Chopped In Half
22-01-2005, 14:40
http://www.leafhound.com/images/bf2.jpg
1. Behind The Brown Door
2. Bullet In My Head
3. Veil Of Blood (Scream Bloody Murder)
4. St. Chibes
5. Deathmaster
6. Awakening The Beast (live - bonus track)
Το cd (και vinyl) αυτό κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα αλλά κάθε άλλο παρά καινούργιο είναι - παρ' όλα αυτά είναι η πρώτη μου επαφή μαζί τους. Πρόκειται για επανακυκλοφορία ενός demo tape της (τότε τουλάχιστον) underground doom μπάντας blood farmers (όνομα δανεισμένο από παρακμιακή horror movie των 70s) από την leafhound, remastered από ένα μέλος των ιαπώνων church of misery. Κάποια πρόχειρα ιστορικά τους στοιχεία είναι ότι ξεκίνησαν στις αρχές του '90 και κυκλοφόρησαν το μοναδικό (απ' όσο ξέρω) και ομώνυμο album τους το '95 στην hellhound. Την επόμενη χρονιά το διέλυσαν και επανασυνδέθηκαν πέρυσι.
Οι επιρροές στον ήχο τους είναι εμφανέστατες. Vitus, sabbath, obsessed, pentagram και λοιπά παρεμφερή groups. Αναλυτικότερα, heavy ('n' slow, φυσικά) κιθάρες, εξ' ίσου βαρύ μπάσσο, "κλπ". Εξαιρετική κιθαριστική δουλειά πάντως. Θυμίζει αρκετά st vitus στον ήχο και βγάζει το γνώριμο "σκοτεινό/απόκοσμο" συναίσθημα. Επίσης μπόλικο groove και ψυχεδελικά a-la hawkwind σημεία. Τα φωνητικά είναι όσο καλά χρειάζεται. Ε και τα κλασσικά των doom δίσκων: μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, samples από horror κατά προτίμηση movies και διάχυτο "mushroom feeling". Δε σηκώνει και πολλές περιγραφές ο ήχος αυτός. Συνήθως ξέρεις τι να περιμένεις και με τι έχεις να κάνεις.
Το πρώτο τραγούδι είναι ιδανικό ξεκίνημα, με ένα καμμένο feedback-oriented intro και ένα ιδιέταιρα κολλητικό riff, καθώς και ένα όμορφο ψυχεδελο-solo στη μέση περίπου. Τα επόμενα τρία είναι περίπου στο ίδιο ύφος αν και λίγο κατώτερα, με τη διαφοροποίηση να έρχεται στο τελευταίο (deathmaster). Από βρώμικο, groovy, σχεδόν stoner, riffing περνάνε σε πιο μονολιθικές καταστάσεις. Το riff επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται. Ομολογουμένως καλό, αλλά σίγουρα υπάρχουν άλλοι που το κάνουν καλύτερα. Τους προτιμώ στο στυλ των προηγούμενων τραγουδιών. Σχετική έκπληξη προκαλλεί και το ακουστικό κλείσιμο. Το bonus track, απ' ότι διάβασα σε ξένο webzine, είναι από την αποχαιρετιστήρια συναυλία τους το 1996. Τρομερή live απόδοση με τον κιθαρίστα να σολάρει απίστευτα.
Άξια θαυμασμού είναι και η δουλειά που έκανε στο remastering ο ιάπωνας. Αν και από demo tape ο ήχος είναι πολύ καλός, και λογικά θα ετοιμάζει και remastering του ντεμπούτου τους. Αναμένεται με μία κάποια αγωνία.
http://www.leafhound.com/jnews.html
1. Behind The Brown Door
2. Bullet In My Head
3. Veil Of Blood (Scream Bloody Murder)
4. St. Chibes
5. Deathmaster
6. Awakening The Beast (live - bonus track)
Το cd (και vinyl) αυτό κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα αλλά κάθε άλλο παρά καινούργιο είναι - παρ' όλα αυτά είναι η πρώτη μου επαφή μαζί τους. Πρόκειται για επανακυκλοφορία ενός demo tape της (τότε τουλάχιστον) underground doom μπάντας blood farmers (όνομα δανεισμένο από παρακμιακή horror movie των 70s) από την leafhound, remastered από ένα μέλος των ιαπώνων church of misery. Κάποια πρόχειρα ιστορικά τους στοιχεία είναι ότι ξεκίνησαν στις αρχές του '90 και κυκλοφόρησαν το μοναδικό (απ' όσο ξέρω) και ομώνυμο album τους το '95 στην hellhound. Την επόμενη χρονιά το διέλυσαν και επανασυνδέθηκαν πέρυσι.
Οι επιρροές στον ήχο τους είναι εμφανέστατες. Vitus, sabbath, obsessed, pentagram και λοιπά παρεμφερή groups. Αναλυτικότερα, heavy ('n' slow, φυσικά) κιθάρες, εξ' ίσου βαρύ μπάσσο, "κλπ". Εξαιρετική κιθαριστική δουλειά πάντως. Θυμίζει αρκετά st vitus στον ήχο και βγάζει το γνώριμο "σκοτεινό/απόκοσμο" συναίσθημα. Επίσης μπόλικο groove και ψυχεδελικά a-la hawkwind σημεία. Τα φωνητικά είναι όσο καλά χρειάζεται. Ε και τα κλασσικά των doom δίσκων: μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις, samples από horror κατά προτίμηση movies και διάχυτο "mushroom feeling". Δε σηκώνει και πολλές περιγραφές ο ήχος αυτός. Συνήθως ξέρεις τι να περιμένεις και με τι έχεις να κάνεις.
Το πρώτο τραγούδι είναι ιδανικό ξεκίνημα, με ένα καμμένο feedback-oriented intro και ένα ιδιέταιρα κολλητικό riff, καθώς και ένα όμορφο ψυχεδελο-solo στη μέση περίπου. Τα επόμενα τρία είναι περίπου στο ίδιο ύφος αν και λίγο κατώτερα, με τη διαφοροποίηση να έρχεται στο τελευταίο (deathmaster). Από βρώμικο, groovy, σχεδόν stoner, riffing περνάνε σε πιο μονολιθικές καταστάσεις. Το riff επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται. Ομολογουμένως καλό, αλλά σίγουρα υπάρχουν άλλοι που το κάνουν καλύτερα. Τους προτιμώ στο στυλ των προηγούμενων τραγουδιών. Σχετική έκπληξη προκαλλεί και το ακουστικό κλείσιμο. Το bonus track, απ' ότι διάβασα σε ξένο webzine, είναι από την αποχαιρετιστήρια συναυλία τους το 1996. Τρομερή live απόδοση με τον κιθαρίστα να σολάρει απίστευτα.
Άξια θαυμασμού είναι και η δουλειά που έκανε στο remastering ο ιάπωνας. Αν και από demo tape ο ήχος είναι πολύ καλός, και λογικά θα ετοιμάζει και remastering του ντεμπούτου τους. Αναμένεται με μία κάποια αγωνία.
http://www.leafhound.com/jnews.html