Gabriel
17-03-2005, 00:56
http://www.townsend-records.co.uk/i/covers/6584487.jpg
Tracklisting
1. Human After All
2. Prime Time Of Your Life
3. Robot Rock
4. Steam Machine
5. Make Love
6. Brainwasher
7. On Off
8. Television Rules The Nation
9. Technologic
10. Emotion
Αρχικά, ας δηλώσω ένθερμος οπαδός των Daft Punk, πράγμα που μπορεί να εξηγήσει μερικά από τα σχόλια που θα ακολουθήσουν σε κάποιους που θα ακούσουν το album με τα αυτιά ενός casual ακροατή. Πάντα έτρεφα έναν θαυμασμό για την Γαλλική urban κουλτούρα και του Γάλλους παραγωγούς ηλεκτρονικής μουσικής, που σε ελάχιστες περιπτώσεις μόνο με έχουν απογοητεύσει. Γιατί? Γιατί έχουν το στίγμα τους και, αν και ποσοτικά δεν ξερνάν τον άπειρο όγκο έργων όπως οι Αγγλοσάξωνες και οι γείτονες Γερμανοί, το σικ και η ευφυία έρχονται ως στάνταρ. Από Daft Punk, μέχρι Total Eclipse και Gotan Project, δε φρεντσιζ νοου.
Η ευχάριστη έκπληξη με το 'Human After All', τώρα, είναι ότι είναι ασυμβίβαστο. Αντιστάθηκε, νομίζω, στις πιέσεις του τι περίμενε ο κόσμος περισσότερο από τα 'Always outnumbered...' των Prodigy και 'Push the Button' των Chem.Brothers. Κατάφερε να μην μπλεχτεί στην ιστορία του γκρουπ που προηγήθηκε. Έτσι, πάνε σχεδόν εξ ολοκλήρου τα dancefloor στοιχεία του 'Discovery', τα φρουτώδη, γεμάτα drum loops και, σε μεγάλο βαθμό, η disco ατμόσφαιρα. Το HAA είναι πιο εσωτερικό, αρκετά πιο μινιμαλιστικό, έχοντας όμως διατηρήσει τα signature Daft Punk στοιχεία των vocoded φωνητικών και των καθαρών, προσεγμένων ηλεκτρονικών ήχων. Προσωπικά, μου φάνηκε ότι είναι το album που θα ταίριαζε τέλεια μετά το 'Discovery' να το ακούσεις μετά την έξοδο. Δεξαμενή αποσυμπίεσης για το πνεύμα. Λιγότερο ενεργητικό, αλλά σε καμία περίπτωση νεκρό.
Ένα άλλο σημείο που ακολουθεί από το χαρακτήρα του album είναι το επίπεδο της έντασης σε κάθε κομμάτι. Δεν υπάρχουν built-ups (μιας και δεν είναι γραμμένα τα περισσότερα κομμάτια με το dancefloor στο μυαλό), αλλά αυτό είναι, νομίζω, καλή σφυγμομέτρηση της εποχής.
Από τα κομμάτια, υπάρχουν κάποια που αποτυγχάνουν να κερδίσουν την προσοχή, επιφυλάσσομαι όμως στη σοφεία του παρόντος, γιατί σε μερικούς μήνες δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι μπορεί να αναδυθεί ως υποτιμημένο διαμάντι. Το opening track (και ομώνυμο του album) δε με ικανοποίησε πολύ, καθώς επίσης και το επιλογικό Εmotion (ίσως το πιο αδύναμο κομμάτι imo). Από την άλλη, το Make Love είναι, στην υπέροχη απλότητα του, ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι (κάτι σίγουρα για ένα παραλιακό κλαμπάκι, κάπου) με κολλητά πίσω του τα The Brainwasher (techno Daft Punk style, με αρκετά συντηρητικό ήχο) και Robot Rock. Το The Prime of Our Life, χωρίς να με τρελαίνει ενστικτωδώς, συνοψίζει ίσως καλύτερα από κάθε άλλο κομμάτι το album, όντας αρχικά και πάνω απ'όλα ασυμβίβαστο - ας μην το πούμε πειραματικό, που πάει πολύ.
Για κάποιο λόγο, που δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις ξεκάθαρα, και παρ'όλο που δεν είναι "επαναστατικό" (και, φαντάζομαι, πολλοί θα ξινίσουν περιμένοντας ένα 'Discovery Part2'), δεν το βρίσκω επανάληψη, γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ηλεκτρονικούς πατέρες που ανέφερα, φαίνεται ότι δεν ζορίζεται να είναι κάτι. Είναι αυτό που είναι με άνεση.
Εν ολίγοις, αυτοί που θα το έπαιρναν θα το πάρουν, κι αυτούς που το σκέφτονται θα τους ενθάρρυνα να κάνουν το άλμα πίστης και να το αγοράσουν. Ένα πολύ καλό soundtrack της εποχής, μία πολύ καλή δουλειά, που δεν κραυγάζει για την προσοχή του αναγνώστη, πιάνει όμως το χώρο του άξια και τον κρατά με αξιοπρέπεια.
Tracklisting
1. Human After All
2. Prime Time Of Your Life
3. Robot Rock
4. Steam Machine
5. Make Love
6. Brainwasher
7. On Off
8. Television Rules The Nation
9. Technologic
10. Emotion
Αρχικά, ας δηλώσω ένθερμος οπαδός των Daft Punk, πράγμα που μπορεί να εξηγήσει μερικά από τα σχόλια που θα ακολουθήσουν σε κάποιους που θα ακούσουν το album με τα αυτιά ενός casual ακροατή. Πάντα έτρεφα έναν θαυμασμό για την Γαλλική urban κουλτούρα και του Γάλλους παραγωγούς ηλεκτρονικής μουσικής, που σε ελάχιστες περιπτώσεις μόνο με έχουν απογοητεύσει. Γιατί? Γιατί έχουν το στίγμα τους και, αν και ποσοτικά δεν ξερνάν τον άπειρο όγκο έργων όπως οι Αγγλοσάξωνες και οι γείτονες Γερμανοί, το σικ και η ευφυία έρχονται ως στάνταρ. Από Daft Punk, μέχρι Total Eclipse και Gotan Project, δε φρεντσιζ νοου.
Η ευχάριστη έκπληξη με το 'Human After All', τώρα, είναι ότι είναι ασυμβίβαστο. Αντιστάθηκε, νομίζω, στις πιέσεις του τι περίμενε ο κόσμος περισσότερο από τα 'Always outnumbered...' των Prodigy και 'Push the Button' των Chem.Brothers. Κατάφερε να μην μπλεχτεί στην ιστορία του γκρουπ που προηγήθηκε. Έτσι, πάνε σχεδόν εξ ολοκλήρου τα dancefloor στοιχεία του 'Discovery', τα φρουτώδη, γεμάτα drum loops και, σε μεγάλο βαθμό, η disco ατμόσφαιρα. Το HAA είναι πιο εσωτερικό, αρκετά πιο μινιμαλιστικό, έχοντας όμως διατηρήσει τα signature Daft Punk στοιχεία των vocoded φωνητικών και των καθαρών, προσεγμένων ηλεκτρονικών ήχων. Προσωπικά, μου φάνηκε ότι είναι το album που θα ταίριαζε τέλεια μετά το 'Discovery' να το ακούσεις μετά την έξοδο. Δεξαμενή αποσυμπίεσης για το πνεύμα. Λιγότερο ενεργητικό, αλλά σε καμία περίπτωση νεκρό.
Ένα άλλο σημείο που ακολουθεί από το χαρακτήρα του album είναι το επίπεδο της έντασης σε κάθε κομμάτι. Δεν υπάρχουν built-ups (μιας και δεν είναι γραμμένα τα περισσότερα κομμάτια με το dancefloor στο μυαλό), αλλά αυτό είναι, νομίζω, καλή σφυγμομέτρηση της εποχής.
Από τα κομμάτια, υπάρχουν κάποια που αποτυγχάνουν να κερδίσουν την προσοχή, επιφυλάσσομαι όμως στη σοφεία του παρόντος, γιατί σε μερικούς μήνες δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι μπορεί να αναδυθεί ως υποτιμημένο διαμάντι. Το opening track (και ομώνυμο του album) δε με ικανοποίησε πολύ, καθώς επίσης και το επιλογικό Εmotion (ίσως το πιο αδύναμο κομμάτι imo). Από την άλλη, το Make Love είναι, στην υπέροχη απλότητα του, ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι (κάτι σίγουρα για ένα παραλιακό κλαμπάκι, κάπου) με κολλητά πίσω του τα The Brainwasher (techno Daft Punk style, με αρκετά συντηρητικό ήχο) και Robot Rock. Το The Prime of Our Life, χωρίς να με τρελαίνει ενστικτωδώς, συνοψίζει ίσως καλύτερα από κάθε άλλο κομμάτι το album, όντας αρχικά και πάνω απ'όλα ασυμβίβαστο - ας μην το πούμε πειραματικό, που πάει πολύ.
Για κάποιο λόγο, που δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις ξεκάθαρα, και παρ'όλο που δεν είναι "επαναστατικό" (και, φαντάζομαι, πολλοί θα ξινίσουν περιμένοντας ένα 'Discovery Part2'), δεν το βρίσκω επανάληψη, γιατί σε αντίθεση με τους άλλους ηλεκτρονικούς πατέρες που ανέφερα, φαίνεται ότι δεν ζορίζεται να είναι κάτι. Είναι αυτό που είναι με άνεση.
Εν ολίγοις, αυτοί που θα το έπαιρναν θα το πάρουν, κι αυτούς που το σκέφτονται θα τους ενθάρρυνα να κάνουν το άλμα πίστης και να το αγοράσουν. Ένα πολύ καλό soundtrack της εποχής, μία πολύ καλή δουλειά, που δεν κραυγάζει για την προσοχή του αναγνώστη, πιάνει όμως το χώρο του άξια και τον κρατά με αξιοπρέπεια.