Βασικά, ο Cage μια χαρά ανήκει στη κλασική μουσική σύμφωνα με τον τρόπο που ορίζεται από τους περισσότερους, δηλαδή κάτι σαν το "λόγια, έντεχνη μουσική των δυτικών" που ανέφερε ο rat poison. Για την ακρίβεια, όσον αφορά αυτούς τους ίδιους, είναι η ίδια η μουσική, δεν τη θεωρούν μέλους ενός "είδους" ή κάτι τέτοιο, ο διαχωρισμός είναι μεταξύ των πρωτόγονων, λαϊκών μουσικών, των άλλων, και των δικών μας, των μορφωμένων, των σοβαρών. Βέβαια η πλάκα είναι ότι πλέον τα κριτήρια που καθορίζουν εάν ανήκεις σε αυτήν, μετά την πρώτη κατάλυση του τονικού συστήματος από το Σένμπεργκ, δε διαφέρουν και πολύ από αυτά μιας οποιαδήποτε υποκουλτούρας. Δεν αφορά τόσο τη συμφωνία με μια συγκεκριμένη μουσική θεωρία, όσο την υπακοή σε κάποιους κανόνες όσον αφορά το πώς και πού παρουσιάζεις τη μουσική σου. Μπορείς να κάνεις ένα heavy metal κομμάτι ίδιο και απαράλλαχτο μέρος της κλασικής κουλτούρας, γράφοντας το στη παρτιτούρα. Θα το παρουσιάσεις με στυλάκι και ύφος στους εξπέρ, θα κάνεις μία περιγραφή και δικαιολόγηση της δομής, της αρμονίας, της κάθε μουσικής και αισθητικής επιλογής, και τότε έστω κι αν δε τους αρέσει, θα πουν "χμ, οκ" σε αντιδιαστολή με το "χαχα, κοίτα τους βλάκες τους ουρακοτάγκους" που θα έλεγαν βλέποντας σε να το παρουσιάζεις σε heavy metal context. Ουσιαστικά αυτό το οποίο είναι απαραίτητο είναι η γνώση της ιστορίας, των μεθόδων, ακόμα και του στυλ του συγκεκριμένου χώρου, όπως ακριβώς στο έλεκτρο και το ντραμ έντ μπέις δε θα χορεύουν τα γκομενάκια μαζί σου στο πάρτι έαν σκάσεις με μέιντεν μπλούζα ας πούμε. Απλά στην "κλασική" μουσική απαιτείται η συστηματική μελέτη του χώρου, δε μπορείς να συνθέσεις λένε στο ωδείο εάν δε μελετήσεις όλους αυτούς που προηγήθηκαν πριν από σένα. O Cage πήγαινε στον Σένμπεργκ (ο πρώτος "ατονικός" ντε) για να του μάθει ΚΑΦΡΙΛΕΣ και αυτός τον ρωτούσε εάν ξέρει αρμονία και αντίστιξη. Μπορεί να μην έμαθε τελικά, αλλά και αυτός όσο και να βαρούσε το κεφάλι του στο τοίχο της παραδοσιακής (κλασικής) μουσικής μέχρι να σπάσει (ο τοίχος) εν τέλει παρουσίασε τη μουσική του στα ίδια institutions, στο ίδιο πλαίσιο το οποίο "αντιμαχόταν". Εν τέλει ο χώρος για να επιβιώσει, καθώς η popular music έπαιρνε τα ηνία εμπορικά και μουσικοί έξω από αυτόν έκαναν εξίσου και περισσότερο μάλλον ενδιαφέροντα πράγματα (70'ς, ηλεκτρονική μουσική) ανοίχτηκε αναγκαστικά, και σήμερα μια πιο θετικά διακείμενη άποψη σε αυτόν λέει ότι οποιαδήποτε μουσική μπορεί να θεωρηθεί "σοβαρή" εάν είναι έξυπνη, σύνθετη σε κάποιο πεδίο έστω, και έχει κάτι (καινούργιο) να πει. Aυτό το κομμάτι πχ δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε πριν από αυτό αλλά δεν νομίζω ότι είχε δυσκολίες να γίνει αποδεκτό από τον κλασικό κόσμο. (Βέβαια αν δεν ήταν του Λίγκετι θα το ξανασυζητούσαμε μάλλον...)
