Ένα απο τα πράγματα που κάνουν το πανκ να ξεχωρίζει απο τις άλλες μουσικές είναι η κοινότική του προσέγγιση. Κάθε σχήμα, όταν επιλέγει να παίξει πανκ, δεν έχει να κάνει μόνο με τις νότες που θα πετάξει και το πώς θα τις δώσει. Είναι επιτακτικό να έχει θέση για την διαδικασία παραγωγής στίχων και μουσικής, για την διαδικασία της συναυλίας και το αντίτιμό της, για την βία εντός κι εκτός των συναυλιών του, για την ετερότητα, για την κοινότητα, για την σημασία αυτού που κάνει, γι’ αυτό που “πρεσβεύει” κ.α.. Και για όλα αυτά, του χρειάζεται απλά το ενδιαφέρον γι’ αυτά που στον κόσμο του πανκ είναι κοινά. Τα οποιαδήποτε επιστημονικά εργαλεία για την διαμόρφωση της άποψης είναι προαιρετικά. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, αυτό δείχνει ότι δεν αποδέχονται ούτε τις αξίες τις οποίες θα θέσπιζε ένας εξωτερικός σ’ αυτούς κώδικας, ούτε φυσικά ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένας τέτοιος κώδικας που να υψώνεται πάνω απο τις δράσεις και τις σκέψεις των ανθρώπων που απαρτίζουν την κοινότητα. Αυτό τελικά δεν είναι το επιθυμητό γενικότερα; Μια πανκ αντιπολίτευση.
