Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε με χριστοπαναγίες. Δίπλα στο σπίτι υπήρχε εκκλησία του Σωτήρος. η μέρα ήταν του σωτήρος και από τις 7 και κάτι το πρωί τα ηχεία πήραν φωτιά. Το παράθυρο μου ήταν δίπλα στο προαύλιο και οι φωνές μου πήγαιναν άνετα κόντρα στα ηχεία. Με τα κεφάλια καζάνια λόγω της προηγούμενης μέρας και του απρόοπτου ξυπνήματος ξεκινήσαμε την διαδρομή για Υστέρνια.
Στα μέσα περίπου της διαδρομής είδαμε ταμπέλα για Βωλάξ και θυμηθήκαμε πως όχι απλά θέλαμε πολύ να δούμε και αυτό το χωριό αλλά και οτι το είχαμε ξεχάσει τελείως. Στροφή λοιπόν και βουρ για Βωλάξ. Μεσαιωνικό χωριό, κυρίως καθολικών, χτισμένο σε ένα σεληνιακό τοπίο. Σίγουρα ένα από τα μέρη που μετάνιωσα που δεν είχαμε περισσότερο χρόνο για ένα ποτό, ένα φαγητό κάτι. Είχαμε όμως αρκετό χρόνο για μια βόλτα στα στενά, για μια γνωριμία με έναν παππού που έφτιαχνε καλάθια - και που δυστυχώς μου είπε πως κουράστηκε και σκέφτεται να σταματήσει - για μια βόλτα δυστυχώς μικρή στο σεληνιακό τοπίο. Σίγουρα θα ξαναπάω.
Η στάση αυτή μας ανάγκασε να αφήσουμε το χωριό Υστέρνια για άλλη φορά και να κινηθούμε απευθείας για τον όρμο του και το Θαλασσάκι στο οποίο είχαμε κράτηση. Ονομαστή ταβέρνα και αυτή και η δεύτερη που ξέραμε πως θα τα σκάγαμε. Δυστυχώς εμένα μου βγήκε φάση ίλιγγος από τις στροφές, δεν οδηγούσα και γω, και όταν φτάσαμε δεν είχα απολύτως καμμία διάθεση να ασχοληθώ με παραγγελίές. Η υπόλοιπη παρέα ενθουσιάστηκε με οτι πήραμε και το βρήκε καλύτερο από τη Μαραθιά, εγώ πάλι δεν. Είπα πως εντάξει δεν μου πρόσφερε κάτι ιδιαίτερο σαν γεύση, καλή η καπνιστή ρεγγοσαλάτα, καλός μπακαλιάρος στις 2 παραλλαγές που δοκιμάσαμε, αλλά δεν θα ενθουσιαστώ τόσο για ενα καλαμαράκι στη σχάρα πχ. Και το γλυκό απλά οκ σε σχέση με το κολασμένο χώμα σοκολάτας στη Μαραθιά. Ο λογαριασμός βγήκε κάτι λιγότερο από 40 το άτομο. Σίγουρα τα αξίζει τα λεφτά του αλλά μη τρελαθούμε κιόλας. Κλου του μαγαζιού η προβλήτα που είναι τα τραπέζια και που τα πόδια βρέχονται από τα κύμματα κάθε λίγο και λιγάκι που περνάει πλοίο. Οπότε αν τιμήστε το μαγαζί φροντίστε να μη έχετε πράγματα στο πάτωμα.
Χρόνος να δοκιμάσουμε την κοντινή παραλία δεν υπήρχε και επιστροφή στο δρόμο για μια ακόμα επίσκεψη στο Dear John. Αυτή τη φορά ήταν μεσημεράκι, και όχι απογευματάκι όπως την προηγούμενη μέρα, και όσο βρισκόμασταν στο νερό παρακολουθούσαμε τι γινόταν στο Ντίνο. Το πάρκιν του ήταν μονίμως γεμάτο αλλά το μπαλκόνι του να το χτυπάει ο ήλιος φαινόταν δραματικό. Την περισσότερη ώρα ήταν και προστατευμένο με πανιά δηλαδή θέα καμμία. Είπαμε πως την επόμενη φορά θα δοκιμαστεί αλλά μόνο αφού έχει πέσει ο ήλιος.
Το πρόγραμμα στη συνέχεια έλεγε έξοδος στη χώρα και για αυτό το λόγο είχαμε πάρει ρούχα μαζί μας μια που η περίπτωση να γυρίσουμε σπίτι δεν υπήρχε. Τελικά αυτό έγινε με μια ώρα καθυστέρηση μια που μια φίλη αποφάσισε να πάει για περπάτημα χωρίς να ενημερώσει κανέναν και χωρίς να πάρει κινητό, με αποτέλεσμα όταν φτάσαμε στη χώρα ο παραλιακός δρόμος να έχει κλείσει και να αναγκαστούμε να κάνουμε κύκλους για παρκάρισμα. Αφού λύθηκε αυτό είχαμε μια μίνι σύσκεψη για το αν θα ανεβαίναμε βράδυ στην εκκλησία για να δούμε τη θέα, με ψήφους 4-1 έχασα και αποφασίστηκε να πάμε το πρωί με ντάλα ήλιο. Επόμενη στάση για πίτσα στο Monopolio, τίμια πίτσα αλλά τραγικό σέρβις. Τα μισά ποτά τα ζητήσαμε δύο φορές, πιάτα δεν φέρανε, φέρανε 4 χαρτοπέτσετες για να μοιραστούν 5 άτομα 3 πίτσες. Τραγικοί. Τέλος από δω στα γρήγορα και άμεση μετακίνηση στον Κουρσάρο για τα τελευταία ποτά στο νησί. Αυτό που μας φάνηκε την πρώτη νύχτα σαν γαμάτο μπαράκι αποδείχθηκε και στη πράξη.
Το επόμενο πρωινό μας βρήκε να ετοιμάζουμε βαλίτσες και δρόμο για χώρα, εκκλησία, λιμάνι. Οι υπόλοιποι μπήκαν στην εκκλησία, εγώ έκανα μια βόλτα στα πέριξ της και πήρα την κατηφόρα για χώρα. Πέτυχα 5-6 άτομα να ανεβαίνουν στα γόνατα. Οι μισοί γραικοί με επιγονατίδες για να μην τραυματίσουμε και τα γόνατα στο χαλάκι για ένα τάμα τον χριστιανισμό σας μέσα, οι άλλοι μισοί βάρβαροι κανονικά. Συγκλονιστική εικόνα μια κοπέλα που έσπρωχνε μπροστά της και το καροτσάκι με το μωρό της. Τα μαγαζιά κατεβαίνοντας γεμάτα χριστιανοταλιμπάν μαλακίες και κάτι λαμπάδες 2 μέτρα που λενε...
Περάσαμε όλοι καταπληκτικά και όλοι είπαμε πως πρέπει να ξαναπάμε στο νησί. Σίγουρα πρέπει να ξαναπάμε Βωλάξ, να επισκεφτούμε μέρη για τα οποία δεν είχαμε χρόνο όπως το Ξώμβουργο, η Κώμη , η Κολυμπήθρα , αλλά και τα Υστέρνια και άλλα μέρη που σίγουρα αξίζουν αφού δεν είδαμε κάτι να μη μας αρέσει. Ντόπιοι πολύ φιλικοί παντού, τιμές μια χαρά, και γενικά το νησί έχει πολλά να δώσει. Όλοι μας είπαν πως χρειάζεσαι 6-7 μέρες να το δεις ολοκληρο.
Στα διαδικαστικά τώρα, στο αεροδρόμιο δεν μας ζήτησαν κανένα πιστοποιητικό εμβολιασμού, στο λιμάνι στο κωλονήσι επίσης τίποτα, στην επιστροφή στο λιμάνι της Τήνου ήρθαν οι λιμενικοί και μας έλεγξαν όλους, στην πτήση επιστροφής δεν χρειαζόταν τίποτα. Τώρα γιατί χρειάζεται σελφ τεστ για πλοίο και λιμάνι σε ανοιχτούς χώρους και τίποτα για αεροδρόμιο και αεροπλάνο μη με ρωτάτε.
