Καθόλου δε λέω αυτό, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα στο «μεταναστευτικό». Ούτε στην απεργία. Καμία απεργία δεν μπορεί να λύσει από μόνη της το οτιδήποτε, πέρα από συγκεκριμένες περιπτώσεις όπως το ασφαλιστικό γιαννίτση - που και πάλι είναι ειδική συζήτηση. Η μαζικότητα όμως μιας απεργίας και συνεπακόλουθα η δυναμική της είναι πολύ σοβαρό όπλο απέναντι σε μια κοινωνία που κατακερματίζεται, χάνει τη μπάλα, καλλιεργεί τα φασιστικά αντανακλαστικά της. Δεν είναι τυχαίο ότι τα φασιστάκια όσο και να θέλουν να αποκτήσουν λόγο ύπαρξης στο εργατικό κίνημα δεν τα καταφέρνουν και γιατί τους έχουν όλοι γραμμένους και γιατί είναι ανήμποροι να αρθρώσουν οτιδήποτε αξιοπρεπές πολιτικά για τα μέτρα και την κρίση. Βρίσκουν πάτημα λοιπόν σε υπαρκτά ή μη σκηνικά «εγκληματικότητας» για να συσπειρώσουν τον κόσμο τους. Εκεί που παίζεται το παιχνίδι είναι φυσικά να ενωθεί η τάξη (και εννοώ και τους μετανάστες μέσα σε αυτή προφανώς) αλλά αυτό δεν γίνεται σε μια απεργία στην κατάσταση που είμαστε, περνάει μέσα από εκατό παράλληλες διεργασίες και αγώνες όπως η απεργία πείνας (ότι και να σήμαινει από μόνη της - χάσαμε/κερδίσαμε). Δεν έχουμε πόλεμο στο κέντρο, έχουμε όμως μυρωδιά πολέμου παντού και το να αποπροσανατολίζει το οτιδήποτε -και το πως γιγαντώνεται από τα μέσα- από μια πανελλαδική απεργία είναι τουλάχιστον εγκληματικό σε αυτή τη συγκυρία, σαφέστερο δε γίνεται.
