Πάντως προχτές και σήμερα στο πλοίο πολύ κυριλέ, κανείς δεν κάπνιζε. Είχε πλάκα ένας 19χρονος δίπλα μου που καθόταν επί 10 λεπτά με το τσιγάρο στο χέρι και κοιτούσε γύρω γύρω αν θα κάνει κανείς άλλος το πρώτο βήμα για να το ανάψει κι αυτός, τελικά απελπίστηκε και έκανε τα ατελείωτα δέκα (10) μέτρα μέχρι την πόρτα.
Γιε γιε, απλά γελάω με τέτοιες δηλώσεις γιατί συνήθως είναι άκυρες. Τι εννοώ. Γιατί ΔΕΝ το κόβεις ενώ μπορείς πολύ εύκολα; Επειδή σου αρέσει; Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις την ευχαρίστηση της ωραίας γεύσης (μπλιαχ, αλλά οκ γούστα) από την ευχαρίστηση/ανακούφιση του εξαρτημένου που παίρνει τη δόση του; Δεν είναι τόσο απλό όσο το "μπορώ αλλά δε θέλω γιατί μ'αρέσει".






