Peaceville and Darkthrone

[carheart]

Κοίτα, πλάκα στην πλάκα ο δίσκος μάρεσε. Τους έχω παρατήσει εδώ και χρόνια και μπορεί να άκουγα κάθε φορά οτι βγάζαν από τότε αλλά πάντα κατέληγαν σε έναν φάκελο και δεν ασχολιόμουν ξανά με αυτά. Αυτό όμως το γούσταρα, κατέβηκε χθες βράδυ, ήμουν πτώμα από την δουλειά, το έβαλα να παίξει και έδωσα παράταση στον ύπνο γιατί γούσταρα και έβαζα τα τραγούδια ξανά και ξανά.
Και στην τελική για Fenriz μιλάμε, είναι σα να κατηγορούμε τον Quorthon για τα Requiem/Octagon/σολο δίσκους.

Για να λέμε τα του Καίσαρος, λίγοι από εμάς "ήταν εκεί" για να βιώσουν το σοκ του να πέσεις από το Twilight of the Gods στο Requiem [όπως από το Into the Pandemonium στο Cold Lake]. Από περιγραφές, ΦΥΣΙΚΑ και είχε κατηγορηθεί ο Quorthon, ΦΥΣΙΚΑ και είχε ξενερώσει το σύμπαν. Και μετά έβγαλε Blood on Ice και τα Nordland και ίσιωσε κάπως το ζήτημα. Γιατί αυτοί οι δίσκοι, όπως το Cold Lake για τους Frost, ήταν παρενθέσεις στην καριέρα τους. Αψυχολόγητοι δίσκοι ήταν, όταν το metal φτιαχνόταν βίαια και άμεσα.

Δεν νομίζω πως έχει σχέση με τους τώρα Darkthrone. Είναι συνειδητοποιημένοι, πορωμένοι, και παίζουν σχεδόν εκατό χρόνια έτσι πια.

Πώς να μη γουστάρεις αυτό..

Πανεύκολα, είναι πολύ γελοίο. Όπως και ο υπόλοιπος δίσκος, καρικατούρα. Αλλά ειδικά αυτό το κομμάτι, εντάξει, μέταλ μπάλαντα για συλλογή metal invader με Stygma IV, Blind Guardian, Judas Priest του 1997, Jon Oliva's Pain, Timo Tolkki, Helloween, Eddy Antonini, Dol Ammad