Gabriel
05-02-2005, 03:05
http://www.joshrubin.com/coolhunting/images/ptbcover.jpg
1. Galvanize
2. The Boxer
3. Believe
4. Hold Tight London
5. Come Inside
6. The Big Jump
7. Left Right
8. Close Your Eyes
9. Shake Bounce Break
10. Marvo Ging
11. Surface To Air
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Chemical Brothers, όπως και οι Prodigy, η τελευταία κυκλοφορία των οποίων έτυχε διφορούμενων σχολίων πριν λίγο καιρό, θεωρούνται πια βετεράνοι της ηλεκτρονικής σκηνής. Κι ενώ με εκατομμύρια πωλήσεις και κύρος στο χώρο που λίγοι μόνο άλλοι μουσικοί απολαμβάνουν οι Chemical Brothers δεν έχουν πια τίποτα να αποδείξουν, η ερώτηση παραμένει: έχουν να δώσουν κάτι στην ηλεκτρονική μουσική με τον Push the Button ή έχουν καταντήσει μία καρικατούρα του εαυτού τους, ανακυκλώνοντας κουραστικά το προσωπικό τους στυλ?
Η απάντηση στο ερώτημα θα πρέπει να είναι, "Και ναι και όχι". Από τη μία, με κομματάρες όπως το opening track, Galvanize, καταθέτουν περίτρανα ότι μπορούν ακόμα να παράγουν δυνατά χορευτικά tracks που ανήκουν στην εποχή τους και είναι truly δημιουργίες για τον 21ο αιώνα, από την άλλη, η ακρόαση όλου του δίσκου δεν είναι και ότι αναπροσδιορίζει τα όρια της ηλεκτρονικής μουσικής. Από αυτή την άποψη, το Push the Button είναι μία 911, πάντα προϊόν της εποχής του, φρέσκο και ευχάριστο, αλλά απλά η περσινή 911 με επιφανειακές μόνο διαφοροποιήσεις από αυτή που προηγήθηκε. Ακόμα και στα 2-3 κομμάτια (π.χ. το Believe και το πολύ πετυχημένο hybrid ηλεκτρονικής και hiphop, Left right, του οποίου το ξεκάθαρο αντι-πόλεμος-ιράκ μήνυμα το βρήκα λίγο άτοπο και άτσαλο στο delivery του) που ξεχώρισα από το δίσκο, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχουν στιγμές που η επανάληψη των ίδιων ήχων over and over αρχίζει, αν όχι να ενοχλεί, να υπονοεί μία ρουτίνα στον τρόπο σύνθεσης και έλλειψη φιλοδοξίας. Άλλα πιο down beat κομμάτια, ενώ κι αυτά έχουν τον τόπο τους στο σύνολο, μου θύμισαν άλλες εποχές και μάλλον στερούνται έμπνευσης.
Προσωπικά, αν και απόλαυσα την κυκλοφορία αυτή καθ'αυτή αρκετά, αρχίζω να αισθάνομαι πως ο χρόνος αρχίζει να προσπερνά τους παραγωγούς της γενιάς των Prodigy. Έχουν χάσει τη δίψα, νομίζω, και υπάρχουν στο χώρο τόσοι άλλοι νεώτεροι παραγωγοί με μεράκι, που έχοντας αντλήσει από όλους αυτούς, γράφουν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Πόρισμα: ευχάριστος δίσκος με δυνατά σημεία και μερικά πολύ καλά κομμάτια, που πολλοί θα εκτιμήσουν, αλλά hardly επαναστατικός και κατά τόπους βαρετός.
1. Galvanize
2. The Boxer
3. Believe
4. Hold Tight London
5. Come Inside
6. The Big Jump
7. Left Right
8. Close Your Eyes
9. Shake Bounce Break
10. Marvo Ging
11. Surface To Air
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Chemical Brothers, όπως και οι Prodigy, η τελευταία κυκλοφορία των οποίων έτυχε διφορούμενων σχολίων πριν λίγο καιρό, θεωρούνται πια βετεράνοι της ηλεκτρονικής σκηνής. Κι ενώ με εκατομμύρια πωλήσεις και κύρος στο χώρο που λίγοι μόνο άλλοι μουσικοί απολαμβάνουν οι Chemical Brothers δεν έχουν πια τίποτα να αποδείξουν, η ερώτηση παραμένει: έχουν να δώσουν κάτι στην ηλεκτρονική μουσική με τον Push the Button ή έχουν καταντήσει μία καρικατούρα του εαυτού τους, ανακυκλώνοντας κουραστικά το προσωπικό τους στυλ?
Η απάντηση στο ερώτημα θα πρέπει να είναι, "Και ναι και όχι". Από τη μία, με κομματάρες όπως το opening track, Galvanize, καταθέτουν περίτρανα ότι μπορούν ακόμα να παράγουν δυνατά χορευτικά tracks που ανήκουν στην εποχή τους και είναι truly δημιουργίες για τον 21ο αιώνα, από την άλλη, η ακρόαση όλου του δίσκου δεν είναι και ότι αναπροσδιορίζει τα όρια της ηλεκτρονικής μουσικής. Από αυτή την άποψη, το Push the Button είναι μία 911, πάντα προϊόν της εποχής του, φρέσκο και ευχάριστο, αλλά απλά η περσινή 911 με επιφανειακές μόνο διαφοροποιήσεις από αυτή που προηγήθηκε. Ακόμα και στα 2-3 κομμάτια (π.χ. το Believe και το πολύ πετυχημένο hybrid ηλεκτρονικής και hiphop, Left right, του οποίου το ξεκάθαρο αντι-πόλεμος-ιράκ μήνυμα το βρήκα λίγο άτοπο και άτσαλο στο delivery του) που ξεχώρισα από το δίσκο, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχουν στιγμές που η επανάληψη των ίδιων ήχων over and over αρχίζει, αν όχι να ενοχλεί, να υπονοεί μία ρουτίνα στον τρόπο σύνθεσης και έλλειψη φιλοδοξίας. Άλλα πιο down beat κομμάτια, ενώ κι αυτά έχουν τον τόπο τους στο σύνολο, μου θύμισαν άλλες εποχές και μάλλον στερούνται έμπνευσης.
Προσωπικά, αν και απόλαυσα την κυκλοφορία αυτή καθ'αυτή αρκετά, αρχίζω να αισθάνομαι πως ο χρόνος αρχίζει να προσπερνά τους παραγωγούς της γενιάς των Prodigy. Έχουν χάσει τη δίψα, νομίζω, και υπάρχουν στο χώρο τόσοι άλλοι νεώτεροι παραγωγοί με μεράκι, που έχοντας αντλήσει από όλους αυτούς, γράφουν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Πόρισμα: ευχάριστος δίσκος με δυνατά σημεία και μερικά πολύ καλά κομμάτια, που πολλοί θα εκτιμήσουν, αλλά hardly επαναστατικός και κατά τόπους βαρετός.