Έχει ξεφύγει το θέμα. Η ουσία δεν είναι το filosofem ή το κάθε filosofem είναι σπουδαίος δίσκος ή όχι. Το θέμα είναι κατά πόσο η ανθρώπινη πλευρά/συμπεριφορά/ύπαρξη του καλλιτέχνη επιδρά (ακόμα και υπονομεύει αν θέλετε) στην καλλιτεχνική του αξία.
Το φιλόσοφεμ γαμεί μάνες. Είναι αρκετό αυτό όμως ώστε να το θεωρείς ανώτατη μορφή τέχνης ξέροντας την ανθρώπινη ποιότητα (αίσχος, αλλά για οικονομία χρόνου) του δημιουργού του; Ή αλλίωτικα, είναι τόσο γαμάτο ώστε να αγνοείς τη μαλακία του βιγκερνες;
Για μένα όχι. Και μιλάω γενικά. Μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ την καλλιτεχνική αξία κάποιου, αν γνωρίζω ότι είναι ανθρωπάκι. Και η ζωή τέχνη είναι στη τελική. Επίσης, όπως προείπα, πιο εύκολα καταλαβαίνω το δράμα του Δουρή που αυτοκτόνησε και πιο πολύ θα εκτιμούσα τα ποιήματα που θα έγραφε στη φυλακή ξέροντας ότι είναι αποτέλεσμα αγνής δημιουργίας, παρά τον βιγκερνες που απλά ήταν ένας μαλάκας που δεν ήξερε τι του γινόταν και απλά έτυχε μια περίοδο της ζωής του να γράψει καλή μουσική.
