ψιλοαπάτη δίσκος. το sound of... παιγμένο μπρος πίσω, πάνω κάτω με κάποιες πιο προγκ παουερ νύξεις. δεν θα με ενοχλούσε τόσο αν δεν θεωρούταν και γαμηστερός από μεγάλη μερίδα λόγω του ''τσακ μας λείπεις'' συνδρόμου. μουσικά έχει πολύ καλύτερα πράγματα στο ύφος (εννοείται) αλλά αυτό που με στεναχώρησε (λέμε τώρα) στο ρηβιού είναι ο ισχυρισμός πως είναι ο καλύτερος δίσκος της νιουκλιαρ μπλαστ. δεν ξέρω περι υποκειμενικότητας αλλά αυτό δεν μπορεί να ισχύει (το σαουντ εκεί βγήκε για παράδειγμα). όχι πως είναι και κανένα τρελό λεημπελ η νιουκλιαρ μπλαστ τα τελευταία 10 χρόνια βέβαια.
