Νομίζω όλο το κλου αυτό ήταν, πως είναι απλώς μια ρεαλιστική, από όλες τις μεριές, απόδοση της ζωής μιας οικογένειας. Χωρίς φανφάρες, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο συγκλονιστικό στόρυ από πίσω, απλώς η ζωή, με τις χαρές, με τις λύπες, με τα προβλήματα. Προσωπικά μ'άρεσε αρκετά αυτό, όπως και το οτι με έκανε να βάλω και τη δική μου ζωή σε περσπεκτιβ, και να παρατηρήσω πόσα πολλά πράγματα έχουν συμβεί, και πόσα πολλά μπορούν ακόμα να συμβούν, καλά, και άσχημα. Συμφωνώ οτι ίσως πολύς ο ντόρος, αλλά αν μη τι άλλο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη προσέγγιση, σε συνδυασμό πάντα με την πολύχρονη παραγωγή.