Νομίζω πως σε κάθε επίπεδο οι αιτίες του ρατσισμού είναι άλλες, πιο χειροπιαστές. Στην καλύτερη περίπτωση νομίζω πως η γενίκευση είναι μέθοδος και όχι αιτία. Και τις περισσότερες φορές δεν είναι ούτε καν μέθοδος, είναι απλώς βιτρίνα. Σε κάθε συγκεκριμένη κουβέντα, με συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένο πλαίσιο, δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο από αυτό που λέει ο φίξξερ, δηλαδή κοινή λογική, για να συμπεράνει κάποιος με ποιον τρόπο και με τι σκοπό χρησιμοποιείται μια γενίκευση. Η γενικεύσεις που δεν έχουν κάτι ρατσιστικό, αλλά χρησιμοποιούνται ως σχήμα λόγου, πολύ δύσκολα συμβάλλουν ώστε κάποιος να σχηματίσει άποψη για το αντικείμενο της γενίκευσης. Αυτός που το κάνει, απλώς παραφράζει αυτό που έχει ειπωθεί ώστε να το φέρει στα μέτρα της ήδη υπάρχουσας ρατσιστικής του σκέψης. Διαφορετικά θα έπρεπε παντού και πάντα, για όλα τα θέματα, να είμαστε κυριολεκτικοί για να μην παρεξησήσει κάποιος αυτό που λέγεται. Είναι χαρακτηριστικό νομίζω πως σε κάθε άλλου είδους κουβέντα καταλαβαίνουμε πότε κάποιος χρησιμοποιεί μια γενίκευση κυριολεκτικά (και αν δεν είναι ξεκάθαρο ζητούνται διευκρινίσεις), ενώ σε θέματα που σχετίζονται με κάποιο είδος ρατσισμού ξαφνικά προκύπτουν δυσκολίες αναγνώρισης του σχηματικού λόγου. Εμένα, τελικά, μου φαίνεται πως δεν υπάρχουν τέτοιες δυσκολίες. Ο μη ρατσιστής είτε θα καταλάβει μεμιάς τι έχει ειπωθεί είτε θα ζητήσει διευκρινίσεις και ο ρατσιστής απλώς θα αγνοήσει ηθελημένα το σχήμα λόγου. Δεν είναι η γενίκευση αυτή καθαυτή που δίνει ρατσιστικό νόημα σε μια οποιαδήποτε δήλωση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τη χρησιμοποιεί ο ρατσιστής που την κάνει ρατσιστική.






