Originally Posted by nothingman
Προσωπικά μου θύμισε πάρα πολύ τις ταινίες του Melville (ειδικά το Le Samourai, μέχρι και remake με την -πολύ- ευρεία έννοια της λέξης θα μπορούσε να το πει κάποιος). Πέρα από την αποδόμηση των πρωταγωνιστών τέτοιων παρόμοιων ταινίων που τους παρουσιάζει εντελώς σαν παιδιά (οι διάλογοι, η δουλειά του, οι εκρήξεις θυμού, ακόμα και η ζακέτα σπάιντερμαν), όλο αυτό το μείγμα νεο-νουάρ/γούεστερν του βγαίνει και στυλιστικά, από τα χρώματα μέχρι το ρυθμό που εναλλάσεται πανεύκολα μεταξύ ήρεμων στιγμών και σκηνών σαν το ασανσέρ.
Γενικά (κάτι που νομίζω φαίνεται επίσης και στο Valhalla Rising) το κύριο θέμα του Refn είναι το πως οι επιλογές του καθενός τον επηρεάζουν και επηρεάζουν και τα κοντινά του άτομα. Γι' αυτό και κάτι τέτοιο ταιριάζει σε ""αστυνομικές"" ταινίες αφού εκεί οι συνέπειες τους φαίνονται πιο άμεσα και πιο έντονα/βίαια. Ο Wong Kar Wai στις περισσότερες ταινίες του (τον αναφέρω γιατί αν υπάρχει μια άλλη ταινία που μου έφερε στο μυαλό το Drive πέραν αυτών του Melville, είναι το Days of Being Wild) αυτό που κάνει είναι να παρουσιάσει την αίσθηση του να ζεις στον 20ο αιώνα χρησιμοποιώντας προσεγμένες εικόνες για να δείξει τα συναισθήματα αντί διαλόγου και την όλη εμπειριά της απομόνωσης/οργής/οικειότητας με κάτι που δεν φτάνεται. Ο Refn κάνει νομίζω το ίδιο αλλά παρουσιάζει την αίσθηση του να παίρνεις σημαντικές αποφάσεις που σου αλλάζουν τη ζωή ή να τις παίρνουν άλλοι για λογαριασμό σου. Γι' αυτό και το Drive εχει σχετικά απλή υπόθεση και εστιάζει κυρίως στα σημεία που ο κάθε χαρακτήρας πρέπει να αποφασίσει κάτι (και μάλιστα δεν τους δείχνει να αλλάζουν γνώμη, συνήθως ζουν ή πεθαίνουν με ό,τι αποφασίσουν).
Σίγουρα έχει μειονεκτήματα, απ' τη φύση του μιμείται υπερβολικά, λόγω του στόρυ δεν καταφέρνει να αποφύγει ορισμένες κλασσικά χολυγουντιανά πράγματα αλλά χίλιες φορές όλες οι mainstream ταινίες να φτιάχνονταν από σκηνοθέτες σαν τον Refn που ό,τι έχουν το βγάζουν στην οθόνη παρά από καραγκιόζηδες τύπου Κάμερον.
Επίσης μιας και το θρεντ είναι για το '11 να ξαναπώ για το Once Upon A Time In Anatolia, μπορεί να κουράζει σε σημεία (και λόγω διάρκειας) αλλά η σκηνοθεσία είναι απίστευτη.
εδιτ: για το Midnight κάπου στη μέση είμαι, συμφωνώ με τα περισσότερα που λέει ο Ikonoklast (αν και η μόνη πραγματικά άστοχη αναφορά νομίζω ήταν αυτή για το Exterminating Angel, στις υπόλοιπες καααπως κατάφερε να το παρουσιάσει με χιούμορ) αλλά παράλληλα νομίζω είναι ό,τι καλύτερο έχει βγάλει ο Άλλεν στη 10ετία μαζί με το Match Point (καμία απ' της 2 δεν μπαίνει σε ένα τοπ10 του βέβαια). Επίσης το To Rome With Love είναι πολύ χειρότερο =Ρ
