Lost_In_Cooperland
22-06-2007, 02:14
Cage - Hell Destroyer
©2007 MTM Music
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.592.cover.jpg
01. Ascension
02. Hell Destroyer
03. I Am The King
04. The Circle Of Light
05. Christhammer
06. Born In Blood
07. Abomination
08. Inauguration
09. Rise Of The Beast
10. Cremation Of Care
11. Bohemian Grove
12. Final Proclamation
13. From Death To Legend
14. Legion Of Demons
15. Betrayal
16. Fall Of The Angels
17. Fire And Metal
18. Beyond The Apocalypse
19. The Lords Of Chaos
20. Metal Devil
21. King Diamond
Πάει μισή ώρα από τη στιγμή που έχω (ξανά) βάλει το "Hell Destroyer" να παίζει, με σκοπό να κάνω αυτήν την παρουσίαση και ακόμη κοιτάω σαν βλάκας την οθόνη του υπολογιστή, προσπαθώντας να βρω κάτι καλό να γράψω. Άδικος κόπος, δεν πρόκειται να καταφέρω να μεταδώσω μέσα από λέξεις αυτό που ξεχύνεται από τα ηχεία του στερεοφωνικού. Άλλωστε, όταν περιμένεις τόσο καιρό έναν δίσκο (τέσσερα χρόνια στην προκειμένη περίπτωση), μάλλον δεν έχεις όρεξη για συγκρατημένες παρουσιάσεις και κουραφέξαλα. Θες απλά να τον βάλεις να παίζει και να απολαύσεις. Και πιστέψτε με, είναι βασανιστήριο να ακούς έναν τέτοιο δίσκο καθισμένος σε μια καρέκλα. Όπως είπα, λοιπόν, για μένα αυτός είναι ένας από τους πολύ-αναμενόμενους metal δίσκους της χρονιάς. Όταν έχει προηγηθεί μια δισκάρα ολκής όπως το "Darker Than Black" άλλωστε, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Για το "DTB" τα έχουμε πει αρκετές φορές στο forum αυτού του 'zine. Όλα τα σχόλια που έχουν γίνει κατά καιρούς μπορούν να συνοψισθούν στην κλισέ φράση "από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας μέχρι τώρα". Για τους Cage υπήρξε κομβικό σημείο, αφού σε μεγάλο βαθμό τους έβγαλε από το underground και τους χάρισε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα (αναλογικά πάντα). Έτσι, η αναμονή για την επόμενη προσπάθειά τους συνοδευόταν από δύο βασικά ερωτήματα. Πρώτο και βασικότερο, αν θα καταφέρουν έστω να φτάσουν το προηγούμενο "κτήνος" και δεύτερο το αν θα συνεχίσουν να είναι μεταλλικότεροι του μετάλλου, δηλαδή κάργα αντιεμπορικοί και εκτός μόδας. Αυτό το τελευταίο ίσως ακούγεται αντιφατικό δεδομένης της (σχετικής) επιτυχίας που είχαν με το προηγούμενο, αλλά αν σκεφτεί κανείς πόσες μπάντες αυτοκτόνησαν εμπορικά και καλλιτεχνικά σε αντίστοιχες περιπτώσεις προσπαθώντας να κάνουν τη "μεγάλη μπάζα", θα καταλάβει πάνω κάτω τι λέω. Όπως και να ‘χει, οι Cage μού φαίνονταν ανέκαθεν αρκετά "ξεροκέφαλοι" για να ανησυχήσω σοβαρά για κάτι τέτοιο.
Καιρός να μιλήσω λίγο και για το "Hell Destroyer" όμως. Αρκετά κατατοπιστικός τίτλος πρέπει να ομολογήσω. Ειδικά το δεύτερο συνθετικό τού ταιριάζει γάντι. Οι Cage απ’ ό,τι φαίνεται, όχι μόνο δε σκέφτηκαν ποτέ να γλυκάνουν το ήχο τους, αλλά επιστρέφουν πιο καυλωμένοι από ποτέ. Αν μια μπάντα μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι παίζει καθαρό metal που τσακίζει κόκαλα, αυτοί είναι οι Cage. Ό,τι μπορεί να ζητήσει κάποιος που ακούει παραδοσιακό heavy metal, θα το βρει εδώ σε πλεόνασμα. Φρενήρεις ρυθμούς, τσαμπουκά, οργασμικές κιθάρες και τσιρίδες, πολλές τσιρίδες (σ’ αυτό θα επανέλθουμε). Να πω την αλήθεια, νέες μπάντες που παίζουν έτσι ή τουλάχιστον που ισχυρίζονται ότι παίζουν έτσι, δεν τις απολαμβάνω το ίδιο με παλαιότερα. Αλλά ρε γαμώτο, αυτοί είναι τόσο "over the top" (με την καλή έννοια) που και να θέλεις δεν μπορείς να μην κοπανηθείς. Η ενέργεια που βγάζουν είναι τερατώδης και ουσιαστικά σε εξαναγκάζουν. Μάλλον έχουν πιάσει το νόημα, τι να πω; Όπως ανέφερα παραπάνω, εδώ η μπάντα παρουσιάζεται ακόμη πιο ακραία. Οι ταχύτητες έχουν αυξηθεί, το ίδιο και το κοπάνημα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ιντερλούδια δηλαδή και μπορείς να ηρεμήσεις λίγο. Μετά από αρκετές ακροάσεις εξακολουθώ να πιστεύω ότι συνθετικά είναι ελαφρώς κατώτερο από το "DTB"… ψιλά γράμματα όμως. Ο δίσκος είναι γεμάτος τραγουδάρες. "Hell Destroyer", "I Am The King", "Christhammer", "Abomination", "Rise of the beast", "Legion Of Demons", "Fire And Metal", "Beyond The Apocalypse", "Metal Devil" και πάει λέγοντας. Επίσης, οι τύποι έχουν καταφέρει να αποβάλλουν όλα τα αρνητικά του underground (εδώ, δηλαδή, θα βρείτε μια απίστευτη παραγωγάρα που θα κάνει ατάλαντους λεχρίτες που πλασάρουν την ανικανότητα σαν άποψη να κρυφτούν) και να φυλάξουν τη δίψα και την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τα συγκροτήματα του υποστρώματος. Για να μην πω ότι τα έχουν πολλαπλασιάσει…
Νομίζω ήρθε η ώρα να αποθεώσουμε λιγάκι και τον Sean Peck. Δεν ξέρω τι ναρκωτικά τον ταΐζανε μικρό, αλλά αυτά που κάνει με τη φωνή του φαντάζουν εξωπραγματικά. Ο τύπος είναι το συνώνυμο της υπερβολής, αλλά ταυτόχρονα τόσο απίστευτα σκατοπωρωτικός που κάνει την υπερβολή να φαντάζει ως κάτι τρομερά γαμάτο. Θα ήθελα πολύ να δω αν αυτή την ένταση τη βγάζει και στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας και επειδή ο Θεός είναι μεγάλος, θα έχουμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε σε περίπου ένα χρόνο από τώρα, όταν οι Cage θα εμφανιστούν στο 10ο Keep It True στην Γερμανία και στο δικό μας Up The Hammers. Προβλέπεται πως θα γίνει της καλομοίρας, οπότε μην το χάσετε.
Πιστεύω μετά απ’ όλα αυτά καταλάβατε ποια η άποψή μου για τους Cage και το "Hell Destroyer". Το ‘χουμε πει εκατοντάδες φορές, οι Αμερικάνοι ξέρουν να παίζουν metal και αυτός ο δίσκος είναι μια ακόμη απόδειξη. Ας ελπίσουμε ότι το κοινό δε θα αποδείξει εκ νέου πως δεν μπορεί να εκτιμήσει τέτοιες προσπάθειες.
©2007 MTM Music
http://www.electricrequiem.com/iMedia/album/album.592.cover.jpg
01. Ascension
02. Hell Destroyer
03. I Am The King
04. The Circle Of Light
05. Christhammer
06. Born In Blood
07. Abomination
08. Inauguration
09. Rise Of The Beast
10. Cremation Of Care
11. Bohemian Grove
12. Final Proclamation
13. From Death To Legend
14. Legion Of Demons
15. Betrayal
16. Fall Of The Angels
17. Fire And Metal
18. Beyond The Apocalypse
19. The Lords Of Chaos
20. Metal Devil
21. King Diamond
Πάει μισή ώρα από τη στιγμή που έχω (ξανά) βάλει το "Hell Destroyer" να παίζει, με σκοπό να κάνω αυτήν την παρουσίαση και ακόμη κοιτάω σαν βλάκας την οθόνη του υπολογιστή, προσπαθώντας να βρω κάτι καλό να γράψω. Άδικος κόπος, δεν πρόκειται να καταφέρω να μεταδώσω μέσα από λέξεις αυτό που ξεχύνεται από τα ηχεία του στερεοφωνικού. Άλλωστε, όταν περιμένεις τόσο καιρό έναν δίσκο (τέσσερα χρόνια στην προκειμένη περίπτωση), μάλλον δεν έχεις όρεξη για συγκρατημένες παρουσιάσεις και κουραφέξαλα. Θες απλά να τον βάλεις να παίζει και να απολαύσεις. Και πιστέψτε με, είναι βασανιστήριο να ακούς έναν τέτοιο δίσκο καθισμένος σε μια καρέκλα. Όπως είπα, λοιπόν, για μένα αυτός είναι ένας από τους πολύ-αναμενόμενους metal δίσκους της χρονιάς. Όταν έχει προηγηθεί μια δισκάρα ολκής όπως το "Darker Than Black" άλλωστε, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Για το "DTB" τα έχουμε πει αρκετές φορές στο forum αυτού του 'zine. Όλα τα σχόλια που έχουν γίνει κατά καιρούς μπορούν να συνοψισθούν στην κλισέ φράση "από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας μέχρι τώρα". Για τους Cage υπήρξε κομβικό σημείο, αφού σε μεγάλο βαθμό τους έβγαλε από το underground και τους χάρισε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα (αναλογικά πάντα). Έτσι, η αναμονή για την επόμενη προσπάθειά τους συνοδευόταν από δύο βασικά ερωτήματα. Πρώτο και βασικότερο, αν θα καταφέρουν έστω να φτάσουν το προηγούμενο "κτήνος" και δεύτερο το αν θα συνεχίσουν να είναι μεταλλικότεροι του μετάλλου, δηλαδή κάργα αντιεμπορικοί και εκτός μόδας. Αυτό το τελευταίο ίσως ακούγεται αντιφατικό δεδομένης της (σχετικής) επιτυχίας που είχαν με το προηγούμενο, αλλά αν σκεφτεί κανείς πόσες μπάντες αυτοκτόνησαν εμπορικά και καλλιτεχνικά σε αντίστοιχες περιπτώσεις προσπαθώντας να κάνουν τη "μεγάλη μπάζα", θα καταλάβει πάνω κάτω τι λέω. Όπως και να ‘χει, οι Cage μού φαίνονταν ανέκαθεν αρκετά "ξεροκέφαλοι" για να ανησυχήσω σοβαρά για κάτι τέτοιο.
Καιρός να μιλήσω λίγο και για το "Hell Destroyer" όμως. Αρκετά κατατοπιστικός τίτλος πρέπει να ομολογήσω. Ειδικά το δεύτερο συνθετικό τού ταιριάζει γάντι. Οι Cage απ’ ό,τι φαίνεται, όχι μόνο δε σκέφτηκαν ποτέ να γλυκάνουν το ήχο τους, αλλά επιστρέφουν πιο καυλωμένοι από ποτέ. Αν μια μπάντα μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι παίζει καθαρό metal που τσακίζει κόκαλα, αυτοί είναι οι Cage. Ό,τι μπορεί να ζητήσει κάποιος που ακούει παραδοσιακό heavy metal, θα το βρει εδώ σε πλεόνασμα. Φρενήρεις ρυθμούς, τσαμπουκά, οργασμικές κιθάρες και τσιρίδες, πολλές τσιρίδες (σ’ αυτό θα επανέλθουμε). Να πω την αλήθεια, νέες μπάντες που παίζουν έτσι ή τουλάχιστον που ισχυρίζονται ότι παίζουν έτσι, δεν τις απολαμβάνω το ίδιο με παλαιότερα. Αλλά ρε γαμώτο, αυτοί είναι τόσο "over the top" (με την καλή έννοια) που και να θέλεις δεν μπορείς να μην κοπανηθείς. Η ενέργεια που βγάζουν είναι τερατώδης και ουσιαστικά σε εξαναγκάζουν. Μάλλον έχουν πιάσει το νόημα, τι να πω; Όπως ανέφερα παραπάνω, εδώ η μπάντα παρουσιάζεται ακόμη πιο ακραία. Οι ταχύτητες έχουν αυξηθεί, το ίδιο και το κοπάνημα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ιντερλούδια δηλαδή και μπορείς να ηρεμήσεις λίγο. Μετά από αρκετές ακροάσεις εξακολουθώ να πιστεύω ότι συνθετικά είναι ελαφρώς κατώτερο από το "DTB"… ψιλά γράμματα όμως. Ο δίσκος είναι γεμάτος τραγουδάρες. "Hell Destroyer", "I Am The King", "Christhammer", "Abomination", "Rise of the beast", "Legion Of Demons", "Fire And Metal", "Beyond The Apocalypse", "Metal Devil" και πάει λέγοντας. Επίσης, οι τύποι έχουν καταφέρει να αποβάλλουν όλα τα αρνητικά του underground (εδώ, δηλαδή, θα βρείτε μια απίστευτη παραγωγάρα που θα κάνει ατάλαντους λεχρίτες που πλασάρουν την ανικανότητα σαν άποψη να κρυφτούν) και να φυλάξουν τη δίψα και την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τα συγκροτήματα του υποστρώματος. Για να μην πω ότι τα έχουν πολλαπλασιάσει…
Νομίζω ήρθε η ώρα να αποθεώσουμε λιγάκι και τον Sean Peck. Δεν ξέρω τι ναρκωτικά τον ταΐζανε μικρό, αλλά αυτά που κάνει με τη φωνή του φαντάζουν εξωπραγματικά. Ο τύπος είναι το συνώνυμο της υπερβολής, αλλά ταυτόχρονα τόσο απίστευτα σκατοπωρωτικός που κάνει την υπερβολή να φαντάζει ως κάτι τρομερά γαμάτο. Θα ήθελα πολύ να δω αν αυτή την ένταση τη βγάζει και στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας και επειδή ο Θεός είναι μεγάλος, θα έχουμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε σε περίπου ένα χρόνο από τώρα, όταν οι Cage θα εμφανιστούν στο 10ο Keep It True στην Γερμανία και στο δικό μας Up The Hammers. Προβλέπεται πως θα γίνει της καλομοίρας, οπότε μην το χάσετε.
Πιστεύω μετά απ’ όλα αυτά καταλάβατε ποια η άποψή μου για τους Cage και το "Hell Destroyer". Το ‘χουμε πει εκατοντάδες φορές, οι Αμερικάνοι ξέρουν να παίζουν metal και αυτός ο δίσκος είναι μια ακόμη απόδειξη. Ας ελπίσουμε ότι το κοινό δε θα αποδείξει εκ νέου πως δεν μπορεί να εκτιμήσει τέτοιες προσπάθειες.