Ήταν χθες στο ύψος των φοιτητικών εστιών θεσσαλονίκης, όταν αμέριμνος πήγαινα να πάρω έναν καφέ από το παρακείμενο ψιλικατζίδικο. Τη στιγμή που η πόρτα βρισκόταν στα 2 μέτρα με μένα όλο και να κοντοζυγώνω, ένας άνδρας καθήμενος στο πλατύσκαλο έτρωγε ένα σάντουιτς, με μια γάτα να στέκει απέναντί του στο 1 μέτρο και να το λιμπίζεται. Καθώς περνώ ανάμεσά τους, η γάτα βρισκόμενη υπό γαλοπούλια μέθη, το γυμνό μου - ελέω σανδαλιού - πόδι φαντάζει ως ο τέλειος μεζές για το πεινασμένο αιλουροειδές, που δίχως να χάσει ούτε δευτερόλεπτο τεντώνει προς τον ουρανό το δεξί της πόδι με τα γαμψά της - σαν από ατσάλι καμωμένα - νύχια να αστράφτουν, και κατεβάζοντάς το, αυτά να βυθίζονται αργά και βασανιστικά στο δεξί μου πόδι. Η αντίδραση ήτο εξαιρετική, με ένα επιτόπιο λάκτισμα απομάκρυνα το πόδι του αιλουροειδούς από πάνω μου χωρίς να το τραυματίσω, και αντιμετώπισα το περιαστατικό με χιουμορ. Η γάτα, αγέροχη, συνέχισε να χάσκει το σάντουιτς...
