Quote Originally Posted by ikonoklast View Post
Ας πούμε ότι μίλησα με όρους «φιλοσοφίας του 19ου αιώνα» (καθόλου, αλλά οτιδήποτε στον κόσμο και να πει κάποιος μπορεί να αναχθεί σε αυτό - δε θα τα βάλω εγώ με την τρέλα) - δε μου απάντησες στην ουσία του ποστ μου. Πράγματι, η τέχνη είναι επικοινωνία, το λέω αυτό. Απο κει και πέρα αλλαντάλλων, απάντα σαν άνθρωπος.

Btw, ανέφερες τον Bach σαν παράδειγμα νοικοκυράς; Ίσως είναι αλήθεια, τα τεράστια από τα έργα του άλλωστε, αυτά για τα οποία ο κόσμος βαλαντώνει απο το κλάμα στις αίθουσες όπου παίζονται, είναι γραμμένα ακριβώς για το πως φιλάς τη γυναίκα σου και πας στη δουλειά. ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ για παράδειγμα. Χαλαρή μουσικούλα, για καθημερινά πράγματα.
Εγώ νομίζω οτι απάντησα επακριβώς στο πόστ σου. Απέδειξα οτι εσύ ο ίδιος το πάς στη φιλοσοφία της τέχνης. Και σε προηγούμενο πόστ μου δήλωσα πως θεωρώ οτι αυτή η οπτική της τέχνης προκύπτει απο τη φιλοσοφία του 19οθ αιώνα. Δεν υπήρχε στο μεγαλύτερο μερος της ιστορίας της τέχνης (αν όχι όλο) μέχρι το 19ο αιώνα, και στον 20 εμφανίστηκαν πολλές καινούργιες θεωρίες σχετικά.

Όχι, δεν είναι παράδειγμα νοικοκυράς ο Μπάχ. Ήσαν ένας παντρεμένος άνθρωπος όμως, συμφωνα με τις μαρτυρίες πολυκαλοπαιδί, και καθόλου καταθλιπτικός η/και πρεζάκιας. Επίσης, έγραψε τη πλειονότητα των έργων του μετα απο παραγγελιές της εκκλησίας. Συγγεκριμένα, κάποιο καιρό έπρεπε να γράφει μια καινούργια καντατα κάθε κυριακή, δεθυμάμαιγιαποσοκαιρό. Και οι καντάτες του είναι αυτό το πράμα. Αγγαρείες που έπρεπε να βγάλει σε πέρας για να φάνε τα παιδάκια του.
Εγώ ουδέποτε είπα για ποιές καταστάσεις είναι γραμμένη η μουσική του, αυτό απο που ήρθε τώρα?