carlmikaze
22-02-2005, 23:56
Paatos - Kallocain
http://www.prog-nose.org/images5/paatos_kallocain.jpg
Tracklisting :
1. Gasoline
2. Holding on
3. Happiness
4. Absinth minded
5. Look at us
6. Reality
7. Stream
8. Won’t be coming back
9. In time
Μπορώ να πω πως περίμενα αρκετό καιρό αυτό το cd. Οι Σουηδοί Paatos εμφανίστηκαν σχεδόν από πουθενά και με εκείνο το εκπληκτικό ντεμπούτο "Timeloss" είχαν αφήσει πολύ κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Αν και σχετικά δύσκολο να προσδιοριστεί το τι ακριβώς παίζουν, έχω να πω πως η μουσική του "Timeloss" ήταν καταπληκτική. Δεν θα αμελήσω να μνημονεύσω την εξαιρετική κατάρτιση των μελών τους οι οποίοι είναι παιχταράδες, αλλά ο λόγος που τουλάχιστον για μένα τους κάνει ιδιαιτέρως συμπαθείς, είναι τα συναισθηματικά feedbacks που σου εμφανίζουν άξαφνα και μη στα καταπληκτικά τραγούδια τους. Μελαγχολική μουσική, οργανική (δεν έχει να κάνει με ambient ή κάτι παρεμφερές), όχι τόσο κατατονική και σίγουρα όχι εύκολη. Δεν το λες "post rock", "soul" ούτε και "jazz" φυσικά, παρά το ότι είναι τα πιο κατατοπιστικά κατά ένα τρόπο. Γυναικεία φωνητικά (μοιάζουν αρκετά με της Bjork), απαλές ατμόσφαιρες, όρεξη και πολύ έμπνευση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Με ένα εκπληκτικό ντεμπούτο λοιπόν και με άξονα την εξέλιξη που θα ήθελαν να έχουν, οι Paatos, για τον δεύτερο δίσκο τους προσλαμβάνουν για παραγωγό τον γνωστό πια Steven Wilson. Τον Steven Wilson τον εμπιστεύονται όλο και περισσότεροι σήμερα. Δεν έχω ιδέα αν αυτό συμβαίνει λόγω της εκτίμησης που του τρέφουν ως μουσικό ή ως παραγωγό. Ως μουσικός το έργο του είναι αναμφισβήτητο, τόσο με τους Porcupine Tree (το "Voyage 34" είναι αριστούργημα για το είδος του), όσο και με τους No Man, Bass Communion και άλλους. Ως παραγωγό η metal κοινότητα τον έχει γνωρίσει κυρίως από τότε που ανέλαβε να συνδημιουργήσει την νέα πορεία των Opeth, με επιτυχία που δεν θα κρίνω εγώ. Έχω μόνο την εντύπωση, πως ο εν λόγω κύριος επηρεάζει αρκετά και την ταυτότητα των συγκροτημάτων τα οποία βοηθάει, κάτι που τουλάχιστον εδώ κάνει "κρά" από μακριά. Και είμαι της γνώμης πως αν το "Kallocain" ήταν η πρώτη τους δουλειά, η βοήθεια αυτή θα ήταν σχεδόν απαραίτητη. Αν κάποιος όμως έχει τα φόντα να παρουσιάσει ένα "Timeloss", δεν νομίζω πως πρέπει να βασίζεται σε κανέναν, πέρα του εαυτού του. Για αυτό και θεωρώ πως η επιλογή είναι λίγο άτοπη. Το "Timeloss" διέθετε κάποια δυνατά σημεία, που το "Kallocain" δυστυχώς δεν διαθέτει. Ήταν εκπληκτικά πιο "γλυκό" και συναισθηματικό, ιδιόμορφο, απείρως δυσκολότερο και εκθαμβωτικά προσωπικότερο. Δεν είναι ότι το τωρινό είναι κακό album. Σε καμία περίπτωση. Απλά θεωρώ ότι οι δεδομένες δυνατότητες τους είχαν θέσει τον πήχη αρκετά ψηλότερα. Περισσότερη διάρκεια, περισσότερες συνθέσεις, λιγότερη ουσία. Η ενορχήστρωση, "blackfield"-ική σχεδόν και αρκετά πιο "εμπορική", αν είναι δόκιμος ο όρος. Στα καθαρά μουσικά, ο δίσκος είναι αρκετά ποικιλόμορφος και από το όμορφο "Gasoline" με την εμπνευσμένη αρχή, το υπέροχο "Holding on" (θα μπορούσε άνετα να είναι κομμάτι των Antimatter) έως τις chill-out ανησυχίες του "In Time" σε φέρνει κοντά του και σε κερδίζει αρκετά γρήγορα. Τους πόντους για μένα κερδίζει το απόλυτα συναισθηματικό "Streams", που είναι σύνθεση που σίγουρα θα χώραγε στο "Timeloss", όμοιας (έστω) νοοτροπίας γαρ. Για να μην μακρηγορώ, το "Kallocain" περνάει το μάθημα, αλλά με λίγη βοήθεια από τους διπλανούς. Είναι σαφώς κατώτερο του προηγούμενου κατά την γνώμη μου. Έχω να προτείνω να το ακούσετε πριν το αγοράσετε (δεν το έχω δει ακόμα στα δισκάδικα βέβαια) και να αγοράσετε με κλειστά μάτια το "Timeloss". Έχουν κυκλοφορήσει και ένα EP μόνο στη Σουηδία που δεν το έχω ακούσει. Όσοι ξέρετε, πείτε πληροφορίες.
Αυτά.
http://www.prog-nose.org/images5/paatos_kallocain.jpg
Tracklisting :
1. Gasoline
2. Holding on
3. Happiness
4. Absinth minded
5. Look at us
6. Reality
7. Stream
8. Won’t be coming back
9. In time
Μπορώ να πω πως περίμενα αρκετό καιρό αυτό το cd. Οι Σουηδοί Paatos εμφανίστηκαν σχεδόν από πουθενά και με εκείνο το εκπληκτικό ντεμπούτο "Timeloss" είχαν αφήσει πολύ κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Αν και σχετικά δύσκολο να προσδιοριστεί το τι ακριβώς παίζουν, έχω να πω πως η μουσική του "Timeloss" ήταν καταπληκτική. Δεν θα αμελήσω να μνημονεύσω την εξαιρετική κατάρτιση των μελών τους οι οποίοι είναι παιχταράδες, αλλά ο λόγος που τουλάχιστον για μένα τους κάνει ιδιαιτέρως συμπαθείς, είναι τα συναισθηματικά feedbacks που σου εμφανίζουν άξαφνα και μη στα καταπληκτικά τραγούδια τους. Μελαγχολική μουσική, οργανική (δεν έχει να κάνει με ambient ή κάτι παρεμφερές), όχι τόσο κατατονική και σίγουρα όχι εύκολη. Δεν το λες "post rock", "soul" ούτε και "jazz" φυσικά, παρά το ότι είναι τα πιο κατατοπιστικά κατά ένα τρόπο. Γυναικεία φωνητικά (μοιάζουν αρκετά με της Bjork), απαλές ατμόσφαιρες, όρεξη και πολύ έμπνευση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Με ένα εκπληκτικό ντεμπούτο λοιπόν και με άξονα την εξέλιξη που θα ήθελαν να έχουν, οι Paatos, για τον δεύτερο δίσκο τους προσλαμβάνουν για παραγωγό τον γνωστό πια Steven Wilson. Τον Steven Wilson τον εμπιστεύονται όλο και περισσότεροι σήμερα. Δεν έχω ιδέα αν αυτό συμβαίνει λόγω της εκτίμησης που του τρέφουν ως μουσικό ή ως παραγωγό. Ως μουσικός το έργο του είναι αναμφισβήτητο, τόσο με τους Porcupine Tree (το "Voyage 34" είναι αριστούργημα για το είδος του), όσο και με τους No Man, Bass Communion και άλλους. Ως παραγωγό η metal κοινότητα τον έχει γνωρίσει κυρίως από τότε που ανέλαβε να συνδημιουργήσει την νέα πορεία των Opeth, με επιτυχία που δεν θα κρίνω εγώ. Έχω μόνο την εντύπωση, πως ο εν λόγω κύριος επηρεάζει αρκετά και την ταυτότητα των συγκροτημάτων τα οποία βοηθάει, κάτι που τουλάχιστον εδώ κάνει "κρά" από μακριά. Και είμαι της γνώμης πως αν το "Kallocain" ήταν η πρώτη τους δουλειά, η βοήθεια αυτή θα ήταν σχεδόν απαραίτητη. Αν κάποιος όμως έχει τα φόντα να παρουσιάσει ένα "Timeloss", δεν νομίζω πως πρέπει να βασίζεται σε κανέναν, πέρα του εαυτού του. Για αυτό και θεωρώ πως η επιλογή είναι λίγο άτοπη. Το "Timeloss" διέθετε κάποια δυνατά σημεία, που το "Kallocain" δυστυχώς δεν διαθέτει. Ήταν εκπληκτικά πιο "γλυκό" και συναισθηματικό, ιδιόμορφο, απείρως δυσκολότερο και εκθαμβωτικά προσωπικότερο. Δεν είναι ότι το τωρινό είναι κακό album. Σε καμία περίπτωση. Απλά θεωρώ ότι οι δεδομένες δυνατότητες τους είχαν θέσει τον πήχη αρκετά ψηλότερα. Περισσότερη διάρκεια, περισσότερες συνθέσεις, λιγότερη ουσία. Η ενορχήστρωση, "blackfield"-ική σχεδόν και αρκετά πιο "εμπορική", αν είναι δόκιμος ο όρος. Στα καθαρά μουσικά, ο δίσκος είναι αρκετά ποικιλόμορφος και από το όμορφο "Gasoline" με την εμπνευσμένη αρχή, το υπέροχο "Holding on" (θα μπορούσε άνετα να είναι κομμάτι των Antimatter) έως τις chill-out ανησυχίες του "In Time" σε φέρνει κοντά του και σε κερδίζει αρκετά γρήγορα. Τους πόντους για μένα κερδίζει το απόλυτα συναισθηματικό "Streams", που είναι σύνθεση που σίγουρα θα χώραγε στο "Timeloss", όμοιας (έστω) νοοτροπίας γαρ. Για να μην μακρηγορώ, το "Kallocain" περνάει το μάθημα, αλλά με λίγη βοήθεια από τους διπλανούς. Είναι σαφώς κατώτερο του προηγούμενου κατά την γνώμη μου. Έχω να προτείνω να το ακούσετε πριν το αγοράσετε (δεν το έχω δει ακόμα στα δισκάδικα βέβαια) και να αγοράσετε με κλειστά μάτια το "Timeloss". Έχουν κυκλοφορήσει και ένα EP μόνο στη Σουηδία που δεν το έχω ακούσει. Όσοι ξέρετε, πείτε πληροφορίες.
Αυτά.