freak brother
19-03-2005, 15:54
Αντιπολεμικές νότες
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Δύο χρόνια πριν ξεκινούσαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράκ. Καθώς τα στρατεύματα προέλαυναν προς τη Βαγδάτη, μια σειρά από καλλιτέχνες, κυρίως στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, τους πρωταγωνιστές της εισβολής, διαδήλωναν την αντίθεσή τους στον άδικο πόλεμο και κυκλοφορούσαν άλμπουμ με αντιπολεμικό περιεχόμενο.
*«Tank»- Asian Dub Foundation: Πυρετώδεις ρυθμοί, στίχοι για τη διαμάχη γύρω από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, την πολιτική κατάσταση στα κράτη-δορυφόρους των ΗΠΑ με τους τοπικούς δικτάτορες και αρκετή αισιοδοξία. Η κολεκτίβα των Ασιατών μεταναστών στο Λονδίνο φτιάχνει «ένα άλμπουμ σε καιρό πολέμου» επιμένοντας ότι η μουσική είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο για την αφύπνιση των μαζών απέναντι στα τραγικά γεγονότα.
*«American Idiot»- Green Day: Η πανκ ροκ όπερα για την Αμερική του 21ου αιώνα. Ή αλλιώς οι τριαντάρηδες πλέον πανκ, πρώην υμνωδοί των ανέμελων απολαύσεων ξύπνησαν ξαφνικά στο εφιαλτικό σκηνικό που προκάλεσε η 11η Σεπτεμβρίου και έγραψαν ένα άλμπουμ-χειροβομβίδα, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλο, για τη σύγχρονη Αμερική. Οχι μόνο αντιπολεμικά μανιφέστα και συγχορδίες κατά του Μπους αλλά και αναφορές στο οργουελικό κράτος που διαμορφώθηκε με την αντιτρομοκρατική υστερία, την επέκταση του ελέγχου στον πληθυσμό και την επικράτηση των πολυεθνικών σε κάθε βαθμίδα της καθημερινής ζωής.
*«Schematic»- Senser: «Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση θα γεννήσει την αντίσταση» είναι η φράση που σημαδεύει το άλμπουμ. Υστερα από απουσία πολλών χρόνων οι Βρετανοί Senser επέστρεψαν μαζί με το μέταλ ραπ μίγμα τους για να σπείρουν μηνύματα ενάντια στη σφαγή. Με τίτλους τραγουδιών όπως «Εργοστάσια βομβών», «Αλεξίσφαιρος», «Πόλεμος συνειδήσεων» -με τη φωνή του Νόαμ Τσόμσκι να προλογίζει- μετέτρεψαν το χαοτικό τους θόρυβο σε εργαλείο αντιπολεμικής προπαγάνδας.
*«Yanqui u.x.o.»- Godspeed You! Black Emperor και «Osama»- Sam Shalabi: Μαθήματα ορχηστρικής μουσικής ενάντια στον «μετααποικιακό ιμπεριαλισμό». Η κολεκτίβα των Καναδών Godspeed με την υποβλητική μουσική της χωρίς στίχους και ένα εξώφυλλο που δείχνει τη σχέση των δισκογραφικών εταιρειών με τη βιομηχανία όπλων εξηγεί πολύ περισσότερα από κάθε «αντιπολεμικό» σύνθημα. Από την άλλη ο Λίβυος μουσικός Σαμ (Οσάμα) Σαλάμπι επιστρατεύοντας τη μουσική παράδοση της Ανατολής και τον ηλεκτρονικό ήχο δημιουργεί ένα ηχητικό οδοιπορικό από το φλεγόμενο Ιράκ ώς το κολαστήριο του Γκουαντανάμο στην Κούβα.
*«Το The 5 Borroughs»- The Beastie Boys: Ξεκίνησε ως ένας πανηγυρικός για την πόλη τους, τη Νέα Υόρκη, μετά την καταστροφή και κατέληξε σε μια παραληρηματική επίθεση στον περίγυρό τους που βυθίζεται στην παραφροσύνη. Οι λευκοί ράπερ, με την εμπειρία δύο δεκαετιών στη σκηνή, αυτή τη φορά δεν διεκδίκησαν το «δικαίωμα στη διασκέδαση» αλλά εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στον πόλεμο και τις συνέπειές του στις ΗΠΑ, από τη βιομηχανία του φόβου μέχρι την οπλοφορία των πολιτών που οδηγεί σε τραγωδίες.
*«Peace Not War» -Various Artists: Τριάντα μία κραυγές ενάντια στον πόλεμο που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα δύο Αυστραλών μουσικών της μπάντας των Change. Βετεράνοι τροβαδούροι, όπως ο Μπίλι Μπραγκ, συνειδητοποιημένοι ράπερ, όπως οι Public Enemy, νεόκοποι στις πολιτικές παρεμβάσεις, όπως οι Massive Attack και εκπλήξεις όπως οι Coldplay πρόσφεραν από ένα τραγούδι στη διπλή συλλογή. Ολοι οι μουσικοί συμμετείχαν αφιλοκερδώς -τα έσοδα διατέθηκαν για τις ανάγκες του κινήματος ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ- αλλά η συλλογή ήταν σημαντική κυρίως γιατί καταγράφηκε ως η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια της μουσικής σκηνής.
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Δύο χρόνια πριν ξεκινούσαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στο Ιράκ. Καθώς τα στρατεύματα προέλαυναν προς τη Βαγδάτη, μια σειρά από καλλιτέχνες, κυρίως στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, τους πρωταγωνιστές της εισβολής, διαδήλωναν την αντίθεσή τους στον άδικο πόλεμο και κυκλοφορούσαν άλμπουμ με αντιπολεμικό περιεχόμενο.
*«Tank»- Asian Dub Foundation: Πυρετώδεις ρυθμοί, στίχοι για τη διαμάχη γύρω από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, την πολιτική κατάσταση στα κράτη-δορυφόρους των ΗΠΑ με τους τοπικούς δικτάτορες και αρκετή αισιοδοξία. Η κολεκτίβα των Ασιατών μεταναστών στο Λονδίνο φτιάχνει «ένα άλμπουμ σε καιρό πολέμου» επιμένοντας ότι η μουσική είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο για την αφύπνιση των μαζών απέναντι στα τραγικά γεγονότα.
*«American Idiot»- Green Day: Η πανκ ροκ όπερα για την Αμερική του 21ου αιώνα. Ή αλλιώς οι τριαντάρηδες πλέον πανκ, πρώην υμνωδοί των ανέμελων απολαύσεων ξύπνησαν ξαφνικά στο εφιαλτικό σκηνικό που προκάλεσε η 11η Σεπτεμβρίου και έγραψαν ένα άλμπουμ-χειροβομβίδα, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλο, για τη σύγχρονη Αμερική. Οχι μόνο αντιπολεμικά μανιφέστα και συγχορδίες κατά του Μπους αλλά και αναφορές στο οργουελικό κράτος που διαμορφώθηκε με την αντιτρομοκρατική υστερία, την επέκταση του ελέγχου στον πληθυσμό και την επικράτηση των πολυεθνικών σε κάθε βαθμίδα της καθημερινής ζωής.
*«Schematic»- Senser: «Η σημερινή παγκόσμια κατάσταση θα γεννήσει την αντίσταση» είναι η φράση που σημαδεύει το άλμπουμ. Υστερα από απουσία πολλών χρόνων οι Βρετανοί Senser επέστρεψαν μαζί με το μέταλ ραπ μίγμα τους για να σπείρουν μηνύματα ενάντια στη σφαγή. Με τίτλους τραγουδιών όπως «Εργοστάσια βομβών», «Αλεξίσφαιρος», «Πόλεμος συνειδήσεων» -με τη φωνή του Νόαμ Τσόμσκι να προλογίζει- μετέτρεψαν το χαοτικό τους θόρυβο σε εργαλείο αντιπολεμικής προπαγάνδας.
*«Yanqui u.x.o.»- Godspeed You! Black Emperor και «Osama»- Sam Shalabi: Μαθήματα ορχηστρικής μουσικής ενάντια στον «μετααποικιακό ιμπεριαλισμό». Η κολεκτίβα των Καναδών Godspeed με την υποβλητική μουσική της χωρίς στίχους και ένα εξώφυλλο που δείχνει τη σχέση των δισκογραφικών εταιρειών με τη βιομηχανία όπλων εξηγεί πολύ περισσότερα από κάθε «αντιπολεμικό» σύνθημα. Από την άλλη ο Λίβυος μουσικός Σαμ (Οσάμα) Σαλάμπι επιστρατεύοντας τη μουσική παράδοση της Ανατολής και τον ηλεκτρονικό ήχο δημιουργεί ένα ηχητικό οδοιπορικό από το φλεγόμενο Ιράκ ώς το κολαστήριο του Γκουαντανάμο στην Κούβα.
*«Το The 5 Borroughs»- The Beastie Boys: Ξεκίνησε ως ένας πανηγυρικός για την πόλη τους, τη Νέα Υόρκη, μετά την καταστροφή και κατέληξε σε μια παραληρηματική επίθεση στον περίγυρό τους που βυθίζεται στην παραφροσύνη. Οι λευκοί ράπερ, με την εμπειρία δύο δεκαετιών στη σκηνή, αυτή τη φορά δεν διεκδίκησαν το «δικαίωμα στη διασκέδαση» αλλά εξέφρασαν την πλήρη αντίθεσή τους στον πόλεμο και τις συνέπειές του στις ΗΠΑ, από τη βιομηχανία του φόβου μέχρι την οπλοφορία των πολιτών που οδηγεί σε τραγωδίες.
*«Peace Not War» -Various Artists: Τριάντα μία κραυγές ενάντια στον πόλεμο που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα δύο Αυστραλών μουσικών της μπάντας των Change. Βετεράνοι τροβαδούροι, όπως ο Μπίλι Μπραγκ, συνειδητοποιημένοι ράπερ, όπως οι Public Enemy, νεόκοποι στις πολιτικές παρεμβάσεις, όπως οι Massive Attack και εκπλήξεις όπως οι Coldplay πρόσφεραν από ένα τραγούδι στη διπλή συλλογή. Ολοι οι μουσικοί συμμετείχαν αφιλοκερδώς -τα έσοδα διατέθηκαν για τις ανάγκες του κινήματος ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ- αλλά η συλλογή ήταν σημαντική κυρίως γιατί καταγράφηκε ως η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια της μουσικής σκηνής.