freak brother
24-10-2003, 14:32
Deja vu ... deja entendu
Ναι, δεν πήγα, δεν άκουσα. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Δημήτρη Αναστασόπουλου στην «Ε» για τις συναυλιακές προτάσεις του φθινοπώρου νιώθεις μια απέραντη κατήφεια. Ξανά-μανά, έρχονται οι... Uriah Heep, οι Nazareth, οι Buzzcocks και οι Blondie, μερικές «δευτεράντζες» της βρετανικής ποπ, κάποιοι αδιάφοροι, αλλά και μερικά αξιόλογα ονόματα, που όμως έχουμε δει πλειστάκις.
Ο συναυλιακός χάρτης της Αθήνας ήταν ανέκαθεν ισχνός. Μερικές αναλαμπές, πού και πού, επιβεβαίωναν πάντοτε τη μετριότητα στις επιλογές των διοργανωτών: αποφυγή κάθε ρίσκου, φτηνά συμβόλαια με «τελειωμένους», δοκιμασμένες εισπρακτικές συνταγές (βλέπε, για παράδειγμα, Nick Cave), έλλειψη κατάλληλων συναυλιακών χώρων. Ως εκ τούτου, οι ξένοι ατζέντηδες δεν περιλαμβάνουν την Ελλάδα στα συναυλιακά προγράμματα των πρωτοκλασάτων της διεθνούς δισκογραφίας. Γνωστά όλα αυτά, θα πείτε. Κι όμως, αναλογίζομαι, κάτι θα μπορούσε να γίνει στην αγορά των εκατομμυρίων πειρατικών δίσκων, των επιλήψιμων «λαϊκών» καλλιτεχνών, των άχρωμων κι άοσμων παραγώγων από τις ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες...
Νοσταλγία κι επανάληψη, λοιπόν, αντί για φρέσκα ακούσματα κι αφορμές για νέους μουσικούς ορίζοντες. Και υπάρχουν εκατοντάδες ηχητικές τάσεις και προτάσεις ν' ανακαλύψει κανείς, να δει ζωντανά, να απολαύσει. Τούτη η γκρίνια, βέβαια, αφορά όλους εκείνους τους αφανείς μουσικόφιλους που εδώ και χρόνια «τρέχουν» στις συναυλίες, παρακολουθούν την κίνηση στα δισκάδικα, «ψάχνουν» αενάως το «δίσκο-διαμάντι», ανταλλάσσουν βινύλια και σιντιά μεταξύ τους, διαβάζουν ξένα μουσικά έντυπα, ακούνε ραδιόφωνο.
Ολοι αυτοί, δηλαδή, που χαίρονται τα μουσικά γεγονότα, αναπολούν βραδιές (ας πούμε, τους Dead Can Dance στο «Παλάς» το 1990), έχουν το μεράκι και ακούνε, ακούνε, ακούνε.
buzzcocks gkaman... never fallen in love with someon you shouldnt fall in love withhhhhhhh
Ναι, δεν πήγα, δεν άκουσα. Διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Δημήτρη Αναστασόπουλου στην «Ε» για τις συναυλιακές προτάσεις του φθινοπώρου νιώθεις μια απέραντη κατήφεια. Ξανά-μανά, έρχονται οι... Uriah Heep, οι Nazareth, οι Buzzcocks και οι Blondie, μερικές «δευτεράντζες» της βρετανικής ποπ, κάποιοι αδιάφοροι, αλλά και μερικά αξιόλογα ονόματα, που όμως έχουμε δει πλειστάκις.
Ο συναυλιακός χάρτης της Αθήνας ήταν ανέκαθεν ισχνός. Μερικές αναλαμπές, πού και πού, επιβεβαίωναν πάντοτε τη μετριότητα στις επιλογές των διοργανωτών: αποφυγή κάθε ρίσκου, φτηνά συμβόλαια με «τελειωμένους», δοκιμασμένες εισπρακτικές συνταγές (βλέπε, για παράδειγμα, Nick Cave), έλλειψη κατάλληλων συναυλιακών χώρων. Ως εκ τούτου, οι ξένοι ατζέντηδες δεν περιλαμβάνουν την Ελλάδα στα συναυλιακά προγράμματα των πρωτοκλασάτων της διεθνούς δισκογραφίας. Γνωστά όλα αυτά, θα πείτε. Κι όμως, αναλογίζομαι, κάτι θα μπορούσε να γίνει στην αγορά των εκατομμυρίων πειρατικών δίσκων, των επιλήψιμων «λαϊκών» καλλιτεχνών, των άχρωμων κι άοσμων παραγώγων από τις ελληνικές δισκογραφικές εταιρείες...
Νοσταλγία κι επανάληψη, λοιπόν, αντί για φρέσκα ακούσματα κι αφορμές για νέους μουσικούς ορίζοντες. Και υπάρχουν εκατοντάδες ηχητικές τάσεις και προτάσεις ν' ανακαλύψει κανείς, να δει ζωντανά, να απολαύσει. Τούτη η γκρίνια, βέβαια, αφορά όλους εκείνους τους αφανείς μουσικόφιλους που εδώ και χρόνια «τρέχουν» στις συναυλίες, παρακολουθούν την κίνηση στα δισκάδικα, «ψάχνουν» αενάως το «δίσκο-διαμάντι», ανταλλάσσουν βινύλια και σιντιά μεταξύ τους, διαβάζουν ξένα μουσικά έντυπα, ακούνε ραδιόφωνο.
Ολοι αυτοί, δηλαδή, που χαίρονται τα μουσικά γεγονότα, αναπολούν βραδιές (ας πούμε, τους Dead Can Dance στο «Παλάς» το 1990), έχουν το μεράκι και ακούνε, ακούνε, ακούνε.
buzzcocks gkaman... never fallen in love with someon you shouldnt fall in love withhhhhhhh