Δεν υπάρχει αντικειμενικά ούτε άσχημο ούτε όμορφο κομμάτι. Απλά άλλα συγκεντρώνουν μια Α πλειοψηφία ευχαριστημένων ακροατών και άλλα το ανάποδο. Δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτό εδώ, το σίγουρο είναι ότι αν ο δίσκος κάθεται επάνω του, δεν κόβω να τον ακούω πολλές φορές, δεδομένου και του πυροβολισμού από καλές κυκλοφορίες τον τελευταίο καιρό.

Ξαναέβαλα λοιπόν για τρίτη φορά το βιντεοκλίπ, αλλάζοντας ταμπ για να μην βλέπω το μάθημα για αρχάριους κομμωτές ώστε να επικεντρωθώ στο μουσικό της υπόθεσης αμιγώς αυτήν την φορά. Και πριν το βάλω διάβασα ως εδώ το θρεντ και ντοπαρίστηκα στην φάση "αυτήν την φορά θα μου αρέσει ρε πούστη, δεν είναι δυνατόν".

Και δεν. Μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι μπάσο και ρυθμική είναι στα τέρματα για να καλύψουν μελωδική επανάληψη, έλλειψη έμπνευσης, ΚΑΚΑ ΦΩΝΗΤΙΚΑ, η μάλλον, ακόμα χειρότερα, ΚΟΙΝΟΤΥΠΑ ΦΩΝΗΤΙΚΑ, ανυπαρξία ντράμερ (καλά, μόνιμο πρόβλημα γι' αυτούς εδώ, η έκπληξη θα ήταν το ανάποδο εδώ που τα λέμε) και, το χειρότερο για εμένα, o Μάκιντος επέλεξε αντί να ηχογραφήσει κιθάρα για αυτό το κομμάτι να πάει και να τραβήξει μια παχιά μαλακία (κατά τα άλλα τον αγαπάμε τον μαλάκα).