Λοιπόν αυτό εδώ έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους μου punk δίσκους όλων των εποχών. Όπως λέει ο άλεξ τα φωνητικά είναι κάπως brat-ιστικα αλλά οι συνθέσεις βγάζουν μια τρελή μελωδία. Στην επανέκδοση της secretly Canadian γράφει και κάτι μεγαλεπίβολα πράγματα σε φάση : ''όταν οι ramones έχασαν το νόημα τους, έιχαμε τους zero boys'', τα οποία είναι μεν μαλακίες αλλά περιγράφουν καλά ένα φαινόμενο.
τίγκα στις κομματάρες πάντως. Down the drain, outta style, amphetamine addiction και δεν συμμαζεύεται. βασικά δεν έχει άσχημο τραγούδι είναι όλα ΦΟΒΕΡΑ. Και ο μπασίστας παίζει γαμηστερά, απλά ακούστε.
