Chopped In Half
04-05-2005, 12:15
Crowbar - Lifesblood For The Downtrodden,
Candlelight Records, 2005
http://www.plastichead.com/phd/images/covers/medium/CANDLE109CD.jpg
1. New Dawn
2. Slave No More
3. Angels Wings
4. Coming Down
5. Fall back To Zero
6. Underworld
7. Dead Sun
8. Holding Something
9. Moon
10. The Violent Reaction
11. Lifesblood
They are back and kickin' (φυσικά). Τέσσερα χρόνια μετά το πολύ καλό sonic excess, πέντε χρόνια μετά το πολύ καλό equilibrium, επτά χρόνια μετά το πολύ καλό odd fellows rest κ.ο.κ. (για να μην πιάσουμε και τα πρώτα-πρώτα δηλαδή). Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν δε μπορεί να είναι άλλο πέρα από το ότι κάθε δίσκος των crowbar απ' το 1992 που ξεκίνησαν δισκογραφικά μέχρι και τώρα κινείται στα ίδια υψηλά standards. Απ' τον αμερικάνικο νότο της θρυλικής λουιζιάνικης σκηνής των αρχών του '90 (βλέπε eyehategod, crowbar, acid bath) ήταν εκεί στην γέννηση του sludge, συμβάλλοντας φυσικά με το μουσικό σπέρμα τους (!!!!), και συνέχισαν να το υπηρετούν χωρίς να παρουσιάζουν ίχνος απόκκλισης από αυτό. Και καλά κάνουν.
Ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια το μοναδικό μέλος από το αρχικό lineup ήταν ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Kirk Windstein (also in down), το νέο album σημαδέυτηκε από την επιστροφή του πρώτου drummer της μπάντας Craig Nunenmacher (black label society). Τα καθήκοντα του μπάσσο έχει αναλάβει ο Rex Brown των ξέρετε-ποιων και των (και αυτός) down.
Όποιοι είναι γνώστες της μουσικής των crowbar, το review μπορεί να περιοριστεί σε "crowbar". Για τους υπόλοιπους (και για να γεμίσει η σελίδα), τα εξής. Εφ' όσον όπως αναφέρθηκε πριν ο τομέας δράσης τους είναι το sludge, τα κύρια χαρακτηριστικά του δίσκου είναι ο αργός, βαρύς και βρώμικος ήχος. Κατ' επέκταση, οι κιθάρες είναι βαριές και "crunchy" μέχρι θανάτου, και τα riffs ποικίλουν από τα γνωστά μελωδικά "evil" των crowbar μέχρι thrashy ones με ασταμάτητο κοπάνημα. Το rythm section είναι τέλειο. Τόσο ο Brown όσο και ο Nunenmacher έχουν δώσει εκ των προτέρων τα διαπιστευτήρια για την αξία τους και έχουν δέσει και υπέροχα καταλήγοντας σε ένα από τα καλύτερα και πιο δυνατά rythm sections που έχω ακούσει τελευταία. Τα φωνητικά του Windstein ακροβατούν μεταξύ τραγουδιού και krabiwn. Η παραγωγή είναι όπως πρέπει και ισορροπημένη, διατηρώντας το hardcore/old-school feel που έχει κρατήσει αναλοίωτο η μπάντα.
Απ' τα τραγούδια ξεχωρίζουν κατ' εμέ είναι το Angel Wings όπου λαμβάνει χώρα μία συνεχής αλλαγή από καταιγιστικά υπέρ-heavy ξεσπάσματα σε νωχελικές doomy μελωδίες, το Coming Down το οποίο ακολουθώντας την κλασσική συνταγή των crowbar με τον Windstein να τραγουδάει και κανονικότατα + όμορφα εκτός των άλλων και το τραγούδι που κλείνει το δίσκο, και αγαπημένο μου από αυτόν, Lifesblood στο οποίο οι crowbar δείχνουν μία διαφορετική, πιο ευγενή πλευρά, παρουσιάζοντάς μας 7 λεπτά με ακουστική κιθάρα, πιάνο και κάποια ελαφριά bluesy σόλοζ.
Κλείνοντας, η αλήθεια είναι ότι αυτό το album δεν απευθύνεται τόσο στο κοινό της υποκουλτούρας της southern lord και σια (γιατί κακά τα ψέμματα, όσο και αν μου αρέσουν άπειρα πράγματα από αυτήν, περί τέτοιας πρόκειται imho), όσο σε άτομα που απλά γουστάρουν ΒΑΡΥ - και όχι xevi - metal. Οπότε όσοι είστε τέτοιοι ξέρετε τι να κάνετε.
http://www.crowbarmusic.com/
http://www.candlelightrecords.co.uk/
Candlelight Records, 2005
http://www.plastichead.com/phd/images/covers/medium/CANDLE109CD.jpg
1. New Dawn
2. Slave No More
3. Angels Wings
4. Coming Down
5. Fall back To Zero
6. Underworld
7. Dead Sun
8. Holding Something
9. Moon
10. The Violent Reaction
11. Lifesblood
They are back and kickin' (φυσικά). Τέσσερα χρόνια μετά το πολύ καλό sonic excess, πέντε χρόνια μετά το πολύ καλό equilibrium, επτά χρόνια μετά το πολύ καλό odd fellows rest κ.ο.κ. (για να μην πιάσουμε και τα πρώτα-πρώτα δηλαδή). Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν δε μπορεί να είναι άλλο πέρα από το ότι κάθε δίσκος των crowbar απ' το 1992 που ξεκίνησαν δισκογραφικά μέχρι και τώρα κινείται στα ίδια υψηλά standards. Απ' τον αμερικάνικο νότο της θρυλικής λουιζιάνικης σκηνής των αρχών του '90 (βλέπε eyehategod, crowbar, acid bath) ήταν εκεί στην γέννηση του sludge, συμβάλλοντας φυσικά με το μουσικό σπέρμα τους (!!!!), και συνέχισαν να το υπηρετούν χωρίς να παρουσιάζουν ίχνος απόκκλισης από αυτό. Και καλά κάνουν.
Ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια το μοναδικό μέλος από το αρχικό lineup ήταν ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Kirk Windstein (also in down), το νέο album σημαδέυτηκε από την επιστροφή του πρώτου drummer της μπάντας Craig Nunenmacher (black label society). Τα καθήκοντα του μπάσσο έχει αναλάβει ο Rex Brown των ξέρετε-ποιων και των (και αυτός) down.
Όποιοι είναι γνώστες της μουσικής των crowbar, το review μπορεί να περιοριστεί σε "crowbar". Για τους υπόλοιπους (και για να γεμίσει η σελίδα), τα εξής. Εφ' όσον όπως αναφέρθηκε πριν ο τομέας δράσης τους είναι το sludge, τα κύρια χαρακτηριστικά του δίσκου είναι ο αργός, βαρύς και βρώμικος ήχος. Κατ' επέκταση, οι κιθάρες είναι βαριές και "crunchy" μέχρι θανάτου, και τα riffs ποικίλουν από τα γνωστά μελωδικά "evil" των crowbar μέχρι thrashy ones με ασταμάτητο κοπάνημα. Το rythm section είναι τέλειο. Τόσο ο Brown όσο και ο Nunenmacher έχουν δώσει εκ των προτέρων τα διαπιστευτήρια για την αξία τους και έχουν δέσει και υπέροχα καταλήγοντας σε ένα από τα καλύτερα και πιο δυνατά rythm sections που έχω ακούσει τελευταία. Τα φωνητικά του Windstein ακροβατούν μεταξύ τραγουδιού και krabiwn. Η παραγωγή είναι όπως πρέπει και ισορροπημένη, διατηρώντας το hardcore/old-school feel που έχει κρατήσει αναλοίωτο η μπάντα.
Απ' τα τραγούδια ξεχωρίζουν κατ' εμέ είναι το Angel Wings όπου λαμβάνει χώρα μία συνεχής αλλαγή από καταιγιστικά υπέρ-heavy ξεσπάσματα σε νωχελικές doomy μελωδίες, το Coming Down το οποίο ακολουθώντας την κλασσική συνταγή των crowbar με τον Windstein να τραγουδάει και κανονικότατα + όμορφα εκτός των άλλων και το τραγούδι που κλείνει το δίσκο, και αγαπημένο μου από αυτόν, Lifesblood στο οποίο οι crowbar δείχνουν μία διαφορετική, πιο ευγενή πλευρά, παρουσιάζοντάς μας 7 λεπτά με ακουστική κιθάρα, πιάνο και κάποια ελαφριά bluesy σόλοζ.
Κλείνοντας, η αλήθεια είναι ότι αυτό το album δεν απευθύνεται τόσο στο κοινό της υποκουλτούρας της southern lord και σια (γιατί κακά τα ψέμματα, όσο και αν μου αρέσουν άπειρα πράγματα από αυτήν, περί τέτοιας πρόκειται imho), όσο σε άτομα που απλά γουστάρουν ΒΑΡΥ - και όχι xevi - metal. Οπότε όσοι είστε τέτοιοι ξέρετε τι να κάνετε.
http://www.crowbarmusic.com/
http://www.candlelightrecords.co.uk/