Σε καταλαβαίνω. Έχω ένα φιλικό ζευγάρι που γύρισε 1 χρόνο πριν. Ζορίζονται στο Μεσολόγγι. Ούτε εγώ θα γύρναγε σε τόσο μικρή πόλη. Η κόρη τους όμως δεν έχει υπάρξει ποτε πιο χαρούμενη στα 8 χρόνια της ζωής της..
Πάμε εν συντομία, καθαρά υποκειμενικά και με βάση την προσωπική μου εκτίμηση και φάση στην οποία βρίσκομαι.
από τα πιο ασήμαντα στα πιο σημαντικά:
1. Καιρος και ήλιος: να ναι καλά η κλιματική αλλαγή έχει φτιάξει λίγο ο καιρος στην Δανία, αλλά φέτος πχ δεν έχω μπει στην θάλασσα. Δουλεύω και πολλές ώρες έξτρα το καλοκαίρι όποτε ούτε τις μεγάλες μέρες χαίρομαι ιδιαίτερα. Τουλάχιστον τρωω παγωτά. 23 φέτος. Δοκιμάστε να κυκλοφορείτε κουβαλώντας μπουφάν ολόκληρη την χρόνια ακόμα και αν δεν το φορεσεισ. Μετράω στα δάχτυλα κουλου τις φορές που βγήκα δεν είχα μπουφάν μαζί. 1-2 δε το μετάνιωσα τελικώς. Η να παίρνετε συμπληρώματα βιταμινών γιατί ο ήλιος δεν σας βλέπει.
2. Φίλοι: δεν έχω ούτε έναν φίλο ντόπιο 11 χρόνια εδώ. Μπορεί να φταίω και εγώ αλλά στ αρχιδια μου, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Φίλη, υποτίθεται, καμία 12 χρόνια που δεν με κάλεσε ποτε σπίτι της, ακόμα και όταν ήμουν με την πρώην, ούτε 4 χρόνια που ήταν με κολλητό μαζί. Έχω από ολόκληρο τον πλανήτη εκτός από ντόπιους. Και τελευταία φεύγουνε αρκετοί. Έχω χάσει 3-4 καλούς φίλους το τελευταίο 1 χρόνο. Γυρίσανε στις πατρίδες τους. Ειδικά άμα κανείς παιδιά το σκέφτεσαι δυο φορές.
3. Κοινωνικός περίγυρος: ζούμε σε μια σχετικά εργατική γειτονιά με κόσμο λούμπεν. Είτε ντόπιοι είτε «εθνικά» Δανοί. Σιδηροπουλοσ Μόντ ον: «Μια καλημερα δεν μας λένε στην γειτονιά...» σχεδόν. Και άντε τώρα είμαστε ιδιοκτήτες όποτε έχουμε και ένα λόγο παραπάνω. Αλλά σε αυτή την γειτονιά θα πρέπει να μεγαλώσω και το παιδί μου. Γιατί...
3. Οικονομικοί λόγοι: ...με τους μισθούς που παίρνουμε δύσκολο να πάμε σε καμία μεσοαστική γειτονιά. Δεν μας φτάνουνε τα λεφτά για μα αγοράσουμε μεγαλύτερο σπίτι εκεί. Ζούμε σε 48 τμ. Ένα υπνοδωμάτιο και πληρώνουμε δάνειο μόνο 120000 ε. Είτε θα πρέπει να φύγουμε εκτός πόλεως σε κανα Προάστειοκο χωριό 50 χλμ μακρυά, είτε σε κάτι παρόμοιο. Και θα μου πεις αιγαλεω είσαι ρε φίλε - γιατί μου το έχουν πει - και θα απαντήσω αιγαλεω city και σας γαμάμε το σπίτι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ούτε στο αιγαλεω έχω τέτοιο κύκλο ανθρώπων. Περα του ενός διαμερίσματος με 3 υπνοδωμάτια. Χωρίς δάνειο.
4. Μέλλον: πλησιάζουμε 40. Σύνταξη στα 72 λένε τώρα...
5. Προοπτικές: η Δανία έκφασιζεται. Ως επι το πλείστον δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι οι ξένοι εδώ απλά μας ανέχονται. Γενικά είναι εθνικια, αλλά πολιτικαλι κορεκτ και ξέρουν να μην ανοίγουν το στόμα τους. Την σκέψη τους όμως την βλέπεις στα μάτια τους. Άσε που είμαστε κάτω από έλεγχο ανα παρά στιγμή μην τυχόν και μεγαλώσουμε το παιδί διαφορετικά όποτε οι κοινωνικές υπηρεσίες να επέμβουν και να μας την παρουν. Συμβαίνει.
6.Επαγγελματικοί λόγοι: μπορώ να έχω έναν αξιοπρεπή ελληνικό μισθό κάνοντας την ίδια δουλειά στην Αθήνα. Δουλειά η οποία δεν εξαρτάται από την Ελλάδα. Το πρόβλημα δεν είμαι εγώ αυτή την στιγμη, αλλά εάν θα μπορέσει να εγκλιματιστεί η σύζυγος σε αυτό το μπουρδελο που λέγεται Ελλάδα.
7. Κόστος ζωής- ποιότητα ζωής: για να προσφέρω στην κόρη ενα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής δεν μας αρκούν οι μισθοί μας. Οι κοινωνικές απαιτήσεις τους είναι ασφυκτικές. Και δεν θέλω να γίνει δανεζακι. Με τρομάζουν ώρες ώρες πως φέρονται στα παιδιά τους.
7.Η Δανία μπορεί να προσφέρει λεφτά, σταθερότητα, υποδομές, ασφάλεια, κράτος πρόνοιας, κλπ κλπ αλλά δεν με νοιάζει η χώρα. Η κουλτούρα τους είναι γεμάτη συμβάσεις, αγκυλώσεις και στερεότυπα. Όλοι γεννιούνταν κομπλεξικοί και όσοι δεν συμμορφώνονται, καταλήγουν πρεζακια/αλκοολικοί η εκτός συνόλου.
8. Οικογενειακοί λόγοι: εάν δεν επισκεφτώ εγώ την οικογένεια μου στην Ελλάδα δεν μπορούν να ερθουν. Μεγαλώνουν γερνάνε οι γονείς και θέλω να ζήσουν και να χαρούν άλλο ένα εγγόνι. Να περάσω και εγώ μερικες στιγμεσ Μαζί τους. Εδώ και 11 χρόνια είμαι εκτός της ζωής τους. Ένα τηλεφωνο και μερικά μηνύματα για τα νέα. Υπόψιν πως δεν έχω κάνει Πάσχα με την οικογένεια μου απ όταν έφυγα, πέρασε μόνο 2 φορές γιορτες Χριστουγέννων μαζί τους και αυτές τα τελευταία χρόνια και έχω έρθει 1-2 φορές 15γουστο αν θυμάμαι καλά. Βλέπω τα ανίψια μου πλέον στο νηπιαγωγείο και εγώ είμαι μια εικόνα στο κινητό να πει ένα γεια στον θείο. Δεν θέλω να μεγαλώσει το παιδί μου χωρίς οικογένεια. Αυτή την δυσλειτουργική και ενίοτε ενοχλητική ελληνική οικογένεια. Θέλω να δημιουργήσει δεσμούς με τους παππούδες της - τους μόνους εν ζωή - και με την υπόλοιπη οικογένεια της. Θέλω να μπορεί να πει σε κάποιον έλα ρε ξάδερφε πάμε να πιούμε Έναν καφέ.
9. Προσωπικοί λόγοι: η Δανία δεν είναι η πατρίδα μου και δεν σκοπεύω να αφήσω τα Κόκκαλα μου σε αυτήν εκτός αν πεθάνω πριν την ώρα μου. Θέλω να δημιουργήσω και να προσπαθήσω να βελτιώσω έναν τόπο που νιώθω δικό μου. Με πονάει να βλέπω τους φασιστες να κυβερνάνε.
10. Ξένος: ότι και να γίνει, πάντα ξένος θα είμαι εδώ. Ελλάδα ακόμα και αν θέλω να ψοφήσει ο μίσος κόσμος, δεν παύει να μιλάω την ίδια γλώσσα σχετικά και να νιώθω ότι μπορώ να συννενοηθω. Εδώ όχι. Μιλαμε άλλη γλώσσα και έχουμε διαφορετική κουλτούρα.
