daydreamer
24-03-2005, 20:20
http://www.insideout.de/data/covers150/ChromaKey01.jpg
1. YYY
2. Give Up
3. White Robe
4. Mother's Radio
5. Graveyard Mountain Home
6. Salvation
7. Before You Started
8. Human Love
9. Come In, Over
10. Pure Laughter
11. Andrew Was Drowning His Stepfather
12. Sad Sad Movie
13. True and Lost
14. Again Today
http://www.chromakey.com (μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το album)
Και η άποψή μου από άρθρο στο Xalara.net:
"ο album: Το Graveyard Mountain Home είναι ένα ιδιαίτερο album από την αρχή μέχρι το τέλος. Η εμπειρία της σύνθεσης ενός soundtrack (Ghost Book) φαίνεται πως δεν έφτανε για τον Moore ο οποίος βρήκε την ταινία Age 13 (από τα Prelinger Archives), μια ταινία κοινωνικής καθοδήγησης/επιμόρφωσης (είμαι λίγο χαζός, αλλά το social guidance έτσι το μετέφρασα) του 1955, η οποία μιλάει για την ιστορία ενός αγοριού που μετά το θάνατο της μητέρας του πιστεύει πως αν επισκευάσει το ραδιόφωνο το οποίο αυτή συνήθιζε να ακούει θα την ξαναφέρει κοντά του. Ο Moore πήρε αυτήν την παράξενη (σουρεαλιστική χαρακτηρίζεται και ίσως όχι άδικα) ταινία, την επιβράδυνε στην μισή της ταχύτητα, αφαίρεσε τον ήχο και πάνω σε αυτήν δόμησε το εναλλακτικό του soundtrack της. Οι τίτλοι των κομματιών, η διάρκειά τους και η όλη ατμόσφαιρά τους έχουν άμεση σχέση με τις αντίστοιχες σκηνές της ταινίας. Έτσι λοιπόν πέρα από τα «κανονικά» τραγούδια υπάρχουν instrumental σημεία στα οποία κυριαρχούν samples ομιλιών (κυρίως της ταινίας), αλλά και άλλοι ηχογραφημένοι ήχοι από περιβάλλον και πόλη (μπορεί να ακουστεί και ο μουεζίνης της Κωνσταντινούπολης!). Πέρα από το αναπόφευκτο progressive στοιχείο, η νωχελικότητα των ρυθμών και της φωνής του Moore φέρνουν σε ήρεμες στιγμές του post-rock (όπως τουλάχιστον το γνωρίζω εγώ μέσα από groups όπως οι Mogwai) και βέβαια οι ηλεκτρονικές επεμβάσεις (είναι κάτι σαν τις χειρουργικές!) των, σε κάποια σημεία απόκοσμων, keyboards του Moore. Η μουσική λοιπόν κινείται κάπου ανάμεσα στο prog και το post-rock περιέχοντας αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία. Ποικιλία που έχει όμως πάντα κοινό παρονομαστή, το 'White Robe (που (μου) θυμίζει τις ήρεμες κ΄ πιο ηλεκτρονικές στιγμές των Ξύλινων Σπαθιών), το – παράξενο – 'Before You Started', ο μονόλογος (από κάποιον Bob Nekrasov) του 'Human Love', το – απόλυτα (?) post-rock – 'Come In, Over', το 'Sad Sad Movie' και τα πιο αισιόδοξα 'True And Lost' και 'Again Today' είναι ίσως οι καλύτερες στιγμές του ιδιότυπου αυτού soundtrack που όμως λειτουργεί καλύτερα ακουσμένο συνεχόμενα, άλλωστε τα 53 του λεπτά βοηθάνε σε αυτό.
Κάτι που όμως δεν θα έλεγα πως ισχύει σε ότι αφορά την ταινία, η οποία περιέχεται στη συσκευασία (στην κανονική έκδοση του album ως αρχείο Quicktime ενώ στην special edition σε Bonus DVD)...
Η ταινία: Αν και σίγουρα η παρακολούθηση της ταινίας με το εναλλακτικό soundtrack που δημιούργησε ο Kevin Moore σου δίνει μια ολοκληρωμένη άποψη του έργου του και αναδεικνύει την ικανότητά του να διαχειρίζεται τη σχέση μουσικής-ταινίας και τον αλληλοδανεισμό της ατμόσφαιρας των δύο, η επιβράδυνση της ταχύτητάς της δεν διευκολύνει τον θεατή. Το slow motion της ταινίας μεταδίδεται και υπνωτίζει, δυστυχώς κυριολεκτικά (δηλαδή με απλά λόγια με πήρε ο ύπνος για κάποια λεπτά και τις δύο φορές που προσπάθησα να την παρακολουθήσω!). Όμως, όπως προείπα, αξίζει να τη δεις.
Προτείνεται; Πρόκειται για μία ιδιαίτερη δουλειά που μπορεί να αγγίξει ένα μεγάλο εύρος ακροατών, από τους φίλους των Chroma Key και του prog-rock, σε αυτούς που έχουν post-rock ακούσματα και σε όσους αρέσουν τα soundtracks.
Βαθμολογία: 8 (κρίνοντάς το τόσο μουσικά, όσο και για την πρωτοτυπία του!)"
Ελπίζω να μην σας κούρασα, σε γενικές γραμμές είναι πολύ καλό.
ΥΓ: Το link για ολόκληρο το άρθρο είναι: http://www.xalara.net/article.cfm?ID=277
1. YYY
2. Give Up
3. White Robe
4. Mother's Radio
5. Graveyard Mountain Home
6. Salvation
7. Before You Started
8. Human Love
9. Come In, Over
10. Pure Laughter
11. Andrew Was Drowning His Stepfather
12. Sad Sad Movie
13. True and Lost
14. Again Today
http://www.chromakey.com (μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το album)
Και η άποψή μου από άρθρο στο Xalara.net:
"ο album: Το Graveyard Mountain Home είναι ένα ιδιαίτερο album από την αρχή μέχρι το τέλος. Η εμπειρία της σύνθεσης ενός soundtrack (Ghost Book) φαίνεται πως δεν έφτανε για τον Moore ο οποίος βρήκε την ταινία Age 13 (από τα Prelinger Archives), μια ταινία κοινωνικής καθοδήγησης/επιμόρφωσης (είμαι λίγο χαζός, αλλά το social guidance έτσι το μετέφρασα) του 1955, η οποία μιλάει για την ιστορία ενός αγοριού που μετά το θάνατο της μητέρας του πιστεύει πως αν επισκευάσει το ραδιόφωνο το οποίο αυτή συνήθιζε να ακούει θα την ξαναφέρει κοντά του. Ο Moore πήρε αυτήν την παράξενη (σουρεαλιστική χαρακτηρίζεται και ίσως όχι άδικα) ταινία, την επιβράδυνε στην μισή της ταχύτητα, αφαίρεσε τον ήχο και πάνω σε αυτήν δόμησε το εναλλακτικό του soundtrack της. Οι τίτλοι των κομματιών, η διάρκειά τους και η όλη ατμόσφαιρά τους έχουν άμεση σχέση με τις αντίστοιχες σκηνές της ταινίας. Έτσι λοιπόν πέρα από τα «κανονικά» τραγούδια υπάρχουν instrumental σημεία στα οποία κυριαρχούν samples ομιλιών (κυρίως της ταινίας), αλλά και άλλοι ηχογραφημένοι ήχοι από περιβάλλον και πόλη (μπορεί να ακουστεί και ο μουεζίνης της Κωνσταντινούπολης!). Πέρα από το αναπόφευκτο progressive στοιχείο, η νωχελικότητα των ρυθμών και της φωνής του Moore φέρνουν σε ήρεμες στιγμές του post-rock (όπως τουλάχιστον το γνωρίζω εγώ μέσα από groups όπως οι Mogwai) και βέβαια οι ηλεκτρονικές επεμβάσεις (είναι κάτι σαν τις χειρουργικές!) των, σε κάποια σημεία απόκοσμων, keyboards του Moore. Η μουσική λοιπόν κινείται κάπου ανάμεσα στο prog και το post-rock περιέχοντας αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία. Ποικιλία που έχει όμως πάντα κοινό παρονομαστή, το 'White Robe (που (μου) θυμίζει τις ήρεμες κ΄ πιο ηλεκτρονικές στιγμές των Ξύλινων Σπαθιών), το – παράξενο – 'Before You Started', ο μονόλογος (από κάποιον Bob Nekrasov) του 'Human Love', το – απόλυτα (?) post-rock – 'Come In, Over', το 'Sad Sad Movie' και τα πιο αισιόδοξα 'True And Lost' και 'Again Today' είναι ίσως οι καλύτερες στιγμές του ιδιότυπου αυτού soundtrack που όμως λειτουργεί καλύτερα ακουσμένο συνεχόμενα, άλλωστε τα 53 του λεπτά βοηθάνε σε αυτό.
Κάτι που όμως δεν θα έλεγα πως ισχύει σε ότι αφορά την ταινία, η οποία περιέχεται στη συσκευασία (στην κανονική έκδοση του album ως αρχείο Quicktime ενώ στην special edition σε Bonus DVD)...
Η ταινία: Αν και σίγουρα η παρακολούθηση της ταινίας με το εναλλακτικό soundtrack που δημιούργησε ο Kevin Moore σου δίνει μια ολοκληρωμένη άποψη του έργου του και αναδεικνύει την ικανότητά του να διαχειρίζεται τη σχέση μουσικής-ταινίας και τον αλληλοδανεισμό της ατμόσφαιρας των δύο, η επιβράδυνση της ταχύτητάς της δεν διευκολύνει τον θεατή. Το slow motion της ταινίας μεταδίδεται και υπνωτίζει, δυστυχώς κυριολεκτικά (δηλαδή με απλά λόγια με πήρε ο ύπνος για κάποια λεπτά και τις δύο φορές που προσπάθησα να την παρακολουθήσω!). Όμως, όπως προείπα, αξίζει να τη δεις.
Προτείνεται; Πρόκειται για μία ιδιαίτερη δουλειά που μπορεί να αγγίξει ένα μεγάλο εύρος ακροατών, από τους φίλους των Chroma Key και του prog-rock, σε αυτούς που έχουν post-rock ακούσματα και σε όσους αρέσουν τα soundtracks.
Βαθμολογία: 8 (κρίνοντάς το τόσο μουσικά, όσο και για την πρωτοτυπία του!)"
Ελπίζω να μην σας κούρασα, σε γενικές γραμμές είναι πολύ καλό.
ΥΓ: Το link για ολόκληρο το άρθρο είναι: http://www.xalara.net/article.cfm?ID=277