το st. anger είναι το μόνο album τους που δεν είναι για γέλια μετά το μαύρο, καταρχάς δεν προσπάθησαν να παίξουν ούτε στόνερ ούτε να γυρίσουν στους πρώτους δίσκους, ριφφάρες όπως το some kind of monster απλά χαντακώθηκαν από τη φαεινή ιδέα για 25λεπτα κομμάτια και τρίτον θέλει πολλά αρχίδια για να είσαι οι μετάλλικα και να αποφασίσεις να κάνεις παραγωγή που δεν έχουν κάνει ούτε οι anal cunt.
αλλά όλα αυτά στ' αρχίδια μας, οι μετάλλικα είναι οι 3 δίσκοι και αυτή η στιγμή ήταν μάλλον η πιο ωραία μου συναυλιακή εμπειρία, σε live που πήγα απλά για να μαλακιστώ λίγω ακούγοντας τα χιτάκια
