Ανιμε, δεν καταλαβαίνω τη διαφορά μεταξύ του σημαντικότερου και του καλύτερου, για να είμαι ειλικρινής. Αν εννοείς ότι δεν είναι ο επιφανέστερος αλλά είναι ο ποιοτικότερος, πάλι δεν ξέρω να σου πω κάποιον άλλο.
Ρίξε μια γρήγορη ματιά σε προηγούμενα ποστ του θρεντ για να είσαι σίγουρος ότι απαντάς σε μένα και όχι γενικώς σε «επικριτές του Θανάση» - γιατί δεν λέμε καθόλου όλοι τα ίδια πράγματα.
Θα χρειαστεί καταρχήν να πούμε ότι μιλάμε σε ένα θρεντ που λέγεται Θανάσης Παπακωνσταντίνου και όχι γενικώς «Ελληνόφωνη fusion ή παραδοσιακή μουσική» γιατί ο ΘΠ εμφανίζεται σα τη μύγα μες στο γάλα στα μουσικά πράγματα αυτής της μπανανίας. Στην πραγματικότητα ό,τι έχει προσφέρει αυτός ο άνθρωπος από τον πρώτο του ήδη δίσκο απέχει γαλαξίες απο σχεδόν οτιδήποτε άλλο, είναι ο μόνος που μπόρεσε και συγκέντρωσε όλα αυτά τα στοιχεία σε μια δική του μουσική ταυτότητα και αυτό από μόνο του είναι η βάση για το τι κριτική του ασκείται πάνω στις επιλογές του. Το γεγονός ότι κατάφερε και διέπρεψε τόσο που γεμίζει στάδια και έχει ένα πολύ θερμό κοινό που τον ακολουθεί, καθώς και είναι σε θέση να συνεργαστεί με τους δικούς του όρους σχεδόν με οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη είναι επίσης βασικό. Αν ήταν ένας underground καλλιτέχνης τους δίσκους του οποίου ακούγαμε 100 άτομα θα μιλούσαμε με πολύ διαφορετικό τρόπο.
Με αυτή τη βάση λοιπόν, και έχοντας στο μυαλό ότι ο άνθρωπος έχει τις δυνατότητες να παράξει πραγματικά σπουδαίο έργο, έρχομαι εγώ και λέω ότι η πορεία του τα τελευταία χρόνια είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα συμβιβασμών σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Είναι έκπτωση να γράφεις κομμάτια/συνθήματα για να χαιδέψεις τα αυτιά του ακροατηρίου σου και είναι επίσης έκπτωση να επιλέγεις να εμφανίζεσαι -μόνιμα πλέον- με την Ματούλα σαν βασική τραγουδίστρια, για λόγους που αναφέρω σε προηγούμενο ποστ. Η ελληνόφωνη μουσική, ναι, έχει να χάσει πράγματα αν ο Θανάσης αποφασίσει να κινηθεί συντηρητικά μόνο σε αυτά τα νερά. Αν δοκιμάσει να πειραματιστεί ξανά, όπως έχει κάνει θαυμάσια στο παρελθόν, τότε αυτό είναι που θα στρέψει και μια γενιά καλλιτεχνών προς μια άλλη κατεύθυνση από το μίζερο εντεχνάκι του Χαρούλη, της Μποφίλιου και του κάθε Χαρούλη και της κάθε Μποφίλιου. Δεν χρειαζόμαστε έναν «πιο πολιτικό Κώστα Λειβαδά», χρειαζόμαστε έναν Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Τον Σαββόπουλο όπως είπα τον αναφέρω τηρουμένων των αναλογιών. Για μένα η σύμπραξη τους δεν έδωσε και κάτι σπουδαίο, πέρα από την απαραίτητη προσωπική επιβεβαίωση στον ίδιο τον Θανάση (αυτό το λέει ο ίδιος) και ένα άλλοθι στον καλλιτεχνικά νεκρό Σαββόπουλο να κάνει μια τελευταία κάπως ενδιαφέρουσα εμφάνιση.
