Δεν παίζει, όχι, δυο δίσκους μετά ήρθε.
Αγαπημένο Extreme:
http://www.youtube.com/watch?v=HEO9JPiaU6g
Την ξεσκίζει ο μορφονιός την κιθάρα, τι στις φανκοριφφάρες, τι στην σολάρα.
Είμαστε οντόπικ. Extreme metal.
Printable View
Δεν παίζει, όχι, δυο δίσκους μετά ήρθε.
Αγαπημένο Extreme:
http://www.youtube.com/watch?v=HEO9JPiaU6g
Την ξεσκίζει ο μορφονιός την κιθάρα, τι στις φανκοριφφάρες, τι στην σολάρα.
Είμαστε οντόπικ. Extreme metal.
:touched:GARY CHERONE ΔΙΑΟΛΕ
http://vics-dungeon.blogspot.com/201...m-theater.html
Νέο κείμενο στην μπλογκάρα μου με αφορμή ένα διαγωνισμό του rocking.gr για την πρόσφατη σαπουνόπερα των Θίατερ.
ψιλοπέθανα με το πρώτο σχόλιο του καραολίδη στο fb
Ωραίο το κείμενο, χαράς το κουράγιο σου.Quote:
Originally Posted by Ford Prefect
Στα υπόλοιπα διαφωνούμε σε 3 σημείa.
-Το falling into infinity, ΕΙΝΑΙ ο καλύτερος δίσκος των θιατερ, μαζί με το μετροπολις.
-Το μετροπολις δεν ξέρω αν είναι επιτηδευμένος, αλλά σίγουρα, δεν είναι "σίγουρος" δίσκος. Ναι μεν είναι αυτό που ήθελε να ακούσει ο κόσμος, ναι μεν είναι κοντά στο πρώτο μουσικά, αλλά ηχητικά είναι αρκετά μακριά από όλα αυτα που είχανε κάνει εως τότε. Τα γκρουβάτα ριφφς υπήρχανε, αλλά σε μικρό βαθμο, ενώ σε αυτό διάολε είναι απίστευτα, τα ηρεμα κομμάτια είναι καλύτερα από ποτέ. Γενικά υπερδίσκος και ξαναλέω, ηχητικά εντελώς διαφορετικός. Συνεκρινε όλους τους προηγούμενους δίσκους με αυτό, καμία σχέση.
-Οι auditions για τον Λαμπρι δεν ειπωθηκαν από τον ikonoklast, αλλά 1 ποστ πιο πάνω από μένα :P
Παρ'ότι τρόμαξα λίγο με την ιδέα αυτού του πράγματος (πέρι ρόκιν διαγωνισμού) η περιέργεια υπερίσχυσε και το διάβασα τελικά το κείμενο σου, δεν είναι κακό. Ας πω και εγώ τη νερντ χαζομάρα μου, ο λόγος που δε πολυφαίνεται η ποιότητα του Rudess στους Theater είναι μάλλον επειδή επικρατεί δικτατορία του ενός ατόμου στη μπάντα, δηλαδή του Petrucci, ο οποίος έχει πάρει τη κάτω βόλτα σα συνθέτης τα τελευταία χρόνια, δε προσπαθεί, δε ξέρω. Και δεν είναι ότι απλά κάνουν οι Θήατερ ότι θέλει ο μέσος οπαδός, είναι ότι δεν το κάνουν καλά, το "προβλεπέ όργιο αλλαγών και εξωγήινων χρόνων" είναι μία φλώρικη σκιά αυτού που ήτανε στους 3 πρώτους δίσκους. Γενικά οι τελευταίοι Θήεατερ (η μάλλον, ακόμα και από το metropolis ii) μου βγάζουν ακριβώς το φήλινγκ μιας μπάντας σεσσιονάδων, επαγγελματίες μουσικοί που πουλάνε ένα κομμάτι που έφτιαξαν σαν άσκηση μέσα σε μία ώρα σε έναν χαζό τραγουδιστή, παίρνουν τα λεφτά και αράζουν. πσ. του πούστη δηλαδή, οι TOTO περισσότερο φήλινγκ έχουνε σα μπάντα.
animae: Απεδόθη δικαιοσύνη. Για το κρέντιτ, όχι για την κατάταξη του FII :P
Εντωμεταξύ, συμμετείχε και ο Fixxxer ή είναι συνωνυμία; Να ποστάρει και αυτός το κείμενό του.
Συμμετειχα, δε βρισκω το λογο να ποσταρω το κειμενο μου ομως, δεν περιεχει κατι που δεν εχω γραψει γενικα για τους Theater.
Μπορω να στο στειλω αν θελεις, ειναι μακροσκελες, βαρετο και πληρως διαφορετικο απο αυτα που πιστευεις εσυ για τους DT, οποτε... :P
pthoggon απο ποτε ακους Dream Theater?
Να μου το στείλεις. vic@ics.forth.gr
από 15 χρονών, κασετούλα images and words, ακόμα μέσα στους 5 πιο αγαπημένους μου δίσκους γενικώς, ακούω αυτό και το awake συχνά, άκουσα μέχρι και το metropolis ii τα πάντα, μετά τους άφησα (δεν έχω ακούσει σοβαρά ολοκληρωμένο δίσκο από τα επόμενα επειδή είναι τόσο κακά τα χιτάκια/βιντεοκλίπς, σοβαρά, πώς και ρωτάς?Quote:
Originally Posted by FIXXXER
μπράβο vic και μπράβο και στο παλικάρι που κέρδισε. όμορφα τα λέτε.
να προσθέσω και εγώ πάνω σε αυτό που λέει ο φθόγγος οτι όντως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα -όχι μειονέκτημα, πρόβλημα- της μπάντας. όχι τώρα, εδώ και μία δεκαετία. ότι έχουν γράψει είναι άνευρο, είναι κουμπωμένο, υπερτελειοποιημένο και γενικά αγγίζει όρους όπως φλυαρία, αυνανισμός και πουκαμισομέταλ που λέει ο φίλος μου ο Ra Mariah. ποιός ευθύνεται γι' αυτό? ξεκάθαρα ο Rudess. με τον Rudess στο ρόστερ οι Theater έχασαν και την τελευταία ρανίδα λυρισμού που υπήρχε μέσα τους. θα μου πείτε "μα το SFAM τι είναι?". στο SFAM o Rudess ουσιαστικά λειτουργούσε ως σέσσιον (κάνουμε τον δίσκο και βλέπουμε πως πάει). και έδεσε γενικά με τους άλλους -γιατί όντως είναι ένας τεράστιος παίκτης (όχι μουσικός, παίκτης)- και αρχίζει το dawn of a new era. το βλέπεις άλλωστε στον τρόπο που μιλάει, στο πόσο "σφιγμένος" είναι στις ηχογραφήσεις, η απόλυτη σοβαρότητα, αυτή η σιωπή που φωνάζει "πρέπει να είμαι σοβαρός τώρα, focus, focus". ο Rudess έφερε ένα καθωσπρεπισμό στους Theater, έναν καθωσπρεπισμό που ούτε τον είχαν ανάγκη και τους οδήγησε/οδηγεί στην μια λακούβα μετά την άλλη. και γενικά για να προλάβω μερικούς, όχι ούτε Σερίνιαν. ποτέ Σερίνιαν. ο άνθρωπος που μας έμαθε να τραγουδάμε με κλειστά τα μάτια στους Theater λέγεται Kevin Moore και το παρεάκι οφείλει σε αυτόν τον άνθρωπο όλη του την υπόσταση.
Ο φθόγγος λέει ότι ο Petrucci ξέχασε να συνθέτει και εδώ και μια δεκαετία βγάζουν ασκήσεις τεχνικής.
Εσύ λες ότι φταίει ο Rudess γιατί δεν είναι ο Moore και δεν είναι αισθηματίας. Και υπερβάλλεις τόσο πολύ που δεν θέλω να σου πω και τίποτα, σιγά μην είναι όλη η υπόσταση των Theater ο Moore λες και οι άλλοι παίζανε το πουλάκι τους.
Εγώ λέω ότι φταίει το πρόγραμμά τους "βγάζουμε δίσκο, έχουμε δεν έχουμε έμπνευση, παιχτάραδες είμαστε, καλό θα βγει μωρέ", το γεγονός ότι δεν γράφουν ελεύθερα αλλά έχοντας στο μυαλό μου τι θέλει να ακούσει ο κόσμος (πόσο να σε πάει αυτό;) και ότι ο Rudess αποδείχτηκε και κατώτερος των περιστάσεων (και από τον Σερίνιαν Κρουξ) και έχει γίνει και αυτός "ρεαλιστής" που σκέφτεται τον οπαδό που θέλει το ρούλο του Πόρτνοϊ ακριβώς.
Και ο Λαμπρής αναδεικνύει την μετριότητα. Πώς άλλοι τραγουδιστές ανεβάζουν το υλικό που τραγουδάνε; Ε, το αντίθετο.
Eνδιαφέρον το κείμενο του Vic, κατα τ'άλλα
Κλείνω λέγοντας οτι το πρόγραμμα των Theater πλέον είναι δίσκος - περιοδεία - live cd, live dvd με Λαμπρινή να προσπαθεί να "ερμηνεύσει" και τον Μικέ να τσαντίζεται με τη πάρτη του (τώρα όμως λείπει) lolQuote:
Originally Posted by Krux
καλέ για τον φθόγγο που ξεκίνησε την συζήτηση περί φήλινγκ λέω.
το ξέρεις και το ξέρω και το ξέρει και ολάκερος ο ντουνιάς, οτι αυτό που οριοθέτησαν οι Theater με την μουσική τους ήταν το λυρικό progressive metal. αυτό που στις αρχές τους διαχώρισε από τις υπόλοιπες us metal μπάντες, που στην πορεία προγκρεσιβίσανε (από το ρήμα προγκρεσιβίζω) ή άλλες που είχαν από τα γεννοφάσκια τους κάτι πιο προοδευτικό στον ήχο τους, ήταν αυτός ο λυρισμός. και αυτό δεν το έφερε στους Theater ο Petrucci που κάνει μπαμ στους πρώτους δίσκους οτι θέλει να είναι μπροστά από όλους, ούτε το ντραμ μασίν στο Images ( :twisted: ), ούτε ο μουγγός κινέζος, ούτε ο Κώστας Πρέκας (παρόλο που στα λυρικά ο καριόλης είναι μανούλα. πάντα τον έχω στο μυαλό μου σαν τον Michael Bolton του μέταλ). ο Moore δημιούργησε το λυρισμό στο WD&DU, τον έπλασε στο I&W και τον αποθέωσε στο Awake. είδες πως άλλαξε το βαπόρι ρότα στο FII και πως προσπάθησαν με το SFAM να το επαναφέρουν στα ίσα. και μετά Rudess.
Εδώ θέλω να πω ότι πιο ambiguous ταμπέλα από το "λυρικό" δύσκολα παίζει να υπάρχει. Μπορείς να κάνεις μια απόπειρα ορισμού της;
