Raven Lord
29-11-2004, 18:45
http://www.iospress.gr/ios1997/ios19970126a.htm
γενικά το άρθρο έχει πολύ "ψωμί". ενδεικτικά:
...Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις των ηλεκτρονικών δελτίων και των εντύπων πανικού, έφεραν στην επιφάνεια τους νέους κινδύνους που απειλούν τα ελληνόπουλα: παπούτσια με έντονα φωσφορίζοντα χρώματα, σκουλαρίκια, ξυρισμένα ή βαμμένα κεφάλια, πάρτι σε κλαμπ ή σε απόμερους ή και σε ανοιχτούς χώρους, πολύωρος χορός, μονότονη μουσική. Αυτή η άθλια (και βεβαίως ξενόφερτη) μόδα οδηγεί μαθηματικά τους νεοσσούς μας στα φονικά "έκστασις" και μετά στο θάνατο. Αν πιστέψουμε τους βράχους ηθικής που έχουν εργολαβικά αναλάβει να προστατέψουν την οικογένεια και το έθνος, αυτή τη φορά δεν πρόκειται να επιζήσει σχεδόν κανένας νέος...
... Καταδικάστηκε η "κομματικοποίηση", μετά βδελυγμίας αποκρούστηκαν οι μαζικές κινητοποιήσεις και η σύγκρουση με τις όποιες αυθεντίες, απομονώθηκε η κριτική σκέψη στο εκπαιδευτικό σύστημα και επιβλήθηκε ο εθνικισμός και ο νεοκυνισμός. Από τη μια οι γιάπηδες κι απ' την άλλη οι ρασοφόροι σκοταδιστές. Οι δυο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος. Οποτε κάποιο κομμάτι των νέων σήκωνε κεφάλι, το ιδεολογικό δίδυμο αναλάμβανε να το γεμίσει καρούμπαλα. Οι πάσης φύσεως διμοιρίες (ΜΑΤ, εισαγγελέων, παιδαγωγών, πολιτικών, παπάδων, νοικοκυραίων και ρεπόρτερ) περίμεναν στις γωνίες. Και για τις ανάγκες της παντοδύναμης TV, τους έσυραν ως τη γωνιά Πατησίων και Στουρνάρη. Κάπου εκεί ακούστηκε και το απεγνωσμένο σύνθημα "Μπάτσοι, TV, Νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί"...
... Οταν τελειώνει ένας κύκλος υστερίας, όπως αυτός με τους "επικίνδυνους χεβιμεταλάδες", το πρώτο εξάμηνο του 1995, τότε έρχεται και το ηθικοπλαστικό κήρυγμα. "Οποιος πιστεύει στον Ελληνισμό και τον Χριστό δεν έχει πρόβλημα σατανισμού", δήλωνε ο φίρερ της "4ης Αυγούστου" Κ. Πλεύρης (14.6.95). Κι όταν ξεπερνιέται μια μείζων κρίση, σαν την παρολίγο σύρραξη στα Ιμια, τίθεται θέμα στρατιωτικής πειθαρχίας. "Απαιτείται", λέει π.χ. ο Βύρων Πολύδωρας, "παιδαγωγική προπαρασκευή που να γαλουχεί εθνικά κάθε νέα γενιά" (6.2.96)...
... Ομως, ανεξάρτητα από τη δυναμική που αποκτά κάθε φορά στην κοινωνία, η κινδυνολογική δημοσιογραφική συνταγή κατά των νεανικών "παρεκκλίσεων" δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Ούτε και η πολιτική χρήση αυτής της θεματολογίας είναι πρωτοφανής. Μια πρόχειρη ματιά στο περιοδικό ευρύτατης κυκλοφορίας "Ταχυδρόμος" την περίοδο των συνταγματαρχών της "21ης Απριλίου" το επιβεβαιώνει. Από τότε "αποκαλύπτονται" οι "Εκατό έμποροι του 'αργού θανάτου' στην Αθήνα". Και τότε οι αστυνομικοί συντάκτες συνέπασχαν με τις διωκτικές αρχές και μιλούσαν για "σεσημασμένους, επικίνδυνους τοξικομανείς", όταν αναφέρονταν στους χρήστες της κάνναβης. "Ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα στοιχεία για τα ναρκωτικά, τους τοξικομανείς και τους λαθρεμπόρους μας έδωσε ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Διώξεως Ναρκωτικών της Γενικής Ασφαλείας Αθηνών αστυνόμος κ. Δημ. Καραγιαννόπουλος, χάρη στη δραστηριότητα του οποίου η υπηρεσία αυτή έχει γνωρίσει μεγάλες επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. Το χασίς, λέει ο αστυνόμος κ. Δημ. Καραγιαννόπουλος, είναι το περισσότερο διαδεδομένο. Οι χασισοπότες διακρίνονται για το υπερβολικό και ηλίθιο γέλιο. Μετά τη χρήση θέλουν να καταβροχθίσουν άφθονα γλυκά. Γλυκά με πολλά σορόπια" (Δημ. Μαθιόπουλος, 28.7.1967). Για τους άθλιους χίπηδες της Δύσης που ακούνε Μπιτλς και διαβάζουν Γκίνσμπεργκ, πληροφορούμαστε ότι "Τα ναρκωτικά είναι το καθημερινό τους ψωμί. Και ασχολούνται με την τεμπελιά, τα εξωτικά θυμιάματα και τον έρωτα" ("Ταχυδρόμος", 25.8.1967). Την πρώτη επέτειο του πραξικοπήματος -στο ίδιο έντυπο- ο θεολόγος, πρωθιερέας της Αγίας Αικατερίνης Πλάκας, Γεώργιος Κατινάς (σ.σ. ενεργός στα ΜΜΕ ως τις μέρες μας), και τότε διαπίστωνε ότι "τα παιδιά μας νοσούν ηθικά". Διότι "το εικονοστάσι του σπιτιού αντικατεστάθη από πίνακες αφηρημένης τέχνης και το καντήλι από απλίκες". Στις 22.8.1969, οι ρεπόρτερ χώνονται στον ύποπτο κόσμο της νύχτας και μένουν άναυδοι: "Κατά τις μικρές ώρες στην ντισκοτέκ, μένουν οι εκλεκτοί των εκλεκτών, οι μεμυημένοι στις συνήθειες και στα κόλπα του κέντρου, οι οικείοι. Και τότε μπαίνουν στο στέρεο οι σόκιν δίσκοι. Είναι κάτι ειδικοί εγγλέζικοι δίσκοι, που μέσα στην υποβλητική και σέξυ μουσική τους, περιλαμβάνουν πολύ τολμηρά γλυκόλογα, τα τριξίματα κάποιου κρεβατιού, την γρήγορη ανάσα". Τα ίδια λαγωνικά ανακαλύπτουν και άλλους "ύποτους νεοκοσμικούς του τρίτου ή κάποιου άλλου απροσδιόριστου φύλου". Κάπως διαφοροποιημένος εμφανίζεται ο Ν. Κακαουνάκης. Ψάχνει τα πραγματικά στοιχεία και βάζει τα πράγματα στη θέση τους: "Η εφαρμογή του Νόμου 4.000 'περί τεντυμποϊσμού' σε ευρεία κλίμακα απέδειξε ότι σχεδόν το ίδιο άτακτα, ατίθασα και παράλογα με τα νιάτα, είναι τα γηρατειά" .
Η χούντα πέρασε, αλλά οι ιστορίες με παρασυρμένους και επικίνδυνους νέους δεν σταμάτησε. Η Λιάνα Κανέλλη στα "Επίκαιρα" (22.1.1976), ξεσκεπάζει τις "επιδρομές τοξικομανών στον σταθμό Α' Βοηθειών". "Νεαροί ναρκομανείς με μαχαίρια και ξυράφια κουρείου απειλούν τις νύχτες τους γιατρούς για μια 'δόση'. 'Κινδυνεύουμε λένε οι γιατροί και εκπέμπουν σήμα κινδύνου". Διαβάζοντας πιο κάτω, πληροφορούμαστε ότι τελικά οι μάχες δεν έχουν κριθεί. "Μέχρι στιγμής στατιστικά νικητές είναι οι γιατροί. Ως πότε όμως; Αν κάποια μέρα ο τοξικομανής καρφώσει στο στήθος του γιατρού ένα μαχαίρι;". Και η Ελενα Ακρίτα τάσσεται στην πρώτη του αγώνα κατά της "μάστιγας". Με την ανάμεικτη γλώσσα της ΚΝΕ και των έντρομων Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων γράφει, για "το γενικότερο πλαίσιο αποπροσανατολισμού των νέων, με τις ταινίες πορνό, τα μπαρ και τα μπιλιάρδα" ("Ταχυδρόμος", 18.8.1977). Ο Κώστας Χαρδαβέλλας δεν μπορούσε να απουσιάσει. Στα "Νέα" (10.12.1981) γράφει συγκλονιστικές λεπτομέρειες: "Χωρίς κανέναν έλεγχο από την αστυνομία, και με την πελατεία τους να μην ξεπερνάει τα 17 ή 18 χρόνια σε ηλικία, με έναν προστατευτικό κλοιό από μπράβους, οι 22 ντισκοτέκ που απλώνονται από το Φάληρο μέχρι τη Γλυφάδα, εξελίσσονται σε ένα δίκτυο λαθρεμπορίας ναρκωτικών της Αθήνας (...) Η μουσική που σκορπάνε τα μεγάφωνα έχει τέτοια ένταση που σου σπάει το κεφάλι. Κάπου 20 ζευγάρια στην πίστα, μουσκεμένα στον ιδρώτα, χορεύουν σ' έναν ξέφρενο ρυθμό. Κορίτσια 15 και 16 χρονών από τη μόνιμη πελατεία των ντισκοτέκ, εκδίδονται, για να μπορούν μετά να αγοράζουν ναρκωτικά"...
... Μπορεί να έγινε πρόεδρος προβάλλοντας το ριζοσπαστικό του νεανικό παρελθόν ο Μπιλ Κλίντον, αλλά το περασμένο καλοκαίρι, διεκδικώντας μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, επιτέθηκε ανοιχτά στους "ζωηρούς" νέους της χώρας του και δεν δίστασε να υπερκεράσει τον αντιδραστικό αντίπαλό του Μπομπ Ντόουλ, προτείνοντας να απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των νέων το βράδυ...
...Τη δόξα του αμερικανού προέδρου ζήλεψε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Νόρμπερτ Γκάις. Τον περασμένο Ιούνιο ζήτησε από τη γερμανική βουλή να υιοθετήσει την "έμπνευση" Κλίντον και να θεσμοθετήσει την απαγόρευση κυκλοφορίας των νέων στις γερμανικές πόλεις από τις 8 το βράδυ ως τις 6 το πρωί. Η πρόταση συνάντησε την αντίδραση όλων των κομμάτων, και ο ομοσπονδιακός υπουργός εσωτερικών Μάνφρεντ Κάντερ υποχρεώθηκε να καθησυχάσει την κοινή γνώμη "αδειάζοντας" τον συνάδελφό του: "Δεν είναι δυνατόν με διοικητικά μέτρα να αντιμετωπίσουμε την εγκληματικότητα των ανηλίκων." Ο βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών Κλάους Λέναρτς απάντησε στην πρόταση, αντιπροτείνοντας να απαγορευθεί ο λόγος και η είσοδος στη Βουλή του κ. Γκάις "για να προστατευθεί η νεολαία από παρόμοιες ιδέες"...
...ΑΓΡΙΟΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ. Με τα αρχικά M.A.D.D.A.D.S. (τρελοί-εξαγριωμένοι πατεράδες) στο καπέλο τους, οι φιλήσυχοι κατά τα άλλα κάτοικοι της Φλόριντα περιπολούν το βράδυ στην πόλη τους και κυνηγούν τα παιδιά των άλλων πατεράδων που "εκτρέπονται". Ως σημάδι εκτροπής θεωρείται η συμμετοχή σε συμμορίες, αλλά και η απλή κυκλοφορία των νέων τη νύχτα στην πόλη. Το πρώτο βήμα, μόλις η οργάνωση των M.A.D.D.A.D.S. συλλάβει επ' αυτοφώρω ένα παιδί είναι να ειδοποιήσει τους γονείς του. Αν η επαφή δεν αποδώσει, το παιδί παραδίδεται στην αστυνομία για τα περαιτέρω. Οι αστυνομικές αρχές βλέπουν με μεγάλη συμπάθεια την ανέλπιστη βοήθεια που τους προσφέρεται. Το πλήρες όνομα των εξεγερμένων πατεράδων είναι Men Against Destruction, Defending Against Drugs And Social-disorder (Ανδρες κατά της καταστροφής, κατά των ναρκωτικών και της κοινωνικής αταξίας)...
γενικά το άρθρο έχει πολύ "ψωμί". ενδεικτικά:
...Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις των ηλεκτρονικών δελτίων και των εντύπων πανικού, έφεραν στην επιφάνεια τους νέους κινδύνους που απειλούν τα ελληνόπουλα: παπούτσια με έντονα φωσφορίζοντα χρώματα, σκουλαρίκια, ξυρισμένα ή βαμμένα κεφάλια, πάρτι σε κλαμπ ή σε απόμερους ή και σε ανοιχτούς χώρους, πολύωρος χορός, μονότονη μουσική. Αυτή η άθλια (και βεβαίως ξενόφερτη) μόδα οδηγεί μαθηματικά τους νεοσσούς μας στα φονικά "έκστασις" και μετά στο θάνατο. Αν πιστέψουμε τους βράχους ηθικής που έχουν εργολαβικά αναλάβει να προστατέψουν την οικογένεια και το έθνος, αυτή τη φορά δεν πρόκειται να επιζήσει σχεδόν κανένας νέος...
... Καταδικάστηκε η "κομματικοποίηση", μετά βδελυγμίας αποκρούστηκαν οι μαζικές κινητοποιήσεις και η σύγκρουση με τις όποιες αυθεντίες, απομονώθηκε η κριτική σκέψη στο εκπαιδευτικό σύστημα και επιβλήθηκε ο εθνικισμός και ο νεοκυνισμός. Από τη μια οι γιάπηδες κι απ' την άλλη οι ρασοφόροι σκοταδιστές. Οι δυο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος. Οποτε κάποιο κομμάτι των νέων σήκωνε κεφάλι, το ιδεολογικό δίδυμο αναλάμβανε να το γεμίσει καρούμπαλα. Οι πάσης φύσεως διμοιρίες (ΜΑΤ, εισαγγελέων, παιδαγωγών, πολιτικών, παπάδων, νοικοκυραίων και ρεπόρτερ) περίμεναν στις γωνίες. Και για τις ανάγκες της παντοδύναμης TV, τους έσυραν ως τη γωνιά Πατησίων και Στουρνάρη. Κάπου εκεί ακούστηκε και το απεγνωσμένο σύνθημα "Μπάτσοι, TV, Νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί"...
... Οταν τελειώνει ένας κύκλος υστερίας, όπως αυτός με τους "επικίνδυνους χεβιμεταλάδες", το πρώτο εξάμηνο του 1995, τότε έρχεται και το ηθικοπλαστικό κήρυγμα. "Οποιος πιστεύει στον Ελληνισμό και τον Χριστό δεν έχει πρόβλημα σατανισμού", δήλωνε ο φίρερ της "4ης Αυγούστου" Κ. Πλεύρης (14.6.95). Κι όταν ξεπερνιέται μια μείζων κρίση, σαν την παρολίγο σύρραξη στα Ιμια, τίθεται θέμα στρατιωτικής πειθαρχίας. "Απαιτείται", λέει π.χ. ο Βύρων Πολύδωρας, "παιδαγωγική προπαρασκευή που να γαλουχεί εθνικά κάθε νέα γενιά" (6.2.96)...
... Ομως, ανεξάρτητα από τη δυναμική που αποκτά κάθε φορά στην κοινωνία, η κινδυνολογική δημοσιογραφική συνταγή κατά των νεανικών "παρεκκλίσεων" δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Ούτε και η πολιτική χρήση αυτής της θεματολογίας είναι πρωτοφανής. Μια πρόχειρη ματιά στο περιοδικό ευρύτατης κυκλοφορίας "Ταχυδρόμος" την περίοδο των συνταγματαρχών της "21ης Απριλίου" το επιβεβαιώνει. Από τότε "αποκαλύπτονται" οι "Εκατό έμποροι του 'αργού θανάτου' στην Αθήνα". Και τότε οι αστυνομικοί συντάκτες συνέπασχαν με τις διωκτικές αρχές και μιλούσαν για "σεσημασμένους, επικίνδυνους τοξικομανείς", όταν αναφέρονταν στους χρήστες της κάνναβης. "Ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα στοιχεία για τα ναρκωτικά, τους τοξικομανείς και τους λαθρεμπόρους μας έδωσε ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Διώξεως Ναρκωτικών της Γενικής Ασφαλείας Αθηνών αστυνόμος κ. Δημ. Καραγιαννόπουλος, χάρη στη δραστηριότητα του οποίου η υπηρεσία αυτή έχει γνωρίσει μεγάλες επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. Το χασίς, λέει ο αστυνόμος κ. Δημ. Καραγιαννόπουλος, είναι το περισσότερο διαδεδομένο. Οι χασισοπότες διακρίνονται για το υπερβολικό και ηλίθιο γέλιο. Μετά τη χρήση θέλουν να καταβροχθίσουν άφθονα γλυκά. Γλυκά με πολλά σορόπια" (Δημ. Μαθιόπουλος, 28.7.1967). Για τους άθλιους χίπηδες της Δύσης που ακούνε Μπιτλς και διαβάζουν Γκίνσμπεργκ, πληροφορούμαστε ότι "Τα ναρκωτικά είναι το καθημερινό τους ψωμί. Και ασχολούνται με την τεμπελιά, τα εξωτικά θυμιάματα και τον έρωτα" ("Ταχυδρόμος", 25.8.1967). Την πρώτη επέτειο του πραξικοπήματος -στο ίδιο έντυπο- ο θεολόγος, πρωθιερέας της Αγίας Αικατερίνης Πλάκας, Γεώργιος Κατινάς (σ.σ. ενεργός στα ΜΜΕ ως τις μέρες μας), και τότε διαπίστωνε ότι "τα παιδιά μας νοσούν ηθικά". Διότι "το εικονοστάσι του σπιτιού αντικατεστάθη από πίνακες αφηρημένης τέχνης και το καντήλι από απλίκες". Στις 22.8.1969, οι ρεπόρτερ χώνονται στον ύποπτο κόσμο της νύχτας και μένουν άναυδοι: "Κατά τις μικρές ώρες στην ντισκοτέκ, μένουν οι εκλεκτοί των εκλεκτών, οι μεμυημένοι στις συνήθειες και στα κόλπα του κέντρου, οι οικείοι. Και τότε μπαίνουν στο στέρεο οι σόκιν δίσκοι. Είναι κάτι ειδικοί εγγλέζικοι δίσκοι, που μέσα στην υποβλητική και σέξυ μουσική τους, περιλαμβάνουν πολύ τολμηρά γλυκόλογα, τα τριξίματα κάποιου κρεβατιού, την γρήγορη ανάσα". Τα ίδια λαγωνικά ανακαλύπτουν και άλλους "ύποτους νεοκοσμικούς του τρίτου ή κάποιου άλλου απροσδιόριστου φύλου". Κάπως διαφοροποιημένος εμφανίζεται ο Ν. Κακαουνάκης. Ψάχνει τα πραγματικά στοιχεία και βάζει τα πράγματα στη θέση τους: "Η εφαρμογή του Νόμου 4.000 'περί τεντυμποϊσμού' σε ευρεία κλίμακα απέδειξε ότι σχεδόν το ίδιο άτακτα, ατίθασα και παράλογα με τα νιάτα, είναι τα γηρατειά" .
Η χούντα πέρασε, αλλά οι ιστορίες με παρασυρμένους και επικίνδυνους νέους δεν σταμάτησε. Η Λιάνα Κανέλλη στα "Επίκαιρα" (22.1.1976), ξεσκεπάζει τις "επιδρομές τοξικομανών στον σταθμό Α' Βοηθειών". "Νεαροί ναρκομανείς με μαχαίρια και ξυράφια κουρείου απειλούν τις νύχτες τους γιατρούς για μια 'δόση'. 'Κινδυνεύουμε λένε οι γιατροί και εκπέμπουν σήμα κινδύνου". Διαβάζοντας πιο κάτω, πληροφορούμαστε ότι τελικά οι μάχες δεν έχουν κριθεί. "Μέχρι στιγμής στατιστικά νικητές είναι οι γιατροί. Ως πότε όμως; Αν κάποια μέρα ο τοξικομανής καρφώσει στο στήθος του γιατρού ένα μαχαίρι;". Και η Ελενα Ακρίτα τάσσεται στην πρώτη του αγώνα κατά της "μάστιγας". Με την ανάμεικτη γλώσσα της ΚΝΕ και των έντρομων Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων γράφει, για "το γενικότερο πλαίσιο αποπροσανατολισμού των νέων, με τις ταινίες πορνό, τα μπαρ και τα μπιλιάρδα" ("Ταχυδρόμος", 18.8.1977). Ο Κώστας Χαρδαβέλλας δεν μπορούσε να απουσιάσει. Στα "Νέα" (10.12.1981) γράφει συγκλονιστικές λεπτομέρειες: "Χωρίς κανέναν έλεγχο από την αστυνομία, και με την πελατεία τους να μην ξεπερνάει τα 17 ή 18 χρόνια σε ηλικία, με έναν προστατευτικό κλοιό από μπράβους, οι 22 ντισκοτέκ που απλώνονται από το Φάληρο μέχρι τη Γλυφάδα, εξελίσσονται σε ένα δίκτυο λαθρεμπορίας ναρκωτικών της Αθήνας (...) Η μουσική που σκορπάνε τα μεγάφωνα έχει τέτοια ένταση που σου σπάει το κεφάλι. Κάπου 20 ζευγάρια στην πίστα, μουσκεμένα στον ιδρώτα, χορεύουν σ' έναν ξέφρενο ρυθμό. Κορίτσια 15 και 16 χρονών από τη μόνιμη πελατεία των ντισκοτέκ, εκδίδονται, για να μπορούν μετά να αγοράζουν ναρκωτικά"...
... Μπορεί να έγινε πρόεδρος προβάλλοντας το ριζοσπαστικό του νεανικό παρελθόν ο Μπιλ Κλίντον, αλλά το περασμένο καλοκαίρι, διεκδικώντας μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, επιτέθηκε ανοιχτά στους "ζωηρούς" νέους της χώρας του και δεν δίστασε να υπερκεράσει τον αντιδραστικό αντίπαλό του Μπομπ Ντόουλ, προτείνοντας να απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των νέων το βράδυ...
...Τη δόξα του αμερικανού προέδρου ζήλεψε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών Νόρμπερτ Γκάις. Τον περασμένο Ιούνιο ζήτησε από τη γερμανική βουλή να υιοθετήσει την "έμπνευση" Κλίντον και να θεσμοθετήσει την απαγόρευση κυκλοφορίας των νέων στις γερμανικές πόλεις από τις 8 το βράδυ ως τις 6 το πρωί. Η πρόταση συνάντησε την αντίδραση όλων των κομμάτων, και ο ομοσπονδιακός υπουργός εσωτερικών Μάνφρεντ Κάντερ υποχρεώθηκε να καθησυχάσει την κοινή γνώμη "αδειάζοντας" τον συνάδελφό του: "Δεν είναι δυνατόν με διοικητικά μέτρα να αντιμετωπίσουμε την εγκληματικότητα των ανηλίκων." Ο βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών Κλάους Λέναρτς απάντησε στην πρόταση, αντιπροτείνοντας να απαγορευθεί ο λόγος και η είσοδος στη Βουλή του κ. Γκάις "για να προστατευθεί η νεολαία από παρόμοιες ιδέες"...
...ΑΓΡΙΟΙ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ. Με τα αρχικά M.A.D.D.A.D.S. (τρελοί-εξαγριωμένοι πατεράδες) στο καπέλο τους, οι φιλήσυχοι κατά τα άλλα κάτοικοι της Φλόριντα περιπολούν το βράδυ στην πόλη τους και κυνηγούν τα παιδιά των άλλων πατεράδων που "εκτρέπονται". Ως σημάδι εκτροπής θεωρείται η συμμετοχή σε συμμορίες, αλλά και η απλή κυκλοφορία των νέων τη νύχτα στην πόλη. Το πρώτο βήμα, μόλις η οργάνωση των M.A.D.D.A.D.S. συλλάβει επ' αυτοφώρω ένα παιδί είναι να ειδοποιήσει τους γονείς του. Αν η επαφή δεν αποδώσει, το παιδί παραδίδεται στην αστυνομία για τα περαιτέρω. Οι αστυνομικές αρχές βλέπουν με μεγάλη συμπάθεια την ανέλπιστη βοήθεια που τους προσφέρεται. Το πλήρες όνομα των εξεγερμένων πατεράδων είναι Men Against Destruction, Defending Against Drugs And Social-disorder (Ανδρες κατά της καταστροφής, κατά των ναρκωτικών και της κοινωνικής αταξίας)...