eyeamflesch
26-01-2005, 21:48
Oso skieFtomai oti tha mporousa namane ki egw mesa stous 7 (enw imane aplws paratiritis tis poreias) me gyrnane ta myala akoma perissotero aposo tha me gyrnoysane ama diabaza aFto to arthro xwris na eixa zisei to gegonos.
Η τραγωδία πέντε ομήρων ενός ιδιότυπου «δημοκρατικού» φασισμού
Το χρονικό της απεργίας πείνας των 5 προφυλακισμένων διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης
Του Κλεάνθη Γρίβα
Η Ελλάδα αναδεικνύεται σε σοβαρό πεδίο πειραματικής εφαρμογής της εφαρμογής του διεθνούς μοντέλου ποινικής καταστολής τύπου «Γκουαντανάμο» που επιβάλλεται από την Αμερικανική Αυτοκρατορία στις νέου τύπου αποικίες και τα προτεκτοράτα της (προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αντιστάσεις των κοινωνιών στην εν εξελίξει αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας),
Στις 20 Ιουνίου 2003, κατά τη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη 29 νεαρά άτομα.
Μετά την βάναυση κακοποίησή τους από τις αστυνομικές δυνάμεις, ασκήθηκε εναντίον τους δίωξη με 29 πανομοιότυπα κατηγορητήρια που διαφοροποιούνται μεταξύ τους μόνο σε ό,τι αφορά τα στοιχεία των κατηγορουμένων.
Για ακατανόητους λόγους και χωρίς καμιά νομική αιτιολόγηση, 22 απ’ αυτούς κρίθηκαν μη-προφυλακιστέοι και 7 προφυλακιστέοι, παρά το γεγονός (α) των κατηγορητηρίων-καρμπόν και (β) των βίντεο του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού ΕΤ3, που αποδείκνυε την αθωότητα ορισμένων από τους κατηγορούμενους και την ενοχή των αστυνομικών στο στήσιμο της σκευωρίας.
Έκτοτε, οι 7 κρατούνται (πέντε στις φυλακές Διαβατών της Θεσσαλονίκης και δύο ανήλικοι στην Αυλώνα), σε μια τυπική κατάσταση ομηρίας και σκοπίμως δεν προσάγονται σε δίκη γιατί απλούστατα είναι αδύνατο να σταθεί το σαθρό και διάτρητο κατηγορητήριο εναντίον τους.
Πριν από δύο περίπου μήνες, οι πέντε της Θεσσαλονίκης (δύο Ισπανοί, ένας Άγγλος, ένας Σύριος που μένει μόνιμα στην Ελλάδα και ένας Έλληνας) αποφάσισαν να αντιδράσουν σ’ αυτή την κραυγαλέα αδικία πείνας και άρχισαν απεργία πείνας ζητώντας να δικαστούν αμέσως ή να αποφυλακιστούν με περιοριστικούς όρους μέχρι να γίνει η δίκη τους. Πρόκειται για τους εξής:
1) Simon Chapman, Αγγλος, γεν. το 1973, θεολόγος.
2) Carlos Martin-Martinez, Ισπανός, γεν. 1978,
3) Fernando Perrez-Gorraiz, Ισπανός, γεν. 1981,
4) Solaiman Dakdouk, Σύριος, γεν. 1969, ζωγράφος, μόνιμος κάτοικος Ελλάδας, για τον οποίο έχουν κινητοποιηθεί οι συμπολίτες του και το Δημοτικό Συμβούλιο των Χανίων,
5) Σπύρος Τσίτσας, 1980.
Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, οι πέντε πολιτικοί κρατούμενοι εποπτεύονταν ιατρικά από γιατρούς της επιλογής τους (από την παθολόγο κ. Αλεξάνδα Ευθυμιάδου, συνεπικουρούμενη από τον υπογράφοντα νευρολόγο-ψυχίατρο Κλεάνθη Γρίβα που κάλυπτε τη νευρολογική και ψυχιατρική πλευρά της υπόθεσης και την ιατρό Μαρία-Μυρτώ Γρίβα).
Παρένθεση: Εδώ θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι πέντε πολιτικοί κρατούμενοι-απεργοί πείνας κρατούνταν στη φυλακή Διαβατών η οποία, παρόλη την γενικώς, εύρυθμη λειτουργία τους:
1) Δεν διαθέτει γιατρό, δεδομένου ότι η γιατρός που εργάζεται εκεί βρίσκεται με άδεια τοκετού και οι ανάγκες υγείας των κρατουμένων εξυπηρετούνται από έναν γιατρό με σύμβαση έργου, τον κ. Συμεωνίδη, ο οποίος επισκέπτεται τη φυλακή δύο φορές την εβδομάδα και κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες υγείας των εκατοντάδων κρατουμένων, κάτω από άκρως δυσμενείς συνθήκες. Αλλά,
2) Διαθέτει «κοινωνική λειτουργό», η οποία λειτουργώντας ως «κράτος εν κράτει» και «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη», επέβαλε αυθαίρετα (μεταξύ άλλων και) περιορισμό στα επισκεπτήρια των οικείων των πολιτικών κρατουμένων, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για αλλοδαπούς και, συνεπώς, κάθε επιμήκυνση της παραμονής τους στην Ελλάδα συνεπαγόταν μεγάλη οικονομική επιβάρυνση δυσανάλογη με τις οικονομικές τους δυνατότητες. Έτσι, στην κατάσταση της γλωσσικής απομόνωσης που βίωναν αντικειμενικά οι αλλοδαποί κρατούμενοι, ήρθε να προστεθεί και η παρεμπόδιση της επαφής με τους οικείους τους που, φυσικά, δεν είχαν την πολυτέλεια μιας μακροχρόνιας παραμονής τους στη Θεσσαλονίκη.
Μετά από πολλές μέρες απεργίας πείνας άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες δυσλειτουργικές επιπτώσεις της στην υγεία των απεργών. Ετσι:
ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, οι αρχές μετέφεραν εσπευσμένα έναν απεργό πείνας, τον Carlos Martin-Martinez (γεν. 1978) από τις φυλακές στο νοσοκομείο «Αγιος Παύλος» της Θεσσαλονίκης, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.
Στο νοσοκομείο, οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις επέβαλαν ένα καθεστώς κατοχής, με την παράταξη 30 και πλέον μαυροφορεμένων και μασκοφόρων οργάνων που κρατούσαν αυτόματα σε κατάσταση ετοιμότητας, σε μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης των γιατρών και του προσωπικού του νοσοκομείου.
Οι εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούσαν τόσο κατά την εξέταση του ασθενούς στα εξωτερικά ιατρεία (εξέταση παρουσία μασκοφόρων ενόπλων), όσο και κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο νοσοκομείο (σκαιότατη και βλαχοτσαμπουκαλίδικη συμπεριφορά των πιστολέρος στο ιατρικό προσωπικό και τους δικηγόρους και βασανιστική μεταχείριση του ασθενούς στο θάλαμο νοσηλείας), προκάλεσαν την οργή των γιατρών, του νοσηλευτικού προσωπικού και των δικηγόρων του απεργού πείνας, και οι γιατροί δημοσιοποίησαν τα συμβάντα με συνεντεύξεις τους στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Στην αποκάλυψη της αστυνομικής επιχείρησης «σύγχρονη βαρβαρότητα», συντέλεσαν οι εξής γιατροί, οι οποίοι δημοσιοποίησαν τη μαρτυρία τους την Τετάρτη 5/11 και την Πέμπτη 6/11:
1) Η γιατρός Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, που παρακολουθούσε τους πέντε πολιτικούς κρατούμενους σ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας
2) Ο γιατρός Στρατής Πλωμαρίτης, πρόεδρος των Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλονίκης, ο οποίος εφημέρευε στο Νοσοκομείο Αγιος Παύλος όταν μεταφέρθηκε εκεί ο Carlos Martinez, που έκανε αιμόπτυση και κρίθηκε αναγκαία η εισαγωγή του.
Την επομένη, Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2003, ενώ ο Carlos Martinez μεταφερόταν πίσω στις φυλακές με το αιτιολογικό ότι «αρνείται τη νοσηλεία», πράγμα που σημαίνει «αρνείται τη σίτιση», στη ζωντανή εκπομπή του κ. Κώστα Χαρδαβέλλα («Αθέατος Κόσμος» στο κανάλι Alter), ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας κατήγγειλε τη σκευωρία σε βάρος των πέντε πολιτικών κρατουμένων, κάνοντας γνωστά σε πανελλαδικό επίπεδο τα όσα διαδραματίζονται σε βάρος τους.
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου, δύο ακόμη απεργοί πείνας, ο Ισπανός Fernando Perrez-Gorraiz (γεν. 1981) και ο Ελληνας Σπύρος Τσίτσας (γεν. 1980) από τις φυλακές στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης (Γ’ Παθολογική Πανεπιστημιακή Κλινική, διευθυντής ο καθηγητής Μιχάλης Σιών), κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, επίσης.
Οι γιατροί Κλεάνθης Γρίβας και Μαρία-Μυρτώ Γρίβα και ο δικηγόρος των Ισπανών κρατουμένων Χάρης Λαδής, προσέτρεξαν στο νοσοκομείο όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ανήκουστη κατάσταση: Οι «γνωστοί-άγνωστοι» με τις αποκρουστικές μάσκες, τις μαύρες στολές και τα αυτόματα σε ετοιμότητα είχαν καταλάβει την Κλινική με βάναυσους τρόπους και αχρείες συμπεριφορές διαμόρφωναν ένα σκηνικό ναζιστικής κατοχής, προκειμένου να κατατρομοκρατήσουν κάθε ενδιαφερόμενο και να επιβάλλουν μια κατάσταση «εθελούσιας» υποταγής στην αυθαιρεσία και τη βιαιότητά τους.
Οι απεργοί παρελήφθησαν από δύο εφημερεύοντες γιατρούς (τον κ. Γεωργιάδη και την ειδικευόμενη ιατρό), οι οποίοι ματαίως απαίτησαν από τους αστυνομικούς να τους αφήσουν μόνους με τους ασθενείς, προκειμένου να τους εξετάσουν.
Ακολούθησε μια δίωρη αντιπαράθεση του γιατρού των απεργών Κλεάνθη Γρίβα με τους επικεφαλείς των μασκοφόρων, μέχρι τη στιγμή που κατέφθασαν στο νοσοκομείο ο διευθυντής της κλινικής, καθηγητής Μιχάλης Σιών και ο διοικητικός διευθυντής του νοσοκομείου Θρασύβουλος Βεντούρης, οι ζήτησαν κι αυτοί από τους αστυνομικούς να απομακρυνθούν από το χώρο εξέτασης των ασθενών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μετακινηθούν οι πάνοπλοι μασκοφόροι αστυνομικοί (που υπάγονται στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης) πέντε μέτρα από το εξεταστήριο (διαστάσεων 3Χ3 τ.μ), ενώ παρέμειναν μέσα σ’ αυτό ένοπλα όργανα της «εξωτερικής φρούρησης των φυλακών» (που υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης).
Παρένθεση: Εδώ θα πρέπει να σημειωθούν ότι:
1) Ανεξάρτητα από τα εμφανή ψυχοπαθολογικά στοιχεία της συμπεριφοράς των πιστολέρος (τα οποία θα αποτελέσουν αντικείμενο ψυχιατρικής αποτίμησης σε άλλο σημείωμα του υπογράφοντος) όλα όσα έγιναν και όσα ακολούθησαν, διαδραματίζονταν μέσα στον, διακηρυκτικά μόνο, σεβαστό και απαραβίαστο χώρο του νοσοκομείου, από αξιολύπητους «μασκοφόρους» οι οποίοι, λόγω χαρακτηριοδομής, μορφωτικού επιπέδου και καλλιέργειας, λειτουργώντας με το «σύνδρομο του πιστολέρο», δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι το μόνο που κατάφερναν ήταν να προκαλέσουν την οργή και την αγανάκτηση των αυτοπτών μαρτύρων της τσαμπουκαλίδικης συμπεριφοράς τους και να γελοιοποιηθούν με τη μετάθεση των Αποκριών τέσσερις μήνες νωρίτερα και τη μεταφορά του καρναβαλιού της μάσκας από τη Βενετία στη Θεσσαλονίκη.
2) Ενας εξ’ αυτών, ακούστηκε να εκφράζει μεγαλόφωνα τους μύχιους πόθους και τα κοινωνικά του συμπλέγματα («Αυτές τις κομουνίστριες, πρέπει να τις ξυρίζεις, να τις κολάς στον τοίχο και να τις γαμάς»), εκφράζοντας με τον γνησιότερο τρόπο την καταγωγή, το μορφωτικό του επίπεδο και τα άπειρα κοινωνικά και ατομικά κόμπλεξ που κανοναρχούν τη συμπεριφορά του ίδιου και των όσων εξομοιώνονται μαζί του.
3) Οι ένοπλοι μασκοφόροι δεν παραβίασαν κατάφωρα μόνο την «ιερότητα» του νοσοκομειακού χώρου αλλά και το πανεπιστημιακό άσυλο, δεδομένου ότι η Γ’ Παθολογική Κλινική είναι πανεπιστημιακή και καλύπτεται από τις διατάξεις περί πανεπιστημιακού ασύλου.
4) Οι ένοπλοι μασκοφόροι συμπεριφέρονταν και ενεργούσαν με ποινικά κολάσιμο τρόπο, δεδομένου ότι παραβίαζαν βάναυσα όλες τις διατάξεις για τα δικαιώματα των κρατουμένων όπως αυτά κωδικοποιούνται στη Διαταγή «Προς όλες τις Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας» του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ κ. Νασιάκου (4 Ιουλίου 2003), η απαρέγκλιτη εφαρμογή της οποίας είναι υποχρεωτική για τους αστυνομικούς.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου, οι αρχές μετέφεραν και τους πέντε απεργούς πείνας στο Νοσοκομείο «Ιπποκράτειο» της Θεσσαλονίκης (Χειρουργική Κλινική, διευθυντής Γιώργος Χατζηθεοχάρης) κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, με μια πρωτοφανή κινητοποίηση των «Ειδικών Δυνάμεων» και των «Φρουρών εξωτερικής φύλαξης των φυλακών».
Ετσι, στους τρεις προαναφερόμενους απεργούς πείνας που χρειάζονται νοσοκομειακή έρευνα και περίθαλψη, προστέθηκαν ο Αγγλος Simon Chapman (γεν. 1973) θεολόγος και (β) ο Σύριος Solaiman Dakdouk (γεν. 1969) ζωγράφος, μόνιμος κάτοικος Χανίων.
Στο νοσοκομείο προσέτρεξαν οι γιατροί Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, Κλεάνθης Γρίβας και Μαρία-Μυρτώ Γρίβα και οι δικηγόροι των κρατουμένων και ύστερα από μια φαιδρή επανάληψη των αντιπαραθέσεών τους με τους αστυνομικούς προκειμένου να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των κρατούμενων, των γιατρών τους και των δικηγόρων τους (δικαιώματα κατοχυρωμένα από την εθνική και τη διεθνή νομοθεσία που έχει επικυρωθεί από τη Βουλή και έχει ισχύ νόμου αυξημένης ισχύος), οι οπλοφόροι αναγκάστηκαν να επιτρέψουν την εξέτασή τους από τον γιατρό Κλεάνθη Γρίβα, παρουσία 6 ένοπλων μέσα στο θάλαμο νοσηλείας και καμιά δεκαριά στην πόρτα του θαλάμου, σε συνθήκες απίστευτων διανοητικών αγκυλώσεων, παρατηρήσεων και συμπεριφορών που παρέπεμπαν ευθέως σ’ ένα συνδυασμό Κάφκα και Ιονέσκο.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι επικεφαλείς των αστυνομικών επέτρεψαν στη μητέρα του Carlos (που ήρθε από την Ισπανία) να δει για λίγο το γιό της.
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου, οι πέντε όμηροι μεταφέρθηκαν αιφνιδιαστικά στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης (Γ’ Παθολογική Πανεπιστημιακή Κλινική, διευθυντής ο καθηγητής Μιχάλης Σιών), όπου εν απουσία του διευθυντή της κλινικής, οι αστυνομικοί εκκένωσαν (!) ένα θάλαμο νοσηλείας, μετέφεραν τους κανονικούς ασθενείς σε άλλο θάλαμο (!) και εγκατέστησαν σ’ αυτό τους πέντε απεργούς με ισχυρότατη ένοπλη φύλαξη.
Στους απεργούς αρνήθηκαν το δικαίωμα ακόμη και να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα του θαλάμου χωρίς να είναι ανοικτή η πόρτα και στην εξέτασή τους από τους γιατρούς παραβρισκόταν μια ευάρριθμη κουστωδία ενόπλων.
Στο νοσοκομείο κατέφθασαν οι γιατροί των απεργών Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου και Κλεάνθης, συνοδευόμενοι από την κ. Παναγιώτα Κραβαρίτου, καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, πρώην προέδρου του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου (Φλωρεντία) και μέλους των «Ευρωπαϊκών Συνδικάτων».
Επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή του Θεάτρου του Παράλογου, με ένα διάλογο απείρου λογικού κάλους με τους επικεφαλείς των φυλακτικών δυνάμεων που έπαιζαν σε δύο ταμπλό: Όταν απογυμνώνονταν τα επιχειρήματα των αστυνομικών (που ανήκουν στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης), «έκαναν» παραπομπή στα όργανα εξωτερικής φύλαξης των φυλακών (πουθ ανήκουν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης), και κάθε ομάδα ζητούσε να προσκομίσουμε ειδικές άδειες ή διαταγές από τη δική της προϊσταμένη αρχή, σ’ ένα ρεσιτάλ σχιζοφρενικής διάσπασης της αντίληψής τους για την ενιαία νομοθεσία που ρυθμίζει τα σχετικά με τα απαραβίαστα δικαιώματα των κρατουμένων.
Όταν ο γιατρός Κλ. Γρίβας τους δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσει εάν δεν δει και δεν εξετάσει τους κρατούμενους και τους επέδωσε αντίγραφο της σχετικής Διαταγής του Αρχηγού της Αστυνομίας με ημερομηνία 4-7-2003 (που η απερέγκλιτη εφαρμογή της είναι υποχρεωτική για όλες τις αστυνομικές υπηρεσίες), ο άκρως ευφυής ένστολος συνομιλητής του, του αντέτεινε «Εμείς έχουμε άλλες διαταγές. Αυτή είναι παλιά και δεν ισχύει», (!) και ζήτησε «γραπτή εντολή από τον αρμόδιο Εισαγγελέα γιατί η προφορική δεν ισχύει για μένα». (!)
Τελικά, ύστερα από μια βασανιστική (με όρους λογικής) «συζήτηση», οι φρουροί υποχώρησαν και επέτρεψαν την εξέταση των απεργών από τον γιατρό Κλεάνθη Γρίβα, υπό την στενή παρακολούθηση των ανθρωπο-φυλάκων. Απολύτως χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατούσε ήταν η προειδοποίηση στον εξετάζοντα γιατρό ότι «Απαγορεύεται να έρθει σε επαφή με τους εξεταζόμενους». Στην ερώτηση του γιατρού «εάν εννοούσε σεξουαλική επαφή;», το όργανο απάντησε με φανερή αμηχανία «στενή επαφή, άγγιγμα», οπότε ο γιατρός του έτεινε τα ακουστικά και του ζήτησε «Εάν ξέρει κάποιο μαγικό τρόπο, μπορεί να εξετάσει αυτός τους απεργούς χωρίς να τους αγγίξει». Μοναδική ικανότητα στην άσκηση βίας και μοναδική εξουσιοφρενική γελοιότητα και ανημπόρια χωρίς όρια όταν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο λόγος και το επιχείρημα…
Στη συνέχεια επιτράπηκε στην ιατρό Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου και στην καθηγήτρια του ΑΠΘ κ. Κραβαρίτου να χαιρετήσουν τους ασθενείς. Και στη συνέχεια αποχώρησαν.
Το Σαββατοκύριακο κύλησε σχετικά ήσυχα, χωρίς τίποτα να προμηνύει τις «εξελίξεις» που μεθόδευε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ο κ. Πετσάλνικος σε συνεργασία με τους κατασταλτικοιύς μηχανισμούς.
ΔΕΥΤΕΡΑ 10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Το μεσημέρι της Δευτέρας 10 Νοεμβρίου 2003, με προσωπική εντολή του υπουργού δικαιοσύνης κ. Πετσάλνικου στον διοικητικό διευθυντή κ. Θρασύβουλο Βεντούρη, αρχίζει να οργανώνεται η γκαγκστερικού χαρακτήρα αστυνομική επιχείρηση «απαγωγής» των απεργών από το νοσοκομείο Παπανικολάου και η μεταφορά τους στο νοσοκομείο των Φυλακών Κορυδαλλού.
Οι προετοιμασίες ολοκληρώνονται αργά το βράδυ και στις 2 μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη, αρχίζει η αστυνομική επιχείρηση «απαγωγής» των απεργών από το νοσοκομείο υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, η οποία ολοκληρώνεται με την μεταφορά τους στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού.
Ετσι, επιτεύχθηκε, κατά τη γνώμη των διαχειριστών της εξουσίας σ’ αυτή την εφιαλτική εποχή του ιδιότυπου εκσυγχρονισμένου «δημοκρατικού» φασισμού, μια επιχείρηση που εκτελέστηκε «νύκτωρ», διαλύοντας τις αυταπάτες για την ύπαρξη κάποιου νομικού δήθεν πολιτισμού και την ισχύ ενός συστήματος δήθεν αξιών που διέπουν τη λειτουργία της δήθεν πολιτισμένης κοινωνίας μας.
Κι αυτό επανέφερε στη μνήμη μου την προειδοποίηση του αγαπημένου φίλου και καθηγητή του Ποινικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Γιάννη Μανωλεδάκη: «Τα χειρότερα και εφιαλτικότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη»
Η τραγωδία πέντε ομήρων ενός ιδιότυπου «δημοκρατικού» φασισμού
Το χρονικό της απεργίας πείνας των 5 προφυλακισμένων διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης
Του Κλεάνθη Γρίβα
Η Ελλάδα αναδεικνύεται σε σοβαρό πεδίο πειραματικής εφαρμογής της εφαρμογής του διεθνούς μοντέλου ποινικής καταστολής τύπου «Γκουαντανάμο» που επιβάλλεται από την Αμερικανική Αυτοκρατορία στις νέου τύπου αποικίες και τα προτεκτοράτα της (προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αντιστάσεις των κοινωνιών στην εν εξελίξει αμερικανοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας),
Στις 20 Ιουνίου 2003, κατά τη διάρκεια μαζικών διαδηλώσεων κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη 29 νεαρά άτομα.
Μετά την βάναυση κακοποίησή τους από τις αστυνομικές δυνάμεις, ασκήθηκε εναντίον τους δίωξη με 29 πανομοιότυπα κατηγορητήρια που διαφοροποιούνται μεταξύ τους μόνο σε ό,τι αφορά τα στοιχεία των κατηγορουμένων.
Για ακατανόητους λόγους και χωρίς καμιά νομική αιτιολόγηση, 22 απ’ αυτούς κρίθηκαν μη-προφυλακιστέοι και 7 προφυλακιστέοι, παρά το γεγονός (α) των κατηγορητηρίων-καρμπόν και (β) των βίντεο του κρατικού τηλεοπτικού καναλιού ΕΤ3, που αποδείκνυε την αθωότητα ορισμένων από τους κατηγορούμενους και την ενοχή των αστυνομικών στο στήσιμο της σκευωρίας.
Έκτοτε, οι 7 κρατούνται (πέντε στις φυλακές Διαβατών της Θεσσαλονίκης και δύο ανήλικοι στην Αυλώνα), σε μια τυπική κατάσταση ομηρίας και σκοπίμως δεν προσάγονται σε δίκη γιατί απλούστατα είναι αδύνατο να σταθεί το σαθρό και διάτρητο κατηγορητήριο εναντίον τους.
Πριν από δύο περίπου μήνες, οι πέντε της Θεσσαλονίκης (δύο Ισπανοί, ένας Άγγλος, ένας Σύριος που μένει μόνιμα στην Ελλάδα και ένας Έλληνας) αποφάσισαν να αντιδράσουν σ’ αυτή την κραυγαλέα αδικία πείνας και άρχισαν απεργία πείνας ζητώντας να δικαστούν αμέσως ή να αποφυλακιστούν με περιοριστικούς όρους μέχρι να γίνει η δίκη τους. Πρόκειται για τους εξής:
1) Simon Chapman, Αγγλος, γεν. το 1973, θεολόγος.
2) Carlos Martin-Martinez, Ισπανός, γεν. 1978,
3) Fernando Perrez-Gorraiz, Ισπανός, γεν. 1981,
4) Solaiman Dakdouk, Σύριος, γεν. 1969, ζωγράφος, μόνιμος κάτοικος Ελλάδας, για τον οποίο έχουν κινητοποιηθεί οι συμπολίτες του και το Δημοτικό Συμβούλιο των Χανίων,
5) Σπύρος Τσίτσας, 1980.
Κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας, οι πέντε πολιτικοί κρατούμενοι εποπτεύονταν ιατρικά από γιατρούς της επιλογής τους (από την παθολόγο κ. Αλεξάνδα Ευθυμιάδου, συνεπικουρούμενη από τον υπογράφοντα νευρολόγο-ψυχίατρο Κλεάνθη Γρίβα που κάλυπτε τη νευρολογική και ψυχιατρική πλευρά της υπόθεσης και την ιατρό Μαρία-Μυρτώ Γρίβα).
Παρένθεση: Εδώ θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι πέντε πολιτικοί κρατούμενοι-απεργοί πείνας κρατούνταν στη φυλακή Διαβατών η οποία, παρόλη την γενικώς, εύρυθμη λειτουργία τους:
1) Δεν διαθέτει γιατρό, δεδομένου ότι η γιατρός που εργάζεται εκεί βρίσκεται με άδεια τοκετού και οι ανάγκες υγείας των κρατουμένων εξυπηρετούνται από έναν γιατρό με σύμβαση έργου, τον κ. Συμεωνίδη, ο οποίος επισκέπτεται τη φυλακή δύο φορές την εβδομάδα και κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες υγείας των εκατοντάδων κρατουμένων, κάτω από άκρως δυσμενείς συνθήκες. Αλλά,
2) Διαθέτει «κοινωνική λειτουργό», η οποία λειτουργώντας ως «κράτος εν κράτει» και «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενη», επέβαλε αυθαίρετα (μεταξύ άλλων και) περιορισμό στα επισκεπτήρια των οικείων των πολιτικών κρατουμένων, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για αλλοδαπούς και, συνεπώς, κάθε επιμήκυνση της παραμονής τους στην Ελλάδα συνεπαγόταν μεγάλη οικονομική επιβάρυνση δυσανάλογη με τις οικονομικές τους δυνατότητες. Έτσι, στην κατάσταση της γλωσσικής απομόνωσης που βίωναν αντικειμενικά οι αλλοδαποί κρατούμενοι, ήρθε να προστεθεί και η παρεμπόδιση της επαφής με τους οικείους τους που, φυσικά, δεν είχαν την πολυτέλεια μιας μακροχρόνιας παραμονής τους στη Θεσσαλονίκη.
Μετά από πολλές μέρες απεργίας πείνας άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες δυσλειτουργικές επιπτώσεις της στην υγεία των απεργών. Ετσι:
ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, οι αρχές μετέφεραν εσπευσμένα έναν απεργό πείνας, τον Carlos Martin-Martinez (γεν. 1978) από τις φυλακές στο νοσοκομείο «Αγιος Παύλος» της Θεσσαλονίκης, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.
Στο νοσοκομείο, οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις επέβαλαν ένα καθεστώς κατοχής, με την παράταξη 30 και πλέον μαυροφορεμένων και μασκοφόρων οργάνων που κρατούσαν αυτόματα σε κατάσταση ετοιμότητας, σε μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης των γιατρών και του προσωπικού του νοσοκομείου.
Οι εξευτελιστικές συνθήκες που επικρατούσαν τόσο κατά την εξέταση του ασθενούς στα εξωτερικά ιατρεία (εξέταση παρουσία μασκοφόρων ενόπλων), όσο και κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο νοσοκομείο (σκαιότατη και βλαχοτσαμπουκαλίδικη συμπεριφορά των πιστολέρος στο ιατρικό προσωπικό και τους δικηγόρους και βασανιστική μεταχείριση του ασθενούς στο θάλαμο νοσηλείας), προκάλεσαν την οργή των γιατρών, του νοσηλευτικού προσωπικού και των δικηγόρων του απεργού πείνας, και οι γιατροί δημοσιοποίησαν τα συμβάντα με συνεντεύξεις τους στα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Στην αποκάλυψη της αστυνομικής επιχείρησης «σύγχρονη βαρβαρότητα», συντέλεσαν οι εξής γιατροί, οι οποίοι δημοσιοποίησαν τη μαρτυρία τους την Τετάρτη 5/11 και την Πέμπτη 6/11:
1) Η γιατρός Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, που παρακολουθούσε τους πέντε πολιτικούς κρατούμενους σ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας
2) Ο γιατρός Στρατής Πλωμαρίτης, πρόεδρος των Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλονίκης, ο οποίος εφημέρευε στο Νοσοκομείο Αγιος Παύλος όταν μεταφέρθηκε εκεί ο Carlos Martinez, που έκανε αιμόπτυση και κρίθηκε αναγκαία η εισαγωγή του.
Την επομένη, Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2003, ενώ ο Carlos Martinez μεταφερόταν πίσω στις φυλακές με το αιτιολογικό ότι «αρνείται τη νοσηλεία», πράγμα που σημαίνει «αρνείται τη σίτιση», στη ζωντανή εκπομπή του κ. Κώστα Χαρδαβέλλα («Αθέατος Κόσμος» στο κανάλι Alter), ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας κατήγγειλε τη σκευωρία σε βάρος των πέντε πολιτικών κρατουμένων, κάνοντας γνωστά σε πανελλαδικό επίπεδο τα όσα διαδραματίζονται σε βάρος τους.
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Την Τετάρτη 5 Νοεμβρίου, δύο ακόμη απεργοί πείνας, ο Ισπανός Fernando Perrez-Gorraiz (γεν. 1981) και ο Ελληνας Σπύρος Τσίτσας (γεν. 1980) από τις φυλακές στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης (Γ’ Παθολογική Πανεπιστημιακή Κλινική, διευθυντής ο καθηγητής Μιχάλης Σιών), κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, επίσης.
Οι γιατροί Κλεάνθης Γρίβας και Μαρία-Μυρτώ Γρίβα και ο δικηγόρος των Ισπανών κρατουμένων Χάρης Λαδής, προσέτρεξαν στο νοσοκομείο όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ανήκουστη κατάσταση: Οι «γνωστοί-άγνωστοι» με τις αποκρουστικές μάσκες, τις μαύρες στολές και τα αυτόματα σε ετοιμότητα είχαν καταλάβει την Κλινική με βάναυσους τρόπους και αχρείες συμπεριφορές διαμόρφωναν ένα σκηνικό ναζιστικής κατοχής, προκειμένου να κατατρομοκρατήσουν κάθε ενδιαφερόμενο και να επιβάλλουν μια κατάσταση «εθελούσιας» υποταγής στην αυθαιρεσία και τη βιαιότητά τους.
Οι απεργοί παρελήφθησαν από δύο εφημερεύοντες γιατρούς (τον κ. Γεωργιάδη και την ειδικευόμενη ιατρό), οι οποίοι ματαίως απαίτησαν από τους αστυνομικούς να τους αφήσουν μόνους με τους ασθενείς, προκειμένου να τους εξετάσουν.
Ακολούθησε μια δίωρη αντιπαράθεση του γιατρού των απεργών Κλεάνθη Γρίβα με τους επικεφαλείς των μασκοφόρων, μέχρι τη στιγμή που κατέφθασαν στο νοσοκομείο ο διευθυντής της κλινικής, καθηγητής Μιχάλης Σιών και ο διοικητικός διευθυντής του νοσοκομείου Θρασύβουλος Βεντούρης, οι ζήτησαν κι αυτοί από τους αστυνομικούς να απομακρυνθούν από το χώρο εξέτασης των ασθενών.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μετακινηθούν οι πάνοπλοι μασκοφόροι αστυνομικοί (που υπάγονται στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης) πέντε μέτρα από το εξεταστήριο (διαστάσεων 3Χ3 τ.μ), ενώ παρέμειναν μέσα σ’ αυτό ένοπλα όργανα της «εξωτερικής φρούρησης των φυλακών» (που υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης).
Παρένθεση: Εδώ θα πρέπει να σημειωθούν ότι:
1) Ανεξάρτητα από τα εμφανή ψυχοπαθολογικά στοιχεία της συμπεριφοράς των πιστολέρος (τα οποία θα αποτελέσουν αντικείμενο ψυχιατρικής αποτίμησης σε άλλο σημείωμα του υπογράφοντος) όλα όσα έγιναν και όσα ακολούθησαν, διαδραματίζονταν μέσα στον, διακηρυκτικά μόνο, σεβαστό και απαραβίαστο χώρο του νοσοκομείου, από αξιολύπητους «μασκοφόρους» οι οποίοι, λόγω χαρακτηριοδομής, μορφωτικού επιπέδου και καλλιέργειας, λειτουργώντας με το «σύνδρομο του πιστολέρο», δεν μπορούσαν να αντιληφθούν ότι το μόνο που κατάφερναν ήταν να προκαλέσουν την οργή και την αγανάκτηση των αυτοπτών μαρτύρων της τσαμπουκαλίδικης συμπεριφοράς τους και να γελοιοποιηθούν με τη μετάθεση των Αποκριών τέσσερις μήνες νωρίτερα και τη μεταφορά του καρναβαλιού της μάσκας από τη Βενετία στη Θεσσαλονίκη.
2) Ενας εξ’ αυτών, ακούστηκε να εκφράζει μεγαλόφωνα τους μύχιους πόθους και τα κοινωνικά του συμπλέγματα («Αυτές τις κομουνίστριες, πρέπει να τις ξυρίζεις, να τις κολάς στον τοίχο και να τις γαμάς»), εκφράζοντας με τον γνησιότερο τρόπο την καταγωγή, το μορφωτικό του επίπεδο και τα άπειρα κοινωνικά και ατομικά κόμπλεξ που κανοναρχούν τη συμπεριφορά του ίδιου και των όσων εξομοιώνονται μαζί του.
3) Οι ένοπλοι μασκοφόροι δεν παραβίασαν κατάφωρα μόνο την «ιερότητα» του νοσοκομειακού χώρου αλλά και το πανεπιστημιακό άσυλο, δεδομένου ότι η Γ’ Παθολογική Κλινική είναι πανεπιστημιακή και καλύπτεται από τις διατάξεις περί πανεπιστημιακού ασύλου.
4) Οι ένοπλοι μασκοφόροι συμπεριφέρονταν και ενεργούσαν με ποινικά κολάσιμο τρόπο, δεδομένου ότι παραβίαζαν βάναυσα όλες τις διατάξεις για τα δικαιώματα των κρατουμένων όπως αυτά κωδικοποιούνται στη Διαταγή «Προς όλες τις Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας» του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ κ. Νασιάκου (4 Ιουλίου 2003), η απαρέγκλιτη εφαρμογή της οποίας είναι υποχρεωτική για τους αστυνομικούς.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου, οι αρχές μετέφεραν και τους πέντε απεργούς πείνας στο Νοσοκομείο «Ιπποκράτειο» της Θεσσαλονίκης (Χειρουργική Κλινική, διευθυντής Γιώργος Χατζηθεοχάρης) κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, με μια πρωτοφανή κινητοποίηση των «Ειδικών Δυνάμεων» και των «Φρουρών εξωτερικής φύλαξης των φυλακών».
Ετσι, στους τρεις προαναφερόμενους απεργούς πείνας που χρειάζονται νοσοκομειακή έρευνα και περίθαλψη, προστέθηκαν ο Αγγλος Simon Chapman (γεν. 1973) θεολόγος και (β) ο Σύριος Solaiman Dakdouk (γεν. 1969) ζωγράφος, μόνιμος κάτοικος Χανίων.
Στο νοσοκομείο προσέτρεξαν οι γιατροί Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, Κλεάνθης Γρίβας και Μαρία-Μυρτώ Γρίβα και οι δικηγόροι των κρατουμένων και ύστερα από μια φαιδρή επανάληψη των αντιπαραθέσεών τους με τους αστυνομικούς προκειμένου να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των κρατούμενων, των γιατρών τους και των δικηγόρων τους (δικαιώματα κατοχυρωμένα από την εθνική και τη διεθνή νομοθεσία που έχει επικυρωθεί από τη Βουλή και έχει ισχύ νόμου αυξημένης ισχύος), οι οπλοφόροι αναγκάστηκαν να επιτρέψουν την εξέτασή τους από τον γιατρό Κλεάνθη Γρίβα, παρουσία 6 ένοπλων μέσα στο θάλαμο νοσηλείας και καμιά δεκαριά στην πόρτα του θαλάμου, σε συνθήκες απίστευτων διανοητικών αγκυλώσεων, παρατηρήσεων και συμπεριφορών που παρέπεμπαν ευθέως σ’ ένα συνδυασμό Κάφκα και Ιονέσκο.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι επικεφαλείς των αστυνομικών επέτρεψαν στη μητέρα του Carlos (που ήρθε από την Ισπανία) να δει για λίγο το γιό της.
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου, οι πέντε όμηροι μεταφέρθηκαν αιφνιδιαστικά στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης (Γ’ Παθολογική Πανεπιστημιακή Κλινική, διευθυντής ο καθηγητής Μιχάλης Σιών), όπου εν απουσία του διευθυντή της κλινικής, οι αστυνομικοί εκκένωσαν (!) ένα θάλαμο νοσηλείας, μετέφεραν τους κανονικούς ασθενείς σε άλλο θάλαμο (!) και εγκατέστησαν σ’ αυτό τους πέντε απεργούς με ισχυρότατη ένοπλη φύλαξη.
Στους απεργούς αρνήθηκαν το δικαίωμα ακόμη και να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα του θαλάμου χωρίς να είναι ανοικτή η πόρτα και στην εξέτασή τους από τους γιατρούς παραβρισκόταν μια ευάρριθμη κουστωδία ενόπλων.
Στο νοσοκομείο κατέφθασαν οι γιατροί των απεργών Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου και Κλεάνθης, συνοδευόμενοι από την κ. Παναγιώτα Κραβαρίτου, καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, πρώην προέδρου του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου (Φλωρεντία) και μέλους των «Ευρωπαϊκών Συνδικάτων».
Επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή του Θεάτρου του Παράλογου, με ένα διάλογο απείρου λογικού κάλους με τους επικεφαλείς των φυλακτικών δυνάμεων που έπαιζαν σε δύο ταμπλό: Όταν απογυμνώνονταν τα επιχειρήματα των αστυνομικών (που ανήκουν στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης), «έκαναν» παραπομπή στα όργανα εξωτερικής φύλαξης των φυλακών (πουθ ανήκουν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης), και κάθε ομάδα ζητούσε να προσκομίσουμε ειδικές άδειες ή διαταγές από τη δική της προϊσταμένη αρχή, σ’ ένα ρεσιτάλ σχιζοφρενικής διάσπασης της αντίληψής τους για την ενιαία νομοθεσία που ρυθμίζει τα σχετικά με τα απαραβίαστα δικαιώματα των κρατουμένων.
Όταν ο γιατρός Κλ. Γρίβας τους δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσει εάν δεν δει και δεν εξετάσει τους κρατούμενους και τους επέδωσε αντίγραφο της σχετικής Διαταγής του Αρχηγού της Αστυνομίας με ημερομηνία 4-7-2003 (που η απερέγκλιτη εφαρμογή της είναι υποχρεωτική για όλες τις αστυνομικές υπηρεσίες), ο άκρως ευφυής ένστολος συνομιλητής του, του αντέτεινε «Εμείς έχουμε άλλες διαταγές. Αυτή είναι παλιά και δεν ισχύει», (!) και ζήτησε «γραπτή εντολή από τον αρμόδιο Εισαγγελέα γιατί η προφορική δεν ισχύει για μένα». (!)
Τελικά, ύστερα από μια βασανιστική (με όρους λογικής) «συζήτηση», οι φρουροί υποχώρησαν και επέτρεψαν την εξέταση των απεργών από τον γιατρό Κλεάνθη Γρίβα, υπό την στενή παρακολούθηση των ανθρωπο-φυλάκων. Απολύτως χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατούσε ήταν η προειδοποίηση στον εξετάζοντα γιατρό ότι «Απαγορεύεται να έρθει σε επαφή με τους εξεταζόμενους». Στην ερώτηση του γιατρού «εάν εννοούσε σεξουαλική επαφή;», το όργανο απάντησε με φανερή αμηχανία «στενή επαφή, άγγιγμα», οπότε ο γιατρός του έτεινε τα ακουστικά και του ζήτησε «Εάν ξέρει κάποιο μαγικό τρόπο, μπορεί να εξετάσει αυτός τους απεργούς χωρίς να τους αγγίξει». Μοναδική ικανότητα στην άσκηση βίας και μοναδική εξουσιοφρενική γελοιότητα και ανημπόρια χωρίς όρια όταν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο λόγος και το επιχείρημα…
Στη συνέχεια επιτράπηκε στην ιατρό Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου και στην καθηγήτρια του ΑΠΘ κ. Κραβαρίτου να χαιρετήσουν τους ασθενείς. Και στη συνέχεια αποχώρησαν.
Το Σαββατοκύριακο κύλησε σχετικά ήσυχα, χωρίς τίποτα να προμηνύει τις «εξελίξεις» που μεθόδευε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ο κ. Πετσάλνικος σε συνεργασία με τους κατασταλτικοιύς μηχανισμούς.
ΔΕΥΤΕΡΑ 10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2003
Το μεσημέρι της Δευτέρας 10 Νοεμβρίου 2003, με προσωπική εντολή του υπουργού δικαιοσύνης κ. Πετσάλνικου στον διοικητικό διευθυντή κ. Θρασύβουλο Βεντούρη, αρχίζει να οργανώνεται η γκαγκστερικού χαρακτήρα αστυνομική επιχείρηση «απαγωγής» των απεργών από το νοσοκομείο Παπανικολάου και η μεταφορά τους στο νοσοκομείο των Φυλακών Κορυδαλλού.
Οι προετοιμασίες ολοκληρώνονται αργά το βράδυ και στις 2 μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη, αρχίζει η αστυνομική επιχείρηση «απαγωγής» των απεργών από το νοσοκομείο υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, η οποία ολοκληρώνεται με την μεταφορά τους στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού.
Ετσι, επιτεύχθηκε, κατά τη γνώμη των διαχειριστών της εξουσίας σ’ αυτή την εφιαλτική εποχή του ιδιότυπου εκσυγχρονισμένου «δημοκρατικού» φασισμού, μια επιχείρηση που εκτελέστηκε «νύκτωρ», διαλύοντας τις αυταπάτες για την ύπαρξη κάποιου νομικού δήθεν πολιτισμού και την ισχύ ενός συστήματος δήθεν αξιών που διέπουν τη λειτουργία της δήθεν πολιτισμένης κοινωνίας μας.
Κι αυτό επανέφερε στη μνήμη μου την προειδοποίηση του αγαπημένου φίλου και καθηγητή του Ποινικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Γιάννη Μανωλεδάκη: «Τα χειρότερα και εφιαλτικότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη»