Δεν υπάρχει τυχαίος μαλακοσφίχτης, αν θες να το παίξουμε έτσι. Υπάρχει ο Τάκης το φτωχόπαιδο από τα Κάτω Πετράλωνα, με τον πατέρα τον μπάτσο τον φιλοβασιλικό που μεγάλωσε και έγινε δάρτης και μαχαιροβγάλτης και είναι ένα θρασύδειλο κτήνος και σαδιστής και έγινε αρχηγίσκος στην ομάδα του. Ο πρώτος και καλύτερος και ο πιο σκληρός αρχιφύλακας σε ένα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Υπάρχει κι ο Γιάννης, από το Νέο Κόσμο, που ήταν πάντα ο χαζούλης της παρέας, και μπήκε στη φάση χωρίς να πολύκαταλαβαίνει, που νιώθει ίσως και 3 ενοχές παραπάνω.
Μπορεί και ο πρώτος να μπορεί να ήταν άλλος άνθρωπος και ο δεύτερος ακόμα περισσότερο. Αλλά δε θα κάτσω να τους χαρίσω μια κουβέντα πολυτέλειας για να ψάξω στον βαθύτερο εαυτό τους τα ψήγματα ανθρωπιάς που χάθηκαν, όταν έχουν και οι δύο το λεπίδι, το περίστροφο ή το γκλομπ. Εκείνη τη στιγμή είναι και οι δύο δολοφόνοι. Το ίδιο δολοφόνοι με τα αφεντικά τους και τους αποπάνω τους.






