Αυτό που αποτυγχάνεις λοιπόν εδώ να καταλάβεις, πάλι γιατί είσαι εγκλωβισμένος σε ένα εξαιρετικά στενό και γραμμικό σύστημα σκέψης, είναι το νόημα της πρότασης "να ξεπεράσουμε τα όρια των αγώνων μας" ή αλλιώς "οι αγώνες να μην οριοθετούνται με το που γεννιούνται.", πίσω από την πλήρη κατανόηση των οποίων κρύβεται το βασικό επιχείρημα όλων αυτών με τα οποία ασχολήθηκαν οι blaumachen και σχολίασες εσύ.
Πάμε να το γειώσουμε λίγο. Πάρε για παράδειγμα τα φοιτητικά. Όχι τυχαίο παράδειγμα, μέσα σε αυτά γεννήθηκαν οι blaumachen και από τότε φαίνεται η βάση όλης της μετέπειτα πολιτικής τους θεωρίας. Αυτό που σου λένε λοιπόν είναι ότι όταν οι φοιτητές εξεγείρονται, αυτό που "πρέπει" (χονδροειδής λέξη, για να συνεννοηθούμε) είναι όχι (μόνο) να διεκδικούν "καλύτερο" πανεπιστήμιο, δηλαδή καλύτερη ποιότητα μαθημάτων, καλύτερους καθηγητές, δωρεάν συγγράμματα, οριοθετώντας έτσι από πριν τον αγώνα τους σε μια κομφορμιστική μανιέρα, αλλά και να αναγνωρίζουν το σάπιο θεσμό του πανεπιστημίου, μέσα σε αυτό το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο και πάντα ο απώτερος σκοπούς τους να μην είναι ένα πιο λειτουργικό ή πιο ανθρώπινο ενδοκαπιταλιστικό πανεπιστήμιο, αλλά η καταστροφή του ως αναγκαία επαναστατική διαδικασία. Ακόμα πιο λιανά: Είναι αυτό που λέγαμε για τους Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα:
Είναι η ίδια κριτική, πιο πολιτική και περισσότερο συναρθρωμένη σε μια μέθοδο που θα βοηθήσει, θεωρούν οι blaumachen, να ξεπεραστεί. Δηλαδή: Να μην απεργούμε μόνο. Να μην κάνουμε μόνο καταλήψεις. Εκεί μέσα, με αυτήν την αφορμή, στην εποχή των ταραχών όπως την ονομάζουν, να φροντίσουμε να δημιουργηθεί ένα πεδίο μέσα στο οποίο θα αμφισβητείται, θεωρητικά και έμπρακτα, η τάξη μας ως τέτοια, μέσα στο οποίο θα μπορούμε να επιτεθούμε στη δομή, όχι μόνο να υποκύψουμε στα σχήματά της με προσωρινές νίκες. Στην απλοϊκή γλώσσα σου: Να βρούμε τι μας φταίει πραγματικά, και να το ισοπεδώσουμε.Originally Posted by Kingdom Gone
Αυτή η διαδκασία, λένε οι blaumachen, δεν είναι η κομμουνιστικοποίηση, αλλά μέσα απ' αυτήν (την διαδικασία) ενίοτε διαφαίνεται η δυνατότητα κάποια στιγμή αυτή να υφίσταται (η κομμουνιστικοποίηση, ως άλλη διαδικασία πάνω στο ιστορικό συνεχές).
Γιατί δεν είναι ούτε παραδοσιακή αναρχία, ούτε μαρξισμός; Γιατί δεν χρησιμοποιεί κανένα από τα βασικά σχήματα των δύο για να περιγράψει τον κόσμο. Ο όρος "προλεταριάτο" που χρησιμοποιούν οι blaumachen προφανώς δεν αναφέρεται στον βιομηχανικό εργάτη, ούτε και σ' αυτό που εννοούν τα παραδοσιακά φρικιά. Ο λόγος είναι απλός: Οι blaumachen έχουν καταλάβει ότι, στη σημερινή εποχή, στην εποχή των ομολόγων και των spreads, δεν μπορεί να υπάρξει μια ξεκάθαρη διάκριση, με ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια σε "εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους", "αφεντικά και δούλους" και ούτω καθεξής. Και φυσικά μ' αυτό δεν εννοούν ότι δεν υφίστανται σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης αλλά ότι είναι αδύνατο να θεσπίσεις κριτήριο τέτοιο, σαφές και απόλυτο, το οποίο θα τοποθετεί τους ανθρώπους σε δυο ταξικές κατηγορίες, χωρίς λάθη, ή χοντρικά χωρίς λάθη. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί το πρόβλημα είναι η όλη δομή που έχει δημιουργήσει το κεφάλαιο και οι μεταλλάξεις που υπέστη όταν μεταμορφώθηκε σε χρηματοοικονομικό προϊόν, όταν ο μπαμπάς σου και ο μπαμπάς μου είναι αυτό που λένε "οι αγορές", όταν ο απλός κόσμος έχει τις καταθέσεις του σε ομόλογα, όταν πια όλοι εμείς συμμετέχουμε στο παγκοσμιοποιημένο παιχνίδι της τζογαδόρικης κερδοφορίας των επενδυτικών τραπεζών η φάση χαώνεται. Δεν υπάρχει κτηματίας και αντράκια να ξεχορταριάζουν, δεν υπάρχει ο ιδιοκτήτης του ορυχείου και οι μεταλλεργάτες. Δηλαδή φυσικά υπάρχουν, αλλά το πεδίο της πάλης δεν είναι πια αυτό, είναι πολύ διαφορετικό και μετασχηματισμένο.
Ξαναλέω: Χρησιμοποιούν παρ' όλα αυτά τον όρο "προλεταριάτο", για να μην σχετικοποιήσουν και χαώσουν τελείως το ζήτημα. Παρόλο που το τι είναι ο καθένας είναι conditional, δεν παύουν να υφίστανται μάκρο-σχέσεις εξουσίας προς ανατροπή, και δεν είναι πια και τόσο θαμπό και σχετικό ποιοί θα τις φέρουν. Θα μπορούσε τέλος πάντων αντί για προλεταριάτο να λέει "οι όχι ευνοούμενοι".
Και εκεί κάπου (δεν είναι και λίγο) τελειώνει η διαφοροποίηση με το μαρξισμό και την αναρχία, με την έννοια ότι εκσυγχρονίζουν και επανατοποθετούν νοηματικά πάρα πολλά πράγματα, με έναν τρόπο αξιοθαύμαστο θα έλεγα εγώ. Το ότι δεν έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν κάποια από τα εννοιολογικά εργαλεία του μαρξισμού προκειμένου να επικοινωνήσουν κάποια ζητήματα μέσα από τη μπροσούρα τους δεν βλέπω πως είναι κάτι θέσφατο. Μάλλον εσύ αποφάσισες ότι είναι, έγραψες μια παπαριά που τους κατηγορεί γι' αυτό και είναι δικό σου πρόβλημα, όχι δικό τους. Τι στον πούτσο δηλαδή, σε λίγο θα πρέπει όποιος είναι ΡΕΦΟΡΜΑ σπυράρα μου να γράφει δικό του Κεφάλαιο πρώτα, και να το πιάνει από 'κει. Λες και είπαν ποτέ οι άνθρωποι ότι δε θέλουν να πιάσουν το Μαρξ στο στόμα τους. Αυτό να τονιστεί ότι είναι κάτι που αποφάσισες μόνος σου ότι ισχύει, όχι κάτι που διεκδίκησε ποτέ κανείς άλλος. Θα μιλάμε με αξίες, υπεραξίες, σχετικές θέσεις, βιομηχανικούς εργάτες, το μουνί της μάνας σου.
Το άλλο τώρα, γιατί όχι σοσιαλισμός πριν τον κομμουνισμό; Είναι εδώ το μόνο σημείο από όλα στο οποίο μπορείς να πεις ότι υπάρχει μια σύμπλευση με την παραδοσιακή αναρχία. Στο γιατί όχι αυτού του προσταδίου δηλαδή. Και φυσικά δεν προκύπτει αντίφαση με άλλα σημεία της θεωρίας τους όταν ένα γ"γιατί όχι;" είναι ίδιο. Μπορούν να είναι διαφορετικά όλα τα υπόλοιπα! Το γιατί δε περιγράφουν τι δεν είναι κομμουνιστικοποίηση γίνεται ακριβώς για να τονιστεί αυτή η διαφορά και η αλλαγή πλεύσης σε σχέση με την παραδοσιακή αριστερά.
Τέλος, γιατί δε μιλάνε για οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας; Γιατί ρε μαν, κι αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι θα αδυνατεί να το καταλάβει οποιοσδήποτε σχετίζεται με την αριστερά με κάποιο τρόπο, αυτό είναι κάτι που δεν έχει νόημα όταν μιλάς για συλλογικές συνδιαμορφώσεις από τα κάτω. Όταν με το καλό αρχίσει η κομμουνιστικοποίηση, ως διαδικασία πάντα, σαν κάθε μεγάλη διαδικασία οι άνθρωποι θα αποδώσουν ένα συλλογικό νόημα στα πράγματα, θα συνδιαλεχθούν κι από 'κει θα προκύψει κάτι που δεν μπορεί να είναι ορατό στο σήμερα, με οποιονδήποτε γραμμικό αλγόριθμο μπορεί να έχεις στο μυαλό σου. Δεν μιλάμε για Κόμμα που θα εφαρμόσει Πρόγραμμα εδώ, μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό. Αυτό που έχουμε να κάνουμε στο σήμερα και στο τώρα είναι να ενισχύουμε αυτές τις τάσεις και να σβήνουμε τις λάμψεις τον βεβαιοτήτων. Των κεϋνσιανών, των φρηντμανικών, των λενινιστικών, και όσων προκύψουν, σαν διαμεσολάβηση του μεσσιανισμού.
Όχι, δεν είναι μια κακή ανάγνωση της θεμελιώδους αντίφασης. Αυτό που εννοούν είναι ότι υπάρχουν αυτές οι δύο αντίρροπες δυνάμεις, στην προσπάθεια του φιλελευθερισμού να ισορροπήσει ανάμεσα στη μεγιστοποίηση του κέρδους και στην ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων, με τους προλετάριους (όπως τους εννοούν οι blaumachen πάντα), να βρίσκονται στη μέση. Και ακριβώς λόγω αυτής της θέσης που βρίσκονται, οι τελευταίοι είναι και οι μόνοι ικανοί να επιτεθούν στα μέσα παραγωγής τους, στα πανεπιστήμιά και τις τράπεζές τους, συνολικά στις δομές που δημιουργεί η σχέση κεφάλαιο, μέσα από τις οποίες άλλοτε παράγει ύλη, άλλοτε παράγει αέρα κοπανιστό και τον ονομάζει εμπόρευμα και άλλοτε αναπαράγεται.
