carlmikaze
25-12-2004, 16:55
Λοιπόν. Καταρχήν δεν θεωρώ ότι το θέμα είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο και ριζοσπαστικό. Επίσης, δεν είναι και ιδιαίτερα ενδιαφέρον για όσους δεν νιώθουν κάτι πιο ιδιαίτερο για αυτή τη χώρα και τα ευεργετήματα μερίδας των κατοίκων της. Το θέμα θα μπορούσε να αφορά όλη τη Σκανδιναβία, αλλά αν βάζαμε όλους τους δίσκους των Bathory πρώτους από όλα, κάπου θα έχανε το νόημα. Πέρα από την πλάκα, σκέφτηκα την Νορβηγία, επειδή είναι ίσως η μόνη χώρα, στην οποία σε τόσο μικρό σχετικά διάστημα, δημιουργήθηκαν τόσα και τόσα ωραία πράγματα, γεγονός που τα χρίζει άνευ διαβάθμισης. Δηλαδή η πρόταση μου, να επιλέξουμε 5 νορβηγικούς δίσκους που σημαίνουν κάτι πολύ ιδιαίτερο για μας, να εξηγήσουμε με 2-3 λόγια το γιατί, και να αφήσουμε έξω πολλά αριστουργήματα, τουλάχιστον
για μένα αποτελεί πρόκληση. Θα ήταν ωραίο να σταματήσουμε στους 5 δίσκους, αν και μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή τουλάχιστον 60!
Προτάσεις σας του τύπου "τράβα φάε κάνα κουραμπιέ, κοίτα τι κάθισε και σκέφτηκε ο μαλάκας χριστουγεννιάτικα", "αει παγανίσου ρε", "μόνο τους Madrugada ξέρω", "βρισιές, βρισιές, βρισιές", ίσως θα έπρεπε να ληφθούν στα σοβαρά. Αν έχει δημιουργηθεί παλιότερα τέτοιο topic, η επίσημη
συμβουλή μου θα έπρεπε να είναι "θάψτε το δικό μου". Να πράξετε κατά συνείδηση. Δεν είναι απόλυτη ανάγκη να είναι οι 5 αγαπημένοι σας δίσκοι. Να είναι 5 που χωρίς αυτούς δεν θα την παλεύατε με τίποτα.
Και κάνω την αρχή:
1) Arcturus - La Masquerade Infernale
Προφανής επιλογή. Είναι γεγονός πως ο κάθε οπαδός τους, "θα μπορούσε να γράφει για ώρες για τον συγκεκριμένο δίσκο" και δεν με βγάζω έξω. Είναι γεγονός ότι η προσεκτική ακρόαση αυτού του δίσκου δεν επιδέχεται σχολίων και επεξηγήσεων. Για τα πιο ρηχά λοιπόν εξηγώ γιατί ο δίσκος μου αρέσει. "I hear a sound from heaven like the roar of rushing waters and like a loud peel of thunder. The sound I heard was like that of harpists playing their harps.".. Κάπως έτσι ανοίγει ο δίσκος και θα μπορούσε άνετα να είναι άλλο ένα κολπάκι του Garm για να επιβεβαιώσει την αυτογνωσία του. Η συνέχεια του δίσκου απλά αφήνει τον ακροατή με ανοιχτό το στόμα. Δεν ξέρω σε τι να αναφερθώ πρώτα από όλα. Στην ποιητικότητα του; Στις μελωδίες ίσως; Στο όλο ευρηματικό concept του artwork; Στις φωνητικές γραμμές του "Chaos Path"; Στο τόλμημα να διασκευάσουν ήδη διασκευασμένο ποιήμα του Edgar Allan Poe; Στους δικούς τους καταπληκτικούς στίχους; Στα ουσιώδη ηλεκτρονικά σημεία;Δεν έχει νόημα.. Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό τώρα είναι "Θρίαμβος". Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετοί που νιώθουν έτσι.
2) Ved Buens Ende - Written in Waters
Σαν να αρχίζω να γίνομαι γραφικός. Σε μια εποχή που το "Αutumn Leaves" βρίσκεται σε κασσετοσυλλογές και μπαλαντοσυλλογές μαζί με Paradise Lost, Anathema και Sentenced, φτιαγμένες από ανθρώπους που απλά "τους αρέσει μόνο αυτό, επειδή είναι μελωδικό".. Σε μια τέτοια εποχή
λοιπόν βρήκαμε να μάθουμε (και εγώ, 3,5 χρόνια δεν με χρίζουν παλιό σε καμία περίπτωση) τους Ved Buens Ende; Η δουλειά που έγινε στον συγκεκριμένο δίσκο είναι απλά υπεράνω περιγραφής. Εκεί δρα μονάχα το συναίσθημα του "βιώνω αυτό που ακούω, μπαίνω μέσα του, ταυτίζομαι" ή όχι. Το "όχι" περιλαμβάνει φυσικά και ανθρώπους που ενδέχεται να τους αρέσουν αρκετά οι Ved Buens Ende, "Καλοί είναι μωρέ" και τα συναφή. Δεν είναι κακό. Εκεί που τσαντίζομαι πραγματικά, είναι η "εκτίμηση"
που μπορεί να παίρνουν από τον Τύπο και οπαδούς, λόγω της τεχνικής τους. Και μόνο αυτής. Για να μην μακρυγορώ: Οι κύριοι Carl Michael Eide, Vicotnik και Skoll, εδω καταθέτουν την ψυχή τους. Η μουσική είναι κατατονική και σχεδόν αποκρουστική (ίσως ακόμα και για τον "οπαδό" των The Dillinger Escape Plan, που του μάθανε ότι είναι πιο μάγκας απο τον οπαδό των Dream Theater, επειδή απλά αγόρασε 10 cd's) και το black metal που εμπεριέχει σε κάνει να απορείς με την ευθύτητά του. Για να μείνω στο black metal σημείο του δίσκου, τα φωνητικά του Vicotnik είναι
εντελώς παρακμιακά (όσο παρακμιακή είναι και η όλη αισθητική τους) και πολύ λίγες απόπειρες για τόσο ασφυκτική ατμόσφαιρα είχαν πετύχει από παλιότερους τραγουδιστές του είδους. Προσωπικά απολαμβάνω απίστευτα τον τρόπο με τον οποίο ο Vicotnik και ο Carl Michael τραγουδάνε (και
εναλλάσσουν) τους στίχους του "Den Saakaldte". Είναι μαγικό σημείο. Είναι επίσης βλασφημία να ξεχωρίζεις κάποιο σημείο στην περιγραφή ενός τέτοιου δίσκου, αλλά δεν μπορούσα να μην το αναφέρω. Ο Skoll μας δείχνει πόσο "αναγκαία" μπορεί να λειτουργήσει η μελωδία που δημιουργεί το μπάσο, ακόμα και στα γρήγορα σημεία, ενώ τα ψυχεδελικά περάσματα, βρίσκονται ακριβώς εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Εδώ τελειώνουν όλα όσα μπορώ να γράψω από εδώ. Τις φήμες για επανασύνδεση δεν ξέρω πως μπορώ να τις μεταφράσω. Επίσης ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορούν να επαναλάβουν το επίπεδο του συγκεκριμένου δίσκου. Δεν ξέρω και αν πρέπει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το "Written in Waters" άνοιξε και έκλεισε έναν συγκεκριμένο δρόμο στη μουσική. Κανείς δεν μπόρεσε να τους ξεπεράσει.
3) Ulver - Themes From William Blake's Marriage of Heaven and Hell
Χμμ εδώ βρισκόμαστε σε μεταβατικό στάδιο, με όσο ρίσκο θα μπορούσε να πάρει κανείς. Από τα λαμπρά παραδείγματα που έχει να μας δώσει το metal και η μουσική γενικότερα μπορούμε να διδαχθούμε αρκετά. Όσοι απέκτησαν διάθεση να πειραματιστούν με τον ήχο τους, τουλάχιστον δίχασαν τους οπαδούς τους. Και επειδή ακολουθώντας τα πρότυπα της σύγχρονης μουσικής δυστυχώς "είσαι ότι πουλάς", όσοι άλλαξαν τον ήχο τους, είτε επέστρεψαν σε αυτόν, είτε ακολούθησαν έναν εντελώς άλλο δρόμο, είτε διαλύθηκαν σύντομα, είτε στα μετέπειτα χρόνια βρίσκονταν σε κατάσταση φθοράς, μέχρι την τελική τους διάλυση. Και αυτές είναι μόνο οι συνηθισμένες περιπτώσεις. Οι Ulver πειραματίζονταν ακόμα και στις black metal μέρες τους. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εκτενέστερα στον ήχο και στην ποιότητα της Τριλογίας. Κάπου εκεί όμως ο Garm γνώρισε την τεχνολογία και όλες τις ηχητικές πατέντες που αυτή μπορεί να προσδώσει στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να περιγράψεις το Marriage. Κυρίως γιατί άλλαξαν τον τρόπο σύλληψης που είχαν για την
μουσική. Ο δίσκος δεν εντάσσεται ξεκάθαρα σε κανένα συγκεκριμένο μουσικό πλαίσιο, καθιστώντας έτσι την ολότητα του μουσικού έργου πλέον ως μια ασάφεια, παρά ως μια ολοκληρωμένη εικόνα έστω. Κάτι η μεγάλη του διάρκεια, κάτι οι πολλές απαγγελίες, κάτι οι θόρυβοι εδώ και εκεί.. Δεν είναι και ότι πιο κατανοητό για κάποιον που επιθυμεί να κατανοήσει πρωτίστως, παρά να νιώσει ίσως. Οι Ulver δεν δείχνουν να πολυνοιάζονται. Η κιθάρα παραμένει καθαρά συνοδευτικό όργανο, λειτουργώντας μονάχα
σαν "ξέσπασμα" σε κάποια σημεία κάποιων κομματιών. Η λέξη λοιπόν που χαρακτήριζε τους Ulver εκείνης της περιόδου, δεν είναι η "εξέλιξη". Είναι η "αλλαγή". Από την άλλη αρνούμαι να μπω στο πλαίσιο του "από εκεί και πέρα βρήκαν/έχασαν τον δρόμο τους". Θεωρώ ότι κάθε βήμα του συγκροτήματος αυτού είναι κατά κάποιον τρόπο ελεγχόμενα επαναστατικό. Ο William Blake άλλωστε ποτέ του δεν ήταν εφησυχαστικός, αν και προσωπικά δεν συμφωνώ με κομμάτια της λογικής του κλίματος που επικρατούσε στην αγγλική λογοτεχνία εκείνη την περίοδο. Για παρεμφερείς "ιδέες" χρησιμοποίησαν αργότερα κείμενο του Arthur Rimbaud, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Επιστρέφω στην μουσική. Ο δίσκος είναι αριστούργημα και δεδομένου της χλωμής ανταπόκρισης του κόσμου, έχει
απομακρυνθεί μέχρι στιγμής από τον εκφυλισμό. Το έργο που τελούν είναι υψηλό, καθώς είναι η τέλεια τομή δύο τεχνών, χωρίς η μια να δρα εις βάρος της άλλης. Το ότι δεν έχει γίνει γενικά αποδεκτός δίσκος, ακόμα και από τους οπαδούς της νορβηγικής σκηνής λέει πολλά.. Ίσως ο Garm να το
εξηγούσε με λόγια του ίδιου του μέντορά του στην συγκεκριμένη περίπτωση: "Ό,τι είναι Υψηλό παραμένει κατ' ανάγκη σκοτεινό για τους Αδύναμους ανθρώπους. Αυτό που μπορεί να είναι σαφές για έναν Ηλίθιο δεν είναι άξιο της προσοχής μου". Αλλά αυτό θα ήταν κατά κάποιον τρόπο υπεροπτικό για τον Garm. Καλά, σταματάω...
4) Dodheimsgard - 666 International
Τι να πει κανείς; Υπάρχει κάποιος λόγος άλλωστε; Η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί το καμάρι της σκηνής. Επαναστατικοί και από το ντεμπούτο τους ακόμα. Σήμερα βέβαια κατηγορούμε όσους έχουν καθαρό ήχο στο black metal τους (και γουστάρουμε όσους παίζουνε επίτηδες σκατά αλλά "έχουν
συναίσθημα") αλλά οι Dodheimsgard ποτέ δεν στόχευσαν μόνο σε κάτι, λογικό είναι λοιπόν το "Kronet Til Konge" να μην στόχευε μόνο στην ευκρίνεια του ήχου τους. Το καταπληκτικό, αφοπλιστικότατο αν και όχι τυπικότατο blackthrash που ακολούθησε, ήταν απλά μια δήλωση τύπου "δεν θα μείνουμε εδώ" ή απλούστερα "κάθε φορά, τα όρια μεγαλώνουν". Το "Satanic Art" το επιβεβαίωσε και με το παραπάνω. Δεν σου άφηνε και λίγα περιθώρια για να φανταστείς την συνέχεια. Ιδίως όταν το "Shiva-Interfere" ξεκινάει ακριβώς όπως έκλειναν τα μοιραία εκείνα 16 λεπτά. Ήταν η λογική συνέχεια. Μέχρι εκεί όμως. Από εκεί και πέρα; Το Χάος. Απόλυτο Χάος. Ένας δομημένος extravagant θρίαμβος που έκανε τον περίπατο του σε όλες τις συχνότητες του ηχητικού φάσματος. Σχεδόν βιομηχανικό σε σημεία, όπως το ανατριχιαστικό "Final Conquest", αλλά αρκετά αποστασιοποιημένο από τις "λογικές" του industrial όπως παίζεται σήμερα. Οι κιθάρες μοιράζονται ανάμεσα στο intelligent black metal, δηλαδή τον Snorre, και σε μια επαναληπτικότητα που έχει να κάνει με το "ανεβοκατέβασμα στις κλίμακες" παρά με αυτό που ο μέσος οπαδός των Darkthrone θα ονόμαζε riff. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε σημεία. Και λόγω του ότι το "666 International" είναι εξαιρετικά πολυδιάστατο, απαγορεύεται να δεχτούμε ότι κάτι μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο εκεί μέσα. Τα beats βρίσκονται σε μεγάλες δόσεις και λειτουργούν όπως στην σύγχρονη electronica. Τα πλήκτρα είναι εντελώς παρανοϊκά τόσο μέσα στα κομμάτια, τόσο και στα ακουστικά σφηνάκια που παρεμβάλλονται. Η φωνή του Aldrahn είναι ακριβώς αυτή θα έπρεπε να έχει ένα τέτοιο αποτρόπαιο μουσικό κέντημα.Αναρωτιέμαι πολλά πράγματα για αυτόν τον άνθρωπο. Απορίες όπως το αν είναι τελείως τρελός ή κυρίως γιατί τραγουδάει τόσο
εκνευριστικά λίγο στο "Thorns". Άκαιρο, σταματάω. Οι στίχοι του πάλι, κάθε άλλο παρά λογικοί και κατανοητοί θα μπορούσαν να είναι. Η ομάδα Dodheimsgard στέφθηκε πρωταθλήτρια. Κακά τα ψέματα, το όλο εγχείρημα ήταν σχεδόν ακατόρθωτο. Θέλει πολύ ταλέντο για να δημιουργήσεις κάτι ωραίο μέσω της τομής δύο μουσικών ειδών. Και τόσο το blackmetal, όσο και η ηλεκτρονική έχουν βρεθεί σε περιόδους στασιμότητας λόγω σχημάτων που έκαναν τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. ΟιDodheimsgard ήξεραν πως να το κάνουν σωστά. Δεν ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν κάτι τέτοιο (θεωρώ ότι οι πρώτοι που το πέτυχαν ήταν οι Mysticum, αλλά ίσως να πιάνομαι αδιάβαστος) αλλά με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι έφτασαν στο μέγιστο των ήδη τεράστιων δυνατοτήτων τους. Και αν η μηχανή αυτή φαίνεται να έχει σβήσει σήμερα, το έργο τους έχει ήδη περάσει στην λήθη.
5) Darkthrone - Goatlord
Το παράδοξο της όλης υπόθεσης. Ομολογώ ότι μάλλον οφείλεται στο ότι τελευταία το ακούω συνέχεια. Θα έπρεπε ίσως να γράψω για το "Thorns" ή για κάνα "De Mysteriis..", αλλά δεν θέλησα να γράψω απλώς ένα top-5. Τι έχουμε εδώ; Οι Darkthrone είναι μπαντάρα. Όποιος ισχυρίζεται ότι έγραψε καλό black metal μέσα στα 90'ς θεωρώ απίθανο να μην έχει κάτω από το μαξιλάρι του το "Panzerfaust". Στο "Goatlord" τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Πρόκειται για rehearsal ηχογράφηση η οποία κανονικά θα ήταν η δεύτερη δουλειά του σχήματος, μετά από ένα τεχνο-death ντεμπούτο. Για τους δικούς τους λόγους λοιπόν, κλείδωσαν την μουσική αυτή σε ένα συρτάρι και πολύ αργότερα ο Fenriz πρόσθεσε τα φωνητικά. Η τελική του μορφή που έχουμε σπίτι μας, είναι ένα ακατέργαστο μείγμα καρασάπιου death metal με avant ανησυχίες. Πραγματικά ακραία κυκλοφορία, η οποία βασίζεται σε ένα βαθμό στις "necro" εκδοχές τους metal, από την άλλη όμως κοιτάζει προς πιο απαγορευμένα μονοπάτια, μην διστάζοντας να προσθέσει γυναικεία φωνητικά και πνιγηρές ατμόσφαιρες, όχι όμως από το υπεργρήγορο όπως συνηθιζόταν, αλλά από την όλη την σαπίλα που επικρατεί. Έχοντας διαγράψει λέξεις όπως "Repulsion" και "Entombed/Nihilist" και οδηγούμενοι από τους Autopsy δημιουργούν ένα
φοβερό avant-death έπος. Δεν θυμίζει κάτι συγκεκριμένο, τα φωνητικά είναι τόσο παρανοϊκά που αμυδρά δημιουργούν μια μίξη των πιο προοδευτικών κυκλοφοριών της Νορβηγίας. Βέβαια, το 1996 είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας και τίποτα παραπάνω. Όλα είχαν γίνει πολύ νωρίτερα. Το "Goatlord" είναι ο ορισμός ίσως του παραγνωρισμένου album. Με λύπη βλέπω πως το ενδιαφέρον έχει εστιαστεί μόνο στην περίφημη τετραλογία. Για τα εξίσου αγαπημένα μου "Total Death" και "Plaguewielder" δεν έχω ακούσει και λίγα. Προσωπικά το μόνο που κάνω είναι να ακούω συνέχεια το "Green Cave Float" και να αναθεματίζω που η Relapse αργεί την επανακυκλοφορία του Disembowelment. Τουλάχιστον έχει τους Halo..
[/list]
για μένα αποτελεί πρόκληση. Θα ήταν ωραίο να σταματήσουμε στους 5 δίσκους, αν και μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή τουλάχιστον 60!
Προτάσεις σας του τύπου "τράβα φάε κάνα κουραμπιέ, κοίτα τι κάθισε και σκέφτηκε ο μαλάκας χριστουγεννιάτικα", "αει παγανίσου ρε", "μόνο τους Madrugada ξέρω", "βρισιές, βρισιές, βρισιές", ίσως θα έπρεπε να ληφθούν στα σοβαρά. Αν έχει δημιουργηθεί παλιότερα τέτοιο topic, η επίσημη
συμβουλή μου θα έπρεπε να είναι "θάψτε το δικό μου". Να πράξετε κατά συνείδηση. Δεν είναι απόλυτη ανάγκη να είναι οι 5 αγαπημένοι σας δίσκοι. Να είναι 5 που χωρίς αυτούς δεν θα την παλεύατε με τίποτα.
Και κάνω την αρχή:
1) Arcturus - La Masquerade Infernale
Προφανής επιλογή. Είναι γεγονός πως ο κάθε οπαδός τους, "θα μπορούσε να γράφει για ώρες για τον συγκεκριμένο δίσκο" και δεν με βγάζω έξω. Είναι γεγονός ότι η προσεκτική ακρόαση αυτού του δίσκου δεν επιδέχεται σχολίων και επεξηγήσεων. Για τα πιο ρηχά λοιπόν εξηγώ γιατί ο δίσκος μου αρέσει. "I hear a sound from heaven like the roar of rushing waters and like a loud peel of thunder. The sound I heard was like that of harpists playing their harps.".. Κάπως έτσι ανοίγει ο δίσκος και θα μπορούσε άνετα να είναι άλλο ένα κολπάκι του Garm για να επιβεβαιώσει την αυτογνωσία του. Η συνέχεια του δίσκου απλά αφήνει τον ακροατή με ανοιχτό το στόμα. Δεν ξέρω σε τι να αναφερθώ πρώτα από όλα. Στην ποιητικότητα του; Στις μελωδίες ίσως; Στο όλο ευρηματικό concept του artwork; Στις φωνητικές γραμμές του "Chaos Path"; Στο τόλμημα να διασκευάσουν ήδη διασκευασμένο ποιήμα του Edgar Allan Poe; Στους δικούς τους καταπληκτικούς στίχους; Στα ουσιώδη ηλεκτρονικά σημεία;Δεν έχει νόημα.. Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό τώρα είναι "Θρίαμβος". Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετοί που νιώθουν έτσι.
2) Ved Buens Ende - Written in Waters
Σαν να αρχίζω να γίνομαι γραφικός. Σε μια εποχή που το "Αutumn Leaves" βρίσκεται σε κασσετοσυλλογές και μπαλαντοσυλλογές μαζί με Paradise Lost, Anathema και Sentenced, φτιαγμένες από ανθρώπους που απλά "τους αρέσει μόνο αυτό, επειδή είναι μελωδικό".. Σε μια τέτοια εποχή
λοιπόν βρήκαμε να μάθουμε (και εγώ, 3,5 χρόνια δεν με χρίζουν παλιό σε καμία περίπτωση) τους Ved Buens Ende; Η δουλειά που έγινε στον συγκεκριμένο δίσκο είναι απλά υπεράνω περιγραφής. Εκεί δρα μονάχα το συναίσθημα του "βιώνω αυτό που ακούω, μπαίνω μέσα του, ταυτίζομαι" ή όχι. Το "όχι" περιλαμβάνει φυσικά και ανθρώπους που ενδέχεται να τους αρέσουν αρκετά οι Ved Buens Ende, "Καλοί είναι μωρέ" και τα συναφή. Δεν είναι κακό. Εκεί που τσαντίζομαι πραγματικά, είναι η "εκτίμηση"
που μπορεί να παίρνουν από τον Τύπο και οπαδούς, λόγω της τεχνικής τους. Και μόνο αυτής. Για να μην μακρυγορώ: Οι κύριοι Carl Michael Eide, Vicotnik και Skoll, εδω καταθέτουν την ψυχή τους. Η μουσική είναι κατατονική και σχεδόν αποκρουστική (ίσως ακόμα και για τον "οπαδό" των The Dillinger Escape Plan, που του μάθανε ότι είναι πιο μάγκας απο τον οπαδό των Dream Theater, επειδή απλά αγόρασε 10 cd's) και το black metal που εμπεριέχει σε κάνει να απορείς με την ευθύτητά του. Για να μείνω στο black metal σημείο του δίσκου, τα φωνητικά του Vicotnik είναι
εντελώς παρακμιακά (όσο παρακμιακή είναι και η όλη αισθητική τους) και πολύ λίγες απόπειρες για τόσο ασφυκτική ατμόσφαιρα είχαν πετύχει από παλιότερους τραγουδιστές του είδους. Προσωπικά απολαμβάνω απίστευτα τον τρόπο με τον οποίο ο Vicotnik και ο Carl Michael τραγουδάνε (και
εναλλάσσουν) τους στίχους του "Den Saakaldte". Είναι μαγικό σημείο. Είναι επίσης βλασφημία να ξεχωρίζεις κάποιο σημείο στην περιγραφή ενός τέτοιου δίσκου, αλλά δεν μπορούσα να μην το αναφέρω. Ο Skoll μας δείχνει πόσο "αναγκαία" μπορεί να λειτουργήσει η μελωδία που δημιουργεί το μπάσο, ακόμα και στα γρήγορα σημεία, ενώ τα ψυχεδελικά περάσματα, βρίσκονται ακριβώς εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Εδώ τελειώνουν όλα όσα μπορώ να γράψω από εδώ. Τις φήμες για επανασύνδεση δεν ξέρω πως μπορώ να τις μεταφράσω. Επίσης ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορούν να επαναλάβουν το επίπεδο του συγκεκριμένου δίσκου. Δεν ξέρω και αν πρέπει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το "Written in Waters" άνοιξε και έκλεισε έναν συγκεκριμένο δρόμο στη μουσική. Κανείς δεν μπόρεσε να τους ξεπεράσει.
3) Ulver - Themes From William Blake's Marriage of Heaven and Hell
Χμμ εδώ βρισκόμαστε σε μεταβατικό στάδιο, με όσο ρίσκο θα μπορούσε να πάρει κανείς. Από τα λαμπρά παραδείγματα που έχει να μας δώσει το metal και η μουσική γενικότερα μπορούμε να διδαχθούμε αρκετά. Όσοι απέκτησαν διάθεση να πειραματιστούν με τον ήχο τους, τουλάχιστον δίχασαν τους οπαδούς τους. Και επειδή ακολουθώντας τα πρότυπα της σύγχρονης μουσικής δυστυχώς "είσαι ότι πουλάς", όσοι άλλαξαν τον ήχο τους, είτε επέστρεψαν σε αυτόν, είτε ακολούθησαν έναν εντελώς άλλο δρόμο, είτε διαλύθηκαν σύντομα, είτε στα μετέπειτα χρόνια βρίσκονταν σε κατάσταση φθοράς, μέχρι την τελική τους διάλυση. Και αυτές είναι μόνο οι συνηθισμένες περιπτώσεις. Οι Ulver πειραματίζονταν ακόμα και στις black metal μέρες τους. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εκτενέστερα στον ήχο και στην ποιότητα της Τριλογίας. Κάπου εκεί όμως ο Garm γνώρισε την τεχνολογία και όλες τις ηχητικές πατέντες που αυτή μπορεί να προσδώσει στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να περιγράψεις το Marriage. Κυρίως γιατί άλλαξαν τον τρόπο σύλληψης που είχαν για την
μουσική. Ο δίσκος δεν εντάσσεται ξεκάθαρα σε κανένα συγκεκριμένο μουσικό πλαίσιο, καθιστώντας έτσι την ολότητα του μουσικού έργου πλέον ως μια ασάφεια, παρά ως μια ολοκληρωμένη εικόνα έστω. Κάτι η μεγάλη του διάρκεια, κάτι οι πολλές απαγγελίες, κάτι οι θόρυβοι εδώ και εκεί.. Δεν είναι και ότι πιο κατανοητό για κάποιον που επιθυμεί να κατανοήσει πρωτίστως, παρά να νιώσει ίσως. Οι Ulver δεν δείχνουν να πολυνοιάζονται. Η κιθάρα παραμένει καθαρά συνοδευτικό όργανο, λειτουργώντας μονάχα
σαν "ξέσπασμα" σε κάποια σημεία κάποιων κομματιών. Η λέξη λοιπόν που χαρακτήριζε τους Ulver εκείνης της περιόδου, δεν είναι η "εξέλιξη". Είναι η "αλλαγή". Από την άλλη αρνούμαι να μπω στο πλαίσιο του "από εκεί και πέρα βρήκαν/έχασαν τον δρόμο τους". Θεωρώ ότι κάθε βήμα του συγκροτήματος αυτού είναι κατά κάποιον τρόπο ελεγχόμενα επαναστατικό. Ο William Blake άλλωστε ποτέ του δεν ήταν εφησυχαστικός, αν και προσωπικά δεν συμφωνώ με κομμάτια της λογικής του κλίματος που επικρατούσε στην αγγλική λογοτεχνία εκείνη την περίοδο. Για παρεμφερείς "ιδέες" χρησιμοποίησαν αργότερα κείμενο του Arthur Rimbaud, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Επιστρέφω στην μουσική. Ο δίσκος είναι αριστούργημα και δεδομένου της χλωμής ανταπόκρισης του κόσμου, έχει
απομακρυνθεί μέχρι στιγμής από τον εκφυλισμό. Το έργο που τελούν είναι υψηλό, καθώς είναι η τέλεια τομή δύο τεχνών, χωρίς η μια να δρα εις βάρος της άλλης. Το ότι δεν έχει γίνει γενικά αποδεκτός δίσκος, ακόμα και από τους οπαδούς της νορβηγικής σκηνής λέει πολλά.. Ίσως ο Garm να το
εξηγούσε με λόγια του ίδιου του μέντορά του στην συγκεκριμένη περίπτωση: "Ό,τι είναι Υψηλό παραμένει κατ' ανάγκη σκοτεινό για τους Αδύναμους ανθρώπους. Αυτό που μπορεί να είναι σαφές για έναν Ηλίθιο δεν είναι άξιο της προσοχής μου". Αλλά αυτό θα ήταν κατά κάποιον τρόπο υπεροπτικό για τον Garm. Καλά, σταματάω...
4) Dodheimsgard - 666 International
Τι να πει κανείς; Υπάρχει κάποιος λόγος άλλωστε; Η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί το καμάρι της σκηνής. Επαναστατικοί και από το ντεμπούτο τους ακόμα. Σήμερα βέβαια κατηγορούμε όσους έχουν καθαρό ήχο στο black metal τους (και γουστάρουμε όσους παίζουνε επίτηδες σκατά αλλά "έχουν
συναίσθημα") αλλά οι Dodheimsgard ποτέ δεν στόχευσαν μόνο σε κάτι, λογικό είναι λοιπόν το "Kronet Til Konge" να μην στόχευε μόνο στην ευκρίνεια του ήχου τους. Το καταπληκτικό, αφοπλιστικότατο αν και όχι τυπικότατο blackthrash που ακολούθησε, ήταν απλά μια δήλωση τύπου "δεν θα μείνουμε εδώ" ή απλούστερα "κάθε φορά, τα όρια μεγαλώνουν". Το "Satanic Art" το επιβεβαίωσε και με το παραπάνω. Δεν σου άφηνε και λίγα περιθώρια για να φανταστείς την συνέχεια. Ιδίως όταν το "Shiva-Interfere" ξεκινάει ακριβώς όπως έκλειναν τα μοιραία εκείνα 16 λεπτά. Ήταν η λογική συνέχεια. Μέχρι εκεί όμως. Από εκεί και πέρα; Το Χάος. Απόλυτο Χάος. Ένας δομημένος extravagant θρίαμβος που έκανε τον περίπατο του σε όλες τις συχνότητες του ηχητικού φάσματος. Σχεδόν βιομηχανικό σε σημεία, όπως το ανατριχιαστικό "Final Conquest", αλλά αρκετά αποστασιοποιημένο από τις "λογικές" του industrial όπως παίζεται σήμερα. Οι κιθάρες μοιράζονται ανάμεσα στο intelligent black metal, δηλαδή τον Snorre, και σε μια επαναληπτικότητα που έχει να κάνει με το "ανεβοκατέβασμα στις κλίμακες" παρά με αυτό που ο μέσος οπαδός των Darkthrone θα ονόμαζε riff. Αυτό βέβαια συμβαίνει σε σημεία. Και λόγω του ότι το "666 International" είναι εξαιρετικά πολυδιάστατο, απαγορεύεται να δεχτούμε ότι κάτι μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο εκεί μέσα. Τα beats βρίσκονται σε μεγάλες δόσεις και λειτουργούν όπως στην σύγχρονη electronica. Τα πλήκτρα είναι εντελώς παρανοϊκά τόσο μέσα στα κομμάτια, τόσο και στα ακουστικά σφηνάκια που παρεμβάλλονται. Η φωνή του Aldrahn είναι ακριβώς αυτή θα έπρεπε να έχει ένα τέτοιο αποτρόπαιο μουσικό κέντημα.Αναρωτιέμαι πολλά πράγματα για αυτόν τον άνθρωπο. Απορίες όπως το αν είναι τελείως τρελός ή κυρίως γιατί τραγουδάει τόσο
εκνευριστικά λίγο στο "Thorns". Άκαιρο, σταματάω. Οι στίχοι του πάλι, κάθε άλλο παρά λογικοί και κατανοητοί θα μπορούσαν να είναι. Η ομάδα Dodheimsgard στέφθηκε πρωταθλήτρια. Κακά τα ψέματα, το όλο εγχείρημα ήταν σχεδόν ακατόρθωτο. Θέλει πολύ ταλέντο για να δημιουργήσεις κάτι ωραίο μέσω της τομής δύο μουσικών ειδών. Και τόσο το blackmetal, όσο και η ηλεκτρονική έχουν βρεθεί σε περιόδους στασιμότητας λόγω σχημάτων που έκαναν τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. ΟιDodheimsgard ήξεραν πως να το κάνουν σωστά. Δεν ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν κάτι τέτοιο (θεωρώ ότι οι πρώτοι που το πέτυχαν ήταν οι Mysticum, αλλά ίσως να πιάνομαι αδιάβαστος) αλλά με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι έφτασαν στο μέγιστο των ήδη τεράστιων δυνατοτήτων τους. Και αν η μηχανή αυτή φαίνεται να έχει σβήσει σήμερα, το έργο τους έχει ήδη περάσει στην λήθη.
5) Darkthrone - Goatlord
Το παράδοξο της όλης υπόθεσης. Ομολογώ ότι μάλλον οφείλεται στο ότι τελευταία το ακούω συνέχεια. Θα έπρεπε ίσως να γράψω για το "Thorns" ή για κάνα "De Mysteriis..", αλλά δεν θέλησα να γράψω απλώς ένα top-5. Τι έχουμε εδώ; Οι Darkthrone είναι μπαντάρα. Όποιος ισχυρίζεται ότι έγραψε καλό black metal μέσα στα 90'ς θεωρώ απίθανο να μην έχει κάτω από το μαξιλάρι του το "Panzerfaust". Στο "Goatlord" τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Πρόκειται για rehearsal ηχογράφηση η οποία κανονικά θα ήταν η δεύτερη δουλειά του σχήματος, μετά από ένα τεχνο-death ντεμπούτο. Για τους δικούς τους λόγους λοιπόν, κλείδωσαν την μουσική αυτή σε ένα συρτάρι και πολύ αργότερα ο Fenriz πρόσθεσε τα φωνητικά. Η τελική του μορφή που έχουμε σπίτι μας, είναι ένα ακατέργαστο μείγμα καρασάπιου death metal με avant ανησυχίες. Πραγματικά ακραία κυκλοφορία, η οποία βασίζεται σε ένα βαθμό στις "necro" εκδοχές τους metal, από την άλλη όμως κοιτάζει προς πιο απαγορευμένα μονοπάτια, μην διστάζοντας να προσθέσει γυναικεία φωνητικά και πνιγηρές ατμόσφαιρες, όχι όμως από το υπεργρήγορο όπως συνηθιζόταν, αλλά από την όλη την σαπίλα που επικρατεί. Έχοντας διαγράψει λέξεις όπως "Repulsion" και "Entombed/Nihilist" και οδηγούμενοι από τους Autopsy δημιουργούν ένα
φοβερό avant-death έπος. Δεν θυμίζει κάτι συγκεκριμένο, τα φωνητικά είναι τόσο παρανοϊκά που αμυδρά δημιουργούν μια μίξη των πιο προοδευτικών κυκλοφοριών της Νορβηγίας. Βέβαια, το 1996 είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας και τίποτα παραπάνω. Όλα είχαν γίνει πολύ νωρίτερα. Το "Goatlord" είναι ο ορισμός ίσως του παραγνωρισμένου album. Με λύπη βλέπω πως το ενδιαφέρον έχει εστιαστεί μόνο στην περίφημη τετραλογία. Για τα εξίσου αγαπημένα μου "Total Death" και "Plaguewielder" δεν έχω ακούσει και λίγα. Προσωπικά το μόνο που κάνω είναι να ακούω συνέχεια το "Green Cave Float" και να αναθεματίζω που η Relapse αργεί την επανακυκλοφορία του Disembowelment. Τουλάχιστον έχει τους Halo..
[/list]