Quote Originally Posted by Ra Pariah View Post
Σφηνοτουβλάκιον, εγώ καταλαβαίνω για ποιον λόγο ορισμένοι μπορεί να είναι σκεπτικοί ή/και κριτικοί απέναντι σε μια εκλαϊκευμένη εκδοχή παλαιότερων (πραγματικά μεγάλων) ποιοτήτων της παγκόσμιας γραμματείας. Επιπλέον, ενίοτε ο Καζαντζάκης -κανείς θα προσέθετε «μέσα στη μεγαλομανία του» (παράβαλε εδώ και τα «άλλα ηχηρα παρόμοια» του Καβάφη)- φτάνει σε κάποιες διατυπώσεις, όπως η κατωτέρω, που σίγουρα δεν δρέπουν δάφνες λογοτεχνικότητας:

Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!
(Από την Ασκητική)

Αυτά τα προσμπούκια «βιαστικής» φιλοσοφίας (για να μην ελεγχθεί και τελείως «ανεξέταστος» ο καλός μας Νεοέλληνας, που αν τυχόν επιχειρήσει να διαβάσει τον Σοφιστή ή τον Παρμενίδη -πραγματική φιλοσοφία, τουτέστιν- θα χρειαστεί τρία Depon εκ των υστέρων), κατ' εμέ, δεν κρύβουν μεγάλη αξία. Προτιμώ να διαβάσω, εάν το θέλω, για τον χορό από τον ίδιο τον Νίτσε. Οι όμορφες στιγμές του Καζαντζάκη κρύβονται στον Τελευταίο Πειρασμό, για παράδειγμα. Υπάρχουν παράγραφοι που χαρακτηρίζονται από κάποια εικονοπλαστική δύναμη.
Με αυτό το σκεπτικό προσμπούκια είναι και του Νίτσε, όταν προσπαθήσεις να αντιπαραβάλεις τα κείμενά του με του Καντ, ας πούμε. Για την ακρίβεια, υπάρχει μεγαλύτερο τουρλουμπούκι στο Ν. παρα στον Κ., αφού ο τελευταίος ποτέ δε χρησιμοποίησε την ορολογία της φιλοσοφίας στα γραπτά του για να εκφράσει φιλοσοφικές ιδέες, σε αντίθεση με το Ν. που στη μια σειρά μπορεί να νομίζεις ότι διαβάζεις την Κριτική του Καθαρού Λόγου, στην επόμενη το Κατά Ιωάννη και στη μεθεπόμενη τον Μπάμπη το Σουγιά. Το οποίο, βεβαίως, εμένα μου αρέσει υπερβολικά, αλλά είναι όσο κιτς πάει -- κάτι σαν το heavy metal. Επίσης, δεν ξέρω πώς προκύπτει μία σύγκριση του Κ. με τον Πλάτωνα. Άλλα πράγματα διεκπεραιώνει η λογοτεχνία (ακόμη κι αν η βάση της είναι ο φιλοσοφικός στοχασμός), άλλα η φιλοσοφία. Και με διαφορετικά μέσα/τρόπους, επίσης. Εξάλλου, εγώ δεν τη βρίσκω καθόλου βιαστική τη φιλοσοφία του (αν θέλεις, μου λες πού έγκειται το βιαστικό της), ίσως βέβαια φταίει ότι είμαι λαϊκός νεοέλληνας και δεν πολυσκαμπάζω. Το κατά πόσο είναι πρωτότυπη, τι σημαίνει το να είναι μια φιλοσοφία πρωτότυπη και γιατί πρέπει ντε και καλά να είναι ένας λογοτέχνης φιλοσοφικά πρωτότυπος, το συζητάμε.

Τέλος, κι εγώ αν θέλω να διαβάσω για τον κυκλικό χρόνο και την ενότητα των αντίθετων θα διαβάσω Ηράκλειτο κι όχι N., αν θέλω να διαβάσω για την απουσία/πολλαπλότητα του υποκειμένου θα πάω στο βουδισμό, το Λίχτενμπεργκ και το Ρεμπώ, για περαιτέρω σκεπτικιστικές ανησυχίες στο Hume (ή ακόμη καλύτερα στο Σέξτο και στους Σοφιστές), αν θέλω εμμένεια θα πάω στο Σπινόζα και στο Χόμπς, αν θέλω ατομικισμό και θέληση ως έντστικτο στον Έμερσον και το Φίχτε, αν έχω ατομικές, υπαρξιακές ανησυχίες, λόγω μηδενιστικής εποχής, θα πάω στον Κίρκεγκωρ, για χορούς, εκστάσεις κι αλληγορίες σε μυστικούς, ρομαντικούς και στο Χαίλντερλιν, για ηθικούς αφορισμούς στο Λα Ροσφουκώ κ.ο.κ. Έτσι, όμως, δουλειά δε γίνεται.

Νίκο_Σούβλα, όταν διαβάσεις και την υπόλοιπη Ασκητική, έλα να κουβεντιάσουμε.