Marillion
19-04-2007, 14:10
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/87/SWETEASE.JPG.jpg/180px-SWETEASE.JPG.jpg
Το ακούω εδώ και καιρό αυτό το άλμπουμ,παρ΄όλα αυτά θεώρησα πως θα ήταν πρέπων αν έλεγα την άποψη μου όταν αυτό θα κυκλοφορούσε και επίσημα.
Οι Marillion εδώ,θυμίζουν αρκετά τους Marillion του Marbles.Ειναι λιγότερο πομπώδεις βέβαια και κάπως πιο uptempo ,όμως αν το πάρετε σαν σημείο αναφοράς δεν θα πέσετε και πολύ έξω.
Πιστεύω πως η στροφή στον ήχο τους από το radiation και έπειτα τους έδωσε μια ευκαιρία να εκφραστούν πιο ελεύθερα και να αποκοπούν εντελώς από το prog παρελθόν τους.
Κάτι που φυσικά συνέβη σταδιακά και αναφέρω χαρακτηριστικά το Anoraknophobia και το Marillion.com , δύο δίσκοι που μαρτυρούν απόλυτα πως φτάσαμε στο σήμερα.
Και για να σας πω την αλήθεια,μου αρέσει πολύ το σήμερα.
Το ομώνυμο είναι ένα φανταστικό κομμάτι.
Το Α voice from the past σε κάνει να απορείς πως η έμπνευση μετά απο 14 δουλειές δεν τους έχει εγκαταλείψει ακόμα.
Το The wound θα το ερωτευτείς για την δυναμική του ατμόσφαιρα και το μεθυστικό 'άλλο' του μισό.
Αδύναμα κομμάτια υπάρχουν .Το most toys δέν έχει λόγο ύπαρξης και το See it like a baby δεν αποτελεί το single κράχτης όπως ήταν τα you're gone και don't hurt yourself .Ούτε λόγος να αναφερθεί η σαφώς εμπορικότερη εποχή Fish (από άποψη πωλήσεων).
Όμως αυτά λίγη σημασία έχουν και δεν αμαυρώνουν την συνολική εικόνα του δίσκου.Ένας δίσκος που θέλει αρκετές ακροάσεις για να σου αποκαλύψει όλα τα του μυστικά(όπως οι περισσότεροι τους άλλωστε).Πάντα ποιοτικοί και με άποψη , πάντα μοναδικοί.
Το ακούω εδώ και καιρό αυτό το άλμπουμ,παρ΄όλα αυτά θεώρησα πως θα ήταν πρέπων αν έλεγα την άποψη μου όταν αυτό θα κυκλοφορούσε και επίσημα.
Οι Marillion εδώ,θυμίζουν αρκετά τους Marillion του Marbles.Ειναι λιγότερο πομπώδεις βέβαια και κάπως πιο uptempo ,όμως αν το πάρετε σαν σημείο αναφοράς δεν θα πέσετε και πολύ έξω.
Πιστεύω πως η στροφή στον ήχο τους από το radiation και έπειτα τους έδωσε μια ευκαιρία να εκφραστούν πιο ελεύθερα και να αποκοπούν εντελώς από το prog παρελθόν τους.
Κάτι που φυσικά συνέβη σταδιακά και αναφέρω χαρακτηριστικά το Anoraknophobia και το Marillion.com , δύο δίσκοι που μαρτυρούν απόλυτα πως φτάσαμε στο σήμερα.
Και για να σας πω την αλήθεια,μου αρέσει πολύ το σήμερα.
Το ομώνυμο είναι ένα φανταστικό κομμάτι.
Το Α voice from the past σε κάνει να απορείς πως η έμπνευση μετά απο 14 δουλειές δεν τους έχει εγκαταλείψει ακόμα.
Το The wound θα το ερωτευτείς για την δυναμική του ατμόσφαιρα και το μεθυστικό 'άλλο' του μισό.
Αδύναμα κομμάτια υπάρχουν .Το most toys δέν έχει λόγο ύπαρξης και το See it like a baby δεν αποτελεί το single κράχτης όπως ήταν τα you're gone και don't hurt yourself .Ούτε λόγος να αναφερθεί η σαφώς εμπορικότερη εποχή Fish (από άποψη πωλήσεων).
Όμως αυτά λίγη σημασία έχουν και δεν αμαυρώνουν την συνολική εικόνα του δίσκου.Ένας δίσκος που θέλει αρκετές ακροάσεις για να σου αποκαλύψει όλα τα του μυστικά(όπως οι περισσότεροι τους άλλωστε).Πάντα ποιοτικοί και με άποψη , πάντα μοναδικοί.