rockavlon
20-02-2005, 06:32
DIAMOND HEAD – “All Will be revealed”
(Diamond Head (Music) Ltd)
Running Time : 47:16
http://www.diamond-head.net/albums/allwillberevealed.jpg
Πρόσφατα έλαβα ένα αντίγραφο του νέου μουσικού λευκώματος των Diamondhead - "All Will be revealed". Ήμουν προσεκτικά αισιόδοξος αλλά και περίεργος εν τούτοις. Επιτρέψτε μου να είμαι ευθής. Οι Diamondhead, υπέφεραν απο την απώλεια του Sean Harris, τον οποίο αντικατέστησε ο μάλλον άσημος, Nick Tart. Στο πρόσωπο του πρώτου έχασαν έναν μεγάλο ερμηνευτή και χαρισματικό διασκεδαστή. Η αντικατάστασή από των ατυχώς βαπτισθέντα Tart = Καριόλα, (sorry για το τράβηγμα του Mickey) ο οποίος, κατέχει μιας παρόμοιας έκτασης φωνή και έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Robin George, κρίνεται επαρκής και αρκετά εύστοχη. Η νέα κυκλοφορία βρίσκει και τον κο. Κιθάρα, Brian Τάτλερ σε εξαιρετική φορμα, να εξαπολύει φανταστικός riffs σε ακολουθεία και μαζί με τον Adrian Μύλος, να διαμορφώνούν ένας εξαιρετικό κιθάριστικό διδυμο. Τα solos, είναι τοποθετημένα προσεκτικά και αρκετά ωραία στην εκτελεση. Η παραγωγή είναι εκλεκτής ποιότητας, πλούσιος αναλογικός ήχος, πηγάζει απο τα ηχεία με τα τύμπανα να απλώνουν, να σκάνε και να ηχούν πολύ φυσικά. Κατά συνέπεια ο ήχος είναι και κάπςσ "ξηρός" λείπει το compression. Θα επιθυμούσα ταvocals ακόμα δυνατότερα και ακόμα πιό τολμηρά και μπροστά στη μίξη. Τα riffs είναι εξαιρετικά εμπνευσμένα και είμαι βέβαιος ότι οι METALLICA θα πωλούσαν τις ψυχές τους για να γράψουν κατι ανάλογο, αυτές τις μέρες, (αυτή η μπάντα είναι ένας όλεθρος, για τις Βρετανικές μπάντες που έχει καλύψει, ενώ δίκαιςως τους έδωσε τα μηχανικά δικαιώματα και μια προσωρινή έκθεση σε μεγαλύτερο ακροατήριο, κατα κάποιο τρόπο οικιοποιήθηκε τα κομμάτια τους. Η πλειοψηφεια τςν οπαδων του προαναφερθέντως συγκροτήματος,αγνοούν οτι τα κομμάτια ανήκουν στις αυθεντικές μπάντες. Πρόσφατα ήμουν αρκετά συγκλονισμένος, με ένα κορίτσι ποθ μοθα ανέφερε την ΑΣΤΡΟΛΟΓΊΑ;!;! ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που οι METALLICA έχουν συνθέσει/γράψει!)Οι Diamondhead ακούγωνται σαν τον εαυτό τούς, τον πρόγςνο των ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ αλλά και σαν μια πολύ άγρια έκδοση των Zeps όταν λίκνιζαν τις κάλτσες τους μακριά. (ροψκεδ τηειρ σοψκσ οφφ) ΝΑΙΣ. Τα τραγούδια, πρέπει να έχουν γραφτεί σε βιασύνη, και δεν μπορώ να αποφασίσω εάν είναι αυτή ή η μίξη, που κλέβει λίγη απο τη βροντή τους.
Το "Mine all mine" διαθέτει ένα riff που σε γαντζώνει έτσι απλά και μια κλειστοφοβική διάθεση, η οποία σε κτυπά πραγματικά σκληρά. Ίσως πταίει το τμήμα ρυθμού, αν και ακριβες στα μετρήματα, οι ήχοι έιναι αρκετά λεπτοί. Το μπασσο και τα τύμπανα θα έπρεπε να κάνουν το δωματίο να τρίζει, κάτι που δεν συνέβη. Ακούστε το άνοιγμα του "Give it to me" θα πρέπει να κατεδαφίζε ένα στούντιο. Πολύ Pagesque υλικό εν γένει. Το "The Nightmare" είναι εντάξει απλά και το "Fallen angel" ανοίγει με ένα μεγάλο groove που διατηρεί για τον μεγαλύτερο μέρος της διάρκεια του. Το "Alimony"(=επίδομα διατροφής) είναι ένα πιό δύνατό τραγούδι, για την καταβολή χρημάτων στη συζύγο σας αφότου σας έχει χωρίσει. Ouch, πιθανώς μιλά από εμπειρία. Αλλο ένα δολοφόνικο riff, κάτι μεταξύ Aerosmith και Metallica, έχει το "Lost at sea" το οποίο είναι ένα πραγματικά συμπαθητικό τραγούδι, πιθανώς η συμπάθειά μου, στο δίσκο. Έχει ένα Τερατωδες riff, τρομερό ρυθμό, με ένα ισχυρό κουδούνισμα περκών/κιθάρων, και μια οδυνηρή επωδό που είναι η πλήρης αντίθεση στο μουσικο καμβά που χρςματίζουν τα όργανα. Το "Broken Pieces" είναι πραγματικά stompy. Πραγματικά συμπαθητικό. To όμοτίτλος επακολουθό κομμάτι αποκαλύπτει τον κ. Tart να ελίσεται μέσς μιας σειράς από riff και μια συμπαθητική αρμονία που παιανείζει στο υπόβαθρο. Το "Dead or living" είναι εντάξει, μάλλον μέτριο. "Drinkin again" είναι το "Helpless" του δίσκου γρήγορο, νευρώδες, απλά τέλειο. Το "Coming alive" ακολουθεί , λυγίζει και λικνίζεται, αλλά τελικά δεν μπορεί να δραπετεύσει από το είναι μέση μετριότητα ρυθμού. Η χορωδία δεν το βοηθά κάν. Και το λεύκωμα έρχεται σε ολοκλήρςση με το βουίζων trippy "muddy waters". Ενώ η μπάντα δεν εξερευνά νέο έδαφος, κατορθώνουν να παραγάγουν μια σοδειά νέων τραγουδιών που θα κατευνάσουν τους μακροπρόθεσμους οπαδούς τους. Αν προσπάθούσαν να ηχήσουν σύγχρονοι κατα πάσα πιθανότατα θα αποτυγχαναν παταγωδως, έτσι με ικανοποίησε πολύ η επιλεγμένη μουσική κατεύθυνσή τους. Εάν κατορθώνουν να εγχύσουν λίγο περισσότερο όγκο στην παραγωγή, αυτό απλά θα καθιστίσει το αποτέλεσμα καλύτερο. Oι Diamondhead κηρύσσούν στους πιστούς τους. Πιστευετέ ? Εάν, ναι όλα θα αποκαλυφθούν...
To Am i Evil Yes i am όσο kalό κι αν ειναί έιναι παλιό , here's the new shit..
8/10
(Diamond Head (Music) Ltd)
Running Time : 47:16
http://www.diamond-head.net/albums/allwillberevealed.jpg
Πρόσφατα έλαβα ένα αντίγραφο του νέου μουσικού λευκώματος των Diamondhead - "All Will be revealed". Ήμουν προσεκτικά αισιόδοξος αλλά και περίεργος εν τούτοις. Επιτρέψτε μου να είμαι ευθής. Οι Diamondhead, υπέφεραν απο την απώλεια του Sean Harris, τον οποίο αντικατέστησε ο μάλλον άσημος, Nick Tart. Στο πρόσωπο του πρώτου έχασαν έναν μεγάλο ερμηνευτή και χαρισματικό διασκεδαστή. Η αντικατάστασή από των ατυχώς βαπτισθέντα Tart = Καριόλα, (sorry για το τράβηγμα του Mickey) ο οποίος, κατέχει μιας παρόμοιας έκτασης φωνή και έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Robin George, κρίνεται επαρκής και αρκετά εύστοχη. Η νέα κυκλοφορία βρίσκει και τον κο. Κιθάρα, Brian Τάτλερ σε εξαιρετική φορμα, να εξαπολύει φανταστικός riffs σε ακολουθεία και μαζί με τον Adrian Μύλος, να διαμορφώνούν ένας εξαιρετικό κιθάριστικό διδυμο. Τα solos, είναι τοποθετημένα προσεκτικά και αρκετά ωραία στην εκτελεση. Η παραγωγή είναι εκλεκτής ποιότητας, πλούσιος αναλογικός ήχος, πηγάζει απο τα ηχεία με τα τύμπανα να απλώνουν, να σκάνε και να ηχούν πολύ φυσικά. Κατά συνέπεια ο ήχος είναι και κάπςσ "ξηρός" λείπει το compression. Θα επιθυμούσα ταvocals ακόμα δυνατότερα και ακόμα πιό τολμηρά και μπροστά στη μίξη. Τα riffs είναι εξαιρετικά εμπνευσμένα και είμαι βέβαιος ότι οι METALLICA θα πωλούσαν τις ψυχές τους για να γράψουν κατι ανάλογο, αυτές τις μέρες, (αυτή η μπάντα είναι ένας όλεθρος, για τις Βρετανικές μπάντες που έχει καλύψει, ενώ δίκαιςως τους έδωσε τα μηχανικά δικαιώματα και μια προσωρινή έκθεση σε μεγαλύτερο ακροατήριο, κατα κάποιο τρόπο οικιοποιήθηκε τα κομμάτια τους. Η πλειοψηφεια τςν οπαδων του προαναφερθέντως συγκροτήματος,αγνοούν οτι τα κομμάτια ανήκουν στις αυθεντικές μπάντες. Πρόσφατα ήμουν αρκετά συγκλονισμένος, με ένα κορίτσι ποθ μοθα ανέφερε την ΑΣΤΡΟΛΟΓΊΑ;!;! ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που οι METALLICA έχουν συνθέσει/γράψει!)Οι Diamondhead ακούγωνται σαν τον εαυτό τούς, τον πρόγςνο των ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ αλλά και σαν μια πολύ άγρια έκδοση των Zeps όταν λίκνιζαν τις κάλτσες τους μακριά. (ροψκεδ τηειρ σοψκσ οφφ) ΝΑΙΣ. Τα τραγούδια, πρέπει να έχουν γραφτεί σε βιασύνη, και δεν μπορώ να αποφασίσω εάν είναι αυτή ή η μίξη, που κλέβει λίγη απο τη βροντή τους.
Το "Mine all mine" διαθέτει ένα riff που σε γαντζώνει έτσι απλά και μια κλειστοφοβική διάθεση, η οποία σε κτυπά πραγματικά σκληρά. Ίσως πταίει το τμήμα ρυθμού, αν και ακριβες στα μετρήματα, οι ήχοι έιναι αρκετά λεπτοί. Το μπασσο και τα τύμπανα θα έπρεπε να κάνουν το δωματίο να τρίζει, κάτι που δεν συνέβη. Ακούστε το άνοιγμα του "Give it to me" θα πρέπει να κατεδαφίζε ένα στούντιο. Πολύ Pagesque υλικό εν γένει. Το "The Nightmare" είναι εντάξει απλά και το "Fallen angel" ανοίγει με ένα μεγάλο groove που διατηρεί για τον μεγαλύτερο μέρος της διάρκεια του. Το "Alimony"(=επίδομα διατροφής) είναι ένα πιό δύνατό τραγούδι, για την καταβολή χρημάτων στη συζύγο σας αφότου σας έχει χωρίσει. Ouch, πιθανώς μιλά από εμπειρία. Αλλο ένα δολοφόνικο riff, κάτι μεταξύ Aerosmith και Metallica, έχει το "Lost at sea" το οποίο είναι ένα πραγματικά συμπαθητικό τραγούδι, πιθανώς η συμπάθειά μου, στο δίσκο. Έχει ένα Τερατωδες riff, τρομερό ρυθμό, με ένα ισχυρό κουδούνισμα περκών/κιθάρων, και μια οδυνηρή επωδό που είναι η πλήρης αντίθεση στο μουσικο καμβά που χρςματίζουν τα όργανα. Το "Broken Pieces" είναι πραγματικά stompy. Πραγματικά συμπαθητικό. To όμοτίτλος επακολουθό κομμάτι αποκαλύπτει τον κ. Tart να ελίσεται μέσς μιας σειράς από riff και μια συμπαθητική αρμονία που παιανείζει στο υπόβαθρο. Το "Dead or living" είναι εντάξει, μάλλον μέτριο. "Drinkin again" είναι το "Helpless" του δίσκου γρήγορο, νευρώδες, απλά τέλειο. Το "Coming alive" ακολουθεί , λυγίζει και λικνίζεται, αλλά τελικά δεν μπορεί να δραπετεύσει από το είναι μέση μετριότητα ρυθμού. Η χορωδία δεν το βοηθά κάν. Και το λεύκωμα έρχεται σε ολοκλήρςση με το βουίζων trippy "muddy waters". Ενώ η μπάντα δεν εξερευνά νέο έδαφος, κατορθώνουν να παραγάγουν μια σοδειά νέων τραγουδιών που θα κατευνάσουν τους μακροπρόθεσμους οπαδούς τους. Αν προσπάθούσαν να ηχήσουν σύγχρονοι κατα πάσα πιθανότατα θα αποτυγχαναν παταγωδως, έτσι με ικανοποίησε πολύ η επιλεγμένη μουσική κατεύθυνσή τους. Εάν κατορθώνουν να εγχύσουν λίγο περισσότερο όγκο στην παραγωγή, αυτό απλά θα καθιστίσει το αποτέλεσμα καλύτερο. Oι Diamondhead κηρύσσούν στους πιστούς τους. Πιστευετέ ? Εάν, ναι όλα θα αποκαλυφθούν...
To Am i Evil Yes i am όσο kalό κι αν ειναί έιναι παλιό , here's the new shit..
8/10