Alternative Education - Summerhill

[The_Fool]

Γεια σας ομορφόπαιδα :-)

Εναλλακτική/"ελεύθερη" εκπαίδευση λοιπόν.

Κάμποσα χρόοονια πριν, είχα διαβάσει ένα άρθρο γι'αυτήν και συγκεκριμένα για ένα από τα γνωστότερα σχολεία (στον κόσμο) με τέτοια φιλοσοφία (το summerhill - UK), στο Έψιλον.

...και ενώ θά 'πρεπε να κάθομαι να διαβάζω για τα μαθήματα που χρωστάω και για τη διπλωματική (μπας και πάρω ποτέ πτυχίο), είπα να χαζέψω λίγο ψάχνοντας για το θέμα της εναλλακτικής εκπαίδευσης (η γαμημένη η αναβλητικότητα θα με καταστρέψει - το μόνο σίγουρο).

Μιας και δε νομίζω πως εγώ θα μπορούσα να τα πω καλύτερα, παρακάτω παραθέτω, για όποιον ενδιαφέρεται, επιλεγμένα αποσπάσματα από διάφορα μέρη της ιστοσελίδας του summerhill school που (πιστεύω ότι) περιγράφουν την όλη φιλοσοφία της "ελεύθερης εκπαίδευσης" καθώς και το πως αυτή εφαρμόζεται στο συγκεκριμένο σχολείο.

Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, πέραν ίσως απ' το ότι όποτε διαβάζω κάτι τέτοια και τα συγκρίνω με τη δική μου παιδεία, τους δασκάλους και τα σχολεία απ'τα οποία πέρασα, με πιάνει το παράπονο κι η απελπισία.

Σχόλια, κριτικές και γνώμες πάνω στο θέμα, στ'αρχ.. εεεε ευπρόσδεκτες. :P Ιδιαίτερα ευπρόσδεκτες είναι οι απόψεις κάποιων_πιο_σχετικών με την εκπαίδευση χρηστών (ang?).

Αυτά προς το παρόν, ελπίζω να είναι ενδιαφέρον. [ή μάλλον, ελπίζω ότι θα τα διαβάσουν τουλάχιστον όσοι διατείνονται ότι θέλουν (κάποια στιγμή στο μέλλον) να αποκτήσουν παιδιά]



Το policy του σχολείου:

Summerhill General Policy Statement


1. To provide choices and opportunities that allows children to develop at their own pace and to follow their own interests.
Summerhill does not aim to produce specific types of young people, with specific, assessed skills or knowledge, but aims to provide an environment in which children can define who they are and what they want to be.

2. To allow children to be free from compulsory or imposed assessment, allowing them to develop their own goals and sense of achievement. Children should be free from the pressure to conform to artificial standards of success based on predominant theories of child learning and academic achievement.

3. To allow children to be completely free to play as much as they like.
Creative and imaginative play is an essential part of childhood and development. Spontaneous, natural play should not be undermined or redirected by adults into a "learning experience" for children. Play belongs to the child.

4. To allow children to experience the full range of feelings free from the judgement and intervention of an adult.
Freedom to make decisions always involves risk and requires the possibility of negative outcomes. Apparently negative consequences such as boredom, stress, anger, disappointment and failure are a necessary part of individual development.

5. To allow children to live in a community that supports them and that they are responsible for; in which they have the freedom to be themselves, and have the power to change community life, through the democratic process.
All individuals create their own set of values based on the community within which they live. Summerhill is a community, which takes responsibility for itself. Problems are discussed All members of the community, adults and children, irrespective of age, are equal in terms of this process.




To introduction από την αρχική σελίδα:


Summerhill School is a progressive, co-educational, residential school, founded by A. S. Neill in 1921; in his own words, it is a 'free school' though this does not mean, alas, that it is state funded. The freedom Neill was referring to was the personal freedom of the children in his charge. Summerhill is first and foremost a place where children can discover who they are and where their interests lie in the safety of a self-governing, democratic community.

There are two features of the school which people usually single out as being particularly unusual. The first is that all lessons are optional. Teachers and classes are available at timetabled times, but the children can decide whether to attend or not. This gives them the freedom to make choices about their own lives and means that those children attending lessons are motivated to learn.

Many people suppose that no children would ever go to lessons if they were not forced to. At Summerhill, it is rare for a child to attend no lessons at all - at least, after the initial shock of freedom has worn off.

The second particularly unusual feature of the school is the school meeting, at which the school Laws are made or changed. These laws are the rules of the school, made by majority vote in the community meetings; pupils and staff alike having equal votes.

These two features are central to the school, but they fail in themselves to capture its essential nature. Needless to say, epithets like 'the school where kids do what they like' similarly miss their mark. What they omit to say is that Summerhill is a community. It is a community where most of the 100-odd members are children, so teaching is a part of it; but it is not the most important part. The most important part is building and maintaining an environment where members of the community can co-exist in harmony and in personal freedom.


The community atmosphere at the school is very strong. To an extent it must be, wherever 100 people live in close proximity for over half the year, if there is not to be unbearable strain in their relationships. But it is fostered at Summerhill by the fact that all the inhabitants are considered equal members of the community. All are equally entitled to citizenship of the school - teachers, big kids, and little kids alike - and this is reflected in their interactions with each other. There is an ease of manner between equals that cannot exist in a hierarchy, however friendly and informal.

What makes the equality real rather than mere rhetoric is the meeting. Everyone knows, for instance, that a member of staff has no sanctions against a pupil that the pupil does not have against the member of staff - and that a teacher bringing a case against a pupil is neither more nor less likely to succeed just because of the relative status of the people involved. Here, everyone has the same status.

The result is a strong feeling of solidarity with Summerhill in all its diverse members. And they are diverse: besides the age differences, Summerhill is an international community. Many nations are represented including France, Germany, Holland, Israel, Switzerland, US, Korea and Taiwan; the UK accounts less than half of the pupils.

Of course, everything in the garden is not always rosy. Sometimes a pupil with an urge for rebellion - usually a newcomer - will behave in as destructive a way as possible, deliberately breaking as many of the community's written and unwritten laws as he or she is able, and generally wreaking havoc.

It is interesting that these rebellious children are generally those who have recently arrived at Summerhill from a more 'conventional' school. They seem to be rebelling against the unfair and authoritarian structure they are coming from; when they were there, rebellion was not possible. Obviously, they can be disruptive, but they usually settle down and begin to enjoy the freedom of Summerhill in a more constructive way.

A visitor who recently stayed at the school has written:

"Summerhill School There may be bullying at Summerhill, but I have not seen it. It may be that the older kids set themselves up as kings over their juniors, but I do not perceive a hint of it. What I do see is children of eight jumping unexpectedly on the back of fifteen-year-old boys, and being carried round with perfect good humour; younger kids upset by some sudden reverse being comforted by an arm round their shoulder from an older kid; kids sitting in odd corners talking eagerly about the matter of the moment, with entire disregard for whether their interlocutors are their own age, or younger or older by a year, three years, or six years ... It would be stupid to suggest that they do not all have their own special friends, but I do not think any of them have any special enemies."




Η ιστοσελίδα του σχολείου: http://www.summerhillschool.co.uk/



έρχονται κι άλλα...

[The_Fool]

...και ιδού τα άλλα:

Λοπόν, επειδή οι περισσότεροι στάνταρ θα βαριέστε να τα διαβάσετε όλα, χωρίζω το post μου στα 2. Τα παρακάτω (αν και, κατά τη γνώμη μου, εξίσου ή και πιο σημαντικά) είναι για όσους ενδιαφέρονται να ασχοληθούν περαιτέρω.

This extract from Neill's book "Summerhill" is an example of his challenging views on education and freedom for children. It is reproduced here to give some background and history to the Summerhill Policy Statements.


"I hold that the aim of life is to find happiness, which means to find interest. Education should be a preparation for life. Our culture has not been very successful. Our education, politics, and economics lead to war. Our medicines have not done away with disease. Our religion has not abolished usury and robbery. The advances of the age are advances in mechanism – in communications and computers, in science and technology. New wars threaten, for the world's social conscience is still primitive.

If we feel like questioning today, we can pose a few awkward questions. Why does man hate and kill in war when animals do not? Why does cancer increase? Why are there so many suicides? So many insane sex crimes? Why the hate that is racism? Why the need for drugs to enhance life? Why backbiting and spite? Why is sex obscene and a leering joke? Why degradation and torture? Why the continuance of religions that have long ago lost their love and hope and charity? Why, a thousand whys about our vaunted state of civilised eminence!

I ask these questions because I am by profession a teacher, one that deals with the young. I ask these questions because those so often asked by teachers are the unimportant ones, the ones about school subjects. I ask what earthly good can come out of discussions about French or ancient history or what not when these subjects don't matter a jot compared to the larger question of life's fulfilment – of man's inner happiness.

How much of our education is real doing, real self-expression? Handwork is too often the making of a wooden box under the eye of an expert. Even the Montessori system, well known as a system of directed play, is an artificial way of making the child learn by doing. It has nothing creative about it. In the home the child is always being taught. In almost every home there is at least one ungrown-up grownup who rushes to show Tommy how his new engine works. There is always someone to lift the baby up on a chair when the baby wants to examine something on the wall. Every time we show Tommy how his engine works we are stealing from that child the joy of life – the joy of discovery – the joy of overcoming an obstacle. Worse! We make that child come to believe that he is inferior, and must depend on help.

Parents are slow in realising how unimportant the learning side of school is. Children, like adults, learn what they want to learn. All the prize-giving and marks and exams side-track proper personality development. Only pedants claim that learning from books is education. Books are the least important apparatus in a school. All that any child needs is the three R's; the rest should be tools and clay and sports and theatre and paint and freedom. Most of the schoolwork that adolescents do is simply a waste of time, of energy, of patience. It robs youth of its right to play and play and play; it puts old heads on young shoulders.
When I lecture to students at teacher training colleges and universities, I am often shocked at the ungrownupness of these lads and lasses stuffed with useless knowledge. They know a lot; they shine in dialectics; they can quote the classics – but in their outlook on life many of them are infants. For they have been taught to know, but have not been allowed to feel. These students are friendly, pleasant, eager, but something is lacking – the emotional factor, the power to subordinate thinking to feeling. I talk to these of a world they have missed and go on missing. Their textbooks do not deal with human character, or with love, or with freedom, or with self-determination. And so the system goes on, aiming only at standards of book learning – it goes on separating the head from the heart.

It is time that we were challenging the school's notion of work. It is taken for granted that every child should learn mathematics, history, geography, science, a little art, and certainly literature. It is time we realised that the average young child is not much interested in any of these subjects. I prove this with every new pupil. When told that the school is free, every new pupil cries, "Hurrah! You won't catch me going to lessons!"

I am not decrying learning. But learning should come after play. And learning should not be deliberately seasoned with play to make it palatable. Learning is important – but not to everyone. Nijinsky could not pass his school exams in St. Petersburg, and he could not enter the State Ballet without passing those exams. He simply could not learn school subjects – his mind was elsewhere. They faked an exam for him, giving him the answers with the papers – so a biography says. What a loss to the world if Nijinsky had really to pass those exams!

Creators learn what they want to learn in order to have the tools that their originality and genius demand. We do not know how much creation is killed in the classroom with its emphasis on learning. I have seen a girl weep nightly over her geometry. Her mother wanted her to go to university, but the girl's whole soul was artistic.The notion that unless a child is learning something the child is wasting his time is nothing less than a curse – a curse that blinds thousands of teachers and most schools inspectors.

Classroom walls and the National Curriculum narrow the teacher's outlook, and prevent him from seeing the true essentials of education. His work deals with the part of the child that is above the neck; and perforce, the emotional, vital part of the child is foreign territory to him. Indifferent scholars who, under discipline, scrape through college or university and become unimaginative teachers, mediocre doctors, and incompetent lawyers would possibly be good mechanics or excellent bricklayers or first rate policemen.

I would rather Summerhill produced a happy street sweeper than a neurotic prime minister. In all countries, capitalist, socialist or communist, elaborate schools are built to educate the young. But all the wonderful labs and workshops do nothing to help Jane or Peter or Ivan surmount the emotional damage and the social evils bred by the pressure on him from his parents, his schoolteachers, and the pressure of the coercive quality of our civilisation.

The function of the child is to live his own life – not the life that his anxious parents think he should live, nor a life according to the purpose of the educator who thinks he knows best. All this interference and guidance on the part of adults only produces a generation of robots.

We set out to make a school in which we should allow children freedom to be themselves. In order to do this we had to renounce all discipline, all direction, all suggestion, all moral training, all religious instruction. We have been called brave, but it did not require courage. All it required was what we had – a complete belief in the child as a good, not an evil, being. Since 1921 this belief in the goodness of the child has never wavered; it rather has become a final faith."




Στα FAQ θα βρείτε απαντήσεις και διευκρινήσεις πάνω σε αρκετά θέματα που αφορούν το πως δουλεύει ένα τέτοιο σχολείο.
http://www.summerhillschool.co.uk/pages/faqs.html
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες (και ευμεγέθεις - sorry about that) απαντήσεις είναι το εξής:

21. Self-government and democracy[/color]]

We are a self-governing community, which means that the whole group makes all the decisions regarding our daily lives in the school. The business side, the hiring and firing of staff, intake of pupils etc are not the responsibility of the community.

Our school decision-making process is democratic. Each adult and child has an equal vote. Thus the youngest child has the same voting power as the head. Not only do the children have equal power in the school meetings; they also vastly outnumber the adults.

If children from most standard families suddenly had self-government it could be hard for them to settle and manage their lives successfully. One has to learn to be an effective decision maker, and, like everything else, it doesn't come naturally without some experience.

New children at Summerhill join a mature working unit of self-government with many years of experience behind it. They learn as part of the unit about democracy, their own rights, and those of other people. But most of all they learn about responsibility to themselves and to others.

Children in mainstream schools seldom have a chance to make important decisions or take real responsibility. Adults decide everything they do. This can breed frustration and rebellion, or it can intensify fear and insecurity.

In Summerhill, because of the freedom they have, most of the older pupils are already socially responsible and are used to thinking about the needs of the group rather than their own. This does not mean that we never have disputes or disagreements – one of the important things we have learned here is that the needs of children and adults can be very different indeed! What is important is that we all recognise these differences and try to negotiate a mutually agreeable solution to any problem, instead of the adults just making up the rules to suit themselves.

A typical Meeting case may be this one as we had a while ago. The older children in the school wanted to have no bedtimes and proposed that they could stay up as late as they liked provided that they stick to the silence hour, which is 10.30pm. There was a long discussion about it as many people had things to say on the subject. Some were worried about the possible noise, others about lack of sleep. Eventually the vote was taken and it was carried that they try it for one week, to see if it would work. After a few days, there was a Special Meeting because somebody had been woken up several times in the night. The community decided that they had lost their chance and should have a bedtime back again.

Occasionally it is carried that most of the school laws are dropped. Obviously it can be a bit disruptive when this happens but it is a good learning experience and always sorts itself out quickly. What better way to learn to be a law-abiding citizen than to try living without laws?

We believe in freedom but not licence. This means that you are free to do as you like – but you must not interfere with somebody else's freedom. You are free to go to lessons, or stay away, because that is your own personal business, but you cannot play your drum kit at four in the morning because it would keep other people awake. Within this structure we probably have more laws than any other school in the country – they vary from between 150 – 250! Many laws are seasonal and are changed or abolished when not needed. Others carry on year after year.

Here is a random selection of them:

* You must have a working front and back brake on your bike.
* You can't ride little kids bikes -even with permission.
* There are no bedtimes on the first night of term for shack and Carriage kids but silence hour is as usual. House, Cottage and San go to bed at the Beddie's Officers discretion.
* You can't climb the Big Beech when it's dark or wet.
* No wheels allowed inside buildings.
* New children and staff cannot be on committees in their first term.

We hold school meetings four days of the week. Chairing the meeting is a difficult task. Although nobody is exactly unruly, it is demanding to keep up to 70 or so people of different ages sitting quietly for up to an hour at a time. The Chairperson has ULTIMATE power! If you make noise you can be fined, moved or thrown out altogether. It a strangely formal occasion and visitors have often remarked that it is more orderly than the English House of Commons!


Κι ένα bonus link:
http://www.educationrevolution.org/

[eyeamflesch]

http://www.christ-church.los-altos.ca.us/ventana/

http://www.cariboo.bc.ca/ae/literacies/sshrc_grant.htm

http://www.worldedreform.com/pub/reggio_approach.pdf

[Acid Baby]

eixa diavasei gia to sxoleio afto sto skooligans. de kserw an einai kalo , aftoi oi newterismoi me fovizoun alla borei ontws na kanei kati.

[Phantom Duck]

eixa diavasei gia to sxoleio afto sto skooligans. de kserw an einai kalo , aftoi oi newterismoi me fovizoun alla borei ontws na kanei kati.

Ki egw ekei to eida. Den kserw, ontws tha htan gamato alla apo thn allh einai ligo ypervoliko.

[The Nerd]

Exw to "Summerhill, 8ewria kai pra3h ths antiaytarxikhs ekpaideyshs@ toy A.S. Neil, perissotera ayrio giati twra paketarw.

[Kingdom Gone]

όποτε διαβάζω κάτι τέτοια και τα συγκρίνω με τη δική μου παιδεία, τους δασκάλους και τα σχολεία απ'τα οποία πέρασα, με πιάνει το παράπονο κι η απελπισία.

ναι, κ εμένα. οκ, δεν είναι το ιδανικό σχολείο το Summerhill αλλά σε σχέση με τις συνθήκες πχ εδώ, είναι τουλάχιστον παράδεισος.


[quote="Acid Baby":2hnr4x80]eixa diavasei gia to sxoleio afto sto skooligans. de kserw an einai kalo , aftoi oi newterismoi me fovizoun alla borei ontws na kanei kati.

Ki egw ekei to eida. Den kserw, ontws tha htan gamato alla apo thn allh einai ligo ypervoliko.[/quote:2hnr4x80]

χμ, υπάρχει ολόκληρη θεωρία πίσω απ' αυτά τα σχολία, δεν είναι απλά νεωτερισμοί (άσε που όπως είναι προφανές ότι τα σχολία όσο πάει κ κινούνται προς άλλην κατεύθυνση). Κ ήμαρτον, το άρθρο των Schooligans (.....) είναι άθλιο, διαβάστε καλύτερα όσα λένε τα links εδώ.

[enitharmon]

thelw :|


edit: twra pou to skeftomai, to uni einai kapws etsi, opote...

[Kingdom Gone]

edit: twra pou to skeftomai, to uni einai kapws etsi, opote...

αλλο να το ζεις αυτό απ' το δημοτικό όμως ε

[enitharmon]

safws


kai kyriws na exeis glytwsei to Lykeio... :|

[The_Fool]

eixa diavasei gia to sxoleio afto sto skooligans. de kserw an einai kalo , aftoi oi newterismoi me fovizoun alla borei ontws na kanei kati.
χμμ... νεωτερισμοί...
1921...


Δε μου λες...

τι έτος είπαμε ότι έχουμε? :P


BTW, δεν έχω δει το άρθρο του σκούλιγκανς (μέχρι τώρα δεν ήξερα καν τι είναι αυτό), παρά μόνο μια αναφορά σ'αυτό από άρθρο του e-paideia. Αν κάποιος το'χει και δε βαριέται να το σκανάρει και να το ανεβάσει...



Exw to "Summerhill, 8ewria kai pra3h ths antiaytarxikhs ekpaideyshs@ toy A.S. Neil, perissotera ayrio giati twra paketarw.
ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΑΚΕΤΑ Εε? Τι τραβάς κι εσύ...

:P


οκ, πες.



οκ, δεν είναι το ιδανικό σχολείο το Summerhill
Για πες (την άποψη σου περί ιδανικού σχολείου).

[The Nerd]

[quote="Acid Baby":uxg09x98]eixa diavasei gia to sxoleio afto sto skooligans. de kserw an einai kalo , aftoi oi newterismoi me fovizoun alla borei ontws na kanei kati.
χμμ... νεωτερισμοί...
1921...


Δε μου λες...

τι έτος είπαμε ότι έχουμε? :P


BTW, δεν έχω δει το άρθρο του σκούλιγκανς (μέχρι τώρα δεν ήξερα καν τι είναι αυτό), παρά μόνο μια αναφορά σ'αυτό από άρθρο του e-paideia. Αν κάποιος το'χει και δε βαριέται να το σκανάρει και να το ανεβάσει...



Exw to "Summerhill, 8ewria kai pra3h ths antiaytarxikhs ekpaideyshs@ toy A.S. Neil, perissotera ayrio giati twra paketarw.
ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΑΚΕΤΑ Εε? Τι τραβάς κι εσύ...

:P


οκ, πες.



οκ, δεν είναι το ιδανικό σχολείο το Summerhill
Για πες (την άποψη σου περί ιδανικού σχολείου).[/quote:uxg09x98]

Arxiname,
Idaniko sxoleio, mia mi3h aysthrhs pei8arxias sth didaskalia (na ginetai doyleia) alla epilogh twn ma8hmatwn apo to ma8hth (toylaxiston na eyxaristietai o ka8enas oti goystarei). Oydemia diakrish styl shmaioforos ktl sto sxoleio gia na mhn ginetai va8mo8hria.

Pame sto vivlio toy kyrioy Neill loipon:
Vasikh idea 1h oti gia na piasei to systhma toy Summerhill, ta paidia prepei na pane ekei apo mikra, eixe skasei mia 14xronh apo sxolh kalograiwn kai den mporese na prosarmostei (3eperasei th fash ths apex8eias) me tipota.
Vasikh idea 2h (kai kainotoma gia tote alla akyrh isws gia shmera): Ola anagontai sto sex (swsto), se3oyalikh diapadagwghsh apo nwris (swsto isws) kai etsi 8erapeyontai polles neyrwtikes symperifores.

To 1o meros toy vivlioy einai mia anafora pros to ypoyrgeio paideias to opoio apofan8ei oti to Summerhill einai kanoniko sxoleio kai to 2o periexei thn proswpikh epi8esh toy Neill enantia sta tote vretannika h8h kai e8ima ...

Proswpikh ektimhsh: Kalo alla isws parwxhmeno ...

[The_Fool]

Arxiname,
Idaniko sxoleio, mia mi3h aysthrhs pei8arxias sth didaskalia (na ginetai doyleia) alla epilogh twn ma8hmatwn apo to ma8hth (toylaxiston na eyxaristietai o ka8enas oti goystarei). Oydemia diakrish styl shmaioforos ktl sto sxoleio gia na mhn ginetai va8mo8hria.

η 2η πρόταση ok.
Όσον αφορά την 1η, χμ, αυστηρή πειθαρχία στη διδασκαλία (και σε άλλα πράματα) είχαμε και στο σχολείο μου (ιδιωτικό). Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που βγήκα τόσο μαλάκας. Τώρα όσον αφορά τα λεγόμενα "κατ'επιλογήν υποχρεωτικά" μαθήματα στα οποία μάλλον αναφέρεσαι (ΑΝ εννοείς αυτό), dunno man, είσαι σίγουρος ότι είναι καλό να υποχρεώνεις το παιδί να παρακολουθήσει συγκεκριμένο αριθμό μαθημάτων, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά, ακόμη κι αν τα έχει επιλέξει μόνος του ?



που σημαίνει ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, το ευχαριστιέται. Το "θεωρητικά" διότι ένα σχολείο δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει μαθήματα για όλα τα γούστα. Συνεπώς ο μαθητής θα πρέπει να κάνει και επιλογές πιθανόν όχι και τόσο ευχάριστες, πράγμα που μπορεί έυκολα να δημιουργήσει αλυσίδα προβλημάτων.




Pame sto vivlio toy kyrioy Neill loipon:
Vasikh idea 1h oti gia na piasei to systhma toy Summerhill, ta paidia prepei na pane ekei apo mikra, eixe skasei mia 14xronh apo sxolh kalograiwn kai den mporese na prosarmostei (3eperasei th fash ths apex8eias) me tipota.

Indeed αυτό ισχύει, το γράφει και στο faq, πιθανόν να το λέει και σ'αυτά που πόσταρα. Λέει και κάτι άλλο όμως (δε θυμάμαι που το διάβασα αλλά το λέει): Τα παιδιά που είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο να προσαρμοστούν είναι στη συντριπτική πλειοψηφία έφηβοι. Δε νομίζω πως είναι τυχαίο. Προφανώς δεν είναι καθόλου εύκολο να αναστρέψεις 12-15 χρόνια καταπίεσης/ υποχρεώσεων/ συμπλεγμάτων/ whatever.



Vasikh idea 2h (kai kainotoma gia tote alla akyrh isws gia shmera): Ola anagontai sto sex (swsto), se3oyalikh diapadagwghsh apo nwris (swsto isws) kai etsi 8erapeyontai polles neyrwtikes symperifores.

Αυτό δεν τό 'ξερα (άσε που δεν κάνει καμιά αναφορά στο site τους). Απ'την άλλη όμως δεν πολυκαταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς με το "όλα". Επίσης κανά παράδειγμα νευρωτικής δαταραχής που ο Neill υποστηρίζει ότι θεραπεύεται? (για να καταλάβω γιατί περίπου μιλάμε, μιας και μέχρι τώρα έχω πετύχει 2 αρκετά διαφορετικούς ορισμούς της νεύρωσης)


To 1o meros toy vivlioy einai mia anafora pros to ypoyrgeio paideias to opoio apofan8ei oti to Summerhill einai kanoniko sxoleio kai to 2o periexei thn proswpikh epi8esh toy Neill enantia sta tote vretannika h8h kai e8ima ...

Proswpikh ektimhsh: Kalo alla isws parwxhmeno ...

ποιο, το βιβλίο, το σχολείο ή και τα 2?
τεσπα, ελπίζω (καποτε πως) θα βρω το χρόνο να το διαβάσω.

[The Nerd]

Arxiname,
Idaniko sxoleio, mia mi3h aysthrhs pei8arxias sth didaskalia (na ginetai doyleia) alla epilogh twn ma8hmatwn apo to ma8hth (toylaxiston na eyxaristietai o ka8enas oti goystarei). Oydemia diakrish styl shmaioforos ktl sto sxoleio gia na mhn ginetai va8mo8hria.
η 2η πρόταση ok.
Όσον αφορά την 1η, χμ, αυστηρή πειθαρχία στη διδασκαλία (και σε άλλα πράματα) είχαμε και στο σχολείο μου (ιδιωτικό). Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που βγήκα τόσο μαλάκας. Τώρα όσον αφορά τα λεγόμενα "κατ'επιλογήν υποχρεωτικά" μαθήματα στα οποία μάλλον αναφέρεσαι (ΑΝ εννοείς αυτό), dunno man, είσαι σίγουρος ότι είναι καλό να υποχρεώνεις το παιδί να παρακολουθήσει συγκεκριμένο αριθμό μαθημάτων, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά, ακόμη κι αν τα έχει επιλέξει μόνος του ?


που σημαίνει ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, το ευχαριστιέται. Το "θεωρητικά" διότι ένα σχολείο δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει μαθήματα για όλα τα γούστα. Συνεπώς ο μαθητής θα πρέπει να κάνει και επιλογές πιθανόν όχι και τόσο ευχάριστες, πράγμα που μπορεί έυκολα να δημιουργήσει αλυσίδα προβλημάτων.
[/quote:1a5tnp9l]
E3artatai poso realistikh proseggish 8es na exeis? 8es thn apolyth eley8eria toy atomoy? Den yparxoyn elaxista ypoxrewtika ma8hmata. 8es na eisai pio realistikhs Yparxoyn kai nai, to systhma antimetwpizei ta provlhmata poy les, ta opoia 8ewroyntai deytereyonta se mia tetoia proseggisei


[quote]Pame sto vivlio toy kyrioy Neill loipon:
Vasikh idea 1h oti gia na piasei to systhma toy Summerhill, ta paidia prepei na pane ekei apo mikra, eixe skasei mia 14xronh apo sxolh kalograiwn kai den mporese na prosarmostei (3eperasei th fash ths apex8eias) me tipota.

Indeed αυτό ισχύει, το γράφει και στο faq, πιθανόν να το λέει και σ'αυτά που πόσταρα. Λέει και κάτι άλλο όμως (δε θυμάμαι που το διάβασα αλλά το λέει): Τα παιδιά που είναι πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατο να προσαρμοστούν είναι στη συντριπτική πλειοψηφία έφηβοι. Δε νομίζω πως είναι τυχαίο. Προφανώς δεν είναι καθόλου εύκολο να αναστρέψεις 12-15 χρόνια καταπίεσης/ υποχρεώσεων/ συμπλεγμάτων/ whatever.


Afoy symfwnoyme giati syzhtate?




Vasikh idea 2h (kai kainotoma gia tote alla akyrh isws gia shmera): Ola anagontai sto sex (swsto), se3oyalikh diapadagwghsh apo nwris (swsto isws) kai etsi 8erapeyontai polles neyrwtikes symperifores.

Αυτό δεν τό 'ξερα (άσε που δεν κάνει καμιά αναφορά στο site τους). Απ'την άλλη όμως δεν πολυκαταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς με το "όλα". Επίσης κανά παράδειγμα νευρωτικής δαταραχής που ο Neill υποστηρίζει ότι θεραπεύεται? (για να καταλάβω γιατί περίπου μιλάμε, μιας και μέχρι τώρα έχω πετύχει 2 αρκετά διαφορετικούς ορισμούς της νεύρωσης)


2 on top off my head
1 paidaki htane pyromanhs mexri poy o Neill apokalypse me syzhthsh oti apla eixe enoxes poy den h8ele 2o aderfaki
1 koritsaki fovotan pa8ologika tis araxnes, otan o Neill ths eipe na zwgrafisei mia araxnh, telika meta apo aplopoihseis katelh3e na zwgrafisei ena moyni, kai h olh fash htan epeidh eixe arxisei h trixofyia sto aidoio ths.
Kai alla polla,
remember its the 1930's, ayta ta pragmata htan rizospastika gia thn epoxh toys.




To 1o meros toy vivlioy einai mia anafora pros to ypoyrgeio paideias to opoio apofan8ei oti to Summerhill einai kanoniko sxoleio kai to 2o periexei thn proswpikh epi8esh toy Neill enantia sta tote vretannika h8h kai e8ima ...

Proswpikh ektimhsh: Kalo alla isws parwxhmeno ...

ποιο, το βιβλίο, το σχολείο ή και τα 2?
τεσπα, ελπίζω (καποτε πως) θα βρω το χρόνο να το διαβάσω.

To vivlio.
IMHO h olh 8ewria vasizei polla sthn wrimothta toy atomoy, kati to opoio den prepei na lamvanetai ws dedomeno...

[The_Fool]

Τελευταίο ποστ, μιας και βλέπω ότι απ' το 1ο διαφωνούμε, οπότε μάλλον δεν έχει νόημα η συνέχεια.


E3artatai poso realistikh proseggish 8es na exeis? 8es thn apolyth eley8eria toy atomoy? Den yparxoyn elaxista ypoxrewtika ma8hmata. 8es na eisai pio realistikhs Yparxoyn kai nai, to systhma antimetwpizei ta provlhmata poy les, ta opoia 8ewroyntai deytereyonta se mia tetoia proseggisei

Ενώ πήγες να πεις κάτι τόσο απλό και ουδέτερο, ότι όλα εξαρτώνται από τις πεποιθήσεις και τον τρόπο σκέψης του καθενός, έβαλες αυτό το "ρεαλιστική" και τά 'σπασα. Θα quotάρα τώρα τα λεγόμενα περί παιδείας του Anatole France, αλλά δε θα σε πείσω.

Ας μην ρωτήσω γιατί η ελευθερία του ατόμου δεν αποτελεί ρεαλιστική επιδίωξη[**]. Κατά ποιον τρόπο, είναι πιο "ρεαλιστική" η προσέγγιση του ελάχιστου αριθμού μαθημάτων? Αμφιβάλλω.

Πιστεύω πως "Δεν μορφωνόμαστε παρά διασκεδάζοντας" (ε δεν άντεξα, τον quotαρα, έστω και μερικώς :P), ΟΧΙ όντας υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε και να διαβάζουμε. Και για να προλάβω όποιον τρέξει να ρωτήσει, ναι, ακόμη και η υποχρέωση του ελάχιστου αριθμού μαθημάτων μπορεί να είναι τροχοπέδη στην φιλοσοφία "μόρφωση μέσω διασκέδασης", πέρα από τα προβλήματα που εύκολα δημιουργεί και που κάθε άλλο παρά "δευτερεύοντα" είναι. Να αναφερθώ μήπως στο πόσα μαθήματα δεν κάθησα ποτέ μου να διαβάσω, απλά και μόνο επειδή ήταν υποχρεωτικό? (να ξαναματαπω ότι το σχολείο μου -τότε- υποτίθεται ότι ήταν το καλύτερο και το πιο "ζόρικο", από πλευράς δουλειάς, της πόλης) Τι νόημα έχει να βάλεις ελαχ.αρ. μαθημάτων απ'τη στιγμή που αν το παιδί δεν γουστάρει κάποιο, θα κάνει ότι μπορεί για να τ'αποφύγει, θα ελαχιστοποιήσει τον κόπο του,κοκ. Αυτό και μόνο αρκεί να δείξει (imo πάντα) την αποτυχία της τελευταίας προσέγγισης (αφού ο σκοπός του ελαχ.αρ.μαθ. είναι συνήθως η χιλιοειπωμένη "πολύπλευρη" μόρφωση, που εν τέλει δεν κατακτιέται).

EDIT:

btw εγώ μιλάω για ελευθερία (= freedom), εσύ για απόλυτη ελευθερία (= ελευθερία χωρίς περιορισμούς = licence)??? Ας κρατήσουμε μια κοινή κλίμακα plz.

[**] χμ, τελικά, λαμβάνοντας υπόψη την σημερινή κατάσταση του ελληνικού συστήματος παιδείας, θα έλεγα ότι η πιθανότητα εφαρμογής συστήματος σαν του σάμμερχιλ φαίνεται τόσο μικρή που όντως είναι πιο ρεαλιστική (χωρίς εισαγωγικά - aka είναι πιο κοντά στο παρόν σύστημα => ομαλότερη μετάβαση) η άλλη προσέγγιση.

Οπότε on a 2nd thought και strictly speaking, σ'αυτό μάλλον έχεις δίκιο, αν και έχω τις ενστάσεις μου πάνω στο πως ακριβώς το εννοούσες το "ρεαλιστικ*" (εξού και τα εισαγωγικά).


IMHO h olh 8ewria vasizei polla sthn wrimothta toy atomoy, kati to opoio den prepei na lamvanetai ws dedomeno...
Αυτό είναι το στάνταρ επιχείρημα που χρησιμοποιούν όλοι όταν τους λέω για το σάμμερχιλ. Πάντως εγώ εδώ και καιρό χρησιμοποιώ τη λέξη "ωριμότητα" μόνο για φρούτα και ντομάτες, καθώς η χρήση της για το χαρακτηρισμό ανθρώπων, εκτός του ότι, κατά πολλούς, είναι παντελώς άκυρη, έχει εκφυλιστεί τόσο, που έφτασε να θεωρείται απόλυτα αληθής η εξίσωση ώριμος = ενήλικος, μόνο που η τελευταία δεν ισχύει. Για να μην αναφερθώ βέβαια στο κατά πόσο έχουν δικαίωμα (?) οι "ώριμοι" να αποφασίζουν για το μέλλον (και πολλά άλλα) των "ανώριμων". Μου θυμίζει τους βασιλιάδες που κυβερνούσαν "ελέω Θεού".

Θα έλεγα, αντίθετα, ότι η όλη θεωρία έχει ως κύριους στόχους αυτά που αναφέρει στο Policy Statement και τα οποία πιστεύω πως ΟΔΗΓΟΥΝ σε ώριμα άτομα (χωρίς εισαγωγικά, aka με τον ορισμό της ωριμότητας που έχω εγώ στο μυαλό μου).

Αυτά. Ευχαριστώ για την ακρόαση.


μπου στο διάλο, έκθεση έγραψα πάλι. Εσύ φταις! :evil:

















Άντε ψόφα πια! "ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕ" ΔΕΞΙΕ! Ε ΔΕΞΙΕ!














:P :twisted:

[eyeamflesch]

2 points panw sto teleFtaio post tou apo panw filou xristi:

a) Me fainetai ligo astoxo to na mi thes na epektatheis sta logia kapgoiou yati apla eisai tis gnwmis otan de tha ton peisoyn ya kati - ola aFta mesa se mia dimosia syzitisi kathara enimerwtikoy xaraxtira.

b) Symfwnw maFta poy les peri aisxris eksiswsis wrimotitas me enilikous. Mekamnes na thymithw pali tin epithymia moy poy einai na ginei to orio enilikiwsis toulaxiston ta 23 xronia.

Maresei to genikotero skieFtiko soy pantws.

[eyeamflesch]

Endiaferon dialeimma gia diafimiseis:

IN 1843 BRONSON Alcott organized his own utopian commune, called "Fruit lands" for its commitment to vegetarianism. In a gentle satire on her father's idealism called "Transcendental Wild Oats," Louisa May Alcott, a year of whose childhood was spent at this short-lived commune, suggested a better name for it would have been "Apple Slump." If Emerson was the most popular prophet of cultural change, Alcott was perhaps the purest. In 1836 he opened an elementary school on Boston's Fremont Street. His idea of "teaching the children well" was devoutly Transcendentalist, doing away with physical discipline and rote memorization, helping each child discover and express the greatness already within her or him. In Conversations on the Gospels he hoped to prove not only the success of his pedagogy, but also the real value of Christianity­by showing how the hearts of children already contained the truths of the New Testament. He naively called this book, published December 23, 1836, "Volume One." Volume Two was never published. By February, 1837, the book was under attack in the Boston papers. The Courier, for example, quoted a "noted clergyman" who called Alcott's teaching method "one-third absurd, one-third blasphemous, and one-third obscene." Although Emerson wrote the paper to point out that Alcott's goal was simply "to make children think," Alcott himself was hooted in the streets and alarmed parents pulled their children out of the school, which soon closed. On the other hand, Elizabeth Palmer Peabody, his assistant at the school, went on in 1860 to open the first kindergarten in America, and the kind of educational reform that Alcott believed in was reborn in the sixties­though its pedagogy was then and remains controversial.

[The_Fool]

a) Me fainetai ligo astoxo to na mi thes na epektatheis sta logia kapgoiou yati apla eisai tis gnwmis otan de tha ton peisoyn ya kati - ola aFta mesa se mia dimosia syzitisi kathara enimerwtikoy xaraxtira.

Σε περίπτωση που αναφέρεσαι στα περί Ανατολ Φρανς:

Άστοχο θα ήταν αν τα παρέθετα. Το να παραθέτεις μέρος των λεγόμενων ή γραπτών κάποιου γνωστού συγγραφέα / δημοσιογράφου / ποιητή / whatever, απλά και μόνο επειδή κατάφερε να εκφράσει κάπως πιο ποιητικά (ή με πολύ λιγότερες και κατάλληλα επιλεγμένες λέξεις) μία άποψη την οποία συμμερίζεσαι, δεν κάνει την άποψη σου πιο ορθή. Είναι σύνηθες φαινόμενο (και λογική πλάνη, νομίζω, αλλά δεν ξέρω ποια) σε μια αντιπαράθεση, να λέει κάποιος
"Άλλωστε, το είπε και ο <name>: <ακολουθεί famous saying> ", έχοντας την εντύπωση ότι αυτό από μόνο του είναι ισχυρό επιχείρημα.

ε αυτό πήγα να κάνω κιεγώ, αλλά το απέφυγα σκεπτόμενος ότι ο νερντ 1) έχει διαφορετική άποψη και 2) φαίνεται να είναι αρκετά επιδέξιος χρήστης των τερτιπιών του λόγου. :)



b) Symfwnw maFta poy les peri aisxris eksiswsis wrimotitas me enilikous. Mekamnes na thymithw pali tin epithymia moy poy einai na ginei to orio enilikiwsis toulaxiston ta 23 xronia.

Τώρα με μπέρδεψες. Υποθέτω ότι το σκεπτικό περί ενηλικίωσης στα 23 έχει σχέση με την ωριμότητα. 2 points λοιπόν κι εγώ:

Πρώτον, το να παίρνεις ως δεδομένο κάτι που αναγνωρίζεις ως λάθος (ωριμότητα=ενηλικίωση) και να ψάχνεις να βρεις τρόπο, τραβώντας από 'δω, χαλαρώνοντας από 'κεί (αύξηση του ορίου ενηλικίωσης), για να διορθώσεις τα προβλήματα που δημιουργεί το αρχικό λάθος, είναι imo κακή τακτική.

Δεύτερον, δεν έχεις γνωρίσει ανώριμους 40ηδες? Ή μήπως δεν έχεις δει ακόμη κι εδώ μέσα άτομα των 17-19 χρονών να συμπεριφέρονται πιο "ώριμα" από τους >22? Βέβαια, εξαρτάται από το τι ορισμό δίνεις σ'αυτή τη γαμωλέξη, το οποίο στη συνέχεια εξαρτάται από την ιδεολογία/στάση ζωής σου, γεγονός που με κάνει να αμφισβητήσω την όποια χρησιμότητα της πέρα από τα φρούτα, όπως είπα. Άσε που ακριβώς λόγω αυτής της ελαστικότητας στον ορισμό της, αφήνει περιθώρια για κακόβουλη εκμετάλλευση.





Γμτ, νιώθω ότι λέω τα αυτονόητα. Ρε, δεν πιστεύω να με δουλεύετε, γράφοντας επίτηδες παράξενες απόψεις, μόνο και μόνο για να ασχολούμαι και μετά να γελάτε μαζί μου, ε? :dangry:

[eyeamflesch]

a) Me fainetai ligo astoxo to na mi thes na epektatheis sta logia kapgoiou yati apla eisai tis gnwmis otan de tha ton peisoyn ya kati - ola aFta mesa se mia dimosia syzitisi kathara enimerwtikoy xaraxtira.

Σε περίπτωση που αναφέρεσαι στα περί Ανατολ Φρανς:

Άστοχο θα ήταν αν τα παρέθετα. Το να παραθέτεις μέρος των λεγόμενων ή γραπτών κάποιου γνωστού συγγραφέα / δημοσιογράφου / ποιητή / whatever, απλά και μόνο επειδή κατάφερε να εκφράσει κάπως πιο ποιητικά (ή με πολύ λιγότερες και κατάλληλα επιλεγμένες λέξεις) μία άποψη την οποία συμμερίζεσαι, δεν κάνει την άποψη σου πιο ορθή. Είναι σύνηθες φαινόμενο (και λογική πλάνη, νομίζω, αλλά δεν ξέρω ποια) σε μια αντιπαράθεση, να λέει κάποιος
"Άλλωστε, το είπε και ο <name>: <ακολουθεί famous saying> ", έχοντας την εντύπωση ότι αυτό από μόνο του είναι ισχυρό επιχείρημα.

ε αυτό πήγα να κάνω κιεγώ, αλλά το απέφυγα σκεπτόμενος ότι ο νερντ 1) έχει διαφορετική άποψη και 2) φαίνεται να είναι αρκετά επιδέξιος χρήστης των τερτιπιών του λόγου. :)

Des ta bold mou. An kai pali den katalabeis to noima tous, tha se to eksigisw analytikoreta.


b) Symfwnw maFta poy les peri aisxris eksiswsis wrimotitas me enilikous. Mekamnes na thymithw pali tin epithymia moy poy einai na ginei to orio enilikiwsis toulaxiston ta 23 xronia.

Τώρα με μπέρδεψες. Υποθέτω ότι το σκεπτικό περί ενηλικίωσης στα 23 έχει σχέση με την ωριμότητα. 2 points λοιπόν κι εγώ:

Πρώτον, το να παίρνεις ως δεδομένο κάτι που αναγνωρίζεις ως λάθος (ωριμότητα=ενηλικίωση) και να ψάχνεις να βρεις τρόπο, τραβώντας από 'δω, χαλαρώνοντας από 'κεί (αύξηση του ορίου ενηλικίωσης), για να διορθώσεις τα προβλήματα που δημιουργεί το αρχικό λάθος, είναι imo κακή τακτική.

Δεύτερον, δεν έχεις γνωρίσει ανώριμους 40ηδες? Ή μήπως δεν έχεις δει ακόμη κι εδώ μέσα άτομα των 17-19 χρονών να συμπεριφέρονται πιο "ώριμα" από τους >22? Βέβαια, εξαρτάται από το τι ορισμό δίνεις σ'αυτή τη γαμωλέξη, το οποίο στη συνέχεια εξαρτάται από την ιδεολογία/στάση ζωής σου, γεγονός που με κάνει να αμφισβητήσω την όποια χρησιμότητα της πέρα από τα φρούτα, όπως είπα. Άσε που ακριβώς λόγω αυτής της ελαστικότητας στον ορισμό της, αφήνει περιθώρια για κακόβουλη εκμετάλλευση.

Nai, kai polloi apaFtous, imho, einai anwrimoi 40rides epeidis "eprepe" nanai wrimoi 18rides.


Sto deFtero quote mou exw balei ti leksi "elaxisto". maFto thelw na deiksw oti i "wrimotita", an yparxei, den erxietai se sygkekrimeni ilikia. Pantws, den pisteBw stin ennoia tis "wrimotitas" echi ki alliws.


Γμτ, νιώθω ότι λέω τα αυτονόητα. Ρε, δεν πιστεύω να με δουλεύετε, γράφοντας επίτηδες παράξενες απόψεις, μόνο και μόνο για να ασχολούμαι και μετά να γελάτε μαζί μου, ε? :dangry:


Edw mallon fainetai oti se diepei kapgoia "mania" katadiwksis. Mazi sou eimaste file xristi The Fool. Episis exeis to kalytero nick apola ta nicks edw mesa sygkritika maFta twn allwn xristwn, omws tha mporouse nanai akoma kalytero. Px, "MsFolly". To "Ms" den tobala eirwnika gia na se pw lougkra i kati tetgoio, aplws i Folly einai thea (thyliko dil).

[The Nerd]

Anameinate post dynamith toy The_Fool, poy 8a epakoloy8hsei flame apo emena.

On a screen near you ...

[The_Fool]

τστσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ...
http://img164.echo.cx/img164/928/dynamite7lz.jpg



































http://img80.echo.cx/img80/7158/ndexplosion8zt.jpg
ΒΟΟΟΟΜ!!!
(με τις μαλακίες που γράφεις, ελπίζω να μην περίμενες κανονικό ποστ :P)

[The Nerd]

http://lecs.cs.ucla.edu/~thanos/flame.jpg

Egine to post dynamiths. parte kai to yposxe8en flame ...