Το άρθρο αυτό δε τα περιγράφει πολύ καλά. Η κατάσταση έχει πάνω-κάτω ως εξής:
Στις ΗΠΑ, οι τηλεπικοινωνίες είναι κρατικώς ελεγχόμενο μονοπώλιο (common carrier regulations, με σκοπό την παροχή τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών σε όλους τους πολίτες και δεν αγνοούνται περιοχές όπου δεν θα υπήρχε επιχειρηματικό συμφέρων για την εγκατάσταση τηλεπικοινωνιακού δικτύου. Ο κορμός του τηλεπικοινωνιακού δικτύου μίας χώρας είναι ιδιαίτερα πολυέξοδη επένδυση και είναι σχεδόν αδύνατο μία νέα επιχείρηση να στήσει δικό της τηλεπικοινωνιακό κορμό, οπότε η παρούσα ραχοκοκαλιά (backbone) του δικτύου της χώρας είναι κοινόχρηστη αλλά την διαχειρίζεται μία μικρή ομάδα επιχειρήσεων – telecommunication carriers (π.χ. Verizon, AT&T, Comcast).
Ως παράδειγμα, στην Ελλάδα η Tellas θα έχει πλέον από Σεπτέμβρη δικό της δίκτυο σε όλη την Αττική, δηλ. παίρνεις τηλέφωνα ή συνδέεσαι στο internet χωρίς να χρειάζεται συνδρομή στις υπηρεσίες του ΟΤΕ. Στην πραγματικότητα, το δίκτυο δεν είναι ακριβώς δικό της. Χρησιμοποιεί την ραχοκοκαλιά που κατασκεύασε ο δημόσιος ΟΤΕ και έχει εγκαταστήσει δικά της μηχανήματα στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ. Δεν έχει σκάψει δρόμους για να βάλει δικά της καλώδια προς κάθε τελικό χρήστη, ούτε χρειάζεται δικά της κτήρια ως τηλεφωνικά κέντρα, διαφορετικώς η επένδυση αυτή θα είχε ένα αστρονομικό κόστος και κανένα περιθώριο βραχυπρόθεσμης απόσβεσης.
Ως εκ τούτου, οι τηλεπικοινωνιακοί φορείς έχουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις, όπως την ισότιμη πρόσβαση στο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, με αντάλλαγμα την απαλλαγή από κάθε ευθύνη για το περιεχόμενο της διαδιδόμενης πληροφορίας (αν ανταλλάξω μυστικά του κράτους με τον Candiru μέσω τηλεφώνου, ο ΟΤΕ δεν έχει νομική ευθύνη που μας επέτρεψε αυτή την επικοινωνία, ομοίως και στις ΗΠΑ).
Η ισότιμη πρόσβαση σημαίνει πως όλες οι υπηρεσίες εκμεταλλεύονται την κοινή αυτή ραχοκοκαλιά κατά τον ίδιο τρόπο. Είτε συνδέεσαι από Forthnet είτε από Hellas on Line, χρησιμοποιείς την ίδια ραχοκοκαλιά. Δε μπορεί η μία εκ των δύο να μισθώσει ένα κομμάτι για αποκλειστική ή προνομιακή χρήση.
Οι telcos, λοιπόν, θέλουν να τροποποιηθεί η νομοθεσία ώστε να επιτρέπεται η δημιουργία ενός πολύ-επίπεδου (multi-tiered) δικτύου προτεραιοτήτων, στο οποίο χρησιμοποιούνται ξεχωριστοί δίοδοι με προτεραιότητα για απαιτητικές υπηρεσίες όπως video-on-demand και voice communication, ενώ άλλες υπηρεσίες χρησιμοποιούν δίοδο με μικρότερο εύρος ζώνης κι ως εκ τούτου χαμηλότερη ποιότητα υπηρεσιών. Το επιχείρημα τους είναι πως το παρόν δίκτυο, λόγω συμφόρησης, δεν είναι ικανό να προσφέρει high-bandwidth υπηρεσίες όπως video on demand και η παρούσα νομοθεσία δεν επιτρέπει την βελτίωση του δικτύου καθώς δεν υπάρχει επιχειρηματικό όφελος.
Οι υποστηρικτές της ουδετερότητας του δικτύου (network neutrality), όπως το Google, η Microsoft, Consumer Union, Electronic Frontier Foundation και άλλοι, θεωρούν πως μία τέτοια κατάσταση επί της ουσίας επιτρέπει στους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους να κάνουν διάκριση μεταξύ των υπηρεσιών ώστε να δίνουν προτεραιότητα σε συγκεκριμένες μόνον επιχειρήσεις (ή μόνο στον εαυτό τους) για την δημιουργία μονοπωλίων.
Αν ασχοληθεί κανείς, θα διαβάσει διάφορες υπερβολές για τον αρνητικό τρόπο χρήσης ενός πολύ-επίπεδου δικτύου, ωστόσο υπάρχουν βάσιμες ανησυχίες για έναν τρόπο χρήσης που εγγυάται την δεσπόζουσα, μονοπωλιακή θέση των telcos. Παραδείγματος χάριν, ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάζεται αν προσφέρουν σε ξεχωριστή δίοδο της δικές τους υπηρεσίες φωνητικής επικοινωνίας, ενώ οι VoIP υπηρεσίες ανταγωνιστών (επιχειρήσεις όπως η Skype) σε δίοδο χαμηλής προτεραιότητας (κι ως εκ τούτου χαμηλότερης ποιότητας, αφού ο ρυθμός διάδοσης του σήματος θα είναι πιο αργός). Δηλαδή, χρησιμοποιούν το μονοπώλιο του ως carriers για να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες από τους ανταγωνιστές. Ομοίως, θα μπορούσαν να κλείνουν αποκλειστικές συμφωνίες με τρίτους, συνθλίβοντας τον ανταγωνισμό. Παραδείγματος χάριν, αν η Verizon έκλεινε συμφωνία με το Google για αποκλειστική χρήση διόδου υψηλής προτεραιότητας για video on demand, γιατί ένας πελάτης της Verizon να προτιμήσει οποιονδήποτε ανταγωνιστή;
Παραδείγματα άσχημων καταστάσεων που έχουν ήδη συμβεί και παρουσιάζονται εδώ θα μπορούσαν κάλλιστα να επαναληφθούν, αυτή τη φορά χωρίς νομικά κολλήματα.
Υ.Γ. Όταν αναφέρομαι σε υπερβολές, εννοώ όσα περιγράφει το άρθρο που πόσταρε ο Candiru. Δε πρόκειται να δούμε web sites με προτεραιότητες, δεν υπάρχει επιχειρηματικό συμφέρον. Η παρεμπόδιση των VoIP υπηρεσιών και το περιθώρειο μονοπωλίου των video services είναι οι βασικοί στόχοι.
