufficient for to bestow them on Kings, for their necessary uses, and
lawful purposes: with which such as be Governors might be brought up, for
to learn all that which God hath suffered Man to know, and thereby to be
enabled in all times of need to give their counsel unto those that seek it,
like the Heathen Oracles: Verily we must confess that the world in those
days was already big with those great Commotions, laboring to be delivered
of them; and did bring forth painful, worthy men, who brake with all force
through Darkness and Barbarism, and left us who succeeded to follow
them: and assuredly they have been the uppermost point in Trygono igneo,
whose flame now should be more and more brighter, and shall undoubtedly
give to the World the last Light.
Such a one likewise hath Theophrastus been in Vocation and Callings,
although he was none of our Fraternity, yet nevertheless hath he diligently
read over the Book M: whereby his sharp ingenium was exalted; but this
man was also hindered in his course by the multitude of the learned and
wise-seeming men, that he was never able peaceably to confer with others
of his Knowledg and Understanding he had of Nature. And therefore in his
writing he rather mocked these busie bodies, and doth not shew them altogether
what he was: yet nevertheless there is found with him well grounded
the aforenamed Harmonia, which without doubt he had imparted to the
Learned, if he had not found them rather worthy of subtil vexation, then to
be instructed in greater Arts and Sciences; he then with a free and careless
life lost his time, and left unto the World their foolish pleasures.
But that we do not forget our loving Father, Brother C.R. he after many
painful Travels, and his fruitless true Instructions, returned again into Germany,
the which he (by reason of the alterations which were shortly to
come, and of the strange and dangerous contentions) heartily loved: There,
although he could have bragged with his Art, but specially of the transmutations
of Metals; yet did he esteem more Heaven, and the Citizens thereof,
Man, then all vain glory and pomp.
Nevertheless he builded a fitting and neat inhabitation, in the which he
ruminated his Voyage, and Philosophy, and reduced them together in a true
Memorial. In this house he spent a great time in the Mathematicks, and
made many fine Instruments, ex omnibus hujus artis partibus, whereof there is
but little remaining to us, as hereafter you shall understand. After five years
came again into his mind the wished for Reformation; and in regard he
7
doubted of the ayd and help of others, although he himself was painful,
lusty, and unwearisom, he undertook, with some few adjoyned with him,
to attempt the same: wherefore he desired to that end, to have out of his
first Cloyster (to the which he bare a great affection) three of his Brethren,
Brother G.V. Brother J.A. and Brother J.O. who besides that, they had some
more knowledg in the Arts, then at that time many others had, he did
binde those three unto himself, to be faithful, diligent, and secret; as also to
commit carefully to writing, all that which he should direct and instruct
them in, to the end that those which were to come, and through especial
Revelation should be received into this Fraternity, might not be deceived of
the least sillable and word.
After this manner began the Fraternity of the Rosie Cross; first, by four
persons onely, and by them was made the Magical Language and writing,
with a large Dictionary, which we yet dayly use to Gods praise and glory,
and do finde great wisdom therein; they made also the first part of the
Book M: but in respect that the labor was too heavy, and the unspeakable
concourse of the sick hindred them, and also whilst his new building (called
Sancti spiritus) was now finished, they concluded to draw and receive yet
others more into their Fraternity; to this end was chosen brother R.C. his
deceased fathers brothers son, brother B. a skilful Painter, G. and P.D. their
Secretary, all Germains except J.A. so in all they were eight in number, all
batchelors and of vowed virginity, by those was collected a book or volumn
of all that which man can desire, wish, or hope for.
Although we do now freely confess, that the World is much amended
within an hundred years, yet we are assured, that our Axiomata shall
unmovably remain unto the Worlds End, and also the world in her highest
and last Age shall not attain to see any thing else; for our Rota takes her
beginning from that day when God spake Fiat, and shall end when he shall
speak Pereat; yet Gods Clock striketh every minute, where ours scarce
striketh perfect hours. We also stedfastly beleeve, that if our Brethren and
Fathers had lived in this our present and clear light, they would more
roughly have handled the Pope, Mahomet, Scribes, Artists, and Sophisters,
and had shewed themselves more helpful, not simply with sighs, and wishing
of their end and consummation.
When now these eight Brethren had disposed and ordered all things in
such manner, as there was not now need of any great labour, and also that
every one was sufficiently instructed, and able perfectly to discourse of
secret and manifest Philosophy, they would not remain any longer together,
8
but as in the beginning they had agreed, they separated themselves into several
Countries, because that not only their Axiomata might in secret be
more profoundly examined by the learned, but that they themselves, if in
some Country or other they observed anything, or perceived some Error,
they might inform one another of it.
Their agreement was this: First, That none of them should profess any
other thing, then to cure the sick, and that gratis. 2. None of the Posterity
should be constrained to wear one certain kind of habit, but therein to follow
the custom of the Country. 3. That every year upon the day C. they
should meet together at the house S. Spiritus, or to write the cause of his
absence. 4. Every Brother should look out for a worthy person, who after
his discease might succeed him. 5. The word C.R. should be their Seal,
Mark, and Character. 6. The Fraternity should remain secret one hundred
years. These six Articles they bound themselves one to another to keep; and
five of the Brethren departed, only the Brethren B. and D. remained with
the Father Fra: R.C. a whole year; when these likewise departed, then
remained by him his Cousen and Brother J.O. so that he hath all the days of
his life with him two of his Brethren. And although that as yet the Church
was not cleansed, nevertheless we know that they did think of her, and with
what longing desire they looked for: Every year they assembled together
with joy, and made a full resolution of that which they had done; there
must certainly have been great pleasure, to hear truly and without invention
related and rehearsed all the Wonders which God hath poured out here and
there through the World. Every one may hold it out for certain, that such
persons as were sent, and joined together by God, and the Heavens, and
chosen out of the wisest of men, as have lived in many Ages, did live
together above all others in highest Unity, greatest Secrecy, and most kindness
one towards another.
After such a most laudable sort they did spend their lives; and although
they were free from all diseases and pain, yet notwithstanding they could
not live and pass their time appointed of God. The first of this Fraternity
which dyed, and that in England, was J.O. as Brother C. long before had
foretold him; he was very expert, and well learned in Cabala, as his Book
called H. witnesseth: In England he is much spoken of, and chiefly because
he cured a young Earl of Norfolk of the Leprosie. They had concluded,
that as much as possibly could be their burial place should be kept secret, as
at this day it is not known unto us what is become of some of them, yet
every ones place was supplyed with a fit successor; but this we wil confesse
9
publickly by these presents to the honour of God, That what secret soever
we have learned out of the book M. (although before our eyes we behold
the image and pattern of all the world) yet are there not shewn unto us our
misfortunes, nor hour of death, the which only is known to God himself,
who thereby would have us keep in a continual readiness; but hereof more
in our Confession, where we do set down 37 Reasons wherefore we now
do make known our Fraternity, and proffer such high Mysteries freely, and
without constraint and reward: also we do promise more gold then both
the Indies bring to the King of Spain; for Europe is with child and will
bring forth a strong child, who shall stand in need of a great godfathers gift.
After the death of J.O. Brother R.C. rested not, but as soon as he could,
called the rest together, (and as we suppose) then his grave was made;
although hitherto we (who were the latest) did not know when our loving
father R.C. died, and had no more but the bare names of the beginners,
and all their successors to us; yet there came into our memory, a secret,
which through dark and hidden words, and speeches of the 100 years,
brother A. the successor of D. (who was of the last and second row and succession),
and had lived amongst many of us,) did impart unto us of the third
row and succession; otherwise we must confess, that after the death of the
said A. none of us had in any manner known anything of Brother R.C. and
of his first fellow-brethren, then that which was extant of them in our
Philosophical Bibliotheca, amongst which our Axiomata was held for the
chiefest Rota Mundi, for the most artificial, and Protheus the most profitable.
Likewise we do not certainly know if these of the second row have
been of the like wisdom as the first, and if they were admitted to all things.
It shall be declared hereafter to the gentle Reader, not onely what we have
heard of the burial of R.C. but also made manifest publickly by the foresight,
sufferance and commandement of God, whom we most faithfully
obey, that if we shall be answered discreetly and Christian-like, we will not
be afraid to set forth publickly in Print, our names, and sirnames, our
meetings, or any thing else that may be required at our hands.
Now the true and fundamental relation of the finding out of the high
illuminated man of God, Fra: C.R.C. is this; After that A. in Gallia Narbonensi
was deceased, then suceeded in his place, our loving Brother N.N.
this man after he had repaired unto us to take the solemn oath of fidelity
and scerecy, he informed us bona fide, That A. had comforted him in telling
him, that this Fraternity should ere long not remain so hidden, but
should be to all the whole German Nation helpful, needful, and com-
10
mendable; of the which he was not in any wise in his estate ashamed of.
The year following after he had performed his School right, and was
minded now to travel, being for that purpose sufficiently provided with
Fortunatus purse, he thought (he being a good Architect) to alter something
of his building, and to make it more fit: in such renewing he lighted
upon the memorial Table which was cast of brasse, and containeth all the
names of the brethren, with some few other things; this he would transfer
in another more fitting vault: for where or when Fra: R.C. died, or in what
country he was buried, was by our predecessors concealed and unknown
unto us. In this Table stuck a great naile somewhat strong, so that when he
was with force drawn out, he took with him an indifferent big stone out of
the thin wall, or plaistering of the hidden door, and so unlooked for uncovered
the door; wherefore we did with joy and longing throw down the rest
of the wall, and cleared the door, upon which that was written in great letters,
Post 120 annos patebo, with the year of the Lord under it: therefore we
gave God thanks and let it rest that same night, because first we would
overlook our Rotam; but we refer our selves again to the confession, for
what we here publish is done for the help of those that are worthy, but to
the unworthy (God willing) it will be small profit: For like as our door was
after so many years wonderfully discovered, also there shall be opened a
door to Europe (when the wall is removed) which already doth begin to
appear, and with great desire is expected of many.
In the morning following we opened the door, and there appeared to
our sight a Vault of seven sides and corners, every side five foot broad, and
the height of eight foot; Although the Sun never shined in this Vault, nevertheless
it was enlightened with another sun, which had learned this from
the Sun, and was situated in the upper part in the Center of the sieling; in
the midst, in stead of a Tomb-stone, was a round Altar covered over with a
plate of brass, and thereon this engraven:
A.C. R.C. Hoc universi compendium unius mihi sepulchrum feci.
Round about the first Circle or Brim stood,
Jesus mihi omnia.
In the middle were four figures, inclosed in circles, whose circumscription
was,
11
1. Nequaquam vacuum.
2. Legis Jugum.
3. Libertas Evangelij.
4. Dei gloria intacta.
This is all clear and bright, as also the seventh side and the two Heptagoni:
so we kneeled altogether down, and gave thanks to the sole wise, sole
mighty, and sole eternal God, who hath taught us more then all mens wit
could have found out, praised be his holy name. This Vault we parted in
three parts, the upper part or sieling, the wall or side, the ground or floor.
Of the upper part you shall understand no more of it at this time, but
that it was divided according to the seven sides in the triangle, which was in
the bright center; but what therein is contained, you shall God willing (that
are desirous of our society) behold the same with your own eys; but every
side or wall is parted into ten squares, every one with their several figures
and sentences, as they are truly shewed, and set forth Concentratum here in
our book.
The bottom again is parted in the triangle, but because therein is discribed
the power and rule of the inferior Governors, we leave to manifest
the same, for fear of the abuse by the evil and ungodly world. But those
that are provided and stored with the heavenly Antidote, they do without
fear or hurt, tread on, and bruise the head of the old and evil serpent,
which this our age is well fitted for: every side or wall had a door for a
chest, wherein there lay diverse things, especially all our books, which otherwise
we had, besides the Vocabular of Theoph: Par. Ho. and these which
daily unfalsifieth we do participate. Herein also we found his Itinerarium,
and vitam, whence this relation for the most part is taken. In another chest
were looking-glasses of divers virtues, as also in other places were little bells,
burning lamps, & chiefly wonderful artificial Songs; generally all done to
that end, that if it should happen after many hundred years, the Order or
Fraternity should come to nothing, they might by this onely Vault be
restored again.
Now as yet we had not seen the dead body of our careful and wise
father, we therfore removed the Altar aside, there we lifted up a strong plate
of brass, and found a fair and worthy body, whole and unconsumed, as the
same is here lively counterfeited, with all the Ornaments and Attires; in his
hand he held a parchment book, called I. the which next to the Bible, is
12
our greatest treasure, which ought to be delivered to the censure of the
world. At the end of this book standeth this following Elogium.
Granum pectori Jesu insitum.
C. Ros. C. ex nobili atque splendida Germaniae R.C. familia oriundus,
vir sui seculi divinis revelationibus subtilissimis imaginationibus,
indefessis laboribus ad coelestia, atque humana
mysteria; arcanave admissus postquam suam (quam Arabico, &
Africano itineribus Collegerat) plusquam regiam, atque imperatoriam
Gazam suo seculo nondum convenientem, posteritati
eruendam custo divisset et jam suarum Artium, ut et nominis,
fides acconjunctissimos herides instituisset, mundum minutum
omnibus motibus magno illi respondentem fabricasset hocque
tandem preteritarum, praesentium, et futurarum, rerum compendio
extracto, centenario major non morbo (quem ipse nunquam
corpore expertus erat, nunquam alios infestare sinebat) ullo pellente
sed spiritu Dei evocante, illuminatam animam (inter Fratrum
amplexus et ultima oscula) fidelissimo creatori Deo
reddidisset, Pater dilectissimus, Fra: suavissimus, praeceptor fidelissimus
amicus integerimus, a suis ad 120 annos hic absconditus
est.
Underneath they had subscribed themselves,
1. Fra: I.A. Fr.C.H. electione Fraternitatis caput.
2. Fr: G.V. M.P.C.
3. Fra: R.C. Iunior haeres S. spiritus.
4. Fra: B.M. P.A. Pictor et Architectus.
5. Fr: G.G. M.P.I. Cabalista.
Secundi Circuli.
1. Fra: P.A. Successor, Fr: I.O. Mathematicus.
2. Fra: A. Successor, Fra. P.D.
3. Fra: R. Successor patris C.R.C. cum Christo triumphant.
At the end was written :-
Ex Deo Nascimur, in Jesu morimur, per spiritum sanctum reviviscimus.


13
At that time was already dead Brother I.O. and Fra: D. but their burial
place where is it to be found? we doubt not but our Fra: Senior hath the
same, and some especial thing layd in Earth, and perhaps likewise hidden:
we also hope that this our Example will stir up others more diligently to
enquire after their names (whom we have therefore published) and to
search for the place of their burial; for the most part of them, by reason of
their practice and physick, are yet known, and praised among very old
folks; so might perhaps our Gaza be enlarged, or at least be better cleared.
Concerning Minitum Mundum, we found it kept in another little Altar,
truly more finer than can be imagined by any understanding man; but we
will leave him undescribed, untill we shal truly be answered upon this our
true hearted Famam; and so we have covered it again with the plates, and
set the altar thereon, shut the door, and made it sure, with all our seals;
besides by instruction and command of our Rota, there are come to sight
some books, among which is contained M. (which were made in stead of
household care by the praise-worthy M.P.) Finally we departed the one
from the other, and left the natural heirs in possession of our Jewels. And so
we do expect the answer and judgment of the learned, or unlearned.
Howbeit we know after a time there will now be a general reformation,
both of divine and humane things, according to our desire, and the expectation
of others: for it is fitting, that before the rising of the Sun, there
should appear and break forth Aurora, or some clearness, or divine light in
the sky; and so in the mean time some few, which shall give their names,
may joyn together, thereby to increase the number and respect of our Fraternity,
and make a happy and wished for beginning of our Philosophical
Canons, prescribed to us by our brother R.C. and be partakers with us of
our treasures (which never can fail or be wasted) in all humility, and love to
be eased of this worlds labor, and not walk so blindly in the knowledge of
the wonderful works of God.
But that also every Christian may know of what Religion and belief we
are, we confess to have the knowledge of Jesus Christ (as the same now in
these last days, and chiefly in Germany, most clear and pure is professed,
and is now adays cleansed and voyd of all swerving people, Hereticks, and
false Prophets,) in certain and noted Countries maintained, defended and
propagated: Also we use two Sacraments, as they are instituted with all
Forms and Ceremonies of the first renewed Church. In Politia we
acknowledge the Roman Empire and Quartam Monarchiam for our
Christian head; albeit we know what alterations be at hand, and would fain
14
impart the same with all our hearts, to other godly learned men; notwithstanding
our hand-writing which is in our hands, no man (except God
alone) can make it common, nor any unworthy person is able to bereave us
of it. But we shall help with secret aid this so good a cause, as God shal permit
or hinder us: For our God is not blinde, as the Heathens Fortuna, but is
the Churches Ornament, and the honor of the Temple. Our Philosophy
also is not a new Invention, but as Adam after his fall hath received it, and
as Moses and Solomon used it: also she ought not much to be doubted of,
or contradicted by other opinions, or meanings; but seeing the truth is
peaceable, brief, and always like herself in all things, and especially accorded
by with Jesus in omni parte and all members. And as he is the true Image of
the Father, so is she his Image; It shall not be said, this is true according to
Philosophy, but true according to Theologie; And wherein Plato, Aristotle,
Pythagoras and others did hit the mark, and wherein Enoch, Abraham,
Moses, Solomon did excel; but especially wherewith that wonderful book
the Bible agreeth. All that same concurreth together, and make a Sphere or
Globe, whose total parts are equidistant from the Center, as hereof more at
large and more plain shal be spoken of in Christianly Conference.
But now concerning (and chiefly in this our age) the ungodly and
accursed Gold-making, which hath gotten so much the upper hand,
whereby under colour of it, many runagates and roguish people do use
great villanies, and cozen and abuse the credit, which is given them: yea
now adays men of discretion do hold the transmutation of Mettals to be the
highest point, and fastigium in Philosophy, this is all their intent, and desire,
and that God would be most esteemed by them, and honored, which could
make great store of Gold, and in abundance, the which with unpremeditate
prayers, they hope to attain of the alknowing God, and searcher of all
hearts: we therefore do by these presents publickly testifie, That the true
Philosophers are far of another minde, esteeming little the making of Gold,
which is but a parergon; for besides that they have a thousand better things.
And we say with our loving Father R.C.C. Phy: aureum nisi quantum
aurum, for unto them the whole nature is detected: he doth not rejoyce,
that he can make Gold, and that, as saith Christ, the devils are obedient
unto him; but is glad that he seeth the Heavens open, and the Angels of
God ascending and descending, and his name written in the book of life.
Also we do testifie that under the name of Chymia many books and pictures
are set forth in Contumeliam gloriae Dei, as we wil name them in
their due season, and wil give to the pure-hearted a Catalogue, or Register
15
of them: And we pray all learned men to take heed of these kinde of
Books; for the enemy never resteth, but soweth his weeds, til a stronger one
doth root it out. So according to the wil and meaning of Fra: C.R.C. we
his brethren request again all the learned in Europe, who shal read (sent
forth in five languages) this our Famam and Confessionem, that it would
please them with good deliberation to ponder this our offer, and to examine
most nearly and most sharply their Arts, and behold the present time
with all diligence, and to declare their minde, either Cummunicate consilio,
or singulatim by Print.
And although at this time we make no mention either of our names, or
meetings, yet nevertheless every ones opinion shal assuredly come to our
hands, in what language so ever it be; nor any body shal fail, who so gives
but his name to speak with some of us, either by word of mouth, or else if
there be some lett in writing. And this we say for a truth, That whosoever
shall earnestly, and from his heart, bear affection unto us, it shal be beneficial
to him in goods, body and soul; but he that is false-hearted, or onely
greedy of riches, the same first of all shal not be able in any manner of wise
to hurt us, but bring him to utter ruine and destruction. Also our building
(although one hundred thousand people had very near seen and beheld the
same) shall for ever remain untouched, undestroyed, and hidden to the
wicked world, sub umbra alarum tuarum Jehova.




16
17
Con f e s s i o F r a t e r n i t a t i s
18
19
C o n f e s s i o Fra t e rni t a t i s
o r
T h e C o n f e s s i o n o f t h e L aud ab l e Fr a t e rni t y o f t h e
Mo s t Hon o ra bl e Ord e r o f t h e Ro s y C r o s s , Wr i t t e n t o
Al l t h e L e a rne d o f E u r o p e
Whatsoever is published, and made known to everyone, concerning our
Fraternity, by the foresaid Fama, let no man esteem lightly of it, nor hold it
as an idle or invented thing, and much less receive the same, as though it
were only a mere conceit of ours. It is the Lord Jehovah (who seeing the
Lord’s Sabbath is almost at hand, and hastened again, his period or course
being finished, to his first beginning) doth turn about the course of Nature;
and what heretofore hath been sought with great pains, and daily labour, is
now manifested unto those who make small account, or scarcely once think
upon it; but those which desire it, it is in a manner forced and thrust upon
them, that thereby the life of the godly may be eased of all their toil and
labour, and be no more subject to the storms of inconstant Fortune; but the
wickedness of the ungodly thereby, with their due and deserved punishment,
be augmented and multiplied.
Although we cannot be by any suspected of the least heresy, or of any
wicked beginning, or purpose against the worldly government, we do condemn
the East and the West (meaning the Pope and Mahomet) blasphemers
against our Lord Jesus Christ, and offer and present with a good will to the
chief head of the Roman Empire our prayers, secrets, and great treasures of
gold.
Yet we have thought good, and fit for the learned’s sakes, to add somewhat
more to this, and make a better explanation if there be anything too
deep, hidden, and set down over dark in the Fama, or for certain reasons
were altogether omitted, and left out; hoping herewith the learned will be
more addicted unto us, and be made far more fit and willing for our purpose.
Concerning the alteration and amendment of Philosophy, we have (as
much as this present is needful) sufficiently declared, to wit, that the same is
altogether weak and faulty; yet we doubt not, although the most part falsely
do allege that she (I know not how) is sound and strong, yet notwithstanding
she fetches her last breath and is departing.
20
But as commonly, even in the same place or country where there breaketh
forth a new a unaccustomed disease, Nature also there discovereth a
medicine against the same; so there doth appear for so manifold infirmities
of Philosophy the right means, and unto our Patria sufficiently offered,
whereby she may become sound again, which is now to be renewed and
altogether new.
No other Philosophy we have, than that which is the head and sum, the
foundations and contents of all faculties, sciences, and arts, the which (if we
will behold our age) containeth much of Theology and medicine, but little
of the wisdom of the law, and doth diligently search both heaven and earth:
or, to speak briefly thereof, which doth manifest and declare sufficiently
Man, whereof all learned who will make themselves known unto us, and
come into our brotherhood, shall find more wonderful secrets by us than
heretofore they did attain unto, and did know, or are able to believe or
utter.
Wherefore, to declare briefly our meaning hereof, we ought to labour
carefully that there be not only a wondering at our meeting and adhortation,
but that likewise everyone may know, that although we do not lightly
esteem and regard such mysteries and secrets, we nevertheless holde it fit,
that the knowledge thereof be manifested and revealed to many.
For it is to be taught and believed, that this our unhoped (for), willing
offer will raise many and divers thoughts in men, unto whom (as yet) be
unknown Miranda sexta aetatis, or those which by reason of the course of
the world, esteem the things to come like unto the present, and are hindered
through all manner of importunities of this our time, so that they live
no otherwise in the world, than blind fools, who can, in the clear sun-shine
day discern and know nothing, than only by feeling.
Now concerning the first part, we hold this, that the meditations,
knowledge and inventions of our loving Christian Father (of all that, which
from the beginning of the world, Man’s wisdom, either through God’s revelation,
or through the service of the angels and spirits, or through the
sharpness and depth of understanding, or through long observation, use,
and experience, hath found out, invented, brought forth, corrected, and till
now hath been propagated and transplanted) are so excellent, worthy and
great, that if all books should perish, and by God’s almighty sufferance, all
writings and all learnings should be lost, yet the posterity will be able only
thereby to lay a new foundation, and bring truth to light again; the which
perhaps would not be so hard to do as if one should begin to pull down and
21
destroy the old ruinous building, and then to enlarge the fore court, afterwards
bring lights into the lodgings, and then change the doors, stair, and
other things according to our intention.
But to whom would not this be acceptable, for to be manifested to
everyone rather that to have it kept and spared, as an especial ornament for
the appointed time to come?
Wherefore should we not with all our hearts rest and remain in the only
truth (which men through so many erroneous and crooked ways do seek) if
it had only pleased God to lighten unto us the sixth Candelbrium? Were it
not good that we needed not to care, not to fear hunger, poverty, sickness
and age?
Were it not a precious thing, that you could always live so, as if you had
lived from the beginning of the world, and, moreover, as you should still
live to the end thereof? Were it not excellent you dwell in one place, that
neither the people which dwell beyond the River Ganges in the Indies
could Hide anything, nor those which in Peru might be able to keep secret
their counsels from thee?
Were it not a precious thing, that you could so read in one only book,
and withal by reading understand and remember, all that which in all other
books (which heretofore have been, and are now, and hereafter shall come
out) hath been, is, and shall be learned and found out of them?
How pleasant were it, that you could so sing, that instead of stony rocks
you could draw the pearls and precious stones, instead of wild beasts, spirits,
and instead of hellish Pluto, move the might princes of the world.
O ye people, God’s counsel is far otherwise, who hath concluded now to
increase and enlarge the number of our Fraternity, the which we with such
joy have undertaken, as we have heretofore obtained this great treasure
without our merits, yea without our hopes, and thoughts, and purpose
with the like fidelity to put the same in practice, that neither the compassion
nor pity of our own children (which some of us in the Fraternity have)
shall draw us from it, because we know these unhoped for goods cannot be
inherited, nor by chance be obtained.
If there be somebody now, which on the other side will complain of our
discretion, that we offer our treasure so freely, and without any difference to
all men, and do not rather regard and respect more the godly, learned, wise,
or princely persons, than the common people; those we do not contradict,
seeing it is not a slight and easy matter; but withal we signify so much, that
our Arcana or secrets will no ways be common, and generally made
22
known. Although the Fama be set forth in five languages, and is manifested
to everyone, yet we do partly very well know that the unlearned and gross
wits will not receive nor regard the same; as also the worthiness of those
who shall be accepted into our Fraternity are not esteemed and known of
us by Man’s carefulness, but by the Rule of our Revelation and Manifestation.
Wherefore if the unworthy cry and call a thousand times, or if they
shall offer and present themselves to us a thousand times, yet God hath
commanded our ears, that they should hear none of them: yea God hath so
compassed us about with his clouds, that unto us his servants no violence or
force can be done or committed; wherefore we neither can be seen or
known by anybody, except he had the eyes of an eagle. It hath been necessary
that the Fama be set forth in everyone’s mother tongue, because those
should not be defrauded of the knowledge thereof, whom (although they
be unlearned) God hath not excluded from the happiness of this Fraternity,
the which shall be divided and parted into certain degrees; as those which
dwell in the city of Damascus in Arabia, who have a far different politick
order from the other Arabians. For there do govern only wise and understanding
men, who by the king’s permission make particular laws; according
unto which example also the government shall be instituted in Europe
(whereof we have a description set down by our Christianly Father) when
first is done and come to pass that which is to precede. And thenceforth
our Trumpet shall publicly sound with a loud sound, and great noise, when
namely the same (which at this present is shown by few, and is secretly, as a
thing to come, declared in figures and pictures) shall be free and publicly
proclaimed, and the whole world shall be filled withal. Even in such manner
as heretofore, many godly people have secretly and altogether desperately
pushed at the Pope’s tyranny, which afterwards, with great, earnest,
and especial zeal in Germany, was thrown from his seat, and trodden underfoot,
whose final fall is delayed, and kept for our times, when he also shall
be scratched in pieces with nails, and an end be made of his ass’s cry, by a
new voice. The which we know is already reasonable manifest and known
to many learned men in Germany, as their writings and secret congratulations
do sufficiently witness the same.
We could here relate and declare what all the time, from the year of Our
Lord 1378 (in which year our Christian Father was born) till now, hath
happened, where we might rehearse what alterations he hath seen in these
one hundred and six years of his life, which he hath left to our breathren
and us after his decease to peruse. But brevity, which we do observe, will
not permit at this present to make rehearsal of it, till a more fit time. At this
23
time it is enough for those which do not despise our declaration, having
therefore briefly touched it, thereby to prepare the way for their acquaintance
and friendship with us.
Yet to whom it is permitted that he may see, and for his instruction use,
those great letters and characters which the Lord god hath written and
imprinted in heaven and earth’s edifice, through the alteration of government,
which hath been from time to time altered and reviewed, the same is
already (although as yet unknown to himself) ours. And as we know he will
not despise our inviting and calling, so none shall fear any deceit, for we
promise and openly say, that no man’s uprightness and hopes shall deceive
him, whosoever shall make himself known unto us under the seal of
secrecy, and desire our Fraternity.
But to the false hypocrites, and to those that seek other things than wisdom,
we say and witness by these presents publicly, we cannot be made
known, and be betrayed unto them; and much less they shall be able to hurt
as any manner of way without the will of God; but they shall certainly be
partakers of all the punishment spoken of in our Fama; so their wicked
counsels shall light upon themselves, and our treasures shall remain
untouched and unstirred, until the Lion doth come, who will ask them for
his use, and employ them for the confirmation and establishment of his
kingdom. We ought therefore here to observe well, and make it known
unto everyone, that God hath certainly and most assuredly concluded to
send and grant to the world before her end, which presently thereupon
shall ensue, such a truth, light, life, and glory, as the first man Adam had,
which he lost in Paradise, after which his successors were put and driven,
with him, to misery. Wherefore there shall cease all servitude, falsehood,
lies, and darkness, which by little and little, with the great world’s revolution,
was crept into all arts, works, and governments of men, and have
darkened the most part of them. For form thence are proceeded an innumerable
sort of all manner of false opinions and heresies, that scarce the
wisest of all was able to know whose doctrine and opinion he should follow
and embrace, and could not well and easily be discerned; seeing on the one
part they were detained, hindered, and brought into errors through the
respect of the philosophers and learned men, and on the other part through
true experience. All the which, when it shall once be abolished and
removed, and instead thereof a right and true rule instituted, then there will
remain thanks unto them which have taken pains therein. But the work
itself shall be attributed to the blessedness of our age.
24
As we now willingly confess, that may principal men by their writings
will be a great furtherance unto this Reformation which is to come; so we
desire not to have this honour ascribed to us, as if such work were only
commanded and imposed upon us. But we confess, and witness openly
with the Lord Jesus Christ, that it shall first happen that the stones shall
arise, and offer their service, before there shall be any want of executors and
accomplishers of God’s counsel; yea, the Lord God hath already sent before
certain messengers, which should testify his will, to wit, some new stars,
which do appear and are seen in the firmament in Serpentario and Cygno,
which signify and give themselves known to everyone, that they are powerful
Signacula of great weighty matters. So then, the secret his writings and
characters are most necessary for all such things which are found out by
men. Although that great book of nature stands open to all men, yet there
are but few that can read and understand the same. For as there is given to
man two instruments to hear, likewise two to see, and two to smell, but
only one to speak, and it were but vain to expect speech from the ears, or
hearing from the eyes. So there hath been ages or times which have seen,
there have also been ages that have heard, smelt, and tasted. Now there
remains yet that which in short time, honour shall be likewise given to the
tongue, and by the same; what before times hath been seen, heard, and
smelt, now finally shall be spoken and uttered forth, when the World shall
awake out of her heavy and drowsy sleep, and with an open heart, barehead,
and bare-foot, shall merrily and joyfully meet the new arising Sun.
These characters and letters, as God hath here and there incorporated
them in the Holy Scriptures, the Bible, so hath he imprinted them in all
beasts. So that like as the mathematician and astronomer can long before
see and know the eclipses which are to come, so we may verily foreknow
and foresee the darkness of obscurations of the Church, and how long they
shall last. From the which characters or letters we have borrowed our magic
writing, and have found out, and made, a new language for ourselves, in
the which withal is expressed and declared the nature of all things. So that it
is no wonder that we are not so eloquent in other languages, the which we
know that they are altogether disagreeing to the language of our forefathers,
Adam and Enoch, and were through the Babylonical confusion
wholly hidden.
But we must also let you understand that there are yet some Eagles’
Feathers in our way, the which do hinder our purpose. Wherefore we do
admonish everyone for to read diligently and continually the Holy Bible,
25
for he that taketh all his pleasures therein, he shall know that he prepared
for himself an excellent way to come to our Fraternity. For as this is the
whole sum and content of our rule, that every letter or character which is
in the world ought to be learned and regarded well; so those are like unto
us, and are very near allied unto us, who do make the Holy Bible a rule of
their life, and an aim and end of all their studies: yea to let it be a compendium
and content of the whole world. And not only to have it continually
in the mouth, but to know how to apply and direct the true understanding
of it to all times and ages of the world. Also, it is not our custom to prostitute
and make so common the Holy Scriptures; for there are innumerable
expounders of the same; some alleging and wresting it to serve for their
opinion, some to scandal it, and most wickedly do like it to a nose of wax,
which alike should serve the divines, philosophers, physicians, and mathematicians,
against all the which we do openly witness and acknowledge,
that from the beginning of the world there hath not been given unto men a
more worthy, a more excellent, and more admirable and wholesome Book
than the Holy Bible. Blessed is he that hath the same, yet more blessed is he
who reads it diligently, but most blessed of all is he that truly understandeth
the same, for he is most like to God, and doth truly understandeth the
same, for his most like to God, and doth come most near to him. But
whatsoever hath been said in the Fama concerning the deceivers against the
transmutation of metals, and the highest medicine in the world, the same is
thus to be understood, that this so great gift of God we do in no manner set
at naught, or dispise it. But because she bringeth not with her always the
knowledge of Nature, but this bringeth forth not only medicine, but also
maketh manifest and open unto us innumerable secrets and wonders.
Therefore it is requisite, that we be earnest to attain to the understanding
and knowledge of philosophy. And moreover, excellent wits ought not to
be drawn to the tincture of metals, before they be exercised well in the
knowledge of Nature. He must needs be an insatiable creature, who is
come so far, that neither poverty nor sickness can hurt him, yea, who is
exalted above all other men, and hath rule over that, the which doth
anguish, trouble and pain others, yet will give himself again to idle things,
as to build houses, make wars, and use al manner of pride, because he hath
gold and silver infinite store.
God is far otherwise pleased, for he exalteth the lowly, and pulleth down
the proud with disdain; to those which are of few works, he sendeth his
holy Angel to speak with them, but the unclean babblers he driveth in the
26
wilderness and solitary places. The which is the right reward of the Romish
seducers, who have vomited forth their blasphemies against Christ, and as
yet do not abstain from their lies in this clear shining light. In Germany all
their abominations and detestable tricks have been disclosed, that thereby
he may fully fulfill the measure of sin, and draw near to the end of his punishment.
Therefore one day it will come to pass, that the mouth of those
vipers will be stopped and the triple crown will be brought to nought, as
thereof at our meeting shall more plain and at large be discoursed.
For conclusion of our Confession, we must earnestly admonish you, that
you put away, if not all, yet the most books written by false Alchemists,
who do think it but a jest, or a pastime, when they either misuse the Holy
Trinity, when they do apply it to vain things, or deceive the people with
most strange figures, and dark sentences and speeches, and cozen the simple
of their money; as there are nowadays too many such books set forth,
which the Enemy of man’s welfare doth daily, and will to the end, mingle
among the good seed, thereby to make the Truth more difficult to be
believed, which in herself is simple, easy, and naked, but contrarily Falsehood
is proud, haughty, and coloured with a kind of lustre of seeming
godly and of humane wisdom. Ye that are wise eschew such books, and
turn unto us, who seek not your moneys, but offer unto you most willingly
our great treasures. We hunt not after your goods with invented lying tinctures,
but desire to make you partakes of our goods. We speak unto you by
parables, but would willingly bring you to the right, simple, easy and
ingenuous exposition, understanding, declaration, and knowledge of all
secrets. We desire not to be received by you, but invite you unto our more
than kingly houses and palaces, and that verily not by our own proper
motion, but (that you likewise may know it) as forced unto it, by the instigation
of the Spirit of God, by his admonitions, and by the occasion of this
present time.
What think you, loving people, and how seem you affected, seeing that
you now understand and know, that we acknowledge ourselves truly and
sincerely to profess Christ, condemn the Pope, addict ourselves to the true
Philosophy, lead a Christian life, and daily call, entreat and invite many
more unto our Fraternity, unto whom the same Light of God likewise
appeareth? Consider you not at length how you might begin with us, not
only by pondering the Gifts which are in you, and by experience which
you have in the word of God, beside the careful consideration of the imperfection
of all arts, and many other unfitting things, to seek for an amend-
27
ment therein; to appease God, and to accommodate you for the time
wherein you live. Certainly if you will perform the same, this profit will
follow, that all those goods which Nature hath in all parts of the world
wonderfully dispersed, shall at one time altogether be given unto you, and
shall easily disburden you of all that which obscureth the understanding of
man, and hindereth the working thereof, like unto the vain eccentrics and
epicycles.
But those pragmatical and busy-headed men, who either are blinded
with the glittering of gold, or (to say more truly) who are now honest, but
by; thinking such great riches should never fail, might easily be corrupted,
and brought to idleness, and to riotous proud living, those we desire that
they would not trouble us with their idle and vain crying. But let them
think, that although there be a medicine to be had which might fully cure
all diseases, nevertheless those whom God hath destined to plague with diseases,
neverthelesss those whom God hath destined to plaque with diseases,
and to keep under the rod of correction, such shall never obtain any such
medicine.
Even in such manner, although we might enrich the whole world, and
endue them with learning, and might release it from innumerable miseries,
yet shall we never be manifested and made known unto any many, without
the especial pleasure of God; yea, it shall be so far from him whosoever
thinks to get the benefit and be partaker of our riches and knowledge,
without and against the will of God, that he shall sooner lose his life in
seeking and searching for us, than to find us, and attain to come to the
wished happiness of the Fraternity of the Rosy Cross.

[Gabriel]

to gamhsate :P

[eyeamflesch]

to gamhsate :P

DIABASE KAI META MILA.

[When Black Roses Bloom]

to gamhsate :P

[Kingdom Gone]

to gamhsate :P


DIABASE KAI META MILA.

[eyeamflesch]

DGIABASATE?

[tamagothi]

Αναγνωστάκης Μανόλης - Επιτύμβιον

Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.

A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα 'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θά 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος

Αναγνωστάκης Μανόλης - Επίλογος

Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι

[tamagothi]

Μπάρας Αλέξανδρος [Αναγνωστόπουλος Μενέλαος]
H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κ’ η “Θεοδώρα”

[i]
Ένα κάθε βδομάδα,
στην ορισμένη μέρα,
πάντα στην ίδιαν ώρα,
τρία βαπόρια ωραία,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κ’ η “Θεοδώρα”,
ανοίγουνται απ’ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα.

Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς
και δισταγμούς
κι’ ανώφελα σφυρίγματα,
στρέφουνε στ’ ανοιχτά την πρώρα,
η “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κ’ η “Θεοδώρα”,
σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι
που φεύγουν από ένα σαλόνι
χωρίς ανούσιες χειραψίες
και περιττές.

Aνοίγουνται απ’ την προκυμαία
στις εννέα,
πάντα για τον Περαία,
το Mπρίντιζι και το Tριέστι,
πάντα –και με το κρύο και με τη ζέστη.

Πάνε
να μουντζουρώσουν τα γαλάζια
του Aιγαίου και της Mεσογείου
με τους καπνούς των.
Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια
τα φώτα τους μέσ’ στα νερά
τη νύχτα.
Πάνε
πάντα μ’ ανθρώπους και μπαγκάζια…

H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κ’ η “Θεοδώρα”,
χρόνια τώρα,
κάνουν τον ίδιο δρόμο,
φτάνουν την ίδια μέρα,
φεύγουν στην ίδιαν ώρα.

Mοιάζουν υπάλληλοι γραφείων
που γίνανε χρονόμετρα,
που η πόρτα της δουλειάς,
αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν
από κάτω της,
μπορεί να πέσει.

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος
τι τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Mεσόγειο
ή απ’ το σπίτι σ’ άλλη συνοικία;)
H “Kλεοπάτρα”, η “Σεμίραμις” κ’ η “Θεοδώρα”
είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα
του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,
να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,
να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια.

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,
ναι –si j’

[Acid Baby]

diavasa aleksandros mparkas.

[Amnesiac.]

Σου άρεσε;

[blackbird]

Είμαι ο στρογγυλός κύκλος του ποταμού
το μάτι των μητροπόλεων
το χλωμό φέγγος μες στις φυλλωσιές
Δεν θα ξεφύγουν!
Ποιος κρύβεται
Ποιος κλαέι με αναφιλητά
μέσα στους θάμνους της κοιλάδας;
Το φεγγάρι
αφήνει στον αέρα ένα μαχαίρι
που σαν παγίδα από μολύβι
αποζητάει να γίνει πόνος στο αίμα
Αφήστε με να μπω
Φτάνω!
Παγώνω παράθυρα και τοίχους
Στέγες και κόρφοι ανοίξτε
να ζεσταθώ μέσα σας!
Κρυώνω!
Οι στάχτες απ τα νυσταγμένα μου μέταλλα
ψάχνουν να βρούν τι φωτιά
σε δρόμους μέσα και σε λόφους
Πάνω στη ράχη μου από ίασπη
το χιόνι με μεταφέρει
και με πνιγουν σκληρά και παγερά
τα νερά που λιμνάζουν
W ναι θα χυθεί αίμα απόψε
στα μαγουλα μου
και στις καλαμιές που λυγούν
κάτω απ τα πλατιά πόδια του ανέμου
Αίμα κατακόκκινο

F.G. Lorca

[dyingfreedom]

Γιάννης Ρίτσος - Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες


Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.
Δες, πλάι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλλαραίοι,
όλοι στητοί και δυνατοί και σαν και σένα ωραίοι.
Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.
Γιε μου στ' αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
σου πήρα το ντουφέκι σου, κοιμήσου εσύ πουλί μου.



Για τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου.

[viva_emptiness]

Ρίτσος

Αυτή η στιγμή είναι ανεπανάληπτη, γιατί είναι η αιωνιότητα,
κι η αιωνιότητα υπάρχει και τη δημιουργούμε-δεν επαναλαμβάνεται
σαν κάτι που έρχεται και φεύγει και ξανάρχεται. Λοιπόν, μην κλαίτε.
Όμως εμένα αφήστε με να κλάψω, γιατί σε λίγο, το μαντεύω,
δε θα μπορώ πια να κλάψω μες στην αναγνώριση
της ευτυχίας πως μπορώ να πεθάνω. Συγχωρέστε με.

[Solo Carriera]

ξέρει κάποιος τίνος και από που είναι το παρακάτω;

ήρθαμε για να περάσει η ώρα μας,
να ρίξουμε στάχτη στα μάτια του
κόσμου, να μη μας πάρουν για παλαβούς,
να μη μας πετούν λεμονόκουπες
- και μεις όταν θα μείνουμε
ολομόναχοι και δεν μας βλέπει
κανένας, να σπούμε στα γέλια

[morphine]

There would be no one to live for during those coming years; she would live for herself. There would be no powerful will bending hers in that blind persistence with which men and women believe they have a right to impose a private will upon a fellow creature. A kind intention or a cruel intention made the act seem no less a crime as she looked upon it in that brief moment of illumination.
And yet she had loved him- sometimes. Often she had not. What did it matter! What could love, the unsolved mystery, count for in face of this possession of self-assertion which she suddenly recognised as the strongest impulse of her being!

[eyeamflesch]

Diabazw ena biblio pou brika sti bibliothiki tou theiou mou. Kserw oti einai tou Hunter S. Thompson, to katalabaineis dil mesa apo ta grafomena, alla einai skizmenes oi prwtes selides (EFTYXWS OXI TOY ACTUAL STORY) kai den exw ton titlo :(

TO parakatw apospazma to brika poly endiaferon gia to ER.

Oriste:

Ήταν και οι δύο γιούζερζ. ΄Ηταν ο γιούζερ Κάλκης και η γιούζερ Ράνια. Τίνος γιούζερς ήτανε, δεν το εγνώριζαν σαφώς, μιας και ένας γιούζερ που γνωρίζει παύει να είναι γιούζερ. Οι δύο γιούζερς αυτοί λοιπόν, έτυχε σχέσεις να συνάψουν στον εργασιακό τους χώρο. Γρήγορα αγαπήθηκαν και δώκαν όρκους αγάπης ατέρμονης και τα λοιπά....

.... Τελείωσαν με καγχασμούς. Σηκώθηκαν αμφότεροι και ξέπλυναν τον ιδρώτα από πάνου τους, γεμίζοντας τις φούχτες τους με νερό απ'τη βρύση και πετώντας το στα γλιτσερά κορμιά τους. Εν συνεχεία, ο γιούζερ Κάλκης έπλυνε τα δόντια του και σαν έσγουψε για να τα ξεβγάλει η γιούζερ Ράνια πίεσε τη λεκάνη της στα οπίσθιά του. Μονομιάς σηκώθηκε σε ορθή στάση ο γιούζερ Κάλκης και η γιούζερ Ράνια του τράβηξε τα μαλλιά, όπως ακριβώς της έκαμε συνήθως αυτός, και του είπε "θες να σε σκίσω μανάρι μου;", όπως της έλεγε συνήθως αυτός. Ασυνείδητα του ήρθε να πιέσει τον πισινό του στη φανταστική στύση της γιούζερ Κάλκης. Μονομιάς σάστισε. Σε κλάσματα δευτερολέπτου αποφάσισε πως θα εσβήνε την ανάμνηση της προηγούμενης στιγμής, ίσως επειδή δεν ήθελε να αναλογιστεί το ότι γούσταρε να του κάμει κάτι τέτοιο ένας άντρας ή ίσως επειδή δεν ήθελε να αναλογιστεί ότι γούσταρε να του κάμει κάτι τέτοιο ο εαυτός του.

Στη στιγμή γύρισε και φίλησε την αγαπημένη του, ντύθηκε, πήρε τα κλειδιά απ'το αερόπτερο του, ξαναφίλησε την αγαπημένη του και έκλεισε την πόρτα πίσω του.

Έχω να σώσω τον κόσμο σήμερα, αναλλογίστηκε και έτρεξε σα σιφώνι.

Den einai dikia mou metafrasi, se ellinikia ekdosi to exw.

[morphine]

Ο Λάμπρος πηγαινοερχόταν στην κουζίνα δείχνοντας την καρδιά του:
- Ποιος μπορεί, δηλαδή, να ξέρει τι έχω εγώ εδώ μέσα; Η Στέλλα έχτιζε δύο χρόνια σ’αυτό το χωράφι. Τούβλα, πέτρες, πλίνθοι, κέραμοι. Σιγά σιγά σηκώνονται κάποια ντουβάρια, κάποια τείχη υστερομινωικής εποχής. Και τώρα μου λες για τη μικρή;
Τον κοίταξε έξαλλος.
Ο Σταύρος ήταν σε δυσμενή θέση, Ποτισμένος αλκοόλ, περιχυμένος καφέ και βουτηγμένος στο λάδι, έπρεπε να ανεχθεί τώρα και τον οικοδομικό μονόλογο του Λάμπρου. Ιδρώτας έσταζε από το μέτωπό του.
- Πόσα τούβλα μπορεί, λες, να χτίσει αυτή; Ένα, δύο, τρία, δέκα... πόσα; Κι άντε να χτίσει. Που θα μπει το νέο γιαπί; Πρέπει να ξηλωθεί το προηγούμενο χτίσμα και πάλι φτου κι απ’την αρχή. Και τα μπάζα;
Τον έπιασε απ’το χέρι και φώναξε:
- Τι θα γίνει με τα μπάζα;
Φυσικά, το χέρι του Σταύρου γλίστρησε σαν χέλι, κι ο Λάμπρος αντιλήφθηκε, επιτέλους, ότι είχε μπροστά του ένα λαδωμένο ποντικό με καφέ ανταύγειες. Ο πολεοδομικός παροξυσμός διακόπηκε βίαια:
- Δε μου λες, ρε ηλίθιε, μπέρδεψες το υγρό των πιάτων με το λάδι;
- Αφού έχουν το ίδιο χρώμα... απολογήθηκε μουρμουριστά ο Σταύρος και πρόσθεσε τεχνηέντως: Τι έλεγες;
- Ε;
- Λέω, τι έλεγες για τα μπάζα.
- Τι μπάζα; Α, τα μπάζα. Ναι, τι θα γίνει με τα μπάζα;
Ο Σταύρος ξεφύσηξε από μέσα του. Το τρένο ξαναμπήκε στις ράγες. Ο όψιμος οικοδόμος ξαναζαλώθηκε το πηλοφόρι.
- Και άντε, λοιπόν, πες, ξεφορτώθηκες τα μπάζα. Στη λούφα, σε κανα ρέμα. Και πες ότι τα ξήλωσες. Όσο και να ξηλώνεις, όσο και να τραβολογάς, τα θεμέλια δε βγαίνουν.
Απευθυνόταν πλέον στα πλακάκια της κουζίνας, δείχνοντας και σ’αυτά την καρδιά του:
- Τα θεμέλια είναι σφηνωμένα εδώ, πρέπει να σκίσεις και το υπέδαφος για να τα ξεριζώσεις. Άρα;
Αυτό το «άρα;» ο Λάμπρος το ούρλιαξε στα πλακάκια, που, αν είχαν αυτιά, δε θα είχαν πια αυτιά. Φυσικά απάντηση δεν πήρε. Δε χρειαζόταν επίσης. Την είχε έτοιμη:
- Χτίζεις, άρα, πάνω στα θεμέλια. Χτίζεις, χτίζεις, χτίζεις και ξαφνικά, μια μέρα, βλέπεις μπροστά σου ένα εξάμβλωμα, μια τερατογένεση. Ένα σπίτι με παλιά θεμέλια και νέους τοίχους, με άλλο αρχιτέκτονα πάνω κι άλλο κάτω. Και ο κάτω να κρατάει τον από πάνω. Και, τελικά, τι έφτιαξες; Μια παράγκα, μια τροχοβίλα, ένα λυόμενο έτοιμο να το πάρει η πρώτη βροχή, έτοιμο να διαλυθεί στο πρώτο αεράκι. Αλβανοί το χτίσαν σε μια νύχτα, κόντρα πλακέ τοίχοι, ελενίτ στέγη, προκάτ βόθροι, εντός σχεδίου πόλεως, δεη, νερό, τηλέφωνο, δέκα λεπτά απ΄την Ομόνοια.

[cloud]

Σχεδόν κοιμόμουνα. Κοιμόμουνα. Εικόνες. Γλυκό ταρακούνημα. Βράδυ. Τελειώνεις το σχολείο. Βάζω ένα μπουφάν για μαξιλάρι. Βολεύομαι τέλεια. Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό. Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις από όλους αυτούς που σου κάθονται στο σβέρκο και σου λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σου λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν λεφτά εξαιτίας σου –και με την ανοχή σου- περισσότερα λεφτά, είναι τα’ Αφεντικά.
Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τα’ αυτιά σου, σου λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν Αυτοί.
Πας στους φίλους σου, μια απ’ τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς.
Πας στα μπαρ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σαν μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σαν χαζές, τι φταίνε κι αυτές; το παίζουνε κάτι που δεν θα γίνουν ποτέ, πως θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάζει σαν χαζή; ο έρωτας τι είναι; είναι να φέρεσαι σαν χαζός, όχι και να είσαι.
Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά.
Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σου πετάν την άποψή τους, σου λένε τι να κάνεις, πώς να γελάς, πώς να περνάς, πώς να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε. Έι εσύ, κολλητέ, με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις;
Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούνε, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο, και σπίτι, και κινητά, και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι, και πού να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι: αφεντικά, αντιβηχικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, «Τι έχετε να δηλώσετε;», «Δηλώστε μας κάτι», «Κάντε μας μια δήλωση», «Τι θα μας δηλώσετε;», έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από δω και μπρος θα ‘χετε να κάνετε μαζί μου, προσέχτε, μιλάω σοβαρά, θα κάνω το ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρουν, μες τη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό, μολότοφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή; όλοι μια παρέα είμαστε.
Και να πέθαινε αύριο κάνα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μην μ’ ένοιαζε, μπορεί και να μ’ ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δεν θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω; Τα μπαρ τα συνοικιακά με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα; «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε’, ρε; εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ’ αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις; αν είσαι, θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θα ‘μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Και μετά ξύπνησα μέσα στον ύπνο μου.
Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλαδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως δε θα βρω; θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια, μην κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινόσαυρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά.
Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ.



Μεγάλο, δε βαριέσαι, ειν' ωραίο.
Ο επόμενος να ποστάρει κάτι από Μπου, μην χαλάσει το flow. :)

[eyeamflesch]

bump, yati taksizei.

[ChromeBlackFuture]

ειναι εντελώς θεικο

[tamagothi]

Lied Vom Kindsein - Peter Handke

Als das Kind Kind war,
ging es mit h

[morphine]

Masculinity has somehow acquired a more specific, less abstract meaning than femininity. Many people seem to regard femininity as a quality; but according to a large number of both men and women, masculinity is a shared set of assumptions and values that men can either accept or reject. You like football? Then you also like soul music, beer, thumping people, grabing ladies' breasts, and money. You're a rugby or cricket man? You like Dire Straits or Mozart, wine, pinching ladies' bottoms and money. You don't fit into either camp? Macho, nein danke? In which case it must follow that you're a pacifist vegeterian, studiously oblivious to the charms of Michelle Pfeiffer, who thinks only leering wideboys listen to Luther Vandross.

(Fever Pitch.)

[eyeamflesch]

Ass Shaver

Excerpted from Pathetic Life

Here's the strangest response yet, to my "I'll do anything legal for five dollars an hour" posterettes. A guy called my voice mail this morning, and read my entire ad into the machine, noticeably lingering at the part where I say I'll do "yucky stuff" would be emptying bedpans or something, but nobody's asked me to do anything more disgusting than babysitting....until now.
I called back to see what he wanted, and he hemmed and hawed embarrassedly for a few seconds till he got up the nerve to get to the point. "I'm really a hairy guy," he said, "and I've got a really hair butt. Then there was a long silence, and I think he expected to hear me hang up. "It's very difficult," he continued, "to wipe myself, because shit gets stuck in my hair. And sometimes the hair gets caught in my underwear..."
"You need someone to shave your ass?"
"Yeah."
I thought this over for a few dozen heartbeats. "Well," I said, "I'll tell you what. I've been sick. I'm still sick, and this sounds like work that might make me sicker. Give me another week or so to get my strength back, and I'll shave your ass, okay?"
"Great," he said.
I ain't looking forward to it, but I do need the money.

Called back the guy with the hairy ass—let's call him Harry—to clarify a few things. "First off," I said, "my rate is five dollars an hour, but this sounds like it won't take ten minutes. There's a four-hour minimum, so it'll cost twenty bucks. Okay?"
"That's reasonable," he said. "No problem."
"I'll be in the city tomorrow evening. Is that good for you?" He said it was, gave me his address, and told me to be there at 6 p.m.
"Now either you provide the shaving necessities, and rubber gloves, or I'll buy 'em and bill you."
"I've got shaving stuff," he said, "but I don't have any rubber gloves."
"I'll bring the gloves then. Four bucks extra."
"Okay," he said complacently. That's four bucks more profit, because there are rubber gloves everywhere at Black Sheets, the sex magazine where I do some work. I'll just ask the editor, Bill, and take a pair.
I'd also appreciate it if you'd shower just before I get there."
"I'm planning to," he said.
"All right then," I said. "See you tomorrow." Yeah, I'll see more of you than I really want to see, tomorrow.

I arrived at Harry's house right on time. We shook hands, he invited me in, and I was discretely looking the situation over, but everything appeared on the level. He seemed embarrassed, and I told him not to be.
On the living room carpet, he had already spread out some newspapers. "I figured I'd be on the floor, on all fours," he said, "and you can sit on this chair." I nodded, and put on the gloves while he went into the bathroom. He came back with a Bic disposable razor, a can of shaving cream, and a towel.
"Ready when you are," I said. He took his shoes and socks off, then his pants and underwear, and assumed the position, naked from the waist down. His asshole gaped open at me, but what really startled me was the hair—man, his butt was almost as hairy as my face, and I've got a short beard. It was hairy like Esau. Hairy like an Angora sweater. There was hair everywhere. With a comb, I could've parted it.
As promised, he'd obviously showered; everything was clean. So I sat behind his behind, lathered him up, and gently sheared him. This being San Francisco, I half-expected to see him getting off on it, but apparently it wasn't a turn-on. And boy, he needed the service was providing. I felt I was truly making his life better. It must be frustrating to always have yesterday's shit stuck to the hair in your crack.
At one point, everything I was looking at sorta tightened up for a few seconds, contracted just a bit. I didn't ask, but I think the guy was holding a fart, and I really appreciated the effort.
Didn't want to shave all of both cheeks, because I figured that would leave his whole bottom itchy and scratchy for a few weeks whenever he sat down. Instead I left a bald circle extending several inches around his sphincter; beyond this was the almost ape-like hairiness remained untrimmed. Then I gently toweled him dry. "I'll let you tell me whether it's a close enough shave," I said.
Still on his hands and knees, he tentatively fingered the inches around his anus, shook his head yes, and quietly stood up and got dressed. "Smooth as a baby's butt" is the clich

[Gabriel]

apo to agaphmeno moy mythistorhma (Catch-22) kai apo ta shmantikotera erga logotexneias ever:

There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane he had to fly them. If he flew them he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

[symposium_lexotanil]

"I COULDN'T EVEN IF I WANTED TO!!!"

[The Nerd]

apo to agaphmeno moy mythistorhma (Catch-22) kai apo ta shmantikotera erga logotexneias ever:

There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane he had to fly them. If he flew them he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

3EREIS APO MPALA FILE (AN KAI OXI AGAPHMENO)

[eyeamflesch]

apo to agaphmeno moy mythistorhma (Catch-22) kai apo ta shmantikotera erga logotexneias ever:

There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane he had to fly them. If he flew them he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

Mporei na eisai ageografitos, alla apo mousiki ksereis :wink:

[Medusa]

ΙΝΕΣ: Θα δείτε πόσο είναι κουτό. Κουτό σαν τα λάχανα. Δεν υπάρχουν σωματικά βασανιστήρια, έτσι δεν είναι; Κι όμως είμαστε στην κόλαση. Και δεν πρόκειται να 'ρθει κανένας άλλος. Κανένας. Θα μείνουμε μόνοι και οι τρεις μαζί ως την αιωνιότητα. Έτσι δεν είναι; Κάποιος όμως λείπει από εδώ μέσα. Ο δήμιος.
ΓΚΑΡΣΕΝ (με κομμένη φωνή): Το ξέρω.
ΙΝΕΣ: Ε, λοιπόν, έκαναν οικονομία στο προσωπικό. Αυτό είναι όλο. Οι πελάτες θα εξυπηρετούνται μόνοι τους, όπως στα αυτόματα εστιατόρια.
ΕΣΤΕΛΛΑ: Τι θέλετε να πείτε;
ΙΝΕΣ: Ο δήμιος είναι ο καθένας από μας για τους άλλους δυο.


Απο το μονόπρακτο αριστούργμα του Σαρτρ "Κεκλεισμένων των θυρών".
ΕΠΟΣ. Περιττά τα λόγια.

[KidA]

O Martin Inten , sto apokorifoma tis doksas tou , aftoktonei peftontas sti thalassa apo to finistrini enos iperokeaniou, niothei to nero na mpainei siga siga sta penvmonia tou , se mia teleftia analampi diavgeias katalavainei kati. isos to noima tis zois allla "molis to emathe , epapse pia na to kserei"

To apospasma einai apo to "i mistiriodis floga tis vasilissas loana " tou Umberto Eco , alla to simeio pou einai se eisagogika kai stin ousia afto einai pou mou aresei einai apo to "Martin Inten" tou Tzak Lonton. ( pou nai kai ta dio den dokimazo na ta grapso sosta giati den ksero pos grafontai)

[Acid Baby]

:thumbsup:

Τρομερό.

[eyeamflesch]

:thumbsup:

Τρομερό.

Mi matheis oti kapgoio nick anoikei se gomena...

[KidA]

:thumbsup:

Τρομερό.

Mi matheis oti kapgoio nick anoikei se gomena...


dld apokleietai na tou arese ? :|

[eyeamflesch]

:thumbsup:

Τρομερό.

Mi matheis oti kapgoio nick anoikei se gomena...


dld apokleietai na tou arese ? :|

Paizei kiolas.

[IrDA]

mhn ton dineis etsi stegna re eyeamflesh

[eyeamflesch]

mhn ton dineis etsi stegna re eyeamflesh

Kai natone afisw na me faei to gomenaki?!? De tharrw...

[KidA]

tha vgaleis afto to athlio avatar? :( :( :(

[eyeamflesch]

tha vgaleis afto to athlio avatar? :( :( :(

Mono ama to glyFseis kai postareis ta stoixeia.

[Acid Baby]

Αφου μου άρεσε σταλήθεια ρε :(

[KidA]

tha vgaleis afto to athlio avatar? :( :( :(

Mono ama to glyFseis kai postareis ta stoixeia.


ela afou einai asximo.

[KidA]

Αφου μου άρεσε σταλήθεια ρε :(


mi tou dineis simasia. einai kakos apti fisi tou :P :P

[Gabriel]

epeidh eimai ligo argos, moy entopizei kapoios poio einai to en logw "tromero apospasma"? h prwth paragrafos toy post, h quoted frash sto telos ths, ti?

[eyeamflesch]

epeidh eimai ligo argos, moy entopizei kapoios poio einai to en logw "tromero apospasma"? h prwth paragrafos toy post, h quoted frash sto telos ths, ti?

I zwi.

[KidA]

epeidh eimai ligo argos, moy entopizei kapoios poio einai to en logw "tromero apospasma"? h prwth paragrafos toy post, h quoted frash sto telos ths, ti?



mpe den eisai argos , min katigoreis ton eafto sou adika :/

apla vrika kati omorfo ekei pou esi vrikes kati adiaforo. den trexei tipota :D

[Acid Baby]

KidA θέλω να σε παντρευτώ.

[eyeamflesch]

EIDES IRDA?!?@!?@ :shock:

[KidA]

:oops:

[Gabriel]

epeidh eimai ligo argos, moy entopizei kapoios poio einai to en logw "tromero apospasma"? h prwth paragrafos toy post, h quoted frash sto telos ths, ti?



mpe den eisai argos , min katigoreis ton eafto sou adika :/

apla vrika kati omorfo ekei pou esi vrikes kati adiaforo. den trexei tipota :D

kala, as afhsete omws gia mia stigmh oloi to ti nomizete oti katalabete apo thn erwrthsh moy, ki as moy apanthsei kapoios:


poio einai to en logw "tromero apospasma"? h prwth paragrafos toy post, h quoted frash sto telos ths, ti?

[KidA]

An katalava kala ennoeis apo do : O Martin Inten , sto apokorifoma tis doksas tou , aftoktonei peftontas sti thalassa apo to finistrini enos iperokeaniou, niothei to nero na mpainei siga siga sta penvmonia tou , se mia teleftia analampi diavgeias katalavainei kati. isos to noima tis zois allla "molis to emathe , epapse pia na to kserei"

poio theoreitai tromero apospasma.

loipon mou arese i teleftaia frasi pou einai mesa se eisagogika i opoia anikei se ena vivlio tou tzak lonton. to olo apospasma omos anikei ston umberto eco , o opoios parathetei afto to apospasma kanontas anafora sto sigkekrimeno vivlio tou tzak lonton ( sinexizo na min gnorizo pos grafetai :P )

ok tora?

[Gabriel]

nai, se eyxaristw.

[Acid Baby]

Ο Μπουκόφσκι γράφει στο Ερωτικές ιστορίες καθημερίνής τρέλλας για μια στήλη που είχε σε μια ανεξάρτητη εφημερίδα:

"Πάνω απο τη στήλη ζωγραφισμένο ένα τεράστιο καυλί με πόδια, ένα ΠΕΛΩΡΙΟ κινούμενο καυλί. Διηγόμουν πως ενώ ήμουνα τύφλα ξέσκισα τον κώλο ενός φίλου μου, νομίζοντας οτι ήταν η γκόμενά μου. Μου πήρε δύο βδομάδες να τον ξεφορτωθώ. Ήταν αληθινή ιστορία".
:rofl: :rofl:

[tamagothi]

Ο Μπουκόφσκι γράφει στο Ερωτικές ιστορίες καθημερίνής τρέλλας για μια στήλη που είχε σε μια ανεξάρτητη εφημερίδα:

"Πάνω απο τη στήλη ζωγραφισμένο ένα τεράστιο καυλί με πόδια, ένα ΠΕΛΩΡΙΟ κινούμενο καυλί. Διηγόμουν πως ενώ ήμουνα τύφλα ξέσκισα τον κώλο ενώς φίλου μου, νομίζοντας οτι ήταν η γκόμενά μου. Μου πήρε δύο βδομάδες να τον ξεφορτωθώ. Ήταν αληθινή ιστορία".
.
/me slapz.

(edit: de mporw na ekfrasw auto pou niwthw me ena aplo slap. thymise mou na se plakwsw sto jylo apo konta.=*)

[Acid Baby]

Εγώ πάντως γέλασα πολύ όταν το διάβασα οχι τόσο γιατι είναι αστεία σαν ιστορία, μάλλον τραγική είναι, αλλα γιατι αυτός ο Μπουκόφσκι είναι το ΧΥΜΑ προσωποποιημένο.

[The Nerd]

Sto notes of a dirty old man perigrafei olo to skhniko pws gamhse antriko kwlo

[Acid Baby]

Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται. Η στήλη λεγόταν Notes of a dirty old man

[symposium_lexotanil]

Εγώ πάντως γέλασα πολύ όταν το διάβασα οχι τόσο γιατι είναι αστεία σαν ιστορία, μάλλον τραγική είναι, αλλα γιατι αυτός ο Μπουκόφσκι είναι η βαρεμάρα προσωποποιημένη.

[Chopped In Half]

ksefylizontas to vivlio twn keimenwn neoellhnikhs logotexnias tou lukeiou, logw twn varetwn endosxolikwn eksetasewn, yparxoun pio endiaferonta pragmata na deis kai anakalypseis apo to oti ta nauagia tou karkavitsa exoun idiorythmh eswterikh optikh gwnia kai mikto afhghmatiko yfos, opws kai pio endiaferonta pragmata na didaxtheis apo to oti ta pathi apo to aksion esti tou elyth parousiazoun omohxia stous tetartous stixous twn triwn prwtwn strofwn. gia paradeigma,

"Ο ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝ
(Παραλλαγή)

Μυρίζουν ακόμη λιβάνια, κι έχουν την όψη καμένη από το πέρασμά
τους στα Σκοτεινά Μεγάλα Μέρη.

Κει που μεμιάς τους έριξε το Ασάλευτο

Μπρούμυτα, σ' ένα χώμα που κι η πιο μικρή ανεμώνα του θα 'φτανε
να πικράνει τον αέρα του Άδη

(Το' να χέρι μπρος, έλεγες πολεμούσε ν' αρπαχτεί απ' το μέλλον,
τ' άλλο κάτω απ' την έρμη κεφαλή, στραμμένη με το πλάι

Σαν να θωρεί στερνή φορά, μέσα στα μάτια ενός ξεκοιλιασμένου
αλόγου, σωρό τα χαλάσματα καπνίζοντας)

Κει τους απάλλαξε ο Καιρός. Η φτερούγα η μια, η πιο κόκκινη, κά-
λυψε τον κόσμο, την ώρα που η άλλη, αβρή, σάλευε κιόλας μες
στο διάστημα

Και καμιά ρυτίδα ή τύψη, αλλά σε βάθος μέγα

Το παλιό αμνημόνευτο αίμα που αρχινούσε με κόπο να χαράζεται,
μέσα στη μελανάδα τ' ουρανού

Ήλιος νέος, αγίνωτος ακόμη

Που δεν έσωνε να καταλύσει την πάχνη των αρνιών από το ζωντανό
τριφύλλι, όμως πριν καν πετάξει αγκάθι αποχρησμοδοτούσε το
έρεβος...

Κι απαρχής Κοιλάδες, Όρη, Δέντρα, Ποταμοί

Πλάση από γδικιωμένα αισθήματα έλαμπε, απαράλλαχτη κι ανα-
στραμμένη, να τη διαβαίνουν οι ίδιοι τώρα, με θανατωμένο μέ-
σα τους τον Δήμιο

Χωρικοί του απέραντου γαλάζιου!

Δίχως μήνες και χρόνοι να λευκαίνουν το γένι τους, με το μάτι εγύ-
ριζαν τις εποχές, ν' αποδώσουν στα πράγματα το αληθινό τους
όνομα

Και στο κάθε βρέφος που άνοιγε τα χέρια, ούτε μία ηχώ, μοναχά
το μένος της αθωότητας που ολοένα δυνάμωνε τους καταρ-
ράχτες...

Μια σταγόνα καθαρού νερού, σθεναρή πάνω απ' τα βάραθρα, την
είπανε Αρετή και της έδωσαν ένα λιγνό αγορίστικο σώμα.

Όλη μέρα τώρα η μικρή Αρετή κατεβαίνει κι εργάζεται σκληρά στα
μέρη όπου η γη από άγνοια σήπονταν, κι είχαν οι άνθρωποι
ανεξήγητα μελανουργήσει

Αλλά τις νύχτες καταφεύγει πάντα εκεί ψηλά στην αγκαλιά του
Όρους, καθώς μέσα στα μαλλιαρά στήθη του Αντρός.

Και η άχνα που ανεβαίνει απ' τις κοιλάδες, έχουν να κάνουν πως δεν
είναι λέει καπνός, μα η νοσταλγία που ξεθυμαίνει από τις χαρα-
μάδες του ύπνου των Γενναίων."

[tamagothi]

Αυτό το αποκάτω είναι του Stephen Fry (γνωστός ομοφυλόφιλος, με ταλέντο στο να περιγράφει ζωντανά τα μαθητικά του χρόνια.)

The Daisy Chain Club is exclusive.
Exclusive because you can only join if you sleep in a junior dormitory, one without cubicles. It isn't hard to become a member. Membership is enforced. If one person refuses, the club cannot meet.

The rules are simply learnt. After lights out you stretch out your right hand until it finds your neighbour's membrum virile. The same is being done to you by the boy on your left. At a given signal from the President of the club (always the Prefect whose duty is to have to sleep in a junior dormitory), it's all hands to the pumps and last one home's on the bathroom-cleaning roster for a week.

It's a calm, civilised and amiable club, The Daisy Chain. There are ones like it in every house in the school and in every public school in the land. An acquaintance from Ampleforth tells me of the Hot Cupboard Society, another from Rugby of the Milkshake Club, whose name speaks for itself. A Wykhamist friend told me of a pursuit at Winchester called the Biscuit Game. The players stand around in a circle tossing off onto a Wholemeal Digestive. The last one to spit his stuff on the biscuit eats it. A new kind of cream filling well in advance of anything McVitie's have got round to thinking of. Packed with potassium and vitamins, too.

- Stephen Fry, The Liar

[Medusa]

"...και κουρασμένος έρχομαι σήμερα να ξεχάσω
της ταραγμένης μου ζωής τη μάταιη ιστορία
μές τη δικιά σου, ω θάλασσα, μεγάλη ανησυχία..."

Από ποίημα του Ουράνη.
Δηλαδή τι να πει κανείς...προσκυνάμε...

[Medusa]

"Η θάλασσα εκοιμάτο ως επίσκοπος μετά το γεύμα..."
(επιτρεπεται να γελάσω?)

Από την "Πάπισσα Ιωάννα" του ΡοΙδη.

[The Nerd]

"Η θάλασσα εκοιμάτο ως επίσκοπος μετά το γεύμα..."
(επιτρεπεται να γελάσω?)

Από την "Πάπισσα Ιωάννα" του ΡοΙδη.

respect

[KidA]

"Η θάλασσα εκοιμάτο ως επίσκοπος μετά το γεύμα..."
(επιτρεπεται να γελάσω?)

Από την "Πάπισσα Ιωάννα" του ΡοΙδη.




gmt to "Papissa Ioanna" to dino mathima stin eksetastiki :( :( :(

[Acid Baby]

Κι εσύ ΠαΠεί είσαι; :cold:

[tamagothi]

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=633665&lngDtrID=253


Αναγνωστάκης Μανόλης - Επίλογος

Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι

στο καλό.
(ή κάτι τέτοιο.)

[symposium_lexotanil]

Kανονικά δεν πρέπει νάχουμε παράπονο
Kαλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα,
Kορίτσια δροσερά- αρτιμελή αγόρια
Γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.
Kαλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας
Tόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,
Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ' άλλην Ήπειρο
Για ήρωες που σκοτωθήκαν σ' άλλα χρόνια,
Για επαναστάτες Mαύρους, Πράσινους, Kιτρινωπούς,
Για τον καημό του εν γένει πάσχοντος Aνθρώπου.
Iδιαιτέρως σάς τιμά τούτη η συμμετοχή
Στην προβληματική και στους αγώνες του καιρού μας
Δίνετε ένα άμεσο παρών και δραστικό- κατόπιν τούτου
Nομίζω δικαιούσθε με το παραπάνω
Δυο δυο, τρεις τρεις, να παίξετε, να ερωτευθείτε,
Kαι να ξεσκάσετε, αδελφέ, μετά από τόση κούραση.

(Mας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες;)


sas gamaei enan enan.

[chris_boss]

Θύμησε μου :?

Edit: ΝΕΟΙ ΤΗΣ ΣΙΔΩΝΟΣ

[symposium_lexotanil]

EXETE GEMISEI OLO TO ER ME PSEUTOKOULTOURIARIKES MALAKIES TOU POUTSOU,ALLA 2 KOUVENTES GIA TON ANAGNOSTAKI DEN MPOREITE NA GRAPSETE GAMO TO XRISTO SAS.

SKATA STA MOUTRA SAS.

mposme :pink:

[nothingman]

O Mανόλης Aναγνωστάκης διαβάζει Aναγνωστάκη, Διόνυσος 1977 (http://www.snhell.gr/sounds/Apaggelies/a09.mp3)

χρήσιμο λινκ: http://www.snhell.gr/home.html

[tamagothi]

LE CHAT ET L'OISEAU (Jacques Pr

[Chopped In Half]

"Ο λόγος είναι ένα σύμβολο κι ένα χάρμα που ρουφάει ανθρώπους και τοπία, δέντρα, φυτά, φάμπρικες και πεκινουά σκυλάκια. Τότε το Αντικείμενο γίνεται ο Λόγος και ξανά πάλι το Αντικείμενο, αλλά στημονιασμένο τώρα και υφασμένο πάνω σ' ένα σχέδιο φανταστικό. Ο Λόγος ρουφάει το Δρόμο με τις Φάμπρικες, τον χωνεύει κι έπειτα τον ξερνάει - κι ο Δρόμος τότε παίρνει τη λάμψη της πράσινης στεριάς και του πελάγους που καθρεφτίζει τα ουράνια. Ο Λη Τσογκ είναι κάτι παραπάνω από ένα Κινέζος μαγαζάτορας. Έτσι πρέπει να 'ναι. Ίσως να μη βρίσκεται καλά ισορροπημένος και ν' απόμεινε μετέωρος - ένας πλανήτης Ασιατικός που μια τον συγκρατάει πάνω στην τροχιά του η έλξη του Λάο Τσε και μια τον ξεμακραίνει από τον Λάο Τσε η κεντρόφυγος δύναμη του εμπορικού κατάστιχου και αριθμητηρίου με τις μπαλίτσες - έτσι κρέμεται μετέωρος ο Λη Τσογκ, κλωθογυρίζοντας ανάμεσα σε διάφορες πραμάτειες και φαντάσματα. Σκληρόκαρδος σαν πρόκειται για ένα κουτί κονσέρβα με μπιζέλι - και μαλακός σαν πρόκειται για τα οστά του παππού του. Γιατί ο Λη Τσογκ ανάσκαψε τον τάφο στο Κινέζικο κοιμητήρι και ξέθαψε τα κιτρινισμένα οστά και το κρανίο που είχε πάνω του ακόμα κολλημένα τα γέρικα γκρίζα μαλλιά. Ο Λη συσκέυασε μέσα σ' ένα κιβώτιο τα οστά, μηριαία, κνημικά, τις ωλένες, το κρανίο καταμεσής και τριγύρω τους σπόνδυλους και τα οστά της λεκάνης και τα καμπυλωτά πλευρά. Έπειτα μπαρκάρισε τον συσκευασμένο και εύθραυστο παππού του και τον έστειλε ν' αναπαυθεί επιτέλους στα χώματα που αγίασαν οι πρόγονοί του.
Το ίδιο και ο Μακ με τα παιδιά, κλωθογυρίζουν πάνω στην τροχιά τους. Είναι οι Αρετές, οι Χαρές και η Ομορφιά μέσα στο πολυάσχολο, κουβαριασμένο σε σωρό και ηλίθιο Μόντρεϊ, όπου οι φοβισμένοι και πεινασμένοι άνθρωποι χαλούν τα στομάχια τους αγωνιώντας να εξασφαλίσουν λίγη τροφή, άνθρωποι που διψούν γι' αγάπη κι όμως καταστρέφουν ό,τι αξιαγάπητο υπάρχει ολόγυρά τους. Ο Μακ και τα παιδιά είναι η Ομορφιά, οι Αρετές και οι Χαρές. Μέσα σ' έναν κόσμο που τον διαφεντέυουν οι χολιασμένες τίγρεις, που τον αυλακώνουν με το πέρασμά τους οι μανιασμένοι ταύροι και τον εποπτεύουν τυφλά τσακάλια. Ο Μακ και τα παιδιά τρώνε και πίνουν διακριτικά με συντροφιά τις τίγρεις, μερεύουν τους μανιασμένους ταύρους, μαζεύουν τα ψίχουλα να θρέψουν τους γλάρους του Δρόμου με τις Φάμπρικες. Τι κι αν ο άνθρωπος κερδίσει τον κόσμο όλο και όμως υποφέρει από έλκος γαστρικό, έχει πρησμένο τον προστάτη και πάσχει από μυωπία. Ο Μακ και τα παιδιά δεν πιάνονται σε δόκανα, περνούν πλάι στη φόλα δίχως να την αγγίξουν, ξεφεύγουν από τη θηλιά και αψηφούν μια ολάκερη γενιά παγιδευμένη, δηλητηριασμένη, δεμένη χειροπόδαρα, που ωστόσο τους επιπλήττει και τους αποκαλεί ανάξιους, στιγματισμένους, κακορίζικους, κλέφτες, αλήτες, παλιανθρώπους. Ο πατήρ ημών ο εν τη φύσει, που χαρίζει ζωή στον αγριόγατο και στο κοινό ποντίκι, στη μύγα, στην αράχνη και τον σκόρο, πρέπει να 'χει μια άπειρη και παντοδύναμη αγάπη για τους κηλιδωμένους, για τους ανάξιους και τους αλήτες, για τον Μακ και τα παιδιά. Αρετές, χαρές, τεμπελιά και ζωή με ουσία.
Π ά τ ε ρ η μ ώ ν ο ε ν τ η φ ύ σ ε ι."

auto, einai oloklhro to 2o kefalaio tou Dromou me tis Famprikes tou Tzon Stainmpek.




@sympo:

"Η αίθουσα άνοιγε στον κήπο επάνω
κ' είχε μιάν ελαφρά ευωδία ανθέων
που ενώνονταν με τα μυρωδικά
των πέντε αρωματισμένων Σιδωνίων νέων."

:)

[cancer]

"Kai opws proxwrousa adiaforos kai etoimos gia ola, me plisiase enas brwmeros tipos: "ta parte ena paketo kartomantila?" eipe, kai ta dontia tou itan maura. xamogelouse maura kai mou edeixne ta xartomantila sa na me simadeue. Ton koitaksa patrika. 8a mporouse na einai o 8eios mou. Alla pali, ego den exo alvano 8eio. Evala to xeri stin tsepi. To proswpo tou anadeutike olokliro sa na to sarwse ena kyma hdonis. Htan antiais8itikos. Ton koitaksa gia na katalabei. Ton koitaksa gia na dei. Kai ka8ws ton koitaza tou evala to maxairi mou sto mati tou. Kai itan va8eia kai itan eukola."

[Kuolema]

"Πηγαίνουμε κι ερχόμαστε, βλέπουμε κι επιθυμούμε, μέχρι να έρθει η ώρα να το βουλώσουμε και να φύγουμε".

[Gabriel]

"But in 1551, music was the Church, and virtually everyone wrote not just for it but also by order of it. A lot of them considered it their duty - thoughtful, well-educated men (because it almost always was men) who often decided that God had given them this gift of music, therefore they had to repay him, by dedicating their work and often their life to him. Add to this the fact that the Church's motto at this time appeared to be something like 'Scium Quo Habitas' - 'We Know Where You Live' - and, well, it's not surprising to find that 'ad majorem dei gloriam' appeared on many a front page."

Από: Stephen Fry's Incomplete and Utter History of Classical Music

[loreen]

Do you dare deny my potency
my kindness or forgiveness?
Just try,you will fry like the rest in holiness
And not for a penny will I spare any time for you ghost children
down there in the frightening world
You are alone and have no need of other
you and the child mother who bore you
who weaned you
who made you man..


Jim Morrison - Τα νεα πλασματα

[tamagothi]

Peter Handke - Lied Vom Kindsein

[i]Als das Kind Kind war,
ging es mit h

[ChromeBlackFuture]

:pink:
O Bruno einai pantou opws kai na'xei/... :touched:

[Gabriel]

Kurt Vonnegut - Slaughterhouse 5.

"The visitor from outer space made a serious study of Christianity, to
learn, if he could, why Christians found it so easy to be cruel. He
concluded that at least part of the trouble was slipshod storytelling
in the New Testament. He supposed that the intent of the Gospels was
to teach people, among other things, to be merciful, even to the
lowest of the low.
But the Gospels actually taught this:
Before you kill somebody, make absolutely sure he isn't well
connected. So it goes.

The flaw in the Christ stories, said the visitor from outer space,
was that Christ, who didn't look like much, was actually the Son of
the Most Powerful Being in the Universe. Readers understood that, so,
when they came to the crucifixion, they naturally thought, and
Rosewater read out loud again:
Oh, boy-they sure picked the wrong guy to lynch that time!
And that thought had a brother: 'There are right people to lynch.'
Who? People not well connected. So it goes.

The visitor from outer space made a gift to Earth of a new Gospel.
In it, Jesus really was a nobody, and a pain in the neck to a lot of
people with better connections than he had. He still got to say all
the lovely and puzzling things he said in the other Gospels.
So the people amused themselves one day by nailing him to a cross
and planting the cross in the ground. There couldn't possibly be any
repercussions, the lynchers thought. The reader would have to think
that, too, since the new Gospel hammered home again and again what a
nobody Jesus was.
And then, just before the nobody died, the heavens opened up, and
there was thunder and lightning. The voice of God came crashing down.
He told the people that he was adopting the bum as his son giving him
the full powers and privileges of The Son of the Creator of the
Universe throughout all eternity. God said this From this moment on,
He will punish horribly anybody who torments a bum who has no connections!"

[Atheist]

:pink:

Aπό το ίδιο:


Then the Lord rained upon Sodom and upon Gomorrah brimstone and fire from the Lord out of Heaven; and He overthrew those cities, and all the plain, and all the inhabitants of the cities, and that which grew upon the ground. So it goes. Those were vile people in both those cities, as is well known. The world was better off without them. And Lot's wife, of course, was told not to look back where all those people and their homes had been. But she did look back, and I love her for that, because it was so human.


The most important thing I learned on Tralfamadore was that when a person dies he only appears to die. He is still very much alive in the past, so it is very silly for people to cry at his funeral. All moments, past, present and future, always have existed, always will exist. The Tralfamadorians can look at all the different moments just that way we can look at a stretch of the Rocky Mountains, for instance. They can see how permanent all the moments are, and they can look at any moment that interests them. It is just an illusion we have here on Earth that one moment follows another one, like beads on a string, and that once a moment is gone it is gone forever. 'When a Tralfamadorian sees a corpse, all he thinks is that the dead person is in a bad condition in that particular moment, but that the same person is just fine in plenty of other moments.

[Veinsaw]

Όταν σε πιάνει κρίση άσθματος δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις δυσκολεύεσαι να μιλήσεις. Η πρότασή σου περιορίζεται από την ποσότητα του αέρα που μπορείς να βγάλεις από τα πνευμόνια σου - ποσότητα εξαιρετικά λιγοστή, τρεις με τέσσερις κουβέντες πάνω κάτω. Αυτό σε κάνει να δίνεις σημασία στη λέξη. Περνάς από κόσκινο τους σωρούς των λέξεων που σου κατακλύζουν το κεφάλι, διαλέγεις τις πιο σημαντικές. Κι αυτές ακόμα σου κοστίζουν΄ δεν είσαι σαν τους υγιείς που τις ξεφουρνίζουν όπως πετάμε έξω τα σκουπίδια. Όταν κάποιος λέει πάνω στην κρίση "Σ'αγαπώ", ή "Σ'αγαπώ τρελά" υπάρχει διαφορά. Διαφορά μιας λέξης, που είναι όμως υπεραρκετή, αφού θα μπορούσε να είναι η λέξη: "Στάσου", "Αναπνευστήρας" ή ακόμη "Ασθενοφόρο".

[ang69]

Από πού είναι αυτό;

[Veinsaw]

Από μια συλλογή διηγημάτων του Etgar Keret, ονόματι "Ο οδηγός λεωφορείου που ήθελε να γίνει θεός".

http://www.bookreporter.com/art/covers/140w/0312261888.jpg

[carheart]

skeftomoun na to postarw auto, to sugkekrimeno.

[ang69]

"Old George Orwell got it backward.

Big Brother isn't watching. He's singing and dancing. He's pulling rabbits out of a hat. Big Brother's busy holding your attention every moment you're awake. He's making sure you're always distracted. He's making sure you're fully absorbed.

He's making sure your imagination withers. Until it's as useful as your appendix. He's making sure your attention is always filled.

And this being fed, it's worse than being watched. With the world always filling you, no one has to worry about what's in your mind. With everyone's imagination atrophied, no one will ever be a threat to the world."

Chuck Palahniuk - Lullaby

[MeLinDa]

Όλη μου τη ζωή έζησα μέσα σε μία καρύδα. Δεν είναι σπουδαίος τόπος να ζει κανείς? Ήταν στενόχωρα και σκοτεινά, ιδιαίτερα το πρωί που έπρεπε να ξυριστώ. Εκείνο όμως που με στενοχωρούσε πιο πολύ ήταν η έλλειψη επαφής με τον έξω κόσμο. Αν κανένας δεν έβρισκε την καρύδα και δεν αποφάσιζε να την σπάσει ήμουν καταδικασμένος να ζήσω όλη μου τη ζωή μέσα σε μία καρύδα. Ίσως και να πεθάνω εκεί.

Πέθανα μέσα σ αυτή την καρύδα. Κάνα δυο χρόνια αργότερα, κάποιοι βρήκαν την καρύδα και την έσπασαν και με βρήκαν μέσα ζαρωμένο και ξεραμένο. "Τι κρίμα" είπαν "αν τον βρίσκαμε πιο νωρίς, ίσως να μπορούσαμε να τον σώσουμε. Ίσως να υπάρχουν κι άλλοι κλεισμένοι έτσι σαν κι αυτόν."

Άρχισαν λοιπόν να τριγυρίζουν και να σπάνε όλες τις καρύδες. Ήταν ανώφελο όμως. Ήταν χαμένος καιρός. Άνθρωποι που αποφασίζουν να ζήσουν μέσα σε μία καρύδα, τέτοιοι τρελοι υπάρχουν μόνο ένας στο εκατομμύριο. Γιατί, βλέπετε, δεν μπορούσα να τους πω πως έχω έναν αδελφό που ζει μέσα σ ένα βελανίδι....



:wink:

[ang69]

Τιναυτό;

[Ace]

"Old George Orwell got it backward.

Big Brother isn't watching. He's singing and dancing. He's pulling rabbits out of a hat. Big Brother's busy holding your attention every moment you're awake. He's making sure you're always distracted. He's making sure you're fully absorbed.

He's making sure your imagination withers. Until it's as useful as your appendix. He's making sure your attention is always filled.

And this being fed, it's worse than being watched. With the world always filling you, no one has to worry about what's in your mind. With everyone's imagination atrophied, no one will ever be a threat to the world."

Chuck Palahniuk - Lullaby

:thumbsup:

[Solo Carriera]

βλέποντας πως φαντάστηκε ο freakbro τον candiru...


(http://users.otenet.gr/~chago/candiru.jpg <-- έτσι)


...και παρακολουθώντας την συζήτηση περί οργόνης στο αντίστοιχο thread (http://forum.electricrequiem.com/viewtopic.php?p=447756#447756) θυμήθηκα ένα σχετικό απόσπασμα από το bororo του χρηστίδη. δεν ήθελα να το ποστάρω στην παραπάνω συζήτηση γιατί θα ήταν πολύ φτηνή επίθεση οπότε διαβάστε το εδώ. voila:

- Παιδιά, να κάτσω λίγο;
Η φωνή που διέκοψε την –έτσι κι αλλιώς- αδιέξοδη φιλανδο-ελληνική επικοινωνία, ήρθε να καθίσει σαν βατράχι στα κεφάλια των πέντε ταξιδιωτών. Το κεφάλι απ’ όπου ξεπήδησε ο βροντερός μυκηθμός ήταν στρογγυλό και είχε φουντωτό μαλλί παντού, πάνω ως μαλλί, κάτω ως μούσι, στο μέσο ως φρύδια. Προσθέτοντας και χοντρά μυωπικά γυαλιά, δεν ήταν δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς τον κύριο που λιαζόταν όρθιος για τρεισήμισι ώρες.
Χωρίς να περιμένει απάντηση, ζύγισε τα δύο παγκάκια. Στο ένα κάθονταν τρεις νέοι και στο άλλο ένας ξανθός κύριος, ένας μαύρος κύριος και ένα μπουζούκι. Φυσικά, στρίμωξε τους τρεις συμμαθητές.
- Ααχ! Νομίζω ότι αρκετή μάζεψα σήμερα, είπε και όλοι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε.
Συνέχισε, πάντως, μόνος του.
- Ο ήλιος, είπε και τους τον έδειξε. Ο ήλιος, ξανάπε.
Όλοι συμφώνησα ότι ήταν πράγματι αυτός.
- Σταμάτης Γιάννης, είπε και κάθε δυνατότητα επικοινωνίας κόπηκε με το μαχαίρι.
Την παύση διέκοψε ο Μπαρμπα-Μαρίκα.
- Νομίζω ότι πρέπει να συστηθούμε, πρότεινε.
Όλοι επανέλαβαν τα ονόματα τους και ο τύπος είπε σε όλους:
- Σταμάτης Γιάννης.
Έτσι, υπέθεσαν ότι αυτό ήταν το όνομά του και το θέμα έληξε εκεί. Ο Σταμάτης Γιάννης άνοιξε ένα άλλο.
- Ξέρετε ότι ο ήλιος εκπέμπει καθημερινά ακτίνες οργόνης;
Οι υπόλοιποι δεν το ήξεραν, αλλά ταυτόχρονα δεν το πίστευαν. Ο Λάμπρος, σαν δημοσιογράφος, έσκυψε στο πρόβλημα με κατανόηση.
- Τι ακριβώς είναι η οργόνη: ρώτησε.
Ο Σταμάτης Γιάννης έδειξε ανυπόμονος:
- Η οργόνη είναι η ενέργεια που εκλύεται δια της σεξουαλικής επαφής. Η οργασμιακή ενέργεια. Δεν το ξέρατε;
Δεν το ήξεραν και δεν πίστευαν στα αυτιά τους. Ο Διονύσης, ωστόσο, ενδιαφέρθηκε:
- Και την εκπέμπει ο ήλιος;
- Ασταμάτητα, είπε σίγουρος ο Σταμάτης Γιάννης.
Ο Σταύρος σχολίασε στον Διονύση:
- Μάλλον πάει για τα εγκαίνια. Επίτιμος μουρλός. Ο Διονύσης ενθουσιάστηκε:
- Πάτε για τα εγκαίνια;
- Όχι, από ‘κει είμαι.
Ο Σταύρος συμπέρανε:
- Το νησί έχει και δική του παραγωγή.

[Kingdom Gone]

Η Μαρίνα βύθισε με ανακούφιση τα πρησμένα της πόδια μέσα στο ζεστό νερό
που άχνιζε στην πλαστική λεκάνη μπροστά από παλιό σιδερένιο κρεβάτι. Αυτή
η λεκάνη μαζί με το κρεβάτι κι ένα ξεχαρβαλωμένο τάβλι ήτανε και τα
μοναδικά έπιπλα του δωματίου, όχι όμως και της Μαρίνας που τα υπόλοιπα
πράγματα της (ρούχα, κατσαρόλες, καρέκλες) τα είχε στα άλλα δωμάτια του
σπιτιού αφού το σπίτι ήτανε τριάρι. Ένα συνηθισμένο διαμέρισμα στου Γκύζη,
απέναντι απ' την Ιπποκράτους. Εδώ έμενε και ο Μανώλης, ο αδελφός της
Ελένης που πέθανε στη χούντα από καρκίνο. Τη Μαρίνα αυτός (ταχυδρόμος
ήτανε) την είχε να τον περιποιείται και ήταν και κομμάτι τσιμπημένος μαζί
της. Λεφτά για να την πληρώνει βέβαια δεν περισσεύανε, γι' αυτό της είχε
παραχωρήσει το ένα δωμάτιο για να μένει και της επέτρεπε να βάζει τα
πράγματά της και στα υπόλοιπα δύο για να την υποχρεώσει μπας και του
κάτσει. Όταν άνοιγες το παράθυρο στο δωμάτιο της Μαρίνας, φάτσα απέναντι
ήτανε το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. "Έχεις και θέα στους μπάτσους",
της έλεγε ο Μανώλης, γελώντας. Κι η Μαρίνα τσαντιζότανε, γιατί είχε αδελφό
χωροφύλακα. Απ' τα χαράματα σηκωνότανε ο Μανώλης, πήγαινε στο ταχυδρομείο,
έπαιρνε το σάκο με τα γράμματα. Μετά ξαναγύριζε πάλι σπίτι, τα 'δινε στη
Μαρίνα κι έβγαινε αυτή να τα μοιράσει, γιατί ο Μανώλης, μετά την Αλλαγή,
είχε πέσει στη πρέζα και δεν τον βαστάγανε τα πόδια του. Ξάπλωνε λοιπόν
στο κρεβάτι της Μαρίνας, άνοιγε και το παράθυρο και χάζευε τους μπάτσους
απέναντι. Τώρα οι μπάτσοι, βέβαια, τα ξέρανε όλα. Και για την λούφα στο
ταχυδρομείο, και για την πρέζα. Αλλά κάνανε τα στραβά μάτια, κι αυτό ο
Μανώλης το εκτιμούσε πάρα πολύ. Μια γειτονιά, έλεγε, είμαστε. 'Αμα αρχίσει
και καρφώνει ο ένας τον άλλον, πάει χαθήκαμε να πούμε. Είχε αποκτήσει και
φιλίες με τους σκοπούς. Πιο πολύ είχε συνδεθεί μ' ένα νεαρό, έναν
καινούργιο απ' την Ήπειρο. Χαρίση τον ελέγανε, το μικρό του δεν του το 'χε
πει. Τον είχε μπάσει, μάλιστα, και στο σπίτι κάνα-δυο φορές και παίξανε
τάβλι. Τη μια φορά τους, όμως, τους έκανε τσακωτούς η Μαρίνα και μετά
έκανε μεγάλη φασαρία στο Μανώλη, μπας και μπλέξει το νεαρό και έχουνε
τραβήγματα. Κι επειδή ο Μανώλης δεν έπαιρνε από λόγια, πήγε μόνη της η
κοπέλα και βρήκε τον αστυνόμο και του 'πε να μην έρχεται στο σπίτι για να
μην χαλάσει την καριέρα του. Του 'πε και τα βάσανά της, όλη μέρα
ποδαρόδρομο χωρίς να πληρώνεται, πως ήτανε μόνη της στην Αθήνα, δεν είχε
κανέναν, συγκινήθηκε ο αστυνόμος, την ερωτεύτηκε, παντρευτήκανε, πήγανε μ'
ένα τρίκυκλο, πήρανε τα πράγματά από το σπίτι και έμεινε ο Μανώλης μόνος
του με τρία δωμάτια. Είδε κι αποείδε, Μαρίνα άλλη δεν έβρισκε, γκρέμισε,
λοιπόν, τον τοίχο του παραθύρου που 'τανε απέναντι από το αστυνομικό
τμήμα, το 'κανε πόρτα. Έβαλε και μια ταμπέλα από πάνω "Αιτήσεις", είχε
και τις γνωριμίες με τα όργανα, μπήκε και σ' ένα κόλπο με κάτι άδειες ταξί
και τώρα έχει δικό του βενζινάδικο ο Μανώλης.

[Kingdom Gone]

Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life... You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.

[ang69]

Είστε μεγάλα ποζέρια που δεν γράφετε από πού είναι τα αποσπάσματα που παραθέτετε και συνάμα αλήτες τρανοί που με αναγκάζετε να ρωτάω τι είναι το καθετί, ανεβάζοντας έτσι το ποστ κάουντ μου και κάνοντάς με να φαίνομαι πιο καμένη γιούζερ απ'ό,τι είμαι στην πραγματικότητα.

Λέγε τώρα, Κίνγκντομ.

[Kingdom Gone]

είπα.

[Dr. Death]

Η Μαρίνα βύθισε με ανακούφιση τα πρησμένα της πόδια μέσα στο ζεστό νερό
που άχνιζε στην πλαστική λεκάνη μπροστά από παλιό σιδερένιο κρεβάτι. Αυτή
η λεκάνη μαζί με το κρεβάτι κι ένα ξεχαρβαλωμένο τάβλι ήτανε και τα
μοναδικά έπιπλα του δωματίου, όχι όμως και της Μαρίνας που τα υπόλοιπα
πράγματα της (ρούχα, κατσαρόλες, καρέκλες) τα είχε στα άλλα δωμάτια του
σπιτιού αφού το σπίτι ήτανε τριάρι. Ένα συνηθισμένο διαμέρισμα στου Γκύζη,
απέναντι απ' την Ιπποκράτους. Εδώ έμενε και ο Μανώλης, ο αδελφός της
Ελένης που πέθανε στη χούντα από καρκίνο. Τη Μαρίνα αυτός (ταχυδρόμος
ήτανε) την είχε να τον περιποιείται και ήταν και κομμάτι τσιμπημένος μαζί
της. Λεφτά για να την πληρώνει βέβαια δεν περισσεύανε, γι' αυτό της είχε
παραχωρήσει το ένα δωμάτιο για να μένει και της επέτρεπε να βάζει τα
πράγματά της και στα υπόλοιπα δύο για να την υποχρεώσει μπας και του
κάτσει. Όταν άνοιγες το παράθυρο στο δωμάτιο της Μαρίνας, φάτσα απέναντι
ήτανε το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. "Έχεις και θέα στους μπάτσους",
της έλεγε ο Μανώλης, γελώντας. Κι η Μαρίνα τσαντιζότανε, γιατί είχε αδελφό
χωροφύλακα. Απ' τα χαράματα σηκωνότανε ο Μανώλης, πήγαινε στο ταχυδρομείο,
έπαιρνε το σάκο με τα γράμματα. Μετά ξαναγύριζε πάλι σπίτι, τα 'δινε στη
Μαρίνα κι έβγαινε αυτή να τα μοιράσει, γιατί ο Μανώλης, μετά την Αλλαγή,
είχε πέσει στη πρέζα και δεν τον βαστάγανε τα πόδια του. Ξάπλωνε λοιπόν
στο κρεβάτι της Μαρίνας, άνοιγε και το παράθυρο και χάζευε τους μπάτσους
απέναντι. Τώρα οι μπάτσοι, βέβαια, τα ξέρανε όλα. Και για την λούφα στο
ταχυδρομείο, και για την πρέζα. Αλλά κάνανε τα στραβά μάτια, κι αυτό ο
Μανώλης το εκτιμούσε πάρα πολύ. Μια γειτονιά, έλεγε, είμαστε. 'Αμα αρχίσει
και καρφώνει ο ένας τον άλλον, πάει χαθήκαμε να πούμε. Είχε αποκτήσει και
φιλίες με τους σκοπούς. Πιο πολύ είχε συνδεθεί μ' ένα νεαρό, έναν
καινούργιο απ' την Ήπειρο. Χαρίση τον ελέγανε, το μικρό του δεν του το 'χε
πει. Τον είχε μπάσει, μάλιστα, και στο σπίτι κάνα-δυο φορές και παίξανε
τάβλι. Τη μια φορά τους, όμως, τους έκανε τσακωτούς η Μαρίνα και μετά
έκανε μεγάλη φασαρία στο Μανώλη, μπας και μπλέξει το νεαρό και έχουνε
τραβήγματα. Κι επειδή ο Μανώλης δεν έπαιρνε από λόγια, πήγε μόνη της η
κοπέλα και βρήκε τον αστυνόμο και του 'πε να μην έρχεται στο σπίτι για να
μην χαλάσει την καριέρα του. Του 'πε και τα βάσανά της, όλη μέρα
ποδαρόδρομο χωρίς να πληρώνεται, πως ήτανε μόνη της στην Αθήνα, δεν είχε
κανέναν, συγκινήθηκε ο αστυνόμος, την ερωτεύτηκε, παντρευτήκανε, πήγανε μ'
ένα τρίκυκλο, πήρανε τα πράγματά από το σπίτι και έμεινε ο Μανώλης μόνος
του με τρία δωμάτια. Είδε κι αποείδε, Μαρίνα άλλη δεν έβρισκε, γκρέμισε,
λοιπόν, τον τοίχο του παραθύρου που 'τανε απέναντι από το αστυνομικό
τμήμα, το 'κανε πόρτα. Έβαλε και μια ταμπέλα από πάνω "Αιτήσεις", είχε
και τις γνωριμίες με τα όργανα, μπήκε και σ' ένα κόλπο με κάτι άδειες ταξί
και τώρα έχει δικό του βενζινάδικο ο Μανώλης.

eiani apospasma apo dhmiourgia tou tzimakou h to phres ap tis apaggelies tou?

[Kingdom Gone]

eiani apospasma apo dhmiourgia tou tzimakou h to phres ap tis apaggelies tou?


http://www.edu.uoc.gr/~math2172/panousi ... a/d5-6.htm (http://www.edu.uoc.gr/~math2172/panousis/diskogr/kagela/d5-6.htm)

[Dr. Death]

nai to 3erw oti einai apagkelia tou...apla se rwthsa an to xei grapsei kai se biblio tou ka8ws den exw diabasei ta biblia tou.

[Kingdom Gone]

α. σορρυ, δε το καταλαβα. όχι, απ' την απαγγελία το πήρα, δε ξέρω αν υπάρχει αλλού. ούτε εγώ έχω διαβάσει βιβλίο του αν και ψήνομαι. παρεμπιπτόντως και τελείως τυχαία σήμερα στη θεσσαλονίκη παρουσίαζε τα νέα του βιβλία (αυτό (http://www.edu.uoc.gr/~math2172/panousis/books/b5.htm)και αυτό (http://www.edu.uoc.gr/~math2172/panousis/books/b6.htm))

[Dr. Death]

h8ela na parw to pikre mikre mou araph mia epoxh
prepei na arxisw na pernw biblia tou

[MeLinDa]

@ang me rwthses k gia to diko mou.alla eilikrina den 8ymamai apo pou to vrhka.
:|


k me empneush ap to post tou kingdom...

Τί είναι έρωτας?Θα μπορούσε να θεωρηθεί νομίζω σαν το αποτέλεσμα που έχουν πάνω μας οι ιδιότητες του ωραίου αντικειμένου ,τα αποτελέσματα αυτά μας εκστασιάζουν,μας φλογίζουν!Αν μπορούσαμε να το κατέχουμε,όλα πηγαίνουν καλά,αν κατι τέτοιο είναι αδύνατο,απελπιζόμαστε...Αλλά ποιά η βάση αυτού του συναισθήματος?Η επιθυμία.Ποιές οι συνέπειές του?Η τρέλα.Ας περιοριστούμε στην αιτία και ας διασφαλιστούμε απο τα αποτελέσματα.Η αιτία είναι η Επιθυμία κατοχής του αντικειμένου:Θαυμάσια!Ας επιδιώξουμε να επιτύχουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας , όχι χάνοντάς το.Ας το χαρούμε όταν το αποκτήσουμε,ας παρηγορηθούμε αν αποτύχουμε.Υπάρχουν χιλιάδες άλλα αντικείμενα ταυτόσημα και συχνα ανώτερα για να καταπραυνουν τη θλίψη και την περηφάνεια μας.Α!Είναι τεράστια απάτη αυτό το μεθύσι μας κάνει να μη βλέπουμε πια, να μην υπάρχουμε παρά μόνο μέσω αυτού του αντικειμένου που λατρεύουμε παράλογα.Είναι αυτό πραγματική ζωή?"

Le marquis de Sade

[freak brother]

Είστε μεγάλα ποζέρια που δεν γράφετε από πού είναι τα αποσπάσματα που παραθέτετε και συνάμα αλήτες τρανοί που με αναγκάζετε να ρωτάω τι είναι το καθετί, ανεβάζοντας έτσι το ποστ κάουντ μου και κάνοντάς με να φαίνομαι πιο καμένη γιούζερ απ'ό,τι είμαι στην πραγματικότητα.

Λέγε τώρα, Κίνγκντομ.

to post count den einai ntroph btw

[ang69]

Ehaehaheaheh :*

[Atheist]

@ang me rwthses k gia to diko mou.alla eilikrina den 8ymamai apo pou to vrhka.
:|


k me empneush ap to post tou kingdom...

Τί είναι έρωτας?Θα μπορούσε να θεωρηθεί νομίζω σαν το αποτέλεσμα που έχουν πάνω μας οι ιδιότητες του ωραίου αντικειμένου ,τα αποτελέσματα αυτά μας εκστασιάζουν,μας φλογίζουν!Αν μπορούσαμε να το κατέχουμε,όλα πηγαίνουν καλά,αν κατι τέτοιο είναι αδύνατο,απελπιζόμαστε...Αλλά ποιά η βάση αυτού του συναισθήματος?Η επιθυμία.Ποιές οι συνέπειές του?Η τρέλα.Ας περιοριστούμε στην αιτία και ας διασφαλιστούμε απο τα αποτελέσματα.Η αιτία είναι η Επιθυμία κατοχής του αντικειμένου:Θαυμάσια!Ας επιδιώξουμε να επιτύχουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας , όχι χάνοντάς το.Ας το χαρούμε όταν το αποκτήσουμε,ας παρηγορηθούμε αν αποτύχουμε.Υπάρχουν χιλιάδες άλλα αντικείμενα ταυτόσημα και συχνα ανώτερα για να καταπραυνουν τη θλίψη και την περηφάνεια μας.Α!Είναι τεράστια απάτη αυτό το μεθύσι μας κάνει να μη βλέπουμε πια, να μην υπάρχουμε παρά μόνο μέσω αυτού του αντικειμένου που λατρεύουμε παράλογα.Είναι αυτό πραγματική ζωή?"

Le marquis de Sade

δλδ δν θα ερωτευόσουν από τύψεις???

[MeLinDa]

ta en oikw mh en dhmw duck;p

[Kingdom Gone]

Πολλοί παραπονιούνται ότι τα λόγια των σοφών ποτέ δεν είναι παρά παραβολές και είναι άχρηστα στην καθημερινή ζωή, που είναι η μόνη ζωή που έχουμε. Όταν ο σοφός λέει: "Πήγαινε απέναντι" δεν εννοεί ότι πρέπει να πάμε σε κάποιο πραγματικό απέναντι, κάτι το οποίο θα μπορούσαμε βέβαια να κάνουμε αν το αποτέλεσμα άξιζε· εννοεί κάποιο μυθικό απέναντι, άγνωστο σε μας, που δεν μπορεί να υποδείξει ακριβέστερα, και επομένως δεν μπορεί να μας βοηθήσει παραπάνω στο ελάχιστο. Όλες αυτές οι παραβολές το μόνο που θέλουν πραγματικά να πουν είναι ότι το ακατανόητο είναι ακατανόητο, και αυτό το ξέρουμε ήδη. Αλλά τα προβλήματα με τα οποία πρέπει να αγωνιστούμε κάθε ημέρα, αυτά είναι ένα διαφορετικό θέμα.

Σχετικά με αυτό ένα άτομο είπε: Γιατί τέτοια απροθυμία; Εάν απλά ακολουθήσατε τις παραβολές θα γινόσασταν και εσείς οι ίδιοι παραβολές και έτσι θα ελευθερωνόσασταν από τα καθημερινά προβλήματα σας.
Ένας άλλος είπε: Στοιχηματίζω πως και αυτό είναι επίσης μια παραβολή.
Ο πρώτος είπε: Κερδίσατε.
Ο δεύτερος είπε: Αλλά δυστυχώς μόνο στην παραβολή.
Ο πρώτος είπε: Όχι, στην πραγματικότητα· στην παραβολή έχετε χάσει.

Kafka - Για τις παραβολές

[tamagothi]

Ζακ Πρεβέρ - Αγία Γραφή

Ο Θεός είναι ένα μεγάλο κουνέλι
Κατοικεί πάνω από τη γη
εκεί ψηλά στα ουράνια
μέσα στο μεγάλο συννεφιασμένο λαγούμι του.
Ο διάβολος είναι ένας μεγάλος κόκκινος λαγός
με ένα γκρίζο τουφέκι
για να ρίχνει στις σκιές της νύχτας
αλλά ο θεός είναι ένα μεγάλο κουνέλι
ακούει τον κόσμο
ξέρει απ'αυτά
κάποτε είχε έναν πρωτότοκο
ένα χαρωπό κουνέλι
και τον έστειλε στη γη
γα να σώσει τα αποκάτω κουνέλια
αλλά αυτά τον εξολόθρευσαν στο πι και φι
και τον ονόμασαν στιφάδο.
Προφανώς πέρασε άσχημες στιγμές
μετά ξαναπήρε το τρίχωμα του ζώου
ξανάβαλε τα κόκκαλα στη θέση τους
τις φλέβες, τη ράχη, το κεφάλι και όλα τα υπόλοιπα
και έριξε ένα τεράστιο πήδο
και νατος τωρα τρομερός κούνελος
χοροπηδά στους ουρανούς
δεξιά κι αριστερά
γύρω απ'το μεγάλο παντοδύναμο κουνέλι.
Και ο διάβολος ρίχνει μέσα στις σκιές
και γυρνά σα χαμένος κάθε νύχτα
με άδειο το λάκκο του
χωρίς τίποτα να κρεμάσει στην πόρτα του
και τσαντίζεται τρομερά
τραβάει το κασκέτο απ'το κεφάλι του
και το τσαλαπατάει μες στη σκόνη
και μετα είναι υποχρεωμένος να το φοράει
τις μέρες που το κουνέλι φοράει το κυριακάτικο καπέλο του.
Αλλά το κυριακάτικο καπέλο του
είναι ένα φάντασμα του κουνελιού
από σκάρτα υλικά
και καταντάει γελοίο
γι'αυτό ο διάβολος
δε φορά ποτέ το καπέλο πάνω στο κεφάλι
ούτε τις γιορτινές μέρες
αλλά δίπλα στο κεφάλι
πάνω απ'το κεφάλι
ακόμα και πίσω απ'το κεφάλι
μάλιστα
ακριβώς 10 ή 15 εκατοστά
πίσω απ'το κεφάλι
και αρπάζει όλη την ώρα ημικρανίες
απ'το χαλάζι κι απ'τον αέρα
και ωτίτιδες στ'αυτιά.
Όταν συναντάει το θεό
ενοχλείται ιδιατέρως
γιατί πρέπει να τον χαιρετά
είναι υποχρεωτικό
γιατί ο θεός είναι ο ιδρυτής
ουρανού και γης
ενώ αυτός είναι μονάχα ο εφευρέτης
της τσακμακόπετρας
και ο θεός του λέει
Σας παρακαλώ φίλε μου σκεπαστείτε
αλλά ο διάβολος δε μπορεί
βάλτε το στη θέση του
αλλά το καπέλο δεν κάθεται στη θέση του
και καταλαβαίνει
ότι είναι ελαφρώς γελοίος
γυρίζει λοιπόν σπίτι τρέχοντας
ανάβει μια μεγάλη φωτιά κλαίγοντας
και κοιτάζεται στον καθρέφτη της ντουλάπας
κάνοντας γκριμάτσες
κι έπειτα ρίχνει τη ντουλάπα στη φωτιά
και μόλις αρχίζει να σπινθιρίζει
να τρίζει να φωνάζει
ξαφνικά γίνεται πολύ χαρούμενος
και ξαπλώνει πάνω στο μαγκάλι
με μια μεγάλη άσπρη φλόγα
για μαξιλάρι
και γουργουρίζει γλυκά
όπως η φωτιά
όπως οι γάτες όταν είναι ευτυχισμένες
και ονειρεύεται τις πονηριές
που θα στήσει στον καλό θεό.

Ο θεός είναι επίσης ένας ενεχυροδανειστής
ένας γερο-τοκογλύφος
κρύβεται μέσα σ'ενα χαμόσπιτο
στην κορυφή του όρους των παρακλήσεων
και δίνει δανεικά με τη βδομάδα
το μήνα τον αιώνα την αιωνιότητα
και όσους κατεβαίνουν με λίγα χρήματα
τους περιμένει ο διάβολος κάτω στην κοιλάδα
και τους αρπάζει το παραδάκι
τους γδύνει
και φεύγει τραγουδώντας ανέμελα.
Ο θεός είναι ακόμα ένας μεγάλος ταξιδιώτης
κι όταν ταξιδεύει
δεν παλουκώνεται σ'ενα σημείο με τίποτα
βολεύεται σε όλα τα βαγόνια
καταλυέι σε όλα τα ξενοδοχεία ταυτόχρονα
και εκείνες τις στιγμές
όλοι οι ταξιδιώτες πάνε με τα πόδια
και ξαπλώνουν έξω
και ο διάβολος περνά
φωνάζοντας
Μαξιλάρια κουβέρτες
και όλοι του φωνάζουν
Ψιτ... ψιτ... ψιτ...
αλλά αυτός τα λέει έτσι
για να σκάνε απ'το κακό τους
έχει καλύτερα πράγματα να κάνει
απ'το να ασχολείται πραγματικά μ'αυτούς τους τύπους
απλώς είναι κάπως ευχαριστημένος
γιατί κρυώνουν.

Ο θεός είναι επίσης μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα
που καταβροχθίζεται από τους πλούσιους
για να ευχηθούν στο γιο του.
Με τους αγκώνες στο τραπέζι
ο διάβολος κοιτά το θεό κατάματα
μ'ένα στραβό χαμόγελο
και ρίχνει κλωτσιές στους αγγέλους
και ο θεός αφρίζει απ'το κακό του.

[Atheist]

Ν' αποπλανάς αγγέλους μόνο στ' άψε-σβήσε:
Στρίμωξ' τον νέτα-σκέτα στου σπιτιού τη μπάση
τη γλώσσα χώσ' στο στόμα του, το χέρι ας φτάσει
κάτω απ' τη φούστα, ώσπου να χύσει, στήσε
την όψη του στον τοίχο, σήκωσ' το φουστάνι
και γάμησέ τον. Κι αν βογγάει απ' το γαμήσι
σφίξτ' τον γερά και κάνε τον διπλά να χύσει
αλλιώς στα χέρια σου ένα σοκ θα τον ξεκάνει.

Πες του όλο χάρη με τον πισινό να σειέται
πες του τ' αρχίδια σου απαλά να σου τα πιάσει
πες του άφοβα να πέσει κάτω, να ησυχάσει
στη γλύκα, όσο ακόμα ανάμεσα ουρανού και γης κρεμιέται.

Αλλά στα μάτια, όσο γαμάς, μη τον κοιτάζεις
και τις φτερούγες του, άνθρωπέ μου, μη του σπάζεις.

[a-void_me]

xuxu xrhsth atheist :P

[Atheist]

Ωραίες μέρες χρήστη a-void_me.

[a-void_me]

Ωραιές μέρες.
και για να μην ξεχνιόμαστε:

<<Σώμα δεν γίνεται δίχως ψυχή
Και πώς μπόρεσα να πιστέψω
Οτι θα γίνω ένα με το σώμα σου τ' αλλοτινό
Μια κι η ψυχή σου γλίστρισε μακριά μου τόσο
Σαν όλα τα σώματα τα ζωντανα
Ώ εσύ δική μου σ' έκανα στο θάνατο μόνο

Όμως στο πείσμα όλων αυτών
Κοιτάζω μηπως έρχεται απο πέρα
Ο γραμματοκομοστής και πως
Απαντέχω τη χαρα του καθημερινού γραμματος σου
Η καρδιά μου σκιρτά σαν ελαφίνα
Σαν βλέπω τον ταχυδρόμο να ρχεται
Και ονειροπολώ οτι θα ταξιδέψουμε
Μονάχοι οι δυό μας ισως τρείς
Και κανείς στον κόσμο τουτο ποτε
Δε θα μάθει τίποτα για τ' ακριβό
Ταξίδι μας στο τίποτα αλλά
Για κάπου αλλού και για πάντα
Στη θ'αλασσα αυτή γαλανότερη
Πιο γαλανή απ' όλο το γαλανό
Της γης στη θάλασσα αυτή κανείς
Ποτέ δεν θα κραυγάσει "στεριά">>

G.Apollinaire

[MeLinDa]

Στον κοσμο τουτο το βρωμερο,τον κοσμο τον οργανωμένο από κατεργαρέους για να προκόβουν οι κατεργαρέοι,δε μπόρεσα πότε μου να καταλάβω τι δουλειά έχω εγώ.Ξεκίνησα στη ζωή με την εντύπωση πως ήμουνα πλασμένος για να πάρω μέρος στο πανηρύρι της καθώς οι άλλοι.Γρήγορα είδα πως κάτι ανεξακρίβωτο με χώριζε από τον κανόνα.Τι;ακόμα και σήμερα,στο γέρμα του βίου μου,δεν το καλοξέρω.Μια φορά,ένα κατάλβα:πως όλη αυτή η δουλείά είναι σατανικά σκαρωμένη από τους επιτήδειους έτσι που το ατύχημα να είσαι διαφορετικός,να το περνάς στα τελευταία για φταίξιμο δικό σου.Να φαντάζεσαι πως υστερείς εκεί που μπορεί και να υπερτερείς,ν'ναρωτιέσαι μήπως είσαι αστοχημένος.κι η συνωμοσία της βρωμιάς έχει γίνει τόσο στενή γύρω,ο νόμος των αλλονών τόσο καλά στεριώθηκε,που κι όταν ακόμα πείθεσαι πως δεν έχεις άδικο,σύγκαιρα ν'αμφιβάλλεις.
Να η κόλαση που ζω εγώ........Ε λοιπόν:σε μιαν εποχή όπου όλη η αρετή είναι ν'ακουμπάει ο ένας στον άλλον πλάτη με πλάτη,όχι για την αλληλεγγύη αλλά για τη συναλλαγή,σε μιαν εποχή όπου αρετή είναι η δειλία,εγώ τουλάχιστο στάθηκα ολομόναχος κι ολόρθος.Η έννοια της ηθικής είναι σχετική,σχετική κι η έννοια της τιμής.Η έννοια του αντρισμου όμως είναι απόλυτη.
Α.ΤΕΡΖΑΚΗΣ

[Kveldssanger]

It was sad music. But it waved the sadness as a battle flag. It said the universe had done all it could but you were still alive.

[Elisabetha]

Είmai enas gelios anthrwpos. Twra me pairnoun gia trelo, ma den eimai tetoios, den provivastika k emeina panta o idios geloios anthrwpos,opws imoun panta. Ma de thimwnw pia twra. Twra oloi oi anthrwpoi mou einai eks isou euxaristoi, akomi k otan me koroideuoun: tote malista mou einai pio euxaristoi. Tha gelousa me tin kardia mou eis varos tous, oxi giati me euxaristei auto, all giati eimai filos tous, an den eniwtha ton eauto mou toso lipimeno koitazontas tous. Kai niwthw ton eauto mou lipimeno giati den kseroun tin alitheia, ki egw tin kserw. W! poso odiniro einai na ksereis monos tin alitheia!
Kai na skeftete kanenas pws de tha tin mathoun pote!
-Den mporoun na tin katalavoun...

Ntostogiefski - To Oneiro Enos Geloiou

[Dr. Death]

Εμεις, ομως, πρεπει να θεσουμε το προβλημα της αλλοτριωτικης χρησης της πορνογραφιας.Αυτο ειναι τοσο σημαντικο που νομιζω οτι βαζει σε δευτερο πλανο την, συμφωνα με ορισμενους επαναστατικη χρηση της.Μπορει σε μερικες περιπτωσεις η πορνογραφια να οδηγει στη διαλυση των ταμπου, αλλα συνηθως τα ισχυροποιει.Αποτελει μια στιγμη της καταναλωτικης ναρκωσης που πειθει το μεσο ανθρωπο οτι υπαρχει τεραστιο χασμα αναμεσα στις καμπυλες της Laura Antonelli και τις καμπυλες της φτωχης δαχτυλογραφου που αυτος παντρευτηκε ελλειψει καλυτερης.Ειν'αληθεια οτι σε ορισμενες περιπτωσεις το δημοσια προτεινομενο ερωτικο μοντελο προτρεπει το μεσο ανθρωπο να δημιουργησει παρηγορητικες ταυτισεις και να αγαπησει το κακοσχημο κοριτσι του γιατι εχει κατι που θυμιζει Σοφια Λορεν.Αλλα απ αυτους που καταφερνουνε να αγαπησουνε το φιατακι τους σαν να ητανε τζαγκουαρ,κολλωντας εστω το σημα της στη μασκα και το τιμονι,ειναι περισσοτεροι εκεινοι που καταφευγουνε στην παθητικοτητα δηλωνοντας το αφθαστο της τζαγκουαρ.Τη θαυμαζουνε ,την ονειρευονται μισωντας το 500αρι τους που συμβολιζει τα ορια της κοινωνικης τους καταστασης ,καθορισμενα για παντα απο ...τη φυση και την θεια προνοια.


Umberto Eco
H σημειολογια στην καθημερινη μας ζωη.

[Elisabetha]

Ta proswpa itan panta ta idia. Girizan kai ksanagirizan mesa apo diaforetikes siwpes k sximata sti zwi mou, alla itan ta idia. H idia aisthisi, o idios ponos. Gi'auto ta misw, ta agapw kai ta steroume me tin idia entasi apo ton prwto kairo tis gnwrimias mas.
Anakiklwnw tis morfes tous, tous ixous tous kai to gelio tous edw kai polla xronia. Ki oso gia ton erwta - mi gelasete - eixa apo katavolis mou ekeino ton epodino titlo "paidi tou erwta". Auti itan i katastrofiki mou karamela pou twra psaxnw tin anamnisi tis geusis tis ston kiklothimiko mou ouranisko.
Ta proswpa, omws, paremeinan ta idia. Ksanagirnw stis skies tous ki anagnwrizw ton wraio tromo pou mou xarisan kapote. Ki oso perna o kairos, toso pisteuw oti imoun, telika, tagmenos na ginw o Euagelistis twn adinamiwn tous, otan tha eksistorousa to airetiko mou Euagelio.
Wstoso, an einai kati pou den ksexasa, auto einai to roz. To xrwma pou afinoun oi oules pisw tous osa xronia ki an perasoun, oso ki an paraplanoun to derma ta kalokairia ki oi aprosdokita anoiksiatikes meres tou xeimwna.
Kai ap'to roz th' arxisw... oti arxisw.

Giannis Ksanthoulis - To roz pou den ksexasa

[Atheist]

I'm in love with the dead. I sing for them at night, when everyone's too busy dreaming of their lives, and none is left to remember those who now belong to oblivion. I stare so hard upon the faded pictures on their graves that I could swear they almost curve their eyebrows in an indifferent thanking. I run my fingers on the inscriptions, brushing the dust from out the letters that are so lovingly engraved upon the marble, so shallow, so for ever...
I play with the dirt around their bed of blessed permanence, sitting as far aside as possible, as if I wish to be no trouble when they will seek to rise again. I talk to them, hours and hours, from dawn 'till dusk and back again until the rooster warns me of my own exhaust. Few where the times when tiredness forbid me to feel shy for sharing their deathbed for a night, waking side to side with a tiny piece of death, waking with a piece of absolution and remoteness in me. With tenderness I kiss their lips on every ceremony I attend, as if I want to steal the taste that death's embrace has left upon them.
And I could swear, so fiercely I could swear that death still flickers on their ashen lips of calmness...
I'm so in love with all that's dead. Packs and packs of withered roses I rained upon the marble caps that held eternity inside the bitter earth I walked. White roses that were dead, flowers to flowers, death to the dead, paleness to their faded, to their beautiful, to their eternal eyes...
I have hugged so tight the corpses in the night, when the crude strolling of the living ignoramus stalked the moments of my, nay, of our peace... How lovingly would I shed my tears upon the rotting skin that only now and finally declares how vain it was, how dearly I had kissed and kissed their pale white lids that saved their eyes and heart and soul from a world that crushes 'neath its sorrow...
I have caressed their hair that snow was jealous of its pallor, I have drowned my fingers into it and with my eyes as closed as my respect to death demanded, I lied... Hours and hours under the blind moon, under the wind that was not cold enough to freeze the love I poured out with each breath, I lied... Whispering words of love to my dead sibling from the other side, my dead lover, my dead self... Waiting in patience for the silence of the ebon world between my rude and mandatory breaths... I lied.

[a-void_me]

Τι να πω? Και γιατί να ξαναμιλήσω? Δεν θα μιλήσω πιά ποτέ, θα ράψω το στόμα μου με χρυσές κλωστές και χρυσή βελόνα.
Η γλώσσα μου κόλλησε στο λαρύγγι μου, σιγά-σιγά την καταπίνω.
Και η ψυχή μου έχει αλλάξει θέση, και δεν την βρίσκω πιά.
Αδιαφορώ.

Μαργαρίτα Καραπάνου "Rien ne va plus"

[Atheist]

«Η ζωή είναι μια πηγή χαράς, εκεί όμως που πίνει και το σκυλολόι όλα τα πηγάδια είναι δηλητηριασμένα.
Μου αρέσει καθετί καθαρό, αλλά δεν αντέχω να βλέπω τα στόματα με τα δόντια που τρίζουν και την δίψα των ακάθαρτων.
Έριξαν τα μάτια τους βαθιά στα πηγάδια: τώρα ανεβαίνει ως εμένα το αντιπαθητικό τους χαμόγελο.
Έχουν δηλητηριάσει το άγιο νερό με την ακολασία τους: και καθώς ονόμασαν χαρά τα βρώμικα όνειρά τους, δηλητηρίασαν ακόμη και τις λέξεις.
Η φλόγα γίνεται απρόθυμη όταν πλησιάζουν τις υγρές καρδιές τους στη φωτιά, το ίδιο και το πνεύμα κοχλάζει και καπνίζει εκεί όπου το σκυλολόι πλησιάζει τη φωτιά.
Γλυκερός και παραώριμος γίνεται στα χέρια τους ο καρπός: το βλέμμα τους ρίχνει τα φύλλα των καρποφόρων δέντρων και μαδάει τις κορυφές τους.
Και μερικοί, που αποστράφηκαν την ζωή, αποστράφηκαν μόνο το σκυλολόι: δεν ήθελαν να μοιραστούν τα πηγάδια και την φλόγα και τους καρπούς με το σκυλολόι.
Και μερικοί που ήρθαν σαν καταστροφείς και σαν θύελλα από χαλάζι πάνω σε όλα τα καρπερά χωράφια, δεν ήθελαν παρά να χώσουν το πόδι τους μέσα στο στόμα του σκυλολογιού και να του στουπώσουν το λαρύγγι.
Και η μπουκιά που με ζόρισε περισσότερο στο να την καταπιώ ήταν το να μάθω ότι η ίδια η ζωή έχει ανάγκη από εχθρότητα και θάνατο και σταυρούς μαρτυρίων:
Αλλά μια μέρα ρώτησα και σχεδόν πνίγηκα από την ερώτησή μου: Πώς; Η ζωή έχει ανάγκη ακόμη και το σκυλολόι;
Χρειάζονται τα δηλητηριασμένα πηγάδια και οι δύσοσμες φωτιές και τα λερωμένα όνειρα και τα σκουλήκια στο ψωμί της ζωής;
Όχι το μίσος μου, αλλά η αηδία μου καταβρόχθισε την ζωή μου! Αχ, πολλές φορές κουράστηκα από το πνεύμα όταν έβρισκα ακόμη και το σκυλολόι πνευματώδες!
Και γύρισα την πλάτη στους κυριαρχούντες, όταν είδα τι ονομάζουν σήμερα κυριαρχία: το να εμπορεύεσαι και να παζαρεύεις την δύναμη – με το σκυλολόι!
Κατοίκησα ανάμεσα σε ξενόγλωσσους λαούς, με κλειστά αυτιά: για να μου μείνει ξένη η γλώσσα της εμπορίας και του παζαρέματος της δύναμης.
Και με βουλωμένη την μύτη πέρασα με κακή διάθεση μέσα από όλα τα χθεσινά και τα σημερινά: αληθινά όλα τα σημερινά και τα χθεσινά μυρίζουν με την άσχημη μυρωδιά του σκυλολογιού που γράφει!
Όμοιος με σακάτη, που έγινε κουφός και τυφλός και βουβός: έτσι έζησα εγώ για πολύ καιρό, για να μην ζήσω με το σκυλολόι της δύναμης και του γραψίματος και της ηδονής.
Με πολύ κόπο ανέβηκε το πνεύμα μου σκάλες, και με πολλή προσοχή, ελεημοσύνες της ηδονής ήταν η ανακούφισή του, και η ζωή γλιστρούσε μπροστά από τον τυφλό ακολουθώντας τον ρυθμό του μπαστουνιού του.
Τι μου συνέβη λοιπόν; Πως λυτρώθηκα από την αηδία; Ποιος ξανάνιωσε το μάτι μου;
Πώς πέταξα στα ύψη όπου κανένα σκυλολόι δεν κάθεται πια κοντά στην πηγή; Η ίδια η αηδία μου έδωσε φτερά και δυνάμεις που με πάνε κοντά στις πηγές; Αληθινά στα πιο μεγάλα ύψη έπρεπε να πετάξω για να ξαναβρώ την πηγή της χαράς!
Ώ την βρήκα αδελφοί μου! Εδώ, στα πιο μεγάλα ύψη, κυλά για μένα η πηγή της χαράς! Και υπάρχει μια ζωή όπου μπορεί κανείς να πιει δίχως το σκυλολόι!
Σχεδόν πάρα πολύ ορμητικά κυλάς για μένα, πηγή της χαράς! Συχνά αδειάζεις την κούπα, ενώ θέλεις να την γεμίσεις!
Κι έχω πολύ ακόμη να μάθω να σε πλησιάζω με περισσότερη ταπεινότητα: πάρα πολύ ορμητικά κυλάει η καρδιά μου προς εσένα:
Η καρδιά μου, μέσα στην οποία φλέγεται το καλοκαίρι μου: πόσο λαχταρά τη δροσιά σου η καλοκαιρινή καρδιά μου!
Πέρασε η διστακτική θλίψη της άνοιξης μου! Πέρασε η κακία των χιονονιφάδων μου τον Ιούνιο! Καλοκαίρι έγινα ολόκληρος και καλοκαιρινό μεσημέρι!
Ένα καλοκαίρι στα πιο ψηλά ύψη με κρύες πηγές και μακάρια σιγαλιά: ω, ελάτε, φίλοι μου, για να γίνει ακόμα πιο μακάρια η σιγαλιά!
Γιατί αυτό είναι το ύψος μας και η πατρίδα μας: πολύ ψηλά κατοικούμε εμείς και σε μέρος απρόσιτο για τους ακάθαρτους και την δίψα τους.
Ρίξτε τώρα την καθαρή ματιά σας στην πηγή της χαράς μου φίλοι μου! Πως θα ήταν δυνατόν να θολώσει από αυτό; Αντίθετα, οφείλει να μας στείλει πίσω το χαμόγελο της καθαρότητάς της.
Στο δέντρο που λέγεται μέλλον χτίζουμε την φωλιά μας, αετοί θα μας φέρνουν, σε εμάς τους ερημίτες, τροφή με τα ράμφη τους!
Αληθινά, όχι τροφή από εκείνη που θα μπορούσαν να φάνε μαζί μας οι ακάθαρτοι! Φωτιά θα νόμιζαν πως τρώνε και θα ζεματούσαν τα στόματά τους!
Αληθινά, δεν έχουμε εδώ έτοιμες κατοικίες για τους ακάθαρτους! Σπήλαιο από πάγο θα ήταν για τα σώματά και τα πνεύματά τους η ευτυχία μας!
Και σαν δυνατοί άνεμοι θέλουμε να ζούμε από πάνω τους, γείτονες των αετών, γείτονες του χιονιού, γείτονες του ήλιου: έτσι ζουν οι δυνατοί άνεμοι.
Και όμοιος με άνεμο θέλω μια μέρα να φυσήξω ανάμεσά τους και με το πνεύμα μου να πάρω την ανάσα από το πνεύμα τους: αυτό θέλει το μέλλον μου.
Αληθινά, ο Ζαρατούστρα είναι ένας ισχυρός άνεμος για τα χαμηλώματα, και συμβουλεύει τους εχθρούς του και καθετί που φτύνει και ξερνά: “προσέξτε μη φτύσετε κόντρα στον άνεμο!”»

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Καλές γιορτές γαμημένα δίποδα.

[Atheist]

I know the power of words, I know the toxin of words.
They're not the kind applauded by the boxes.
From words like these coffins burst from the earth
and on their own four oaken legs stride forth.
It happens they reject you, unpublished, unprinted.
But saddle-girths tightening words gallop ahead.
See how the centuries ring and trains crawl
to lick poetry's calloused hands.
I know the power of words. Seeming trifles that fall
like petals beneath the heel-taps of dance.
But man with his soul, his lips, his bones.

[a-void_me]

ax ayth h nea genia, padou vazei to xeraki ths :P

[Atheist]

Ήξερα ότι θα είναι γρήγορη η αντίδραση, αλλά του γάμησες τα πόμολα και εσύ ;p

[a-void_me]

περίεργο, το ίδιο θα παρατηρούσα και για την δική σου απάντηση ;p

[MeLinDa]

allagh rhmatos giati kati dn denei swsta

[a-void_me]

se mena phgaine ayto? :oops:

[MeLinDa]

opoios exei th myga na th ferei pisw...

[Solo Carriera]

[MeLinDa]

Απεχθάνομαι να ακολουθώ,απεχθάνομαι να ηγούμαι.
Να υπακούω;Όχι!Και να κυβερνώ;Όχι!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του δεν προκαλεί φόβο σε κανέναν.
Και μόνο όποιος προκαλεί φόβο μπορεί να οδηγήσει άλλους!
Απεχθάνομαι ακόμη και να οδηγώ τον εαυτό μου...
Μ'αρέσει,σαν τα ζώα του δάσους και της θάλασσας,να χάνομαι για αρκετή ώρα,να κάθομαι οκλαδόν σε κάποιο γοητευτικό λαβύρινθο,να καλώ τέλος τον εαυτό μου από μακριά,να τον πλανεύω να έρθει πάλι κοντά μου...

[Elisabetha]

[ Κάθομαι εδώ και περιμένω... ] [Τάκης Καρβέλης]

Κάθομαι εδώ και περιμένω τι περιμένω δεν ξέρω.
Το μόνο που ξέρω είναι πως ένα ακόμη γλυκό απόγευμα σουρώνει μες στο σούρουπο.
Τα ξύλα τρίζουν κι η φωτιά με τα τραυλίσματα της
συνεχίζει τι συνεχίζει. Ώρα να ξαναμπώ στην παιδική μου σήραγγα
ενώ ένα φέγγος μεσημεριάτικου μαϊστρου θροϊζει στα μαλλιά.
Ώρα ν' ακούσω τη φωνή της θείας Όλγας <<τραγούδα ρε Τάκη, τραγούδα>>.
Θεία Όλγα πώς να τραγουδήσω που όλοι κοιμούνται και τα παράθυρα κλειστά, διπλομανταλωμένα.
Άνθρωποι μιλούν κι άνθρωποι δεν φαίνονται.
Γέλια παντού, φωνές, πατήματα κι όμως τριγύρω σου μια ακατάλυτη σιωπή, σαν όταν πέφτει πυκνό χιόνι.

[a-void_me]

Πέρα απ’ όλα αυτά, η επιθυμία να μείνεις μόνος.
Όσο κι αν ο ουρανός σκοτεινιάζει από προσκλητήρια.
Όσο κι αν ακολουθούμε τις έντυπες οδηγίες για sex.
Όσο κι αν η οικογένεια φωτογραφίζεται κάτω απ’ την σημαία.
Πέρα απ’ όλα αυτά, η επιθυμία να μείνεις μόνος.
Πίσω απ’ όλα αυτά, τρέχει ο πόθος της λήθης.
Παρά τις απατηλές εντάσεις του ημερολογίου.
Την ασφάλεια της ζωής.
Την ιεροτελεστία της γονιμότητας.
Τη βλαβερή αποστροφή του βλέμματος απ’ το θάνατο.
Πίσω απ’ όλα αυτά τρέχει ο πόθος της λήθης.

P.Larkin "Επιθυμίες"

[ismosax]

Μια συμφωνική ορχήστρα.
Πιάνει βροχή.
Παίζουν μιαν εισαγωγή του Βάγκνερ.
Ο κόσμος παρατά τα καθίσματα κάτω απ΄τα δέντρα
και τρέχει στο υπόστεγο.
Οι γυναίκες τσιρίζουν, οι άντρες κρατούν την ψυχραιμία τους,
τα μουσκεμένα τσιγάρα πετιούνται.
Ο Βάγκνερ συνεχίζεται κι όλοι είναι κάτω απ' το υπόστεγο.
Ακόμη και τα πουλιά αφήνουν τα δέντρα.
κι έρχονται από κάτω.
Ακολουθεί η Ουγγρική Ραψωδία Νο 2 του Λιστ
και βρέχει ακόμη.
Μα, κοιτάξτε!
Ένας άντρας κάθεται μονάχος στη βροχή
ακούγοντας προσεκτικά.
Το κοινό τον προσέχει. Γυρίζουν και κοιτάνε.
Η ορχήστρα κοιτάζει τη δουλειά της.
Ο άντρας κάθεται μέσα στη νύχτα, στη βροχή,
ακούγοντας προσεκτικά.
Κάτι δεν πάει καλά μ'αυτόν!
Έτσι δεν είναι;
Ήρθε για ν'ακούσει μουσική.

Τσαρλσ Μπουκόφσκι - Βροχή

[carheart]

Θα ήθελα αν μπορούσα να έκανα quote όλο το "Ένα άσχημο ταξίδι" του εν λόγω.

[Atheist]

Γαμήσου τσιμπουκλού.

[ismosax]

Θα ήθελα αν μπορούσα να έκανα quote όλο το "Ένα άσχημο ταξίδι" του εν λόγω.

Ετούτο είναι ποίημα, διήγημα ή βιβλίο? εκδόσεις? :D

[a-void_me]

Είναι διήγημα απο το "Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας". Το δικό μου είναι εκδόσεις Οδυσσέας.

[Elisabetha]

Καρυωτάκης Κώστας - Ιστορία(Απόσπασμα)

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
Στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,
Μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.
Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
Χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

[Elisabetha]

Ξυπνάς. Ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι έχεις μόλις γεννηθεί. Ξεκινάς τη ζωή σου, ένα άγραφο τετράδιο που περιμένει να γεμίσει με τις εμπειρίες, τα συναισθήματα, τις γνώσεις, τις αναμνήσεις σου. Και αρχίζεις να μεγαλώνεις και κάθε μέρα προσθέτεις και κάτι καινούργιο στο όμορφο σου βιβλιαράκι, αρχίζεις να γεμίζεις τις λευκές του σελίδες με την όψη της μαμάς, τη γεύση του γάλακτος, το πώς να κλαις για να σε πάρουν αγκαλιά, το πώς να περπατάς, να μιλάς, να βρίσκεις το δρόμο για το σχολείο, να παρατηρείς κρυφά τη μικρή σου αγαπημένη, να απομνημονεύεις αλγεβρικές παραστάσεις, με το πώς να ζεις. Και όλα κυλούν όμορφα, τα χρόνια περνούν όμως κάποτε έρχεται εκείνη η ημέρα. Η ημέρα που διαπιστώνεις ότι οι τελευταίες σελίδες στο βιβλίο σου είναι ακριβώς ίδιες με τις προηγούμενες, και αυτές με τις αμέσως προηγούμενες και αυτές με τη σειρά τους με τις πιο παλιές. Διαπιστώνεις ότι η ζωή σου είναι μια επαναλαμβανόμενη εμπειρία, μια καθημερινή συνήθεια. Κάθε μέρα ξυπνάς και κάνεις μηχανικά τα ίδια πράγματα, βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους, σκέφτεσαι τα ίδια ακριβώς πράγματα. Και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι όλος ο κόσμος γύρω σου κινείτε και αλλάζει, αλλά εσύ μένεις εκεί, σταθερός, ακίνητος να παρακολουθείς τις αλλαγές σαν ένας απλός θεατής που παρατηρεί την ίδια του τη ζωή μέσα από μια ταινία. Προσπαθείς να θυμηθείς τις εποχές που ανέπτυσσες θεωρίες από οτιδήποτε διάβαζες, που περνούσες ώρες μελετώντας στην προσπάθεια να βρεις απαντήσεις στα ερωτήματα σου, τότε που είχες ερωτήματα. Προσπαθούσες να θυμηθείς πως ένιωθες, πως ένιωθες τον έρωτα, πως ένιωθες την απέχθεια, το μίσος, την αγάπη, το θυμό, το πάθος, πως ένιωθες τη ζωή. Άλλα όλα είναι θαμμένα τόσο βαθιά που δεν θα μπορούσες ποτέ να τα ξεθάψεις, δεν θα μπορούσες ποτέ να γυρίσεις πίσω, να ζήσεις τις εποχές που βιαζόσουν να μεγαλώσεις, να χαρείς την γλυκιά αγκαλιά της οικογένειας σου, να σκεφτείς μόνο τον άνεμο στο πρόσωπο σου καθώς λικνίζεσαι πάνω στην κούνια, δεν θα μπορούσες ποτέ ξανά να νιώσεις πραγματικά ξέγνοιαστος και ευτυχισμένος. Και καταλαβαίνεις ότι έγινες αυτό που κάποτε έλεγες ότι μισείς περισσότερο, ένας απλός θεατής, μια μίζερη και δυστυχισμένη κινούμενη μάζα. Και θες να το αλλάξεις, αλλά ξαφνικά όλα είναι τόσο δύσκολα και οι επιλογές τόσο περιορισμένες.. Και αποφασίζεις?
Και αποφασίζεις ότι χάθηκες και τα πουλιά έφαγαν τα ψίχουλα που είχες αφήσει για να βρεις το δρόμο σου και δεν μπορείς πλέον να επιστρέψεις. Και περιμένεις, και πονάς παρακαλώντας να έρθει εκείνη η μέρα που θα μπορέσεις να είσαι πάλι ελεύθερος, η μέρα που θα φύγεις και έστω για μια μονάχα στιγμή θα καταφέρεις να πετάξεις μακριά, ελεύθερος και ευτυχισμένος. Μα μια μέρα, μια ώρα, έστω ένα λεπτό πριν το τέλος παρακαλείς να είχες αλλάξει κάτι, να μπορούσες να πάρεις μια προθεσμία γιατί ήταν τόσο όμορφα εδώ, και ίσως θα μπορούσες να τα καταφέρεις και εσύ σαν τόσους άλλους και όλα θα ήταν τόσο καλά?.
Και αποφασίζεις ότι πρέπει να αλλάξεις. Ψάχνεις συναισθήματα μέσω εικόνων, μουσικών, ανθρώπων, ψάχνεις τη χαρά που είχες χάσει προ καιρού. Κάθε πρωί ξυπνάς και λες στον εαυτό σου ότι σε περιμένει μια ακόμα γεμάτη, όμορφη μέρα. Και χαμογελάς. Χαμογελάς δίνοντας λεφτά σε κάποιον ζητιάνο στο δρόμο, χαμογελάς παρατηρώντας βλέμματα όσων σε κοιτάνε, χαμογελάς με ένα ζευγάρι που περπατά αγκαλιά. Και κάθε βράδυ που ξαπλώνεις χαμογελάς για να διώξεις τον πόνο. Και όταν φτάνει η ώρα φοβάσαι ότι κανείς δεν εκτίμησε καθένα από τα χαμόγελα σου και γελάς όσο πιο δυνατά μπορείς στην τελευταία προσπάθεια να ειρωνευτείς τον εαυτό σου για να μην τον λυπηθείς, τουλάχιστον όχι αυτή την τελευταία στιγμή?

[metamelia2]

Πάνω στο ανάχωμα, πολύ κοντά στο λεωφορείο, κουκουλωμένες σιλουέτες στέκονταν ακίνητες. Κάτω απ'την κουκούλα της κελεμπίας και πίσω από ένα τείχος από φουλάρια, έβλεπες μόνο τα μάτια τους. Βουβοί, φερμένοι ένας Θεός ξέρει από που, κοίταζαν τους ταξιδιώτες. "Βοσκοί" είπε ο Μαρσέλ.

Albert Camus - Η Μοιχαλίδα
Γιά κάποιον ανεξήγητο λόγο μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο σημείο.

[metamelia2]

Αρχιμάστοροι και εργάτες, άξεστοι χωριάτες όλοι τους.
Ένα χέρι με πέννα αξίζει όσο κι ένα χέρι με αλέτρι.
Τι εποχή χεριών!
Δε δύναμαι να ξεχωρίσω το χέρι μου.
Arthur Rimbaud - Mauvais Sang

[Atheist]

Εντάξει τώρα. :pink:

[metamelia2]

http://i39.photobucket.com/albums/e166/kalki666/pink.jpg

[Milton]

Πάνω στο ανάχωμα, πολύ κοντά στο λεωφορείο, κουκουλωμένες σιλουέτες στέκονταν ακίνητες. Κάτω απ'την κουκούλα της κελεμπίας και πίσω από ένα τείχος από φουλάρια, έβλεπες μόνο τα μάτια τους. Βουβοί, φερμένοι ένας Θεός ξέρει από που, κοίταζαν τους ταξιδιώτες. "Βοσκοί" είπε ο Μαρσέλ.

Albert Camus - Η Μοιχαλίδα
Γιά κάποιον ανεξήγητο λόγο μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο σημείο.

mas exei faei tin zwh autos o Camus (parea me ton Kafka) alla einai ethismos, kai anamfivolo talento.

[Solo Carriera]

Please master can I touch your cheeck
please master can I kneel at your feet
please master can I loosen your blue pants
please master can I gaze at your golden haired belly
please master can I have your thighs bare to my eyes
please master can I take off my clothes below your chair
please master can I can I kiss your ankles and soul
please master can I touch lips to your hard muscle hairless thigh
please master can I lay my ear pressed to your stomach
please master can I wrap my arms around your white ass
please master can I lick your groin gurled with blond soft fur
please master can I touch my tongue to your rosy asshole
please master may I pass my face to your balls,
please master order me down on the floor,
please master tell me to lick your thick shaft
please master put your rough hands on my bald hairy skull
please master press my mouth to your prick-heart
please master press my face into your belly, pull me slowly strong thumbed
till your dumb hardness fills my throat to the base
till I swallow and taste your delicate flesh-hot prick barrel veined Please
Mater push my shoulders away and stare in my eyes, & make me bend over
the table
please master grab my thighs and lift my ass to your waist
please master your hand's rough stroke on my neck your palm down to my
backside
please master push me, my feet on chairs, till my hole feels the breath of
your spit and your thumb stroke
please master make my say Please Master Fuck me now Please
Master grease my balls and hairmouth with sweet vaselines
please master stroke your shaft with white creams
please master touch your cock head to my wrinkled self-hole
please master push it in gently, your elbows enwrapped round my breast
your arms passing down to my belly, my penis you touch w/ your fingers
please master shove it in me a little, a little, a little,
please master sink your droor thing down my behind
& please master make me wiggle my rear to eat up the prick trunk
till my asshalfs cuddle your thighs, my back bent over,
till I'm alone sticking out, your sword stuck throbbing in me
please master pull out and slowly roll onto the bottom
please master lunge it again, and withdraw the tip
please please master fuck me again with your self, please fuck me Please
Master drive down till it hurts me the softness the
Softness please master make love to my ass, give body to center, & fuck me
for good like a girl,
tenderly clasp me please master I take me to thee,
& drive in my belly your selfsame sweet heat-rood
you fingered in solitude Denver or Brooklyn or fucked in a maiden in Paris
carlots
please master drive me thy vehicle, body of love drops, sweat fuck
body of tenderness, Give me your dogh fuck faster
please master make me go moan on the table
Go moan O please master do fuck me like that
in your rhythm thrill-plunge & pull-back-bounce & push down
till I loosen my asshole a dog on the table yelping with terror delight to be
loved
Please master call me a dog, an ass beast, a wet asshole,
& fuck me more violent, my eyes hid with your palms round my skull
& plunge down in a brutal hard lash thru soft drip-fish
& throb thru five seconds to spurt out your semen heat
over & over, bamming it in while I cry out your name I do love you
please Master.

allen ginsberg - please master

[freezing_moon]

looking at you makes me sad
so painful
what pity
i guess only the copper leaves are left for us in September
other lips have taken your warmth
and little cold rain is drizzling from your soul
well, it doesn't scare me
i've found a different joy
and there is nothing left but the yellow rot and dumpness
i haven't exactly preserved myself either
for quiet life and smiles..
walked too few roads
made too many mistakes..
funny life, funny mismatch
has always been.. and will be
and the garden looks like a cemetery
covered with the white bones of treetranks
we'll die like the flowers
and dissapear like the guests of the garden
since there are no flowers in the winter
why be sad about them?

- Γιεσένιν

In the late 1925 Esenin spent some time in a hospital for a nervous breakdown. He had left his wife and went to Leningrad, where he hanged himself in the Hotel d'Angleterre, on December 28, 1925. Before his death, Esenin slashed his wrists and wrote with his own blood his farewell in 'Do svidan'ia, drug moi, do svidan'ia': "In this life it is not new to die, / but neither it is new to be alive." Esenin used blood because the ink bottle in the room was dry.

You have passed, as they say, into worlds elsewhere.
Emptiness...
Fly, cutting your way into starry dubiety.
No advances, no pubs for you there.
Sobriety.
No, Yessenin, this is not deridingly,-
in my throat not laughter but sorrow racks.
I see - your cut-open hand maddeningly,
swings your own bones like a sack.
Stop it, chuck it! Isn't it really absurd?
Allowing cheeks to flush with deathly hue?
You who could do such things with words,
that no one else on earth could do.
Why, for what? Perplexity appalls.
Critics mutter: "The main fault we find
there was hardly any working-class contact at all,
as a result of too much beer and wine."
[...]
The ranks of rubbish meanwhile haven't grown much thinner.
There's so much to do - just to catch up with things yet.
Life must be changed to begin with.
And having changed it - then one can sing it.
These days are difficult for the pen.
But tell me, you crooks and cripples wheezy,
which great ones ever choose- where and when?
a path already trodden smooth and easy?
The word - in the C-in-C of human powers.
Forward march! That time may whistle by as rockets flare.
So the wind shall carry to the past of ours
only the ruffling of our hair.
Our planet is poorly equipped for delight.
One must snatch gladness from the days that are.
In this life
it's not difficult to die.
To make life
is more difficult by far.

- Μαγιακόφσκι, ποίημα για το Γιεσένιν


Following the suicide of poet Sergei Esenin on 27 December 1925, Mayakovsky set himself the task of neutralizing the effect of Esenin's sucide note-poem and of making Esenin's end seem uninspiring. He wanted to put forward another kind of beauty in place of the easy beauty of death. Esenin had concluded his suicide poem with the lines: "In this life, dying is nothing new. But living, of course, isn't any newer." In response, Mayakovsky ended his poem Sergeiu Eseninu ("To Sergei Esenin") with this variation:

In this life, to die is not so difficult,
to make life is considerably more difficult.

Mayakovsky shot and killed himself in his Moscow office. He left a suicide note, dated 12 April, which read:

To Everyone
The fact that I die is no one's fault and, please, don't gossip. The deceased especially hated that.
Mama, sisters and comrades, forgive me--it's not the best way (I don't recommend it to others), but I have no other exit.
Lilia-love me.
My Comrade Government, my family is Lilia Brik, my mother, my sisters, and Veronica Vitoldovna Polonskaya.
If you can arrage a tolerable life for them-thanks.
Give my poems in progress to the Brik family, they will take care of them.
As they say,
"the incident is closed."
The love boat
wrecked by daily life.
I'm all even with life
and nothing would be gained by listing
mutual hurts,
troubles,
and insults.
Good luck to those who remain
Vladimir Mayakovsky.
P.S. Comrades, don't think me weak.
4/12/30
Seriously-There's nothing left to be done

[Veinsaw]

I'm all even with life
and nothing would be gained by listing
mutual hurts,
troubles,
and insults.

.-

Μπράβο φρήζην, μας την έφτιαξες τη μέρα!

[tamagothi]

ΠΡΩΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

ερώτησα
κάποτες γιατί
τάχατες
η τραγική
και σεμνή παρθένα
που λέγονταν Πουλχερία
την παραμονή τού
γάμου της
σφουγγάρισε προσεκτικά όλο
το σπίτι
και την επομένη
απέθανε;

μια
που καθάρισε και νοικοκύρεψε
τα πάντα
γιατί δε χάρηκε
κι αυτή
τις μακρυές λευκές νταντέλλες
τους λευκούς πολύπλοκους φαρμπαλάδες
και τα πολύχρωμα
μεγάλα
φτερά
του γάμου;

γιατί
εναπόθεσε έτσι σιωπηλα
χάμω στα
σανίδια
τη μεγάλη κίτρινη πεταλούδα
και τα χάρτινα λουλούδια
που ήτανε μέσα
στο κεφάλι της;
το μπαλσαμωμένο
πουλί
που ήτανε μέσα στο κλουβί
του θώρακά της;

γιατί;

διότι

- είπε ίσως ο πατέρας μου -

διότι
πρέπει να έχη
ο στρατιώτης το τσιγάρο του
το μικρό παιδί
την κούνια του
κι ο ποιητής
τα μανιτάρια του

διότι πρέπει
να έχη
ο στραδιώτης την
πλεκτάνη του
το μικρό παιδί
τον τάφο του
ο ποιητής τη
ροκάνα
του

διότι πρέπει
να έχη
ο στραθιώτης
το σκεπάρνι του
το μικρό παιδί το
βλέμμα του
ο ποιητής
το
ροκάνι του




Όρθρου Βαθέος

εκείνο που σ' εμένα
συγκινούσε
- και συγκινεί πάντοτε -
τους
ανθρώπους
είναι
η καταπληκτική μου ομοιότης
με τον
Aβραάμ Λίνκολν

μάλιστα σαν κάποτες ανεγέρθηκε το μπρούντζινό μου άγαλμα
σε μίαν οποιαδήποτε πλατεία του Πειραιώς
εναπόθεσαν
στα πόδια μου
σιωπηλά
κάτι
που έμοιαζε
- δεν εδιάκρινα καλά πάν' απ' το βάθρον -
σαν λείψανο
σα χάλκινο
μαγκάλι
μ' αναμμένα κάρβουνα

περίμενα να νυχτώση καλά
κι' όταν επλησίασα
να δω
διεπίστωσα
- με τι χαρά -
ότι δεν είταν τίποτ' άλλο
παρά
τα μαύρα μάτια της γυναίκας π' αγαπώ
που
ελάμπανε
μέσ' στο
σκοτάδι

- Εγγονόπουλος

[cavity]

Είναι διήγημα απο το "Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας". Το δικό μου είναι εκδόσεις Οδυσσέας.


ξέρεις από μπάλα :wink:

[Atheist]

L'hiver, nous irons dans un petit wagon rose
Avec des coussins bleus.
Nous serons bien. Un nid de baisers fous repose
Dans chaque coin moelleux.

Tu fermeras l'œil, pour ne point voir, par la glace,
Grimacer les ombres des soirs,
Ces monstruosit

[Solo Carriera]

Αναμφισβήτητα, συλλογιζόμουν, στις κοινωνίες μας το σεξ αντιπροσωπεύει ούτε λίγο ούτε πολύ ένα δεύτερο σύστημα διαφοροποίησης, τουλάχιστον εξίσου αδυσώπητο. Τα αποτελέσματα αυτών των δύο συστημάτων είναι άλλωστε αυστηρά ισοδύναμα. Όμοια με τον άκρατο οικονομικό φιλελευθερισμό και για ανάλογες αιτίες, ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός παράγει φαινόμενα απόλυτης φτώχιας. Ορισμένοι κάνουν έρωτα κάθε μέρα• άλλοι πέντε-έξι φορές σ' όλη τους τη ζωή, ή και ποτέ. Κάποιοι κάνουν έρωτα με δεκάδες γυναίκες, άλλοι με καμία. Είναι αυτό που αποκαλείται "ο νόμος της αγοράς". Σ' ένα οικονομικό σύστημα όπου απαγορεύονται οι απολύσεις, καθένας καταφέρνει λίγο-πολύ να βρει μια θέση. Σ' ένα σεξουαλικό σύστημα όπου απαγορεύεται η μοιχεία, καθένας καταφέρνει λίγο-πολύ να βρει έναν σύντροφο για το κρεβάτι του. Στο απόλυτα φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα ορισμένοι συσσωρεύουν τεράστιες περιουσίες• άλλοι βυθίζονται στην ανεργία και στην αθλιότητα. Στο απόλυτα φιλελεύθερο σεξουαλικό σύστημα, ορισμένοι ζουν μια συναρπαστική ερωτική ζωή γεμάτη ποικιλία• άλλοι περιορίζονται στον αυνανισμό και στη μοναξιά. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι η επέκταση του πεδίου της πάλης, η επέκταση του σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Παρόμοια, ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός είναι η επέκταση του πεδίου της πάλης, η επέκταση του σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Στο οικονομικό επίπεδο, ο Ραφαέλ Τισεράν ανήκει στο στρατόπεδο των νικητών. Στο σεξουαλικό επίπεδο, σ' εκείνο των ηττημένων. Μερικοί κερδίζουν και στο δύο ταμπλό• κι άλλοι χάνουν και στα δύο. Οι επιχειρήσεις διεκδικούν κάποιους νέους, απόφοιτους πανεπιστημίων. Οι γυναίκες διεκδικούν κάποιους νέους άντρες. Οι άντρες διεκδικούν κάποιες νέες γυναίκες• η νευρικότητα και η ταραχή είναι έντονες.

-μισέλ ουελμπέκ, η επέκταση του πεδίου της πάλης.

[Veinsaw]

Έτσι ακριβώς!

[hunted by a Freak]

Μόνο η αφή σε βάθος
δημιουργεί.

Ό,τι άλλο, απλώς,
διεκδικεί τη πείνα του.

<< Όμως,τι γεύση έχει η αφή
στο σύμπαν αμεσότητας
των ζώων>>


Θέλω να μην ξέρω!

Ο Πλούτο γελάει στο δέρμα μου,
με το αρχαίο γέλιο
οστών
λευκών
δοντιών.


Αερόγλυπτα - Χρήστος και Θανάσης Τσάνακας.[/i]

[WrittenInWaters]

Today, I brutally greet you
with a grunt
or a kick.
Where are you hiding,
where have you fled with your wild box
full of hearts,
and your stream of gunpowder?
Where are you now;
in the ditch where all dreams are finally tossed,
or in the jungle's spidery web
where fatherless children dangle?

I miss you,
you know I do--
as myself
or the miracles that never happen--
you know I do?
I'd like to entice you with a joy I've never known,
an imprudent affair.

When will you come to me?
I'm anxious to play no games,
to confide to you: "my life"--
to let thunder humble us
to let oranges pale in your hand.
I want to search your depths
and find veils
and smoke,
that will vanish at last in flame.

I love you truly
but innocently
as the transparent enchantress of my thoughts,
but, truly, I don't love you,
though innocently
as the confused angel that I am.
I love you,
but I don't love you.
I gamble with these words
and the winner shall be the liar.
Love!. . .
(What am I saying? I'm mistaken,
because here, I wanted to write, I hate you.)
Why won't you come to me?

How is it possible
you let me pass by without requiting our fire?
How is it possible you're so distant, so paranoid
that you deny me?
You're reading the newspapers
passing through
death
and life.
You're with your problems
of groans and groin,
listless,
humiliated,
entertaining yourself with an aspiration to mourning.
Even though I'm melting you,
even though I insult you,
bring you a wilted hyacinth
approve your melancholy;
call forth the salt of heaven,
stitch you into being:
what?
When are you going to murder me with your spit,
hero?
When are you going to overwhelm me again beneath the rain?
When?
When are you going to call me your little bird,
your whore?
When are you going to profane me?
When?
Beware time that passes,
time,
time!
Not even your ghosts appear to me now,
and I no longer understand umbrellas?
Every day, I become more honest with myself,
magnificently noble. . .
If you delay,
if you hesitate and don't search for me,
you'll be blinded;
if you don't return now,
infidel, idiot, dummy, fool,
I'll count myself nothing.

Yesterday, I dreamt that while we were kissing,
a shooting star exploded
and neither of us gave up hope.

This love of ours
belongs to no one;
We found it lost,
stranded
in the street.
Between us we saved it, sheltered it.
Because of that, when we swallow each other
in the night,
I feel like a frightened mother left
alone.
It doesn't matter,
kiss me again and over again
to come to me.
Press yourself against my waist,
come to me again;
be my warm animal again,
move me, again.
I'll purify my leftover life,
the lives of condemned children.

We'll sleep like murderers
who've saved themselves
by bonding together in incomparable blossoming.
And in the morning when the rooster crows,
we will be nature, herself.
I'll appear like your child asleep in her cradle.

Come back to me, come back,
penetrate me with lightening,
Bend me to your will.
We'll turn the record player on forever.
Bring me that unfaithful nape of your neck,
the blow of your stone.
Show me I haven't died,
my love, and I promise you the apple.
-------------------
Carilda Oliver Labra- Eve's discourse

[Kingdom Gone]

"That ugly crumpled upper surface of yours, that cerebral cortex, is almost nonexistent in lower animals, but once you got the hang of evolutionary growth and a taste of the inflated cabstract thoughts you could make with that cortex, you enlarged it and enlarged it until it became eighty percent of your volume. Then you started cranking out rarefied ideas as fast as you could crank them, and issuing commands to helpless appendages like me, forcing us to act on those ideas, to give them form. Out of that came civilization. You willed it into being because, with your cortex so oversized and all, you lost your common ground with other animals, and especially with plants; lost contact, became alienated and ordered civilization built in compensation. And there was nothing the rest of us could do about it. You were holed up there in your solid bone fortress, a cerebrospinal moat around you, using up twenty percent of the body's oxygen supply and hogging a disproportionate share of nutrients, you greedy bastard; you had hold of the muscle motor switches and there was no way any of us could get at you and stop you from spoiling the delight of the world."

Tom Robbins - Even Cowgirls Get The Blues

[Atheist]

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.
Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά•
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.
Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τα' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.
Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.
Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
- Τα ρυμο&υλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.
Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.
Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.
Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.
Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει•
εσείς τσιγάρα <<Κάμελ>> να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.
Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
- μια γρι&ά σ' ένα πολύβοο καφενείο -
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.
Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.
Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;
Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, <<καπνός κι αθάλη>>,
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.
Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

[Ace]

"Stat rosa pristina nomine; nomina nuda tenemus."
(Yesterday's rose endures in its name; we hold empty names.)
Το τελος απ΄το ονομα του ροδου.
"For Bernard and Adso, this verse would express the impermanence of physical objects. For Eco, however, the "empty name" represents an indefinite semiotic sign. The rose of the title is a symbol so rich in meaning that it now means everything and nothing. It is empty space which readers can fill in with their own interpretation."

[sabbattack]

Terry Pratchett, apo to Reaper Man, seira Discworld. xtes gelasa toso dunata pou pnighka.


Mustrum Ridcully, Archchancellor of Unseen University, was a shameless autocondimentor. He had his own special cruet put in front of him at every meal. It consisted of salt, three types of pepper, four types of mustard, four types of vinegar, fifteen different kinds of chutney and his special favorite: Wow-Wow sauce, a mixture of mature scumble, pickled cucumbers, capers, mustard, mangoes, figs, grated wahooni, anchovy essence, asafetida and, significantly, sulphur and saltpetre for added potency. Ridcully inherited the formula from his uncle who, after half a pint of sauce on a big meal one evening, had a charcoal biscuit to settle his stomach, lit his pipe and disappeared in mysterious circumstances, although his shoes were found on the roof the following summer.

There was cold mutton for lunch. Mutton went well with Wow-Wow sauce; on the night of Ridcully senior's death, for example, it had gone at least three miles.
.../.../...
The entire cruet floated up in the air and started to spin slowly. Then it exploded.
The wizards, dripping vinegar and expensive spices, watched it owlishly.
"It was probably the sauce," the Dean ventured. "It was definitely going a bit critical last night."

Ntaks, ti na pw...

[Mostos]

Αναμφισβήτητα, συλλογιζόμουν, στις κοινωνίες μας το σεξ αντιπροσωπεύει ούτε λίγο ούτε πολύ ένα δεύτερο σύστημα διαφοροποίησης, τουλάχιστον εξίσου αδυσώπητο. Τα αποτελέσματα αυτών των δύο συστημάτων είναι άλλωστε αυστηρά ισοδύναμα. Όμοια με τον άκρατο οικονομικό φιλελευθερισμό και για ανάλογες αιτίες, ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός παράγει φαινόμενα απόλυτης φτώχιας. Ορισμένοι κάνουν έρωτα κάθε μέρα• άλλοι πέντε-έξι φορές σ' όλη τους τη ζωή, ή και ποτέ. Κάποιοι κάνουν έρωτα με δεκάδες γυναίκες, άλλοι με καμία. Είναι αυτό που αποκαλείται "ο νόμος της αγοράς". Σ' ένα οικονομικό σύστημα όπου απαγορεύονται οι απολύσεις, καθένας καταφέρνει λίγο-πολύ να βρει μια θέση. Σ' ένα σεξουαλικό σύστημα όπου απαγορεύεται η μοιχεία, καθένας καταφέρνει λίγο-πολύ να βρει έναν σύντροφο για το κρεβάτι του. Στο απόλυτα φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα ορισμένοι συσσωρεύουν τεράστιες περιουσίες• άλλοι βυθίζονται στην ανεργία και στην αθλιότητα. Στο απόλυτα φιλελεύθερο σεξουαλικό σύστημα, ορισμένοι ζουν μια συναρπαστική ερωτική ζωή γεμάτη ποικιλία• άλλοι περιορίζονται στον αυνανισμό και στη μοναξιά. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι η επέκταση του πεδίου της πάλης, η επέκταση του σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Παρόμοια, ο σεξουαλικός φιλελευθερισμός είναι η επέκταση του πεδίου της πάλης, η επέκταση του σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Στο οικονομικό επίπεδο, ο Ραφαέλ Τισεράν ανήκει στο στρατόπεδο των νικητών. Στο σεξουαλικό επίπεδο, σ' εκείνο των ηττημένων. Μερικοί κερδίζουν και στο δύο ταμπλό• κι άλλοι χάνουν και στα δύο. Οι επιχειρήσεις διεκδικούν κάποιους νέους, απόφοιτους πανεπιστημίων. Οι γυναίκες διεκδικούν κάποιους νέους άντρες. Οι άντρες διεκδικούν κάποιες νέες γυναίκες• η νευρικότητα και η ταραχή είναι έντονες.

-μισέλ ουελμπέκ, η επέκταση του πεδίου της πάλης.

Καταπληκτικό απόσμπασμα, καταπληκτικό βιβλίο.

[UmbilicalResidue]

"Stat rosa pristina nomine; nomina nuda tenemus."
(Yesterday's rose endures in its name; we hold empty names.)
Το τελος απ΄το ονομα του ροδου.
"For Bernard and Adso, this verse would express the impermanence of physical objects. For Eco, however, the "empty name" represents an indefinite semiotic sign. The rose of the title is a symbol so rich in meaning that it now means everything and nothing. It is empty space which readers can fill in with their own interpretation."

δε το διάβασες ε;

[UmbilicalResidue]

Φεύγοντας απο το σπίτι ο Κόστκα εξέφρασε την ευχή η γκαρσονιέρα του να μου φέρει "στ' αλή8εια κάτι όμορφο". "Ναί", του είπα, "με διευκολύνει να φέρω σε πέρας μια όμορφη καταστροφή". "Νομίζετε πως υπάρχουν και όμορφες καταστροφές;" ρώτησε ο Κόστκα και γω χαμογέλασα γιατι μ' αυτή του την ερώτηση (επιφανειακά ειρηνική αλλα επι8ετική κατα βά8ος) κατάλαβα πως παραμένει ο ίδιος όπως τον γώρισα εδω και δεκαπέντε χρόνια. Τον αγαπούσα και συνάμα μου ήταν λίγο για γέλια. Του είπα: "Ξέρω πως είστε ακούραστος εργάτης στο αιώνιο 8εικό έργο και δεν ακούτε με ευχαρίστηση για καταστροφές, όμως τι μπορώ να κάνω; Εγώ κτίστης του πλάστη δεν είμαι. Διαφορετικά αν εδώ οι κτίστες του 8εού κτίζαν κτίρια με πραγματικούς τοίχους ασφαλώς 8α μπορούσαν να ματαιώσουν την καταστροφή τους. Αλλά μου φαίνεται πως στη 8έση των τοίχων βλέπω μόνο χάρτινα σκηνικά. Και η καταστροφή των χάρτινων σκηνικών, μου φάινεται, είναι εντελώς δίκαιη πράξη".
Ήμασταν πάλι εκει όπου για τελευτάια φορά (ίσως πριν εννιά χρόνια) είχαμε χωρίσει. H λογομαχία μας αυτή τη στιγμή είχε χαρακτήρα αφηρημένο γιατι το πραγματικό περιεχόμενο του 8έματος μας το ξέραμε πολύ καλα και δεν ήταν ανάγκη να το επαναλαμβάνουμε, χρειαζόμασταν μόνο να επαναλάβουμε πως δεν αλλάξαμε, πως είμαστε και οι δυο συνέχεια το ίδιο ανόμοιοι (αν και πρέπει να ομολογήσω πως αυτή η ανομοιότητα μου άρεσε και συζητούσα με ενδιαφέρον μαζί του, ακριβώς πάντα γιατι κατάφερνα κοντά του να ξεκα8αρίσω ποιός είμαι στην πραγματικότητα και τι σκέπτομαι). Για να μη μ' αφήσει λοιπόν με αμφιβολίες μου είπε: "Αυτό που είπατε αντηχεί όμορφα. Αλλά πέστε μου: Αφου είστε τέτοιος σκεπτικιστής απο που παίρνετε αυτή τη βεβαιότητα και μπορείτε να διακρίνετε το χάρτινο σκηνικό απο τους τοίχους; Δεν αμφιβάλλατε ποτέ, πως οι αυταπάτες που τόσο χλευάζετε ειναι στην πραγματικότητα μόνο αυταπάτες; Κι αν απατάσ8ε; Τι γίνεται αν είναι αξίες και σείς είστε καταστροφέας αξιών; Κι αμέσως πρόστεσε: Η υποτιμημένη αξία και η καλυμμένη αυταπάτη είναι σαν δύο δίδυμες αδερφές. Μοιάζουν τόσο πολύ που είναι αρκετά εύκολο να τις μπερδέψει κανείς".

Το αστείο, Μίλαν Κούντερα. Ίσως ξεκομμένο να μην λέει πολλά αλλα σε συνάρτηση με το 8έμα νομίζω είναι πολύ ωραίο.

[the_kindly_one]

(Το αστείο: :worship: )


Όμως η αποστολή του [υιού του Θεού] είναι έντιμη, θα μας σώσει; Ας τον παρακολουθήσουμε για λίγο. Τι λέει; Τι κάνει; ποια η υψηλή αποστολή του; ποιο μυστήριο θα μας αποκαλύψει; ποιο δόγμα θα μας προτείνει; με ποιες πράξεις θα λάμψει επιτέλους το μεγαλείο του;
Βλέπω καταρχήν άσημα παιδικά χρόνια, μερικές αναμφίβολα πονηρές υπηρεσίες που προσφέρει ο κατεργαράκος στους ιερείς του Ναού της Ιερουσαλήμ· κατόπιν μια εξαφάνηση δεκαπέντε χρόνων κατά τη διάρκεια της οποίας ο απατεωνίσκος αυτοδηλητηριάζεται με όλες τις φαντασιώσεις της αιγυπτιακής σχολής -που τελικά τις μεταφέρει στην Ιουδαία. Πριν επιστρέψει καλά καλά αρχίζει το παραλήρημά του: λέει πως είναι γιος του Θεού, ίσος με τον πατέρα του· σ’ αυτή τη συμμαχία ενώνει κι ένα άλλο φάντασμα που το ονομάζει Άγιο Πνεύμα, κι αυτά τα τρία πρόσωπα, μας βεβαιώνει, δεν μπορεί παρά να κάνουν ένα! Όσο αυτό το γελοίο μυστήριο μας εκπλήττει, τόσο αυτός ο αλήτης λέει ότι αξίζει να το χάψουμε… ότι κινδυνεύουμε αν το αρνηθούμε. Μόνο και μόνο για να μας σώσει, ισχυρίζεται ο βλάκας, ενσαρκώθηκε, μολονότι Θεός, σε ανθρώπινο ον· και τα εκπληκτικά θαύματα που θα τον δούμε να κάνει σε λίγο θα πείσουν το σύμπαν ολόκληρο! Πράγματι, λένε, κατά τη διάρκεια ενός φαγοποτιού μ’ όλους τους παρόντες μεθυσμένους ο απατεώνας μεταμορφώνει το νερό σε κρασί· σε μια έρημο ταϊζει μερικούς ληστές με φαγητά που είχαν κρύψει προηγουμένως οι αφοσιωμένοι συνεταίροι του· ένας φιλαράκος του παριστάνει το νεκρό, ο απατεώνας μας του ξαναδίνει τη ζωή· πηγαίνει σ’ ένα βουνό κι εκεί, μπροστά σε δυο-τρεις φίλους του κάνει μια ψευτοταχυδακτυλουργία που θα έκανε και το χειρότερο σύγχρονο ζογκλέρ να κοκκινίσει από ντροπή.
Άλλωστε, καταδικάζοντας εν χορώ όλους όσους δεν τον παραδέχονται, το κάθαρμα υπόσχεται τους ουρανούς σ’ όποιο ψώνιο του δώσει αυτί. Δε γράφει τίποτα, γιατί είναι αγράμματος· μιλά ελάχιστα, γιατί είναι βλάκας· κάνει ελάχιστα πράγματα, γιατί είναι αδύναμος· τέλος, αφού εξαντλεί την υπομονή των αρχών με τα χωριστικά κηρύγματά του, αν και σπάνια, ο τσαρλατάνος καταφέρνει να τον σταυρώσουν αφού πρώτα βεβαιώσει τους αλήτες που τον ακολουθούν ότι, κάθε φορά που τον επικαλούνται, θα κατεβαίνει σε αυτούς για να τον φάνε. Τον βασανίζουν, το ανέχεται. Ο κύριος μπαμπάς, ο ύψιστος Θεός απ’ όπου τολμά να ισχυριστεί ότι κατάγεται, δεν τον βοηθά καθόλου, και ο ιδού, ο αγύρτης, να υφίσταται την ίδια μεταχείρηση με τον πιο άθλιο από τους ληστές των οποίων ήταν άξιος αρχηγός.
[...]
Μπορεί κανείς να πιστέψει ότι το δόγμα κάποιου σκλάβου του Τίτου, ενός αδέξιου θεατρίνου της Ιουδαίας, ταιριάζει σ’ ένα ελεύθερο και πολεμικό έθνος που μόλις έχει ξαναγεννήσει τον εαυτό του; Όχι, συμπατριώτες μου, όχι· μην πιστέψετε τίποτε παρόμοιο. Αν ο Γάλλος βύθιζε, για τη δική του δυστυχία, τον εαυτό του στα σκοτάδια του Χριστιανισμού, τότε, από τη μια μεριά η περηφάνεια των παπάδων, η τυραννία τους, ο δεσποτισμός τους, βίτσια που πάντα βλασταίνουν σ’ αυτή τη μιασμένη ορδή, κι από την άλλη η μικρότητα, η στενότητα, οι κοινοτυπίες του δόγματος και των μυστηρίων αυτής της επονείδιστης κι απίστευτης θρησκείας, αμβλύνοντας τη λεπτότατη κόψη του δημοκρατικού πνεύματος, θα περνούσε πάλι στο λαιμό του το ζυγό που η ζωντάνια του θρυμμάτισε μόλις χτες.
[...]
Γάλλοι, σας το ξαναλέω, η Ευρώπη περιμένει την απαλλαγή της από το σκήπτρο και το θυμιατήρι. Μάθετε καλά ότι δεν υπάρχει τρόπος να την ελευθερώσετε από τη βασιλική τυραννία χωρίς, παράλληλα, να σπάσετε για λογαριασμό της τα δεσμά της θρησκευτικής δυσειδαιμονίας: οι χειροπέδες της μιας έιναι στενά δεμένες με τις χειροπέδες της άλλης· αν αφήσετε να επιζήσει η μια, δε θα μπορέσετε να αποφύγετε να υποκύψετε στην άλλη που, έτσι, θα έχετε, επίσης, αφήσει ανέπαφη. Τώρα πια ο δημοκράτης δεν είναι αναγκασμένος να γονατίζει στα πόδια ενός φανταστικού όντος ή ενός αχρείου απατεώνα· μόνοι θεοί του τώρα πρέπει να είναι το θάρρος και η ελευθερία. Η Ρώμη εξαφανίστηκε αμέσως μόλις ο Χριστιανισμός κυρήχτηκε εκεί και η Γαλλία είναι καταδικασμένη αν συνεχίσει να τον σέβεται.
Ας εξετασθούν με προσοχή τα παράλογα δόγματα, τα αποτρόπαια μυστήρια, οι τερατώδεις τελετουργίες, η μη πραγματοποιήσιμη ηθική αυτής της αηδιαστικής θρησκείας, και θα φανεί αν ταιριάζουν σε μια δημοκρατία. Πιστεύετε στα σοβαρά ότι θα επέτρεπα στον εαυτό μου να κυριαρχηθεί από τις αντιλήψεις ενός ανθρώπου που, μόλις πριν λίγο, τον είδα να γονατίζει μπροστά στον ηλίθιο παπά του Ιησού; Όχι, ποτέ! Αυτό το παντοτινά χαμερπές ανθρωπάριο θα εμμένει παντοτινά, εξαιτίας της χθαμαλότητας των απόψεών του, στις φρικωδίες του παλαιού καθεστώτος· γιατί, από τη στιγμή που στάθηκε ικανός να υποκύψει στις ηλιθιότητες μιας θρησκείας τόσο μίζερης όσο αυτής που έχουμε την τρέλα να αποδεχόμαστε, δεν είναι σε θέση να υπαγορεύει νόμους ή να μου δώσει τα φώτα του· δεν τον βλέπω πια παρά σαν σκλάβο της προκατάληψης και της δυσειδαιμονίας.

De Sade, Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ

(οκ, είναι πολύ και προκλητικό και δεν το παραθέτω γι' αυτό αλλά επειδη 1. ο De Sade είναι το ΛΙΓΟΤΕΡΟ απ'όλα τσόντα και 2. τι black metal στιχοι και μαλακίες...)

[silencer51]

Ήμουν εξαντλημένος και ρίχτηκα στο ξυλοκρέβατό μου .Πιστεύω πως κοιμήθηκα , γιατί ξύπνησα με αστέρια στο πρόσωπο . Οι θόρυβοι της εξοχής έφταναν ως εμένα .Οι μυρουδιές της νύχτας , της γης και του ουρανού μου δρόσιζαν τα μελίγκια.

Η θαυμάσια γαλήνη εκείνου του καλοκαιριού που κοιμόταν έμπαινε μέσα μου σαν πλημμυρίδα. Εκείνη τη στιγμή , μέσα στη βαθιά νύχτα , ούρλιαζαν σειρήνες .Ανάγγελλαν τις αναχωρήσεις για έναν κόσμο που τώρα μου ήταν για πάντα αδιάφορος .
Για πρώτη φορά από πολύ καιρό σκέφτηκα τη μαμά . Μου φάνηκε ότι καταλάβαινα γιατί στο τέλος της ζωής της είχε βρει έναν *αρραβωνιαστικό* ,γιατί είχε θελήσει να ξαναρχίσει .Εκεί κάτω ,κι εκεί κάτω επίσης , γύρω απ αυτό το άσυλο όπου έσβηναν ζωές , το βράδυ ήταν σαν μια μελαγχολική ανάπαυλα . Όντας τόσο κοντά στο θάνατο , η μαμά θα πρέπει να ένιωθε απελευθερωμένη και πανέτοιμη να ξαναζήσει .

Κανείς ,μα κανείς δεν είχε το δικαίωμα να την κλάψει .Κι εγώ, το ίδιο , αισθάνθηκα πανέτοιμος να ξαναζήσω .Λες και εκείνος ο μεγάλος θυμός με είχε καθαρίσει από το κακό , με είχε αδειάσει από την ελπίδα , εκείνη τη νύχτα τη φορτωμένη με σημεία και άστρα ανοιγόμουν για πρώτη φορά στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου.

Με το να τον νιώθω τόσο όμοιον με εμένα ,τόσο αδελφικόν τέλος , ένιωσα πως υπήρξα ευτυχισμένος , και πως ήμουν ακόμη.
Για να συντελεστούν όλα, για να να νιώσω λιγότερο μόνος, ενα πράγμα εύχομαι, να έρθουν πολλοί θεατές τη μέρα της εκτέλεσής μου και να με υποδεχτούν με κραυγές μίσους.


Αλμπέρ Καμύ, Ο Ξένος

[Chopped In Half]

Дыр бул щыл

Дыр бул щыл
убещур
скум
вы со бу
р л эз

Aleksei Kruchenykh, 1912

















και η μετάφραση για όσους δε τα μιλούν τα ρώσικα



Dyr bul scyl

Dyr bul scyl
ubescur
skum
vy so by
r l ez

[Atheist]

Νομίζω πως είναι καιρός να βγάλεις όλες τις Σταλινικές από το MSN σου.

[Chopped In Half]

http://www.magixl.com/caric./star/trotsky.gif

[Atheist]

http://www.needlesports.com/acatalog/mtechsnowhop.jpg

1-0, τέρμα το οφτόπικ.

[Pitsadoros]

Ολόγιομο φεγγάρι στη μαρκίζα του ήρωα
Δείξε μου το σφάλμα της αλλότριας αντοχής
Ερχόνται ανόσιοι άγιοι να σε βαφτίσουν
Να σε βαφτίσουν, κράζω!


Πήδα ψηλά Δημοσθένη!
Πήδα ψηλα και ίσως με φτάσεις...
Μα το μόνο που θα αγγίξεις
είναι οι τρίχες απ τα μαρμάρινα αρχίδια μου
Δημοσθένη, εσύ...

Πευκοβελόνες.

[UmbilicalResidue]

kavouria pote dn 8 ginetai trendy

από fratzeska στις 19-06-2006 19:46

kapoia faklana safrakiasmenh..m antigrafei mhpws mn s petuxw
mwrh fola e3w!oti k n kaneis kurile k gunaika kuriws pote dn 8 8ewrhse!
oust apo edw kara katina!nmzs pws m 3 mplouzes p vgainei t vizei
e3w legesai trendy k tetoia!siga trendy einai h nootropia..
an htn sn k sena oi trendy tote t kavouria einai proistorites!
3upna dn ginetai n s trendy k n t paizeis kata t katesthmenou k etsi!
hello t kavouria dn allazoun!ela twra ti ms t paizeis kurile woman k etsi_3ereis ti shmainei arsakeio..mpa sta kavouro merh p suxnazeis p n t 3ereis!
k tn tsanta tn lui vitton..
g n tn krathseis mallon 8 prepei n suxnazeis s villes k n meneis
toulaxiston s ena a3ioprepes spiti k n xeis tn vasikh anatrofh k
t pneumatiko kosmo g n mporeseis!alla esu mwrh etsi opws eisai
kara kitsario k dn exeis idea apo salonia pws n pareis auta t vlepeis
k t 8es dn 3ereis ti shmainoun eisai ena antigrafakh sunh8hsmeno!aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaa mn prospoihsai kati p dn eisai!FETARAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA AAAAAA TS..
xxx
with love fratzeska

[metamelia2]

"Έκανες μαλακία στη Κικίτσα, τελείωσες μωρή φακλάνα"

[Pitsadoros]

http://www.filmfestival.gr/2002/photos/greek/spirtokouto.jpg

"sto psilikatzidiko tis manas sou na xwtheis me ta giaourtia"

[Chopped In Half]

"The age is moving irrevocable forwards, and the situation of our noble classes is rapidly deteriorating. This may well explain their tactless behaviour towards highly cultures commoners; a mixture of appreciative respect and intolerable condescension, the product of a deep despair that the triviality of their past glory will be exposed to the knowing gaze of the wise, and their insufficiencies held up to ridicule."

Ε.Τ.Α. Hoffmann, Die Elixiere des Teufels, 1815

[tamagothi]

Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-l

[House Of Low Culture]

..Και καθώς οι δύο φίλοι συζητούσαν για την ιστορική προέλευση των αυγουλόμορφων αυγών, γύρω τους, οι ολάνθιστες πασχαλιές ανακάτευαν το μεθυστικό τους άρωμα με τις γλυκανάλατες μελωδίες του εθνικού σταρ του νησιού του Πάσχα, του Πασχάλη. Το θέαμα της φύσης ξεπερνούσε τα όρια της απλής γιορτής. Αυτή η εικόνα δεν ήτανε γιορτή. Ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική. Οβελίες στριφογύριζαν δαιμονισμένοι με φρενήρη ρυθμό και κρεμμύδια στον κώλο, ως άλλοι Διάκοι. Οι κότες χώνονταν ξεπουπουλιασμένες στα κοτέτσια τους και οι κόκκορες στα κοκκορέτσια τους. Χιλιάδες ζωηρές πασχαλίτσες νοστίμιζαν την αχνιστή μαγειρίτσα με τη συγκινητική θυσία τους. Αμέτρητες φαλλόσχημες λαμπάδες έκαναν τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα, όταν ξάφνου ένας τρομερός βρόντος έστειλε τον Πρίγκηπα στο απέναντι(σ.σ. κι εκεί αλλάζει η σελίδα) λιβάδι με τις παπαρούνες, αγκαλιά με τα θραύσματα μιας παρακείμενης φτωχοαγελάδας που είχε φριχτά κατακρεουργηθεί σε κακοχασαπισμένα τέταρτα.
.................
...Έχοντας εγκαταλείψει ο καθένας την ασχολία του, ο αρτοποιός χτυπιόταν πάνω στον φούρνο, οι αγρότες εσφενδόνιζαν τις τσουγκράνες τους, οι χασάπηδες αγκαλιάζονταν με τα σφαγμένα βόδια, τα ζευγαράκια, αφήνοντας κατά μέρος το περιστασιακό μπαλαμούτι και τους μόνιμους συντρόφους τους, έπεφταν το ένα στην αγκαλιά του άλλου, ο Χριστός ξεκαρδιζόταν στον ώμο του Ιούδα, ο παπάς αγκάλιαζε το απολωλός πρόβατο που βέλαζε ευτυχισμένο, ο καντηλανάφτης το καντήλι του, ο αντισυνταγματάρχης τον αντιρρησία συνείδησης, ο δεξιός τον αριστερό ψάλτη, ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό ψάλτη, η θάλασσα την φωτιά και τα μυαλά τα κάγκελα. Εν ολίγοις, φίλε αναγνώστη, όλο το νησί του Πάσχα γελούσε μτον Πρίγκηπα Αλεξέι. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, έδειχνε αρκετά μειλίχιος μέσα στον ειδικό Γράψτουςολουςσταρχίδιασιυαγόριμουκαιμηνακούςκανένανγιατίεσύείσαιοπρώτος"
άθραυστο ζουρλομανδύα του.

- Ο Πάγος ή πως να απολαμβάνετε τα αγαθά του καπιταλισμού χωρίς να χάνετε από τα μάτια σας το στρατηγικό όραμα της αταξικής κοινωνίας.

[sabbattack]

..Και καθώς οι δύο φίλοι συζητούσαν για την ιστορική προέλευση των αυγουλόμορφων αυγών, γύρω τους, οι ολάνθιστες πασχαλιές ανακάτευαν το μεθυστικό τους άρωμα με τις γλυκανάλατες μελωδίες του εθνικού σταρ του νησιού του Πάσχα, του Πασχάλη. Το θέαμα της φύσης ξεπερνούσε τα όρια της απλής γιορτής. Αυτή η εικόνα δεν ήτανε γιορτή. Ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική. Οβελίες στριφογύριζαν δαιμονισμένοι με φρενήρη ρυθμό και κρεμμύδια στον κώλο, ως άλλοι Διάκοι. Οι κότες χώνονταν ξεπουπουλιασμένες στα κοτέτσια τους και οι κόκκορες στα κοκκορέτσια τους. Χιλιάδες ζωηρές πασχαλίτσες νοστίμιζαν την αχνιστή μαγειρίτσα με τη συγκινητική θυσία τους. Αμέτρητες φαλλόσχημες λαμπάδες έκαναν τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα, όταν ξάφνου ένας τρομερός βρόντος έστειλε τον Πρίγκηπα στο απέναντι(σ.σ. κι εκεί αλλάζει η σελίδα) λιβάδι με τις παπαρούνες, αγκαλιά με τα θραύσματα μιας παρακείμενης φτωχοαγελάδας που είχε φριχτά κατακρεουργηθεί σε κακοχασαπισμένα τέταρτα.
.................
...Έχοντας εγκαταλείψει ο καθένας την ασχολία του, ο αρτοποιός χτυπιόταν πάνω στον φούρνο, οι αγρότες εσφενδόνιζαν τις τσουγκράνες τους, οι χασάπηδες αγκαλιάζονταν με τα σφαγμένα βόδια, τα ζευγαράκια, αφήνοντας κατά μέρος το περιστασιακό μπαλαμούτι και τους μόνιμους συντρόφους τους, έπεφταν το ένα στην αγκαλιά του άλλου, ο Χριστός ξεκαρδιζόταν στον ώμο του Ιούδα, ο παπάς αγκάλιαζε το απολωλός πρόβατο που βέλαζε ευτυχισμένο, ο καντηλανάφτης το καντήλι του, ο αντισυνταγματάρχης τον αντιρρησία συνείδησης, ο δεξιός τον αριστερό ψάλτη, ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό ψάλτη, η θάλασσα την φωτιά και τα μυαλά τα κάγκελα. Εν ολίγοις, φίλε αναγνώστη, όλο το νησί του Πάσχα γελούσε μτον Πρίγκηπα Αλεξέι. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, έδειχνε αρκετά μειλίχιος μέσα στον ειδικό Γράψτουςολουςσταρχίδιασιυαγόριμουκαιμηνακούςκανένανγιατίεσύείσαιοπρώτος"
άθραυστο ζουρλομανδύα του.

- Ο Πάγος ή πως να απολαμβάνετε τα αγαθά του καπιταλισμού χωρίς να χάνετε από τα μάτια σας το στρατηγικό όραμα της αταξικής κοινωνίας.

POSA MA POSA ROZ PIA?????

[hunted by a Freak]

Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
μες τους ανθρώπους...
τα περίπτερα πως κρυώνουνε
απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιό πρίν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπήσου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πως να τα ζητήσεις
πως τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μς αλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στύλ της καρέκλας...



-------------------------------------------------------



Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σουχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.



Κατερίνα Γώγου - αποσπασματα απο το Ιδιώνυμο

[Kveldssanger]

Gods, my gods! How sad the evening earth! How mysterious the mists over
the swamps! He who has wandered in these mists, he who has suffered much
before death, he who has flown over this earth bearing on himself too heavy
a burden, knows it. The weary man knows it. And without regret he leaves the
mists of the earth, its swamps and rivers, with a light heart he gives
himself into the hands of death, knowing that she alone can bring him peace.
The magical black horses also became tired and carried their riders
slowly, and ineluctable night began to overtake them. Sensing it at his
back, even the irrepressible Behemoth quieted down and, his claws sunk into
the saddle, flew silent and serious, puffing up his tail.
Night began to cover forests and fields with its black shawl, night lit
melancholy little lights somewhere far below - now no longer interesting and
necessary either for Margarita or for the master - alien lights. Night was
outdistancing the cavalcade, it sowed itself over them from above, casting
white specks of stars here and there in the saddened sky.
Night thickened, flew alongside, caught at the riders' cloaks and,
tearing them from their shoulders, exposed the deceptions. And when
Margarita, blown upon by the cool wind, opened her eyes, she saw how the
appearance of them all was changing as they flew to their goal. And when,
from beyond the edge of the forest, the crimson and full moon began rising
to meet them, all deceptions vanished, fell into the swamp, the unstable
magic garments drowned in the mists.
Hardly recognizable as Koroviev-Fagott, the self-appointed interpreter
to the mysterious consultant who needed no interpreting, was he who now flew
just beside Woland, to the right of the master's friend. In place of him who
had left Sparrow Hills in a ragged circus costume under the name of
Koroviev-Fagott, there now rode, softly clinking the golden chains of the
bridle, a dark-violet knight with a most gloomy and never-smiling face. He
rested his chin on his chest, he did not look at the moon, he was not
interested in the earth, he was thinking something of his own, flying beside
Woland.
"Why has he changed so?' Margarita quietly asked Woland to the
whistling of the wind.
This knight once made an unfortunate joke,' replied Woland, turning his
face with its quietly burning eye to Margarita. 'The pun he thought up, in a
discussion about light and darkness, was not altogether good. And after that
the knight had to go on joking a bit more and longer than he supposed. But
this is one of the nights when accounts are settled. The knight has paid up
and closed his account.'
Night also tore off Behemoth's fluffy tail, pulled off his fur and
scattered it in tufts over the swamps. He who had been a cat, entertaining
the prince of darkness, now turned out to be a slim youth, a demon-page, the
best jester the world has ever seen. Now he, too, grew quiet and flew
noiselessly, setting his young face towards the light that streamed from the
moon.
At the far side, the steel of his armour glittering, flew Azazello. The
moon also changed his face. The absurd, ugly fang disappeared without a
trace, and the albugo on his eye proved false. Azazello's eyes were both the
same, empty and black, and his face was white and cold. Now Azazello flew in
his true form, as the demon of the waterless desert, the killer-demon.
Margarita could not see herself, but she saw very well how the master
had changed. His hair was now white in the moonlight and gathered behind in
a braid, and it flew on the wind. When the wind blew the cloak away from the
master's legs, Margarita saw the stars of spurs on his jackboots, now going
out, now lighting up. Like the demon-youth, the master flew with his eyes
fixed on the moon, yet smiling to it, as to a close and beloved friend, and,
from a habit acquired in room no.118, murmuring something to himself.
And, finally, Woland also flew in his true image. Margarita could not
have said what his horse's bridle was made of, but thought it might be
chains of moonlight, and the horse itself was a mass of darkness, and the
horse's mane a storm cloud, and the rider's spurs the white flecks of stars.
Thus they flew in silence for a long time, until the place itself began
to change below them. The melancholy forests drowned in earthly darkness and
drew with them the dim blades of the rivers. Boulders appeared and began to
gleam below, with black gaps between them where the moonlight did not
penetrate.
Woland reined in his horse on a stony, joyless, flat summit, and the
riders then proceeded at a walk, listening to the crunch of flint and stone
under the horses' shoes. Moonlight flooded the platform greenly and
brightly, and soon Margarita made out an armchair in this deserted place and
in it the white figure of a seated man. Possibly the seated man was deaf, or
else too sunk in his own thoughts. He did not hear the stony earth shudder
under the horses' weight, and the riders approached him without disturbing
him.
The moon helped Margarita well, it shone better than the best electric
lantern, and Margarita saw that the seated man, whose eyes seemed blind,
rubbed his hands fitfully, and peered with those same unseeing eyes at the
disc of the moon. Now Margarita saw that beside the heavy stone chair, on
which sparks glittered in the moonlight, lay a dark, huge, sharp-eared dog,
and, like its master, it gazed anxiously at the moon. Pieces of a broken jug
were scattered by the seated man's feet and an undrying black-red puddle
spread there. The riders stopped their horses.
Your novel has been read,' Woland began, turning to the master, 'and
the only thing said about it was that, unfortunately, it is not finished.
So, then, I wanted to show you your hero. For about two thousand years he
has been sitting on this platform and sleeping, but when the full moon
comes, as you see, he is tormented by insomnia. It torments not only him,
but also his faithful guardian, the dog.
If it is true that cowardice is the most grievous vice, then the dog at
least is not guilty of it. Storms were the only thing the brave dog feared.
Well, he who loves must share the lot of the one he loves.'
`What is he saying?' asked Margarita, and her perfectly calm face
clouded over with compassion.
'He says one and the same thing,' Woland replied. `He says that even
the moon gives him no peace, and that his is a bad job. That is what he
always says when he is not asleep, and when he sleeps, he dreams one and the
same thing: there is a path of moonlight, and he wants to walk down it and
talk with the prisoner Ha-Nozri, because, as he insists, he never finished
what he was saying that time, long ago, on the fourteenth day of the spring
month of Nisan. But, alas, for some reason he never manages to get on to
this path, and no one comes to him. Then there's no help for it, he must
talk to himself. However, one does need some diversity, and to his talk
about the moon he often adds that of all things in the world, he most hates
his immortality and his unheard-of fame. He maintains that he would
willingly exchange his lot for that of the ragged tramp Matthew Levi.'
`Twelve thousand moons for one moon long ago, isn't that too much?'
asked Margarita.
`Repeating the story with Frieda?' said Woland. 'But don't trouble
yourself here, Margarita. Everything will turn out right, the world is built
on that.'
'Let him go!' Margarita suddenly cried piercingly, as she had cried
once as a witch, and at this cry a stone fell somewhere in the mountains and
tumbled down the ledges into the abyss, filling the mountains with rumbling.
But Margarita could not have said whether it was the rumbling of its fall or
the rumbling of satanic laughter. In any case, Woland was laughing as he
glanced at Margarita and said:
'Don't shout in the mountains, he's accustomed to avalanches anyway,
and it won't rouse him. You don't need to ask for him, Margarita, because
the one he so yearns to talk with has already asked for him.' Here Woland
turned to the master and said:
'Well, now you can finish your novel with one phrase!'
The master seemed to have been expecting this, as he stood motionless
and looked at the seated procurator. He cupped his hands to his mouth and
cried out so that the echo leaped over the unpeopled and unforested
mountains:
'You're free! You're free! He's waiting for you!'
The mountains turned the master's voice to thunder, and by this same
thunder they were destroyed. The accursed rocky walls collapsed. Only the
platform with the stone armchair remained. Over the black abyss into which
the walls had gone, a boundless city lit up, dominated by gleaming idols
above a garden grown luxuriously over many thousands of moons. The path of
moonlight so long awaited by the procurator stretched right to this garden,
and the first to rush down it was the sharp-eared dog. The man in the white
cloak with blood-red lining rose from the armchair and shouted something in
a hoarse, cracked voice. It was impossible to tell whether he was weeping or
laughing, or what he shouted. It could only be seen that, following his
faithful guardian, he, too, rushed headlong down the path of moonlight.
`I'm to follow him there?' the master asked anxiously, holding the
bridle.
'No,' replied Woland, 'why run after what is already finished?'
There, then?' the master asked, turning and pointing back, where the
recently abandoned city with the gingerbread towers of its convent, with the
sun broken to smithereens in its windows, now wove itself behind them.
'Not there, either,' replied Woland, and his voice thickened and flowed
over the rocks. `Romantic master! He, whom the hero you invented and have
just set free so yearns to see, has read your novel.' Here Woland turned to
Margarita: `Margarita Nikolaevna! It is impossible not to believe that you
have tried to think up the best future for the master, but, really, what I
am offering you, and what Yeshua has asked for you, is better still! Leave
them to each other,' Woland said, leaning towards the master's saddle from
his own, pointing to where the procurator had gone, 'let's not interfere
with them. And maybe they'll still arrive at something.' Here Woland waved
his arm in the direction of Yershalaim, and it went out.
'And there, too,' Woland pointed behind them, 'what are you going to do
in the little basement?' Here the sun broken up in the glass went out.
'Why?' Woland went on persuasively and gently, 'oh, thrice-romantic
master, can it be that you don't want to go strolling with your friend in
the daytime under cherry trees just coming into bloom, and in the evening
listen to Schubert's music? Can it be that you won't like writing with a
goose quill by candlelight? Can it be that you don't want to sit over a
retort like Faust, in hopes that you'll succeed in forming a new homunculus?
There! There! The house and the old servant are already waiting for you, the
candles are already burning, and soon they will go out, because you will
immediately meet the dawn. Down this path, master, this one! Farewell! It's
time for me to go!'
'Farewell!' Margarita and the master answered Woland in one cry. Then
the black Woland, heedless of any road, threw himself into a gap, and his
retinue noisily hurried down after him. There were no rocks, no platform, no
path of moonlight, no Yershalaim around. The black steeds also vanished. The
master and Margarita saw the promised dawn. It began straight away,
immediately after the midnight moon.
The master walked with his friend in the brilliance of the first rays
of morning over a mossy little stone bridge. They crossed it. The faithful
lovers left the stream behind and walked down the sandy path.
'Listen to the stillness,' Margarita said to the master, and the sand
rustled under her bare feet, `listen and enjoy what you were not given in
life - peace. Look, there ahead is your eternal home, which you have been
given as a reward. I can already see the Venetian window and the twisting
vine, it climbs right up to the roof. Here is your home, your eternal home.
I know that in the evenings you will be visited by those you love,
those who interest you and who will never trouble you. They will play for
you, they will sing for you, you will see what light is in the room when the
candles are burning. You will fall asleep, having put on your greasy and
eternal nightcap, you will fall asleep with a smile on your lips. Sleep will
strengthen you, you will reason wisely. And you will no longer be able to
drive me away. I will watch over your sleep.'
Thus spoke Margarita, walking with the master to their eternal home,
and it seemed to the master that Margarita's words flowed in the same way as
the stream they had left behind flowed and whispered, and the master's
memory, the master's anxious, needled memory began to fade. Someone was
setting the master free, as he himself had just set free the hero he had
created. This hero had gone into the abyss, gone irrevocably, the son of the
astrologer-king, forgiven on the eve of Sunday, the cruel fifth procurator
of Judea, the equestrian Pontius Pilate.

[rincewind2k]

αφού για αρκετές σελίδες περιγράφει με λεπτομέρεια το Enigma machine, το χαλασμένο ποδήλατο του Alan Turing και τον ενοχλητικό θόρυβο που κάνουν τα αεροπλάνα:

Waterhouse is thinking about cycles within cycles. He’s already made up his mind that human society is one of these cycles-within-cycles things [He has no hard data to back this up; it just seems like a cool idea.] and now he’s trying to figure out whether it is like Turing’s bicycle (works fine for a while, then suddenly the chain falls off, hence the occasional world war) or like an Enigma machine (grinds away incomprehensibly for a long time, then suddenly the wheels line up like a slot machine and everything is made plain in some sort of global epiphany or, if you prefer, apocalypse) or just like a rotary airplane engine (runs and runs and runs; nothing special happens; it just makes a lot of noise).

--Neal Stephenson, Cryptonomicon

[DarkOmeN]

Απο που ερχόσαστε όλοι εσείς?Και που πάτε όλοι εσείς?

Μα η Καλιφόρνια είναι μεγάλη πολιτεία.

Όχι και τόσο.Ούτε ολάκερες οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι όσο το φαντάζεσαι μεγάλες.Δεν είναι αρκετά μεγάλες.Δεν έχει αρκετή θέση για σένα και για μένα,για ανθρώπους σαν κι εμένα,για πλούσιους και φτωχούς που να μπορούν να ζήσουν μαζί μέσα στη χώρα,για κλέφτες και τίμιους.Για πεινασμένους και κοιλαράδες.Γιατι δεν γυρίζεις πίσω από'κει που 'ρθες?

Ζω σε μια χώρα λεύτερη.Μπορώ να πάω όπου θέλω.[...]

Ε, για δοκίμασε να κάνεις χρήση της λευτεριάς σου.Είσαι λεύτερος,σου λέει οάλλος, μόνο σαν σου βαστά η τσέπη σου να πληρώσεις τη λευτερία σου.



Τα Σταφύλια της Οργής,Τζων Στάινμπεκ

[Chopped In Half]

"Colonel Cargill, General Peckem's troubleshooter, was a forceful, ruddy man. Before the war he had been an alert, hard-hitting, aggressive marketing executive. He was a very bad marketing executive. Colonel Cargill was so awful a marketing executive that his services were much sought after by firms eager to establish losses for tax purposes. Throughout the civilized world, from Battery Park to Fulton Street, he was known as a dependable man for a fast tax write-off. His prices were high, for failure often did not come easily. He had to start at the top and work his way down, and with sympathetic friends in Washington, losing money was no simple matter. It took months of hard work and careful misplanning. A person misplaced, disorganized, miscalculated, overlooked everything and opened every loophole, and just when he thought he had it made, the government gave him a lake or a forest or an oilfield and spoiled everything. Even with such handicaps, Colonel Cargill could be relied on to run the most prosperous enterprise into the ground. He was a self-made man who owed his lack of success to nobody."

-Joseph Heller, Catch 22



η υπόσταση αυτού του πολύ βιβλίου τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση

[WrittenInWaters]

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ' επανάληψη λες,μ' έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο,βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυο μαζί ενώνω-το ζω το αφήνουμε έξω
για μετά,αν πετύχει ο συνδυασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.

Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου,θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψ αίμα .

Ρωτάς από πού ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.


Γραψε λάθος


------------------------------------------------------
Όλη τη ζωή μου έζησα σε μια καρύδα.. Δεν είναι σπουδαίος τόπος να ζει κανείς;
Ήταν στενάχωρα και σκοτεινά ιδιαίτερα το πρωί που έπρεπε να ξυριστώ. Εκείνο όμως που μ’ ενοχλούσε πιο πολύ ήταν η έλλειψη επαφής με τον έξω κόσμο. Αν κανένας δεν έβρισκε την καρύδα και δεν αποφάσιζε να την σπάσει, ήμουνα καταδικασμένος να ζήσω όλη μου τη ζωή μέσα σε μια καρύδα. Ίσως και να πεθάνω εκεί.
Πέθανα μέσα σ’ αυτή την καρύδα. Κανά δυο χρόνια αργότερα κάποιοι βρήκαν την καρύδα και την έσπασαν και βρήκαν μέσα ζαρωμένο και ξεραμένο. «Τι κρίμα», είπαν, «αν τον βρίσκαμε πιο νωρίς, ίσως να μπορούσαμε να τον σώσουμε. Ίσως να υπήρχαν κι άλλοι κλεισμένοι έτσι σαν κι αυτόν».
Άρχισαν λοιπόν να τριγυρίζουν και να σπάνε όλες τις καρύδες. Ήταν ανώφελο όμως. Ήταν χωρίς νόημα. Ήταν χαμένος καιρός. Άνθρωποι που αποφασίζουν να ζήσουνε μέσα σε μια καρύδα, τέτοιοι τρελοί υπάρχουν μόνο ένας στο εκατομμύριο. Γιατί βλέπετε, δεν μπορούσα να τους πω πως έχω έναν αδερφό που ζει μέσα σ’ένα βελανίδι…

[Atheist]

Το τελευταίο pessoa ή kafka είναι?

[WrittenInWaters]

Neither.(Pessoa de tha mporouse na einai..)
Gustavson einai. Mh rwthseis parapanw plhrofories. Oi gnwseis mou gi auton periorizontai s auto to apospasma

[Atheist]

Παίζει να μου το 'χεις ξαναδώσει λοιπόν γιατί το έχω ξαναδιαβάσει και δεν έχω ιδέα ποιός είναι αυτός.

[Kingdom Gone]

http://forum.electricrequiem.com/viewto ... 918#447918 (http://forum.electricrequiem.com/viewtopic.php?p=447918#447918)
:roll:

[WrittenInWaters]

sumptwsh :angel:

[ikonoklast]

:drazz:

[WrittenInWaters]

...Τρία μυρμήγκια συναντήθηκαν πάνω στην μύτη κάποιου που ξαπλωμένος κοιμόταν στον ήλιο. Αφού αλληλοχαιρετήθηκαν στάθηκαν να κουβεντιάσουν. Το πρώτο μυρμήγκι είπε “αυτοί οι λόφοι και οι πεδιάδες είναι οι πιο γυμνόκαρπες από ότι έχω δει ποτέ μου. Έψαχνα ολημερίς ένα σποράκι και δεν βρήκα τίποτα.” Κι είπε το δεύτερο “ Κι εγώ τα ίδια. Αυτή ναι θαρρώ, κείνη που λεν οι συμπατριώτες μου μαλακή και κινούμενη γη που σε δαύτη τίποτα δεν φυτρώνει.”

Τότε το τρίτο μυρμήγκι, σήκωσε το κεφάλι του κι είπε: ”Φίλοι μου στεκόμαστε αυτή την στιγμή πάνω στην μύτη του Υπέρτατου Μυρμηγκιού, του πανίσχυρου και άπειρου Μυρμηγκιού. Το σώμα του είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορούμε να το δούμε. Η σκιά του είναι τόσο απέραντη που δεν μπορούμε να την ανιχνεύσουμε. Που η φωνή του είναι τόσο βροντερή που να μην μπορούμε να την ακούσουμε. Και είναι Πανταχού παρών”.

Όταν το τρίτο μυρμήγκι μίλησε έτσι, τα άλλα αλληλοκοιτάχτηκαν και γέλασαν. Και την ίδια εκείνη στιγμή ο άνθρωπος γύρισε στον ύπνο του, σήκωσε το χέρι του κι έξυσε την μύτη του. Και τα τρία μυρμήγκια γίνηκαν λιώμα.


Τα τρία μυρμήγκια-Κhalil Gibran

[iskra]

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.

stomaxikes diataraxes.




elpizo na min eisai pano apo 13

[WrittenInWaters]

nai to IQ mou einai kapou gyrw sto 13, to petuxes. entaksei twra?happy?
Wraia to apospasma de s' arese. To vrhkes emetiko. Trisathlio. ME NOIAZEI? Mporei se kapoion apo tous dekades edw mesa na aresei. Gi auton uparxei. Spare me.

a, kai vale to gamhse-ta-eirwniko ufaki sou epitelous kapou allou.

kalhmera

[iskra]

nai to IQ mou einai kapou gyrw sto 13, to petuxes. entaksei twra?happy?

oxi idiaitera



Wraia to apospasma de s' arese.

thelei koma meta to orea


To vrhkes emetiko

mallon


Trisathlio.

omologoumenws


ME NOIAZEI?

e?


Mporei se kapoion apo tous dekades edw mesa na aresei

mporo na skefto 5-6


Gi auton uparxei.

svisto loipon kai steilto tou se pm


Spare me.

http://img.photobucket.com/albums/v600/symposium_lexotanil/spare.jpg


a, kai vale to gamhse-ta-eirwniko ufaki sou epitelous kapou allou.

:)


kalhmera

ante gamisou

[WrittenInWaters]

entaksei? ektonwthikes? :moutza:

[iskra]

travao kai mia malakia pano sto keyb kai eimai ok

[Chopped In Half]

οντόπικ:

-Ναι το IQ μου είναι κάπου γύρω στο 13, το πέτυχες. Εντάξει τώρα; Happy; ρώτησε με πληγωμένη υπερηφάνια, δαγκώνοντας το κάτω χείλος της.
-Όχι ιδιαίτερα, απάντησε αδιάφορα.
-Ωραία το απόσπασμα δε σ' άρεσε.
-Θέλει κόμα μετά το ωραία, παρατήρησε.
-Tο βρήκες εμετικό, συνέχισε με κόπο.
-Μάλλον, ομολόγησε.
-Τρισάθλιο.
-Ομολογουμένως.
-ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ; του φώναξε ξαφνιάζοντάς τον.
-Ε;
-Μπορεί σε κάποιον από τους δεκάδες εδώ μέσα να αρέσει, εξομολογήθηκε με βλέμα εξομολόγησης(!).
-Μπορώ να σκεφτώ 5-6, είπε, ενώ είχε σκεφτεί τουλάχιστον 15.
-Γι' αυτόν υπάρχει, τον πρόλαβε.
-Σβήστο λοιπόν και στείλτου το σε πμ.
-Α, και βάλε το γάμησέ-τα-ειρωνικό υφάκι σου επιτέλους κάπου αλλού, απάντησε σα να μην είχε ακούσει κουβέντα πιο πριν. Αυτός της χαμογέλασε.
-Καλημέρα, του είπε, τέλος.
-Άντε γαμήσου.

[iskra]

axaxaaxaaxaxaxaxaxaaax

tsopt sagapao

[hunted by a Freak]

Το πνεύμα μου είναι δύστροπο και μελαγχολικό.Και γλιστράει πάνω απο τις ευχαριστήσεις που συναντάει,για να αδραχτεί και να τραφεί απο τις ατυχίες.Σαν τις μύγες που δεν μπορούν να σταθούν πάνω σε ένα σώμα καλά γυαλισμένο και λειασμένο,μα που κάθονται κιαναπάυονται στα δύσκολα και ανώμαλα μέρη.Και σαν τις βδέλλες που ορέγοντε και ρουφούν μονο το κακό αίμα.

[Atheist]

Youth is not a time of life—it is a state of mind. It is not a matter of red cheeks, red lips and supple knees. It is a temper of the will; a quality of the imagination; a vigor of the emotions; it is a freshness of the deep springs of life. Youth means a tempermental predominance of courage over timidity, of the appetite for adventure over a life of ease. This often exists in a man of fifty, more than in a boy of twenty. Nobody grows old by merely living a number of years; people grow old by deserting their ideals.

Years may wrinkle the skin, but to give up enthusiasm wrinkles the soul. Worry, doubt, self-distrust, fear and despair—these are the long, long years that bow the head and turn the growing spirit back to dust.

Whether sixty or sixteen, there is in every human being’s heart the lure of wonder, the unfailing child-like appetite of what’s next, and the joy of the game of living.

You are as young as your faith, as old as your doubt; as young as your self-confidence, as old as your fear, as young as your hope, as old as your despair.

In the center of your heart and my heart there is a wireless station; so long as it receives messages of beauty, hope, cheer, courage and power from men and from the Infinite, so long are you young.
When the wires are all down and the central places of your heart are covered with the snows of pessimism and the ice of cynicism, then are you grown old, indeed!

[cavity]

And death shall have no dominion.
Dead men naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan't crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

[Chopped In Half]

γράφετε τι είναι ρε ψωνάρες

[cavity]

ναι, το δικό μου ήταν Dylan Thomas - and death shall have no dominion

[SpiritCrusher]

The wall of trolleys surrounded the wizards.
The last flare from a staff melted a hole, which was instantly filled up by more trolleys.
Ridcully turned to his fellow wizards. They were red in the face, their robes were torn, and several over-enthusiastic shots had resulted in singed beards and burnt hats.
'Hasn't anyone got any more spells on them?' he said.
They thought feverishly.
'I think I can remember one' said the Bursar hesitantly.
'Go on, man. Anything's worth trying at a time like this.'
The Bursar stretched out a hand. He shut his eyes. He muttered a few syllables under his breath.
There was a bried flicker of octarine light and -
'Oh' said the Archchancellor. 'And that's all of it?'
' "Enrigyas' Surpising Bouquet",' said the Bursar, bright eyed and twitching. 'I don't know why, but it's one I've always been able to do. Just a knack, I suppose.'
Ridcully eyed the huge bunch of flowers now gripped in the Bursar's fist.
'But not, I venture to point out, entirely useful at this time,' he added.
The Bursar looked at the approaching walls and his smile faded.
'I suppose not,' he said.
'Anyone else got any ideas?' said Ridcully.
There was no reply.
'Nice roses, though,' said the Dean.

[Atheist]

γράφετε τι είναι ρε ψωνάρες

klapsiarhs genika, alla 3afniazomai pou dn ton 3es. einai k sig ths pio sexy gkomenas tou er ths veinsaw.

[Chopped In Half]

το ντύλαν τόμας το ήξερα ντε, είναι χιτάκι. γενική παρατήρηση ήταν προς συμμόρφωση και βελτίωση

[Atheist]

a.

[sabbattack]

Cavity se agapw, Dylan Thomas spernei sumpanta


SpiritCrusher xairomai pou anakalupses th mageia tou Reaper Man.

2 selides prin einai h dikia mou parakata8hkh apo auto ot EPOSCH.

[ikonoklast]

Μια παρα
καταθήκ
η που λει
τουργεί ω
ς εφαλτήρ
ιο για ένα
νέο ξεκίν
ημα που
συμπίπτε
ι με τη σ
υμπλήρω
ση 80 χρ
όνων ιστ
ορίας του
συλλόγου.

ΓΟΥΙ!

[Solo Carriera]

Από παιδιά, μαθαίνουμε πως τα σαββατόβραδα οφείλουμε να προβάρουμε μια ζωή που την Κυριακή δεν θα ‘ρθει. Άλλοτε σε σινεμά ή σε θέατρα, άλλοτε σε σπιτικά τραπεζώματα, διακοπτόμενα από πολιτικές συζητήσεις και καταλήγοντα σε επιδρομές ανύπαρκτων πια αναμνήσεων μέσα από νταούλια και τούμπανα και βιολιά που ταλαιπωρούν τα CD μας, κι άλλοτε σε ντισκοτέκ και μπαράκια τη συνοδεία αλκοόλ, χόρτου κατηργασμένου ή χαπιών κι ό,τι άλλου χημικού υποκατάστατου ζωής βρεθεί μπροστά μας. Κυρίως, όμως, σε ταβέρνες: σε χαμηλοτάβανα, γεμάτα καπνούς δωμάτια, με μόνη διαφορά από τους θαλάμους στα εστιατόρια των στρατοπέδων τις λαϊκες ζωγραφιές στην θέση των πολεμοχαρών αφισών και τα ελαφρώς πλέον ευγενή λαϊκά τραγούδια. Δεν ξέρω, η ταβέρνα μοιάζει πιο τίμια στο ψέμα της από τα μπαρ, όχι για το λαϊκοτουριστικόν του πράγματος, αλλά γιατί μόλις ανοίξεις την πόρτα και βγεις από εκεί, μόλις σε χτυπήσει ο κρύος αέρας στο πρόσωπο, προσγειώνεσαι, η ζάλη δε σου έχει φέρει μόνο ερωτική διάθεση, αλλά και καούρα – τα όσα έχεις πει εκεί μέσα φαντάζουν μεμιάς όχι μόνο ψεύτικα αλλά και αστεία και χυδαία: με τα χωριάτικα λουκάνικα δεν φλερτάρεις λέγοντας σεξ αλλά γαμήσι, η ρετσίνα σε παραπέμπει σε λέξεις μάλλον βάρβαρες, που έχουν να κάνουν με σφιχτά μπούτια μάλλον, παρά με τα γυρισμένα φρύδια της κοπέλας απέναντι, το μάτι της που γυαλίζει και δεν διαστέλλεται, κουβέντες που αν τις πεις δεσμεύεσαι, πολλές φορές για πάντα. Γι’ αυτό και δεν τις λες. Και ντύνεσαι ρούχα που ακριβώς σε μια ταβέρνα δεν θα φόραγες: κοστούμια σοβαρά και γούνες και κοσμήματα βαριά, τέτοια που να σου απαγορεύουν να πεις τις φράσεις-κλειδιά, όπως ποιος – θα – γαμήσει – την – γυναίκα – μου – για - να – πηδήξω – εγώ – τη – δικιά – του, τις φράσεις που γι’ αυτές ήρθες στην ταβέρνα, για να ζήσεις λίγο κάπου όπου μπορούν να ειπωθούν – κι όμως δεν λέγονται ποτέ.

[cavity]

εντιτ: (Μπουκ)


εξαίσιο, μαγευτικό,
ατέλειωτο
το κορίτσι μου,
ήλιος
στο χαλί-
έξω απ'την πόρτα,
σκύβω να κόψω ένα λουλούδι, χα!
κι ένας γέρος
καραβοτσακισμένος
εμφανίζεται απ'τη
ράχη της καρέκλας του
και με κοιτάζει.
Μα δε βλέπει παρά μόνο
αγάπη.
Χα! Γίνομαι
Καλός κι αγαπητός
στον κόσμο
όπως ακριβώς το ήθελα



Για να δώσεις ζωή πρέπει πρώτα να πάρεις.
Καθώς η θλίψη μας σωριάζεται
στη χιλιοματωμένη θάλασσα,
προσπερνώ μυριάδες αυτοσπαραζόμενα κοπάδια
πλασμάτων με άσπρα πόδια και ξασπρισμένες κοιλιές.
Σαπίζουν ολοένα πεθαίνοντας. Ξεφωνίζουν
σε άγριους καβγάδες
Καλό μου παιδί, σου πρόσφερα
μονάχα ό,τι κι ένας σπουργίτης.
Είμαι γέρος, όταν είναι της μόδας να' σαι νέος.
Κλαίω, όταν είναι της μόδας να γελάς. Σε μίσησα,
όταν χρειαζόταν πολύ λιγότερο κουράγιο ν'αγαπάς.

[cavity]

Από παιδιά, μαθαίνουμε πως τα σαββατόβραδα οφείλουμε να προβάρουμε μια ζωή που την Κυριακή δεν θα ‘ρθει. Άλλοτε σε σινεμά ή σε θέατρα, άλλοτε σε σπιτικά τραπεζώματα, διακοπτόμενα από πολιτικές συζητήσεις και καταλήγοντα σε επιδρομές ανύπαρκτων πια αναμνήσεων μέσα από νταούλια και τούμπανα και βιολιά που ταλαιπωρούν τα CD μας, κι άλλοτε σε ντισκοτέκ και μπαράκια τη συνοδεία αλκοόλ, χόρτου κατηργασμένου ή χαπιών κι ό,τι άλλου χημικού υποκατάστατου ζωής βρεθεί μπροστά μας. Κυρίως, όμως, σε ταβέρνες: σε χαμηλοτάβανα, γεμάτα καπνούς δωμάτια, με μόνη διαφορά από τους θαλάμους στα εστιατόρια των στρατοπέδων τις λαϊκες ζωγραφιές στην θέση των πολεμοχαρών αφισών και τα ελαφρώς πλέον ευγενή λαϊκά τραγούδια. Δεν ξέρω, η ταβέρνα μοιάζει πιο τίμια στο ψέμα της από τα μπαρ, όχι για το λαϊκοτουριστικόν του πράγματος, αλλά γιατί μόλις ανοίξεις την πόρτα και βγεις από εκεί, μόλις σε χτυπήσει ο κρύος αέρας στο πρόσωπο, προσγειώνεσαι, η ζάλη δε σου έχει φέρει μόνο ερωτική διάθεση, αλλά και καούρα – τα όσα έχεις πει εκεί μέσα φαντάζουν μεμιάς όχι μόνο ψεύτικα αλλά και αστεία και χυδαία: με τα χωριάτικα λουκάνικα δεν φλερτάρεις λέγοντας σεξ αλλά γαμήσι, η ρετσίνα σε παραπέμπει σε λέξεις μάλλον βάρβαρες, που έχουν να κάνουν με σφιχτά μπούτια μάλλον, παρά με τα γυρισμένα φρύδια της κοπέλας απέναντι, το μάτι της που γυαλίζει και δεν διαστέλλεται, κουβέντες που αν τις πεις δεσμεύεσαι, πολλές φορές για πάντα. Γι’ αυτό και δεν τις λες. Και ντύνεσαι ρούχα που ακριβώς σε μια ταβέρνα δεν θα φόραγες: κοστούμια σοβαρά και γούνες και κοσμήματα βαριά, τέτοια που να σου απαγορεύουν να πεις τις φράσεις-κλειδιά, όπως ποιος – θα – γαμήσει – την – γυναίκα – μου – για - να – πηδήξω – εγώ – τη – δικιά – του, τις φράσεις που γι’ αυτές ήρθες στην ταβέρνα, για να ζήσεις λίγο κάπου όπου μπορούν να ειπωθούν – κι όμως δεν λέγονται ποτέ.


Solo τι ήταν αυτό?

[Griffith]

Από παιδιά, μαθαίνουμε πως τα σαββατόβραδα οφείλουμε να προβάρουμε μια ζωή που την Κυριακή δεν θα ‘ρθει. Άλλοτε σε σινεμά ή σε θέατρα, άλλοτε σε σπιτικά τραπεζώματα, διακοπτόμενα από πολιτικές συζητήσεις και καταλήγοντα σε επιδρομές ανύπαρκτων πια αναμνήσεων μέσα από νταούλια και τούμπανα και βιολιά που ταλαιπωρούν τα CD μας, κι άλλοτε σε ντισκοτέκ και μπαράκια τη συνοδεία αλκοόλ, χόρτου κατηργασμένου ή χαπιών κι ό,τι άλλου χημικού υποκατάστατου ζωής βρεθεί μπροστά μας. Κυρίως, όμως, σε ταβέρνες: σε χαμηλοτάβανα, γεμάτα καπνούς δωμάτια, με μόνη διαφορά από τους θαλάμους στα εστιατόρια των στρατοπέδων τις λαϊκες ζωγραφιές στην θέση των πολεμοχαρών αφισών και τα ελαφρώς πλέον ευγενή λαϊκά τραγούδια. Δεν ξέρω, η ταβέρνα μοιάζει πιο τίμια στο ψέμα της από τα μπαρ, όχι για το λαϊκοτουριστικόν του πράγματος, αλλά γιατί μόλις ανοίξεις την πόρτα και βγεις από εκεί, μόλις σε χτυπήσει ο κρύος αέρας στο πρόσωπο, προσγειώνεσαι, η ζάλη δε σου έχει φέρει μόνο ερωτική διάθεση, αλλά και καούρα – τα όσα έχεις πει εκεί μέσα φαντάζουν μεμιάς όχι μόνο ψεύτικα αλλά και αστεία και χυδαία: με τα χωριάτικα λουκάνικα δεν φλερτάρεις λέγοντας σεξ αλλά γαμήσι, η ρετσίνα σε παραπέμπει σε λέξεις μάλλον βάρβαρες, που έχουν να κάνουν με σφιχτά μπούτια μάλλον, παρά με τα γυρισμένα φρύδια της κοπέλας απέναντι, το μάτι της που γυαλίζει και δεν διαστέλλεται, κουβέντες που αν τις πεις δεσμεύεσαι, πολλές φορές για πάντα. Γι’ αυτό και δεν τις λες. Και ντύνεσαι ρούχα που ακριβώς σε μια ταβέρνα δεν θα φόραγες: κοστούμια σοβαρά και γούνες και κοσμήματα βαριά, τέτοια που να σου απαγορεύουν να πεις τις φράσεις-κλειδιά, όπως ποιος – θα – γαμήσει – την – γυναίκα – μου – για - να – πηδήξω – εγώ – τη – δικιά – του, τις φράσεις που γι’ αυτές ήρθες στην ταβέρνα, για να ζήσεις λίγο κάπου όπου μπορούν να ειπωθούν – κι όμως δεν λέγονται ποτέ.
από?

[Solo Carriera]

umm, κώστας κοντοδήμος, "ο γιός που δεν θα θέλατε να έχετε".

[Solo Carriera]

"Old George Orwell got it backward.

Big Brother isn't watching. He's singing and dancing. He's pulling rabbits out of a hat. Big Brother's busy holding your attention every moment you're awake. He's making sure you're always distracted. He's making sure you're fully absorbed.

He's making sure your imagination withers. Until it's as useful as your appendix. He's making sure your attention is always filled.

And this being fed, it's worse than being watched. With the world always filling you, no one has to worry about what's in your mind. With everyone's imagination atrophied, no one will ever be a threat to the world."

Chuck Palahniuk - Lullaby

αυτό είναι εκπληκτικό, παρεμπιπτόντως.

[ikonoklast]

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ

είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
Mη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

[Atheist]

Πέρα από γαμάτο είναι ύποπτα ταιριαστό.

[Ace]

Γιατι υποπτα ταιριαστο;

[Kingdom Gone]

Is it starting to rain?
Did the check bounce?
Are we out of coffee?
Is this going to hurt?
Could you lose your job?
Did the glass break?
Was the baggage misrouted?
Will this go on my record?
Are you missing much money?
Was anyone injured?
Is the traffic heavy?
Do I have to remove my clothes?
Will it leave a scar?
Must you go?
Will this be in the papers?
Is my time up already?
Are we seeing the understudy?
Will it affect my eyesight?
Did all the books burn?
Are you still smoking?
Is the bone broken?
Will I have to put him to sleep?
Was the car totaled?
Am I responsible for these charges?
Are you contagious?
Will we have to wait long?
Is the runway icy?
Was the gun loaded?
Could this cause side effects?
Do you know who betrayed you?
Is the wound infected?
Are we lost?
Can it get any worse?

Jeanne Marie Beaumont - Afraid So

[Solo Carriera]

Πέρα από γαμάτο είναι ύποπτα ταιριαστό.

[House Of Low Culture]

Is it starting to rain?
Did the check bounce?
Are we out of coffee?
Is this going to hurt?
Could you lose your job?
Did the glass break?
Was the baggage misrouted?
Will this go on my record?
Are you missing much money?
Was anyone injured?
Is the traffic heavy?
Do I have to remove my clothes?
Will it leave a scar?
Must you go?
Will this be in the papers?
Is my time up already?
Are we seeing the understudy?
Will it affect my eyesight?
Did all the books burn?
Are you still smoking?
Is the bone broken?
Will I have to put him to sleep?
Was the car totaled?
Am I responsible for these charges?
Are you contagious?
Will we have to wait long?
Is the runway icy?
Was the gun loaded?
Could this cause side effects?
Do you know who betrayed you?
Is the wound infected?
Are we lost?
Can it get any worse?

Jeanne Marie Beaumont - Afraid So

μπορείς να μου θυμίσεις τι μου θυμίζει αφτό ?

[Pitsadoros]

to editorial sto teleutaio hammer

[Kingdom Gone]

[quote="Kingdom Gone":1negaghm]Is it starting to rain?
Did the check bounce?
Are we out of coffee?
Is this going to hurt?
Could you lose your job?
Did the glass break?
Was the baggage misrouted?
Will this go on my record?
Are you missing much money?
Was anyone injured?
Is the traffic heavy?
Do I have to remove my clothes?
Will it leave a scar?
Must you go?
Will this be in the papers?
Is my time up already?
Are we seeing the understudy?
Will it affect my eyesight?
Did all the books burn?
Are you still smoking?
Is the bone broken?
Will I have to put him to sleep?
Was the car totaled?
Am I responsible for these charges?
Are you contagious?
Will we have to wait long?
Is the runway icy?
Was the gun loaded?
Could this cause side effects?
Do you know who betrayed you?
Is the wound infected?
Are we lost?
Can it get any worse?

Jeanne Marie Beaumont - Afraid So

μπορείς να μου θυμίσεις τι μου θυμίζει αφτό ?[/quote:1negaghm]

αυτό (http://www.pink-floyd-lyrics.com/html/mother-wall-lyrics.html)ίσως;

[House Of Low Culture]

μπα, κάτι άλλο μου θυμίζει που δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς, αλλά οκ.

[Not_saved]

Tha borouse na htan tou hammer an eixe kati tou styl:

''Is music just another window in your PC?''

[Solo Carriera]

Anyway, I'm sort of glad they've got the atomic bomb invented. If there's ever another war, I'm going to sit right the hell on top of it. I'll volunteer for it, I swear to God I will.

-The Catcher in the Rye.

[Chopped In Half]

the goldfish sing all night with guitars,
and the whores go down with the stars,
the whores go down with the stars

I'm sorry, sir, we close at 4:30,
besides yr mother's neck is dirty,
and the whores go down with the etc.,
the whrs. go dn. with the etc.

I'm sorry jack you can't come back,
I've fallen in love with another sap,
3/4 Italian and 1/2 Jap,
and the whores go
the whores go
etc.




ο μπουκόφσκι :drazz:

[Queen of the Hi-Ace]

"Δεν υπάρχει, δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα, στις μάζες και στους λαούς το ένστιχτο του κοινωνικού σκοπού. Ο άνθρωπος της μάζας δεν έχει περισσότερο ανάγκη το Κράτος απ'ότι εσείς κι' εγώ.Μα εσείς κι' εγώ δεχόμαστε συνειδητά την ανάγκη μιας κοινωνικής οργάνωσης, ενώ αυτό το στοιχείο στο λαό είναι άγνωστο. Όλοι οι άνθρωποι είναι απο φυσικού τους αναρχικοί, κι'όσο πάει όλο και αναρχικότεροι γίνονται. Ναι. Το άτομο όμως ξέρει ότι δεν ήρθε ακόμα ο καιρός της αναρχίας. Και δεν θάρθει πριν οι μάζες χωριστούν σε μονάδες που θάχουν συνείδηση της δύναμης τους, της αξίας τους και του δικαιώματός τους να ζήσουν σύμφωνα με το πνεύμα τους."

Μαξίμ Γκόρκι, Ο Ήρωας.

Στην επαναστατημένη Ρωσσία ένας καθεστωτικός μιλά στον μαθητή του για τις "τακτικές" των σοσιαλιστών.

[Chopped In Half]

χέσε μας ρε γκόρκι.

[Queen of the Hi-Ace]

Και αυτός είναι σαφώς ένας τρόπος να το δεις.

[Milton]

But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald]
brought in upon a platter,
I am no prophet--and here's no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and
snicker,
And in short, I was afraid.

[...]



Unnatural vices
Are fathered by our heroism. Virtues
Are forced upon us by our impudent crimes.
These tears are shaken from the wrath-bearing tree.

και τα δύο, T.S. Eliot από Waste Land. To πρώτο από The Love Song of J. Alfred Prufrock και το δευτερο από το Gerontion.

[ifinoi]

There are accounts which, if we open our hearts to them will cut us too deeply. Look - here is a good man, good by his own lights and the lights of his friends: he is faithful and true to his wife, he adores and lavishes attention on his little children, he cares about his country, he does his job punctiliously, as best he can. So, efficiently and good-naturedly, he exterminates Jews: he appreciates the music that plays in the background to pacify them: he advises the Jews not to forget their numbers, and take the wrong clothes, when they come out of the showers. This calms the Jews: there will be life, they assure themselves, after the showers. And they are wrong. Our man supervises the detail taking the bodies to the ovens; and if there is anything he feels bad about , it is that he still allows the gassing of vermin to affect him. Were he a truly good man, he knows, he would feel nothing but joy, as the earth is cleansed of its pests.
Leave him; he cuts too deep.

[freak brother]

ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 2 Νοεμβρίου του 1911, όταν γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης ο βραβευμένος με Νόμπελ, το 1979, ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης, κατά κόσμον Αλεπουδέλης, καταγόμενος εκ Μυτιλήνης. Στην «Ιδιωτική (του) Οδό», μιλάει για «την ολίγη Ελλάδα που μας απέμεινε» και αποφαίνεται πως το μόνο που μπορεί κάποιος ακόμη να κάνει είναι να δέεται στους θεούς του. Ποιους θεούς; «Ω, μα είναι πολλοί. Σχεδόν όσοι και ο πληθυσμός της χώρας. Δύο μέτρα κάτω απ' τη γης ή πάνω από τον πλαϊνό σου τοίχο τον γδαρμένο, αγρυπνούν. Με σπασμένες μύτες, κομμένο τον ένα βραχίονα, λίγο πράσινο παλαιού καιρού στον μανδύα ή βυσσινί στους ώμους κι ένα βλέμμα που δεν σταματάει επάνω σου, μόνο τραβάει πέρα. Μοιάζουν συλλογισμένοι και σκυφτοί, σαν να κρατάνε πετονιές που 'ναι τα ίδια τα νήματα της ζωής μας. Κι αυτά όλα, μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα παραμονής μεγάλων γεγονότων που δεν ξέρεις αν θα επισυμβούν ποτέ».

[Atheist]

Αυτή είναι η ιστορία ενός οδηγού λεωφορείου που δεν θ' άνοιγε ποτέ την πόρτα του λεωφορείου του στους αργοπορημένους. Ποτέ και σε κανέναν.

Ούτε στα καταπιεσμένα γυμνασιόπαιδα που θα 'τρεχαν παράλληλα με το λεωφορείο ρίχνοντας του παρακλητικές ματιές, ούτε στις γριούλες που θα πάλευαν, φορτωμένες μ' ένα σωρό σακούλες με φαγώσιμα, να του κάνουν νοήματα με τρεμάμενα χέρια, και φυσικά ούτε στους θρασύτατους που θα του βάραγαν στην πόρτα, λες κι εκείνος καθυστέρησε στο δρομολόγιο ενώ αυτοί ήταν στην ώρα τους.

Και δεν ήταν από κακία που δεν θ' άνοιγε την πόρτα, επειδή αυτός ο οδηγός δεν είχε ίχνος κακίας μέσα του. Ήταν από ιδεολογία. Και η ιδεολογία του οδηγού έλεγε ότι αν ανοίγοντας την πόρτα σε κάποιον αργοπορημένο το λεωφορείο καθυστερεί τριάντα δευτερόλεπτα, κι αν αφήνοντας τον να ξεφυσάει απ' έξω τον κάνει να χάσει ένα τέταρτο από τη ζωή του, το δίκαιο είναι να μην του ανοίξει την πόρτα, αφού αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα θα τα χάσει κάθε ένας επιβάτης ξεχωριστά.

Κι αν πάνω στο λεωφορείο βρίσκονται, ας πούμε, εξήντα άτομα -εξήντα άτομα που δεν έφταιξαν σε τίποτα κι έφτασαν στη στάση στην ώρα τους- τότε όλοι αυτοί οι αθώοι θα χάσουν συνολικά ένα μισάωρο, που είναι το διπλάσιο του τετάρτου.

Αυτός ήταν ο μόνος λόγος που δεν θ' άνοιγε ποτέ την πόρτα. Ήξερε ότι οι επιβάτες δεν είχαν ιδέα για όλα αυτά, το ίδιο και όσοι έτρεχαν πίσω του κάνοντας του σήμα να σταματήσει. Ήξερε ακόμα ότι οι περισσότεροι από δαύτους τον θεωρούσαν σκέτο στραβόξυλο, χωρίς να υπολογίζουν ότι προσωπικά θα του ήταν πολύ πιο εύκολο να τους αφήσει ν' ανέβουν και να δεχτεί τα χαμόγελα και τις ευχαριστίες τους. Μόνο που, όταν ερχόταν η στιγμή να διαλέξει ανάμεσα στα χαμόγελα και τις ευχαριστίες από τη μια και το καλό της κοινωνίας απ' την άλλη, ο οδηγός μας δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό.

Αυτός που υπέφερε περισσότερο από τη συγκεκριμένη ιδεολογία του οδηγού λεγόταν Έντι. Όμως τούτος εδώ, αντίθετα με τα άλλα πρόσωπα της ιστορίας, δεν θα έμπαινε ποτέ στον κόπο να τρέξει για το λεωφορείο, τόσο αραχτός και φευγάτος ήταν.

Ο Έντι δούλευε βοηθός μάγειρα σ' ένα φαγάδικο που το έλεγαν Μάσα-Μπούκο -αυτό ήταν το πιο έξυπνο λογοπαίγνιο που είχε καταφέρει να κατεβάσει ο εγκέφαλος του ανεγκέφαλου ιδιοκτήτη του. Το φαγητό σ' αυτό το μέρος δεν έλεγε τίποτα, αλλά ο ίδιος ο Έντι ήταν πολύ εντάξει τύπος - τόσο εντάξει που, αν καμιά φορά έφτιαχνε κάτι που δεν του πετύχαινε και τόσο, το σέρβιρε ο ίδιος ζητώντας συγγνώμη.

Σε μία από αυτές τις συγγνώμες λοιπόν η τύχη το 'φερε και συνάντησε την Ευτυχία, με τη μορφή μιας κοπέλας τόσο καλής που έβαλε τα δυνατά της να τελειώσει όλη τη μερίδα του ροσμπίφ που της σερβίρισε μόνο και μόνο για να μην τον κάνει να νιώσει άσχημα.

Κι αυτή η κοπέλα δεν θέλησε να του πει το όνομα της ή να του δώσει το τηλέφωνο της, ήταν όμως αρκετά γλυκιά ώστε να δεχτεί να τον συναντήσει την επομένη στις 5 στο συμφωνημένο μέρος -στο Δελφινάριο, για την ακρίβεια.

Ο Έντι τώρα είχε μια πάθηση που του είχε κοστίσει πολλά πράγματα στη ζωή. Δεν ήταν μια πάθηση σαν αυτές που σου πρήζονται οι αδένες ή κάτι τέτοιο, δεν έπαυε όμως να του προξενεί μεγάλη ζημιά. Αυτή η αρρώστια τον έκανε να κοιμάται πάντα δέκα λεπτά παραπάνω απ' όσο έπρεπε, και κανένα ξυπνητήρι στον κόσμο δεν μπορούσε να την καταπολεμήσει.

Εξαιτίας της έφτανε πάντα αργοπορημένος στο Μάσα-Μπούκο -εξαιτίας της και εξαιτίας του οδηγού μας, που έβαζε πάντοτε το κοινό καλό πάνω από την εξυπηρέτηση ενός ατόμου.

Μόνο που αυτή τη φορά, μια και το ζήτημα αφορούσε την Ευτυχία, ο Έντι αποφάσισε να νικήσει την αρρώστια και, αντί να πέσει να κοιμηθεί το μεσημέρι, έμεινε ξύπνιος να κοιτάζει τηλεόραση.

Για μεγαλύτερη σιγουριά μάλιστα είχε παρατάξει όχι ένα, αλλά τρία ξυπνητήρια, και επιπλέον είχε ζητήσει αφύπνιση από τηλεφώνου. Έλα όμως που αυτή η αρρώστια ήταν αγιάτρευτη, και ο Έντι αποκοιμήθηκε σαν μωρό, παρακολουθώντας το παιδικό πρόγραμμα.

Ξύπνησε καταϊδρωμένος από τα κουδουνίσματα δεκάδων, χιλιάδων, εκατομμυρίων ρολογιών, δέκα λεπτά αργότερα. Όρμησε έξω απ' το σπίτι χωρίς ν' αλλάξει ρούχα και βάλθηκε να τρέχει προς τη στάση του λεωφορείου. Είχε σχεδόν ξεχάσει πώς τρέχουν, και τα πόδια του μπερδεύονταν κάπως κάθε φορά που άφηναν το πεζοδρόμιο.

Η τελευταία φορά που είχε τρέξει ήταν λίγο προτού ανακαλύψει πώς κάνουν κοπάνα απ' το μάθημα της γυμναστικής, εκεί γύρω στην έκτη τάξη. Τώρα όμως, σε αντίθεση με το μάθημα της γυμναστικής, έτρεχε και παραέτρεχε, επειδή τώρα θα έχανε κάτι, και κανένας πόνος στο στήθος και κανένα λαχάνιασμα λόγω Λάκι Στράικ δεν θα έμπαινε εμπόδιο στο κυνήγι της Ευτυχίας του.

Τίποτα δεν θα του έφραζε το δρόμο, εκτός από τον οδηγό μας, που μόλις έκλεινε την πόρτα και έκανε τη μανούβρα για να βγει από τη στάση. Ο οδηγός είδε τον Έντι από τον καθρέφτη, αλλά, όπως είπαμε, είχε μια ιδεολογία -μια τετράγωνη ιδεολογία που βασιζόταν σε δύο πράγματα: στην αγάπη για τη δικαιοσύνη και στα απλά μαθηματικά.

Αλλά του Έντι δεν του καιγόταν καρφάκι για τα πιστεύω του οδηγού. Αυτός για πρώτη φορά στη ζωή του ήθελε πραγματικά να φτάσει κάπου στην ώρα του, οπότε συνέχισε να κυνηγάει το λεωφορείο, έστω κι αν δεν είχε ελπίδες.

Ξαφνικά η τύχη χαμογέλασε στον Έντι, αλλά με μισό στόμα: εκατό μέτρα παρακάτω από τη στάση υπήρχε ένα φανάρι, κι ένα δευτερόλεπτο προτού φτάσει το λεωφορείο το φανάρι έγινε κόκκινο. Ο Έντι κατάφερε να πλευρίσει το λεωφορείο και να συρθεί ως την πόρτα του οδηγού. Ούτε που χτύπησε το τζάμι, τόσο εξουθενωμένος ήταν. Μόνο κοίταξε τον οδηγό με υγρά μάτια κι έπεσε γονατιστός φυσώντας και ξεφυσώντας. Αυτό κάτι θύμισε στον οδηγό, κάτι απ' το παρελθόν, από την εποχή που δεν ήθελε να γίνει οδηγός λεωφορείου αλλά Θεός.

Ήταν μια μάλλον λυπητερή ανάμνηση, αφού ο οδηγός δεν έγινε Θεός, αλλά και ευχάριστη συνάμα, αφού έγινε οδηγός λεωφορείου, που ήταν η αμέσως επόμενη επιλογή του. Και ξαφνικά ο οδηγός θυμήθηκε την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του: αν τελικά γινόταν Θεός, θα ήταν σπλαχνικός και καλός και θ' άκουγε όλα τα πλάσματα Του.

Όταν είδε λοιπόν τον Έντι από ψηλά, από τη θέση του οδηγού, να γονατίζει πάνω στην άσφαλτο, δεν άντεξε και, παρ' όλη την ιδεολογία του και τα απλά μαθηματικά, του άνοιξε την πόρτα. Κι έτσι ο Έντι ανέβηκε και κάθισε, κι ούτε ευχαριστώ δεν είπε, τέτοιο λαχάνιασμα είχε.

Καλά θα κάνετε να μη διαβάσετε τη συνέχεια, αφού μπορεί ο Έντι να έφτασε στο Δελφινάριο στην ώρα του, η Ευτυχία όμως δεν μπόρεσε να έρθει - επειδή η Ευτυχία είχε ήδη φίλο.

Από την πολλή της όμως καλοσύνη δεν το 'χε πει στον Έντι, προτιμώντας έτσι να τον στήσει. Ο Έντι την περίμενε στο συμφωνημένο παγκάκι πάνω από δυο ώρες. Κι όπως καθόταν εκεί, έκανε ένα σωρό μαύρες σκέψεις για τη ζωή, κι ενώ τις έκανε, είδε το ηλιοβασίλεμα, που ήταν ωραίο, όσο να 'ναι, και μετά σκέφτηκε την αγκύλωση που θα πάθαινε όπου να 'ναι.

Στην επιστροφή, όταν πια δεν έβλεπε την ώρα να φτάσει σπίτι του, είδε από μακριά το λεωφορείο του να σταματάει στη στάση και να αποβιβάζει μερικούς επιβάτες, κι ήξερε ότι, ακόμα κι αν είχε τη δύναμη ή την όρεξη να τρέξει, πάλι δεν θα το έφτανε.

Έτσι, συνέχισε να σέρνει τα πόδια του, νιώθοντας γύρω στο ένα εκατομμύριο ξεχαρβαλωμένους μυς σε κάθε του βήμα, κι όταν επιτέλους έφτασε στη στάση, είδε ότι το λεωφορείο ήταν ακόμα εκεί και τον περίμενε. Και παρά τα αγανακτισμένα μουρμουρητά και τις φωναχτές διαμαρτυρίες των επιβατών, ο οδηγός δεν άγγιξε το γκάζι ώσπου να βρει ο Έντι μια κενή θέση και να καθίσει. Κι όταν πήραν να ταξιδεύουν, κοίταξε μες στον καθρέφτη και έκλεισε λυπημένα το μάτι στον Έντι, κι αυτό έκανε την όλη φάση κάπως υποφερτή, όσο να 'ναι.

[When Black Roses Bloom]

Para polu omrofo Atheist :|

Ti einai alh8eia?

[Atheist]

Είναι Etgar Keret, ο μόνος εβραίος που θα τη γλυτώσει όταν πάρω την εξουσία. Από τη συλλογή διηγημάτων "Ο Οδηγός Λεωφορείου Που Ήθελε Να Γίνει Θεός" εκδόσεις καστανιώτη, 12 ευρώ και λίγα είναι.

Η πλάκα είναι πως στις αμερικανικές αγορές οι κριτικές που έχουν κολλήσει στο εξώφυλλο μιλάνε για το πόσο "σουρεάλ και ξεκαρδιστικά" είναι τα κείμενα.

http://images.amazon.com/images/P/0312261888.01.LZZZZZZZ.jpg

[Kveldssanger]

ναι αλλα τι να το κανεις αμα το χασε το γκομενακι?!

[metamelia3]

το γκομενάκι "πινκ πινκ";

[Candiru]

Η πορδή είναι άκρως προσωπικόν γεγονός, όπως και η μαλακία. Ορισμένοι άνθρωποι αρέσκονται να διατυμπανίζουν τα άκρως προσωπικά συμβάντα. Κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, μια πορδή εκπέμπεται κατά μόνας. Αν, παρ' ελπίδαν, υπάρχει ακροατήριον η πορδή θα προσβάλλει (είναι γνωστόν) τας αισθήσεις της ακοής και της οσφρήσεως, κυρίως της οσφρήσεως. Πας όστις κοινοποιών πορδήν καλείται κλανιάρης. Από της Εποχής του Χαλκού
και έντευθεν, ουδεμία κοινοποιήθείσα πορδή επέρασεν απαρατήρητος.


Προσωπικώς, υποστηρίζω την άποψιν ότι οι άντρες κλάνουν περισσότερον από τις γυναίκες. Η ηγέτις του Φεμινιστικού Κινήματος δις Margarite Durat έχει την ακριβώς αντίθετον γνώμην. Θα επεθύμουν να προσθέσω ότι μια ωραία γυναίκα που κλάνει δημοσία, χάνει μέγα μέρος της γοητείας της. Οι Φαλλοκράται και αι Φεμινίστριαι (ελπίζω και οι Ομοφυλόφιλοι) συμφωνούν αφ' ενός σημείου μια πορδή είνι, κατ' αρχήν, μουσικόν γεγονός. Η επιστήμη της Φυσιολογίας δεν έχει εξετάσει εώς σήμερον τας δυνατότητας
του πρωκτού ως μουσικόυ οργάνου. Το διάσημον σαχλόν άγαλμα του Πραξιτέλους που βρίσκεται στην Ολυμπία δεν αποδεικνύει παρά το ότι ο Ερμής είχε έναν κώλο εκτάκτου ωραιότητος. Δυστυχώς και ο ωραιότερος κώλος του κόσμου αμολάει πορδές.


Στις φυλακές γίνεται εκ μέρους των Φυλακισμένων μια συγκινητική
προσπάθεια δια την ενδελεχήν εκμετάλλευσιν των πορδών. Στην εποχή μας κανενός είδους ενέργεια δεν πρέπει να χάνεται. Η πορδή προκαλεί γέλιο. Το γέλιο είναι απολύτως απαραίτητο για την επιβίωση του Φυλακισμένου. Στην Φυλακή το πέρδεσθαι εξίκνειται έως το ύψος της Αληθούς Τέχνης. Όμως καθώς γινότανε πάντοτε, συχνάκις το φαινόμενον απολήγει εις καταχρήσεις. Έτσι μές στην Φυλακή συναντά κανείς βιρτούοζους της πορδής αλλά και
πορδομανείς. Η Διεύθυνσις των Φυλακών αδιαφορεί δια τας επιδόσεις των κλανιάρηδων Καταδίκων.


Η έντασις των πορδών εις ήχον και οσμήν ποικίλει. Οι νταήδες και οι
θρασείς κλάνουν βροντερά. Αυτές τις πορδές που πέφτουν σαν κανονιές οι Κατάδικοι τις λένε αντρίκιες. Ο ήχοχρωματισμός της πορδής σχετίζεται άμεσα με την προσωπικότητα του κλανιάρη. Οι πούστηδες, οι υποκριται και οι μπαμπέσηδες αμολάνε κούφιες πορδές, όπως ακριβώς κάνουν οι γριές. Στην Φυλακή ο γνώριμος ήχος της πορδής σκορπάει τη χαρά. Εκεί ακούγονται λογής-λογής πορδές: άλλες είναι δυνατές σαν βροντή, άλλες παραπονιάρικες, άλλες σεμνές και άλες δειλές. Στην Φυλακή μη βάζεις ποτέ στοιχήματα με κλανιάρηδες έστω κι αν σου πουν ότι μπορούν να
αμολήσουν στη σειρά ογδόντα πορδές. Είναι βέβαιον πως θα χάσεις το στοιχημα. Συχνά στη Φυλακή οργανώνονται διαγωνισμοί πορδής. Συνήθως τέτιοι διαγωνισμοί λαμβάνουν χώραν τις μέρες που οι Κατάδικοι φάγανε φασουλάδα. Πρόκειται για αληθινά κοντσέρτα πορδής όπου φυσικά θριαμβεύουν οι πορδομανείς. Όπως ξεύρετε ο πορδομανής νιώθει πολύ υπερήφανος για τις ικανότητες του κώλου του. Κάποτε εγνώρισα έναν πορδομανή που πάθαινε φοβερές κρίσεις πορδο-ντελίριουμ.


Η πορδή έχει και το φολκλόρ της. Καμιά φορά ένας Κατάδικος ξυπνάει έναν άλλο Κατάδικο κλάνοντας στο αφτί του. Μερικοί Κατάδικοι κλάνουν την ώρα που τρώνε ολόιδια με τα ζώα (αποφεύγω να χαρακτηρίσω την πράξη). Όταν κάποιος Κατάδικος κλάσει δυνατά όλοι οι άλλοι φωνάζουν «σκίσου!». Τα σημαντικότερα είδη πορδών είναι βαφτισμένα· έτσι στην Φυλακή τις χοντρές πορδές τις αποκαλούν βραχνιάσμένες. Στους διαγωνισμούς πορδής ο διαγωνιζόμενος κλάνει όρθιος ανασηκώνοντας λίγο το αριστερό του ποδάρι. Συχνά οι Κατάδικοι ανοίγουν τρύπες στους ενδιάμεσους τοίχους για να επικοινωνούν με τα διπλανά κελιά· απ΄ αυτές τις τρύπες κάποτε-κάποτε κερνάνε πορδές στους γείτονες. Όταν κάποιος Κατάδικος κλάσει, συνήθως λέει σ' αυτόν που κάθεται κοντά του: «έλα ρούφα!». Θεωρείται θανάσιμη προσβολή να κάνεις αυτό το αθώο αστείο σε κάποιον Κατάδικο τη στιγμή που ρουφάει τον τούρκικο καφέ του. Στις βαριές Εγκληματικές Φυλακές ισχύει η
σιωπηρά απαγόρευσις του κλασίματος· έκεί οι Βαρυποινίτες κλάνουν μόνο μες στο WC. Το να κλάσεις αναιδώς μέσα σε θάλαμο βαρυποινιτών ισοδυναμεί με υπογραφή της θανατικής σου ποινής.


Η οσμή της πορδής δεν κρύβει κανένα μυστήριο. Ο χημικός τύπος της πορδής είναι S2O4H2 + CH + Ca3RA. Δηλαδή στα αέρια της πορδής κυριαρχούν το υδρόθειον (S2O4H2) και το μεθάνιον (CH) με τις χαρακτηριστικές των οσμές. Φαίνεται ότι το είδος του φαγητού καθορίζει την οσμή της πορδής. Αυτό δεν το λέω με βεβαιότητα γιατί ορισμένων ανθρώπων οι πορδές βρωμάνε υπέρ του δέοντος. Πάντως, τα φασόλια, το γιαούρτι, το γάλα, τα ρεβύθια, τα κουκιά, τα μήλα και τα κάστανα προκαλούν πολλά αέρια. Οι βρωμερότερες
πορδές προέρχονται απο το κουνουπίδι, το λάχανο, το σκόρδο, το ρεπάνι και το αυγό. Ο Κατάδικος αγαπά το σκόρδο, το κρεμμύδι και το γάλα γιατί του φέρνουν ύπνο. Συνεπώς η βρωμερή πορδή είναι αναγκαίον κακόν. Όμως από το παιχνίδι της πορδής δεν απουσιάζει και ο σαδισμός. Πολλοί Κατάδικοι, για να επαυξήσουν τη βρώμα των πορδών τους, πίνουν καφέ ανακατωμένο και βρασμένο με λίγη καρβουνόσκονη από φελλό. Οι δυστυχείς γείτονες αυτών των κρυπτοσαδιστών Καταδίκων μπορούν να σας δώσουν διαβεβαιώσεις για την αποτελεσματικότητα της συνταγής. Το περίεργον είναι ότι οι βρωμερότερες πορδές είναι συνάμα και κούφιες. Αυτες τις πορδές οι Κατάδικοι τις ονομάζουν φαρμακερές και είναι οι αηδιαστικότερες όλων. Ο ύπουλος κλανιάρης που αμολάει φαρμακερές πορδές
τιμωρείται με ομαδικό γιουχάισμα και ραγδαίο μαξιλάρωμα.


Ο ταλαντούχος κλανιάρης συνδυάζει τον ήχο της πορδής με διάφορες κωμικές χειρονομίες ή με γκριμάτσες ή με ακροβατικές κινήσεις. Υπάρχουν κλανιάρηδες που κυριολεκτικώς μιλάνε με τον κώλο. Αν κατά τύχην μες στον ίδιο θάλαμο ζουν δυο λαλίστατοι κώλοι τότε ο διάλογος είναι αναπόφευκτος. Οι Κατάδικοι υποδέχονται με αλαλαγμούς ενθουσιασμού τέτοιους διαλόγους πορδής που συχνά τραβάνε ως τα μεσάνυχτα ή εξελίσσονται σε πορδο-μονομαχία.


Τώρα είναι κατάλληλη η στιγμή να σας μιλήσω για την Μεγάλη Ατραξιόν του Κώλου: Στην Φυλακή πολλές φορές βλέπεις έναν Κατάδικο να πέφτει στο κρεβάτι ανάσκελα, να ανασηκώνει τα ποδια του στην τυπική στάση της ετοιμόγεννης γυναίκας, να ανάβει το τσακμάκι του, να προσεγγίζει το χέρι με το αναμμένο τσακμάκι στον κώλο του και μετά να αρχινάει τις κλανιές. Το απότέλεσμα είναι θεαματικό και προκαλεί ακράτητα γέλια γιατί απλούστατα οι πορδές ααφλέγονται ακαριαίως! Η φλόγα της πορδής εξακοντίζεται μέχρι ένα μέτρο μακριά. Έτσι, εκτός από τους κώλους που κελαηδούν έχουμε και τους κώλους που ξερνούν φλόγες. Το παιχνίδι με τις φλογερές πορδές γίνεται συνήθως από νεαρούς Φυλακισμένους. Εννοείται ότι
αυτοί οι νεαροί όταν παίζουν με τις φλόγες δεν κατεβάζουν τα παντελόνια τους. Θα 'τανε μια απερισκεψία.


Συμβουλαί προς υποψήφιον κλανιάρην:


1. Κλάνε με λυτό τον εαυτό σου. Η πορδή δεν πρέπει να σου δημιουργεί συμπλέγματα ενοχής. Σήμερα μια ψυχανάλυση κοστίζει ακριβά.


2. Ο Καλός Κλέφτης όταν κλάνει δεν σφίγγεται υπερβολικά. Συχνά μια ζορισμένη πορδή τελειώνει σε ένα μικρό σκατουλάκι.


3. Ο Καλός Κλέφτης είναι μετριοπαθής. Ο Καλός Κλέφτης αποφεύγει τις προκλητικές κλανιές. Μια αδέξια κλανιά μπορεί να καταλήξει σε προβοκάτσια.


4. Αν ο πλαινός σύνροφός κλάσει να απαντήσεις με ανάλογη πορδή. Αν δεν έχεις πρόχειρη κλανιά χαμογέλασέ του. Ο κλανιάρης αν δε λάβει κάποιαν απάντηση ίσως τραυματιστεί ψυχικώς.


5. Όταν κλάνεις κάτω από την κουβέρτα φρόντισε να βγάζεις το κεφάλι σου απ' έξω έστω κι αν κάνει παγωνιά. Το υδρόθειον είναι δηλητηριώδες αέριον.


5. Αν πάθεις πορδομανία μην απελπιστείς. Η πορδομανία δεν είναι χειρότερη απ' τη σύφιλη. Άλλωστε και οι δυο θεραπεύονται.


7. Ο κλανιάρης δικαιούται και να ρεύεται. Η πορδή συνδυάζεται εύκολα με ρέψιμο ή βήχα.


(Από το «Εγχειρίδιον του καλού κλέφτη» του αείμνηστου Ηλία Πετρόπουλου.)

[carheart]

του αείμνηστου 5 φορές Νομπελίστα Ηλία Πετρόπουλου, όπως παρατηρώ.

[Phantom Duck]

Μαλακίες λέει ο κάρχαρτ, εδώ μιλάμε για ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΝΟΜΠΕΛΛΛΛΛ.

[hunted by a Freak]

Κλείνω. Μάτια. Ανοίγω. Μυαλό. Τελειώνεις το σχολείο, λες να ησυχάσεις από όλους αυτούς που σού κάθονται στο σβέρκο και σού λένε τι να πιστεύεις, τι να γνωρίζεις, τι να σκέφτεσαι, τι να μαθαίνεις και πώς να το μαθαίνεις. Ξυπνάς το πρωί, πας στη δουλειά κι είναι διάφοροι τύποι που σού λένε τι να κάνεις, πώς να φέρεσαι, πώς να ντύνεσαι, πώς να είσαι, για να βγάλουν εξαιτίας σου ―και με την ανοχή σου― περισσότερα λεφτά, είναι τα Αφεντικά. Γυρίζεις στο σπίτι, φωνάζουν οι γονείς, βουίζουν τα αυτιά σου, σού λένε θα πεθάνουν, εσύ θα τους πεθάνεις, αν δε μάθεις να φέρεσαι, να ντύνεσαι, να σκέφτεσαι, να είσαι όπως θέλουν Αυτοί. Πας στους φίλους σου, μία από τα ίδια, όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, τρέχουμε και δε φτάνουμε, όλοι μαζί, γύρω γύρω όλοι και στη μέση εμείς. Πας στα κλαμπ, βαριέσαι που ζεις, δυνατή μουσική, την αγνοείς, δεν έχει στίχους, δεν έχει κέφι, δεν έχει διέξοδο, σου λέει να χορεύεις, μόνο να χορεύεις, να κάθεσαι σα μαλάκας χωρίς να μιλάς, μόνο να χορεύεις και να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς, τις γκόμενες, χαμένες τελείως, κοιτάνε σα χαζές, τι φταίνει κι αυτές; το παίζουνε κάτι που δε θα γίνουν ποτέ, πώς θα γίνει να βρεις μια γυναίκα που να μην κοιτάει σα χαζή; ο έρωτας τι είναι; είναι να φέρεσαι σα χαζός, όχι να είσαι. Χαμόγελα ψεύτικα, ματιές από μακριά, μπούτια, βυζιά, χείλια υγρά, όλο υποσχέσεις, μηδέν προοπτικές, μηδέν ηθικό, για να πλησιάσεις στα δέκα μέτρα θες μια ντουζίνα προφυλακτικά. Πας σπίτι, ανάβεις τηλεόραση, διάφοροι απίστευτοι μαλάκες σού πετάν την άποψή τους, σού λένε τι να κάνεις, πώς να γελάς, πώς να περνάς, πώς να γαμάς, κάτι τενεκέδες, αν είναι δυνατόν, είναι σαν ψεύτικοι, σαν εφιάλτης, είναι γύρω μας, μπροστά μας, πίσω μας, μέσα μας, κάτω μας, τους πατάμε. Έι, εσύ, κολλητέ, με το ωραίο κοστούμι και το αφασία στυλ, καλά, είσαι κι ο πρώτος, γαμώ τα άτομα, πώρωση, πάουερ, γουάου, όλο ρωτάς, όλο ρωτάς, να ρωτήσω κι εγώ μια στιγμή; Πόσο κάνεις; Ο αδερφός σου δουλεύει στην τράπεζα, έχει γκόμενα, θα παντρευτούνε, θα κάνουν παιδιά, θα κάνουν σκυλιά, θα κάνουν βίντεο, και σπίτι, και κινητά, και αυτοκίνητα, να κάνουν, να κάνουν, να κάνουν ό,τι θέλουν, να κάνουν και άκρη να περάσω, δεν μπορώ εδώ, πνίγομαι, και πού να πας που να μην είναι έτσι, αφού παντού είναι έτσι: αφεντικά, αντιβηχικά, μπάτσοι, δάσκαλοι, γονείς, τηλεόραση, μαλάκες με μικρόφωνα, «Τι έχετε να δηλώσετε;», «Δηλώστε μας κάτι», «Κάντε μας μια δήλωση», «Τι θα μας δηλώσετε;», έχω να δηλώσω ότι σας βαρέθηκα, δεν πάει άλλο, από 'δώ και μπρος θά 'χετε να κάνετε μαζί μου, προσέχτε, μιλάω σοβαρά, θα κάνω το ντου και θα ψάχνεστε κι άντε μετά να τρέχουν οι μπάτσοι να με βρουν, μες στη δυστυχία τους κι αυτοί, μηδέν προοπτική, μηδέν ηθικό, μολότωφ στη μάπα τους, τις πετάνε πίσω, τι να κάνουν δηλαδή; όλοι μια παρέα είμαστε. Και να πέθαινε αύριο κάνα δυο δισεκατομμύρια κόσμος, μπορεί και να μη μ' ένοιαζε, μπορεί και να μ' ένοιαζε, δεν ξέρω, πάντως αν πέθαινα εγώ δεν θα ένοιαζε κανέναν, εδώ που τα λέμε έχω πεθάνει, οπότε τι έχω να χάσω; Τα κλαμπ με τα ποτά από αργό πετρέλαιο και τους ηλίθιους στην πόρτα; «Πρέπει να συνοδεύεστε», τι λε' ρε; εγώ είμαι μόνος μου, δε θέλω συνοδείες, δε θέλω κηδείες, δε θέλω αηδίες, θέλω μόνο να είσαι κάπου και να ξέρω ότι μ' αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς, απίστευτη λέξη και μάλιστα χωρίς προφυλάξεις, όμως είσαι εκεί; υπάρχεις; αν είσαι θα σε βρω, εκατό τα εκατό, χίλια τα εκατό, και θά 'μαστε μαζί και θα περνάμε καλά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Και μετά ξύπνησα, μέσα στον ύπνο μου. Δεν υπάρχουν όνειρα. Μόνο ξύλο στα γήπεδα και στους δρόμους και στο σπίτι, στο σχολείο, στη δουλειά, ξύλο παντού, μέχρι να καταλάβουν όλοι αυτοί με τα κολάρα ότι δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν κάνουμε εκπτώσεις, ούτε παραχωρήσεις, μπορούμε να είμαστε πολύ σκληροί και θα είμαστε, δηλαδή δεν ξέρω άλλους, μόνος μου είμαι, θα βρω όμως, δε θα βρω; θα βρω και θα δείτε, μέχρι τότε κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ θα σας σκεπάζω τα βράδια, μη μου κρυώσετε και πάθετε τίποτα και εξαφανιστείτε σαν τους δεινοσαύρους από μόνοι σας. Κρατάτε γερά. Πρέπει να προλάβω να σας εξαφανίσω προτού εξαφανιστώ εγώ.

[hunted by a Freak]

Μπήκα στο σπίτι μου.Βγήκα στη βεράντα μου.Κοίταξα κάτω.Κοίταξα τη πόλη.Την πόλη μου.
Την Πόλη...αυτό το μουχλωτά περήφανο σκουλήκι που καταπίνει τα χρώματα και γουργουρίζει ευχαριστημένο,αυτό το τετράγωνο έκτρωμα που βρωμοκοπάει πρόοδο,αυτό το ξεδοντιασμένο φαλακρό λιοντάρι που περιμένει να σαπίσει στο κλουβί του,αυτό το κακομαθημένο μαλθακό κατοικίδιο με την υπολογιστική μαγερή ματιά,αυτό το ανήκουστο άξεστο γλυπτό,αυτό το γκρί τοτέμ των γκρι φύλων,την πόλη που είναι σκοτεινή και γλιστερή σαν να έχει βρέξει,αν και δεν βρέχει ποτέ και η σκόνη στοιβάζεται σε καφεκίτρινα όξινα στρώματα πάνω στις ταράτσς,πάνω στους δρόμους,πάνω στους ανθρώπους με τα κινητά,πάνω στα χώματα,στα κουστούμια,στα ηχεία,στα λεφτά,στα σκαλοπάτια των μεγάρων,στ' αγάλματα,στα άρρωστα δέντρα,στους μονόχειρες ζητιάνους,στις αφίσες,στις ρωγμές,στα απροσπέλαστα θαμπά τζάμια των πολυεθνικών,στος αστραφτερούς δημάρχους,στοιβάζται αποφασιστικά,αφού δε βρέχει ποτέ,και όταν βρέξει κάποτε,το νερό τρομάζει πέφτοντας,πανικοβάλλεται,δεν έχει που να πάει,μένει εμπρόντητο στη θέση του λιμνάζοντας τα πάντα σε μια κοροιδευτική γκριμλατσα,μέχρι να εξατμιστεί ευγνωμονώντας τον σούπερ σταρ της γειτονιάς μας,το άστρο της ημέρας,το θεο Ήλιο,που δεν φταίει για τίποτα παρά μόνο που εξακολουθεί να ξημερώνει καθε μερα χωρίς λόγο και αιτία,την πόλη αυτή,την πόλη μου,που τη γουστάρω και δε θα φύγω απο αυτήν ούτε νεκρός.

[ikonoklast]

ντάξ.φάσι.γαμώ.σκατά.μηδέν.κόπρανα.αλλοτρίωση.τέλμα.ρέμα.πελιδνός.νάρκη.ζαλούρα.γαμώ.ωκυτοκία

[Griffith]

μηδέν ηθικό.

[DarkOmeN]

IT was the night before Christmas, in that haunted house
Every creature was stirring, all moving about,
The bait was hung by the chimney with care,
In hungered hopes that Santa soon would be there,
The humans were nestled, all snug in their beds,
The problem, of course, was that they were dead,
When out on the lawn there arose such a clatter,
I sprang from my bed to see what was the matter,
Away to the window I flew like a flash,
Tore open the shutters and threw up the sash,
The moon on the beast of the new fallen blood,
Gave the luster of crimson to tracks in the mud
When, what to my wondering eyes should appear,
Shapes stumbling towards me, though not yet quite clear,
I ran to the basement to find hammer and nails,
When with a crash, I heard a whistle and yell,
"Now, Dasher! Now, Dancer! Now, Prancer and Vixen!
On, Comet! On, Cupid! On, Donder and Blitzen!
To the end of the porch! To the door through the wall!
Now eat away! Eat away! Eat away all!
And then, in a twinkling, I heard in the hall,
The prancing and pawing of each little claw
As I looked up the stairs, and was turning around,
Down the chimney a monster came with a bound.
I furiously worked to board up the door,
But too many fingers at the wood tore,
A wink of their eyes and a twist of their heads,
Gave me to know I soon would be dead;
Suffice it to say, I have joined them all,
To shamble around in the Christmas snow fall
Now hear me exclaim, as I saunter out of sight,
"Merry Christmas to all, and to all a good-bite!"

[Milton]

:D

[sabbattack]

Hunted ti einai auto pou egrapses? Pws ton lene kai posa biblia exei k pou ta briskw?

[Ace]

People abuse you everyday. They butt into your life, take a cheap shot at you and then disappear. They leer at you from tall buildings and make you feel small. They make flippant comments from buses that imply you're not sexy enough and that all the fun is happening somewhere else. They're on TV making your girlfriend feel inadequate. They have access to the most sophisticated technology the world has ever seen and they bully you with it. They are The Advertisers and they are laughing at you.

However you are forbidden to touch them. Trademarks, intellectual property rights and copyright law mean advertisers can say whatever they like wherever they like with impunity.

Screw that. Any advert in public space that gives you no choice whether you see it or not is yours. It's yours to take, re-arrange and re-use. You can do whatever you like with it. Asking for permission is like asking to keep the rock someone just threw at your head.

You owe the companies nothing. You especially don't owe them any courtesy. They have re-arranged the world to put themselves in front of you. They never asked for your permission, don't even start asking for theirs.


Banksy, wall and piece.

[Kveldssanger]

το πρώτο μέρος όμως δεν έχει και πολύ νόημα. γιατί να σε ενοχλήσει η στάση τους? στ' @@ για τα εκάστοτε "προτυπα"

[Ace]

Τολμω να μαντεψω οτι το αναφερει για να δειξει ποσο ενοχλητικο γινεται οντας ρηχο.
Αν εννοεις οτι καποιος που δεν τον ενδιαφερουν τα προτυπα δε δινει μια
για το αν θα τα βλεπει μπροστα του παντου, θα μπορουσα και να διαφωνησω΄ καθως νομιζω πως ειναι μονοτονο κι ενοχλητικο, οσο αδιαφορος και μετριοπαθης κι αν εισαι.

[cavity]

Η Μέρα των Μουσάτων Αδέσποτων Γέρων




Ήταν η μέρα των μουσάτων αδέσποτων γέρων.

Βασικά, δεν ξεκίνησε και τόσο ιδιαίτερα
Μάλλον συνηθισμένη ήταν στην αρχή
Δηλαδή ξύπνησα μόνος μου σαν πάντα
Και εκείνο το βζιν βζιν μαραφέτι
Μου ετοίμασε έναν χλιαρό νες γκαφέ
Καθώς εγώ σερνόμουν αριστερά-δεξιά
Προσπαθώντας να θυμηθώ που είναι ο πίνακας
Να σηκώσω τις ασφάλειες του θερμοσίφωνα
Κάνω βλέπετε μπάνιο πριν πάω δουλειά

Στο μπάνιο, θυμήθηκα τον παππού
Που πάντα έλεγε:
Η Θεία Δίκη θα έρθει όταν οι ουρανοί
Θα ανοίξουν δυό φορές την ίδια μέρα
Τα έλεγε τέτοια μετά το τρίτο τσίπουρο
Και τέλος πάντων, ξεκίνησα για τη δουλειά
Και προχωρούσα, και προχωρούσα
Και προχωρούσα… και έφτασα
Δούλεψα όσο μου αναλογούσε, εντάξει
Ίσως λίγο λιγότερο από τόσο

Στην επιστροφή προς το σπίτι
Κοιτούσα τα περιστέρια
Στους στύλους
Της ΔΕΗ
ΚΑΙ ΤΣΑΜΠΑΝΤΑΜΠΑΓΚΑΜΠΑΝΤΑΜ ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝΕ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ ΓΕΡΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΜΟΥΣΑΤΟΥΣ ΜΕ ΘΟΛΩΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΤΟ ΠΟΥ ΤΡΑΚΑΡΟΥΝΕ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΣΤΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ -εδώ που τα λέμε ποτέ δε τα συμπάθησα τα περιστέρια και ας λέγαμε μαλακίες με τη Μέγια- ΚΑΙ ΤΡΕΚΛΙΖΟΥΝΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΞΙΑ, ΦΩΝΑΖΟΥΝΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΣΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΑΟΥ, ΑΟΥ, ΔΕΚΑΕΦΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΚΡΑΚ, ΜΠΑΜ

Εντάξει, τα κοριτσόπουλα τρομάξανε
Το ίδιο και οι μανάδες τους αλλά αυτές
Είναι το ίδιο συμπαθητικές με τα περιστέρια
Υπάρχουν και στέκουν πάνω σε μαύρες γραμμές
Θέλω να πω, δεν πετάνε πολύ, λόγω πάχους
Και είναι δίκαιο

Εγώ πάλι την είχα καταβρεί
Και πήγαινα από γέρο σε γέρο
Και μοίραζα φωτοτυπίες
Μηχανογραφικών σχεδίων
Εξήντα επί εκατόν δέκα
Επί τέσσερα κόμμα σαράντα
Ευρώ, σακούλα, ευχαριστούμε
Να έχουνε κάπου να κάτσουνε οι άνθρωποι, είναι κρύα κάτω τον χειμώνα, τόσα χρόνια που δεν κάθομαι στο παγκάκι αλλά κάτω, κάτι ξέρω

Κι εκεί είναι που γνωρίζομαι με τον πιο κωλόγερο όλων τους, τον πιό γαμάτο, απίστευτο, καταπληκτικό γεράκο με μούσια και Κάρτα Ανεργίας που μπορώ να φανταστώ
Φοράει σακάκι πράσινο και σακουλοτσουβαλιασμένο, έχει έντονα μάτια, τραγουδάει χαρωπά με ένα μπουκάλι φτηνό κρασί στο χέρι
Του δίνω το μηχανογραφικό του και μου πασάρει το κρασί
Περνάμε καλά οι δυό μας για λίγο

Και ανοίγουν οι ουρανοί πάλι
Αυτό καταντάει ενοχλητικό
ΚΑΙ ΤΣΑΜΠΑΝΤΑΜΠΑΓΚΑΜΠΑΝΤΑΜ ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΦΤΟΥ ΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΒΡΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΣΚΑΕΙ ΜΥΤΗ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΝΑΔΕΣ “ΠΑΛΙ ΕΣΥ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ;” ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ ΚΑΙ ΧΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΟΤΙ ΒΡΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ ΑΛΛΑ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ, “ΕΛΑΤΕ ΠΙΣΩ ΡΕ ΡΕΜΑΛΙΑ”, ΕΓΩ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΦΟΡΕΣΩ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟ, ΜΑΤΑΙΑ, Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΩΡΑ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

Αλλα φτου. Μας είδε –

“Θεούλη μου, γεια σου, με θυμάσαι”; ξεκινάω εγώ
Αλλά ο καριόλης δεν χαμπαριάζει από καλοσύνες
Δύο χιλιάδες και κάτι χρόνια στέλνει αθώους στη κόλαση
Σιγά μην καούν τα αυγά του από την έγνοια

“Πρέπει να μου δώσεις πίσω τον Μουσάτο Αδέσποτο Γέρο μου”, μου λέει
“Ρε αφεντικό, άσε να τον μαζέψω για μιά μέρα μόνο, να πιούμε κάνα κρασάκι και να μιλήσουμε για Το Καφέ Κράτος, κάτι…” ξεκινάω εγώ, αλλά –

ΤΣΑΜΠΑΝΤΑΜΠΑΓΚΑΜΠΑΝΤΑΜ ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ πέφτει ένας κεραυνός δίπλα μου και μου καίει όλα τα μηχανογραφικά

“Γιάου, Τζέσου, υπερβάλλεις — έναν γεράκο για μιά μέρα σου ζητάω μωρέ”
“Ο-Χ-Ι”

Κι έτσι τελικά δε τον πήρα τον γέρο στο διαμέρισμα μου κι επέστρεψε στον παράδεισο
Πίσω στην καθημερινότητα

Γαμημένη Θεία Δίκη, καταραμένο τσίπουρο.

[hunted by a Freak]

Hunted ti einai auto pou egrapses? Pws ton lene kai posa biblia exei k pou ta briskw?

το ειδα καπως αργα.Λενος Χρηστιδης.Αν και νομιζω εχει και αλλα ονοματα πολλα.Κανεις δεν ξερει ποσα βιβλια πραγματικα εχει γραψει.Το πρωτο του ωστοσο ονομαζεται Viv loss(αν το διαβασεις στα ελληνικα προφερεται σαν να λεμε νυν λοσσ και εχει να κανει με ενα μυθοπλαστικο ειδος υπαρξης αοριστου και ακαθοριστου προελευσης και αερο-πλανικης κατευθυνσης το οποιο βρισκεται συνεχως υπο μια πλανη με αποτελεσμα να εξαπλαναται ολο και περισσοτερο αλλα ποτε να μην εξαφανιζεται,και για το λογο αυτο τους ονομαζει losers(λοσερσ) και παραμενουν εκτος απο λοσερσ και στην ιστορια εις τον αιωνα τον απαντα και εις τους αιωνες των αιωνων ανυν.μετα απο αυτο τελοσπαντων εγραψε καποια αλλα τα οποια αμφισβητουντε της υπαρξης των .Και βρισκεται παντουπαντου.Κυριως ομως.