Ξεκινάω ένα ποστ με φόβο να βγει σεντόνι. Θα το δούμε.
Parasight, αυτό που προσπάθησα να περιγράψω είναι ότι απαιτείται και μια προεργασία για την κρίση. Πρόσεξε: δεν προτείνω εξαντλητικές ακροάσεις για να αυθυποβληθείς και τελικά να πεις «χμ, αυτό το πράγμα είναι καλούτσικο τελικά». Προτείνω μια ακρόαση ενός δίσκου (και ενδεχομένως μερικών ομοειδών) προκειμένου να κατανοήσεις αυτό που ακούς. Σίγουρα ο Reject έχει ακούσει πράγματα παρόμοια με το Lordian Guard. Το θέμα είναι αν τα 'χει ακούσει προσεκτικά. Και τώρα ερχόμαστε σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις: α) άκουσε κάποια στιγμή παρόμοιο metal και κάτι του έκανε κλικ, β) δεν του άρεσε τίποτα από αυτό το επικό metal (που του αρέσει να μεγαλοπιάνεται) και κράτησε μόνον ότι είναι κοντά στη μουσική που γουστάρει και προτιμά (Maiden, Tank κ.λπ.).
Στην πρώτη περίπτωση μια κρίση του Reject θα έχει να προσφέρει κάτι, στη δεύτερη φοβάμαι πως όχι. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Lordian Guard μπορεί να είναι πιο κοντά στους Summoning παρά στους Manilla Road. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Είναι ένας επικός ήχος που μέχρι και το μπάσο του είναι από πλήκτρα. Έχει σαουντρακικό χαρακτήρα και έχει αποστασιοποιηθεί σχεδόν πλήρως από έννοιες όπως headbanging, crowd surfing κ.ά.
Λέω λοιπόν: μια κρίση για τους Lordian Guard (κι όχι για το εάν είναι καλή μια επική/ατμοσφαιρική μουσική με σκληρή κιθάρα ιδωμένη ως genre) νομίζω ότι πρέπει να ξεκινάει από το ότι μπορεί μια μουσική με αυτά τα στοιχεία να είναι ενδιαφέρουσα. Εάν τα πλήκτρα τα μισώ, το drum machine το απεχθάνομαι, το μπάσο από τα πλήκτρα μου προκαλεί εμετό, τότε μια κρίση νομίζω ότι θα περιττεύει. Τουλάχιστον εμένα δεν θα 'χει να μου πει κάτι το ουσιαστικό.
Θα θυμίσω το θρεντ για Liturgy. Μπορεί να είχα ακουστεί τότε αφοριστικός (και ίσως να ήμουν), όμως είχα ακούσει τον δίσκο και είχα διαβάσει τις θεωρίες του τυπά που λέγαν ότι: το δικό τους blastbeat μιμείται το πέταγμα ενός πτηνού ----> αισιοδοξία, ενώ το νορβηγικό blastbeat μιμείται τη νορβηγική στέπα ----> μηδενισμός. Ακούγοντας τη μουσική τους, κατά την ταπεινή μου άποψη δεν συνάντησα πουθενά μια πραγματικά συνθετική μαεστρία που να φτιάχνει black metal που θα προκαλεί ευεξία (), και συνεπακόλουθα θεώρησα απλώς εγκεφαλικές τις δηλώσεις του mainman και απλώς καινοτόμο το μουσικό κομμάτι με λίγες (ελάχιστες) καλές συνθετικές στιγμές. Αντίθετα, το Panopticon του 17 μου έκανε κλικ που είναι κι αυτό λιγάκι μονδέρνο. Δεν με χαλάει το γεγονός ότι δεν έχουν αυτές οι μουσικές το μονόχνωτο της μουσικής των Darkthrone. Δέχομαι ότι θα ακούσω «πειραγμένο» black metal και συνεχίζω.
Ελπίζω να έγινα σαφής.
