freak brother
18-11-2004, 18:12
«Η απελευθερωτική δύναμη της γιορτής»
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ενας δίσκος-έκπληξη με τίτλο «Brotherhood Of The Dog» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον «Σείριο». Η μουσική κολλεκτίβα των Earthbound -Πάνος Τομαράς, Μπάμπης Αμοργινός, Θάνος Αμοργινός, Σπύρος Δουλγερίδης, Αλέξης Καλοφωλιάς, Λούης Κοντούλης, Πάνος Μαριολόπουλος- εμφανίστηκε ύστερα από σιωπή χρόνων με τραγούδια που εκτείνονται από τις ακουστικές μελωδίες και το φανκ μέχρι το ροκαμπίλι και τη λάτιν.
«Είχαμε αποφασίσει να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο μόνοι μας, αλλά βρέθηκε στον δρόμο μας ο "Σείριος" και γνωρίσαμε τους ανθρώπους του», λένε οι Αλέξης Καλοφωλιάς και Πάνος Τομαράς στην «Ε». «Αυτοί άκουσαν τη μουσική μας, είχαν να πουν γι' αυτήν πράγματα με ουσία και ήταν διατεθειμένοι να μας στηρίξουν, αφήνοντάς μας ελεύθερους στο δημιουργικό πεδίο. Ο,τι θα έκανε δηλαδή μια κανονική δισκογραφική εταιρεία, μόνο που στις ημέρες μας κάτι τέτοιο αποτελεί εξαίρεση. Οι περισσότερες εταιρείες σε αντιμετωπίζουν σαν ένα προϊόν που πρέπει να το πουλήσουν. Εμείς θέλουμε να μας σέβονται».
- Αργήσατε όμως πολύ να κυκλοφορήσετε νέο άλμπουμ.
«Η ελληνική δισκογραφία είναι από μόνη της περιορισμένη και αυστηρά προκαθορισμένη σε είδη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι Earthbound μοιάζουν λίγο με ανωμαλία. Αυτό μας τοποθετεί εκ προοιμίου σε μια δική μας θέση, γιατί λειτουργούμε εκτός της δισκογραφικής αγοράς, πράγμα που μας κάνει από τη μια μεριά πιο ευέλικτους σαν μουσικούς, αλλά από την άλλη οι κινήσεις γίνονται πιο αργές, όπως με την κυκλοφορία του άλμπουμ».
Ολα πολιτικά
- Τι ενώνει μια τέτοια πολυμελή μπάντα;
«Οι Earthbound ξεκίνησαν σαν ένα πείραμα, σαν μια συνάντηση μουσικών με διαφορετικό προσανατολισμό αλλά με κοινή επιθυμία να παίξουν ακουστικά στην αρχή, με υποτυπώδη όργανα και με "διαφορετικές" αναφορές απ' αυτές του παρελθόντος τους. Ενα τόσο πολυμελές σχήμα είναι πιο δύσκολο στις μετακινήσεις και στις συναυλίες, αφού πολλά από τα μέλη των Earthbound παίζουν και σε άλλες μπάντες. Από την άλλη, ο καθένας φέρνει τα δικά του ακούσματα και αυτή η ανταλλαγή δημιουργεί ενδιαφέρον. Για εμάς, η μουσική είναι κυρίως επικοινωνία».
- Γιατί τα περισσότερα τραγούδια μοιάζουν να έχουν πολιτικές προεκτάσεις;
«Τα τραγούδια μας είναι όλα πολιτικά, γιατί πολιτική επιλογή αποτελεί η καθημερινότητα του καθενός, η συμπεριφορά προς τους άλλους ανθρώπους, ο τρόπος που βλέπουμε την ίδια μας την ύπαρξη, ακόμα και η απόφαση να μην ασχοληθεί κανείς με την πολιτική. Ετσι, το "Ι 'd do it again", που μιλάει για μια στιγμή προσωπικής αυτοκαταστροφικής νοσταλγίας, είναι ένα πολιτικό τραγούδι, όπως και το "Enemy Song" που μιλάει για την κοινωνική σύγκρουση».
- Θεωρείτε ότι τέτοια μηνύματα έχουν ανταπόκριση στο κοινό;
«Στον κόσμο του rock 'n'roll, το μήνυμα υπονομεύεται από τη διαδικασία προβολής και την εμπορευματοποίηση. Το ότι, ακόμα κι έτσι, υπάρχουν μηνύματα που διακινούνται με κάποιο βαθμό πειστικότητας μέσα από τα τραγούδια, αποδεικνύει για άλλη μια φορά την απελευθερωτική, καταλυτική δύναμη που κρύβει το είδος. Τα συγκροτήματα δεν είναι πολιτικές συλλογικότητες και όποτε προσπάθησαν να λειτουργήσουν αποκλειστικά έτσι, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ο μουσικός όμως μπορεί να υπενθυμίσει την απελευθερωτική δύναμη της γιορτής και της ένωσης, του σημείου όπου το ασυνείδητο αγγίζει το συνειδητό».
Συναυλίες αλληλεγγύης
- Συνήθως παίζετε σε συναυλίες αλληλεγγύης, όπως για τους Ζαπατίστας ή ενάντια στην Ολυμπιάδα. Τι σημαίνει αυτό για μια μπάντα;
«Οι εμφανίσεις μας σε αυτές τις συναυλίες έχουν σκοπό να δηλώσουμε τον τρόπο που νιώθουμε για μερικές καταστάσεις. Πιστεύουμε ότι άλλοι μουσικοί έχουν κάνει περισσότερα σε αυτόν τον τομέα, όπως οι Active Member και οι Τρύπες παλαιότερα, που είχαν σταθεί πολύ πιο ικανοί να περάσουν το κοινωνικό τους μήνυμα, και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Βρέθηκαν σε πολύ πιο επικίνδυνο «ναρκοπέδιο» και η συνέπεια εκεί απαιτεί μεγαλύτερη μαγκιά. Η καμπάνια "Ενα σχολείο για την Τσιάπας" συγκέντρωσε τη συμπαράσταση πολλών συγκροτημάτων για την συγκέντρωση χρημάτων. Παίξαμε σε συναυλίες ενάντια στην Ολυμπιάδα επειδή ήταν ένας τεράστιος μηχανισμός ασφάλειας και λεηλασίας τού ήδη βιασμένου αστικού περιβάλλοντος, που κινητοποιήθηκε με σκοπό το κέρδος και με βάση αξίες που δεν είχαν καμία σχέση με εμάς. Η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν όταν οι Μαύροι Πάνθηρες σήκωσαν τις γροθιές τους, στο Μεξικό το '68».
-Ο δίσκος είναι γεμάτος αναφορές στη μουσική παράδοση πολλών χωρών. Ποιες είναι οι επιρροές σας;
«Μας αρέσει η αμερικανική παράδοση, όπως και η τζαμαϊκανή, όπως και η ελληνική, αλλά δεν θα μπορούσαμε, ούτε θα μας ενδιέφερε να παίξουμε country όπως ένας Αμερικανός, ούτε είμαστε παραδοσιακοί Ελληνες μουσικοί. Τα πάντα στη λαϊκή μουσική είναι θέμα επιμιξίας, είναι ο νόμος της εξέλιξής της».
- Τι πιστεύετε για την ελληνική εναλλακτική σκηνή;
«Η σκηνή που υπάρχει, αποτελεί μια ζωντανή σκηνή -κανείς δεν της βγαίνει σε κίνητρα και επιμονή. Η «υπόγεια» σκηνή της Αθήνας, είτε ροκ είναι είτε χιπ-χοπ είτε οτιδήποτε άλλο, λειτουργεί κόντρα στην απάθεια και την αποξένωση, που είναι χαρακτηριστικά της ζωής σ' αυτή την πόλη. Απλώς είναι μια σκηνή λανθάνουσα, που δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα να εξελίσσεται, γιατί η πρόσβασή της στο κοινό είναι περιορισμένη. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει να ζει εκπληκτικές στιγμές και να ανανεώνεται συνεχώς με νέο αίμα».
* Αύριο, στις 10.00 μ.μ., οι Earthbound με τους Deus Ex Machina εμφανίζονται στον Αν Club, στην συναυλία για τη μνήμη του Γιώργου (Pluto), τραγουδιστή των Mushrooms. Μαζί θα εμφανιστούν και οι Mushrooms, για μία και μοναδική φορά.
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ενας δίσκος-έκπληξη με τίτλο «Brotherhood Of The Dog» κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον «Σείριο». Η μουσική κολλεκτίβα των Earthbound -Πάνος Τομαράς, Μπάμπης Αμοργινός, Θάνος Αμοργινός, Σπύρος Δουλγερίδης, Αλέξης Καλοφωλιάς, Λούης Κοντούλης, Πάνος Μαριολόπουλος- εμφανίστηκε ύστερα από σιωπή χρόνων με τραγούδια που εκτείνονται από τις ακουστικές μελωδίες και το φανκ μέχρι το ροκαμπίλι και τη λάτιν.
«Είχαμε αποφασίσει να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο μόνοι μας, αλλά βρέθηκε στον δρόμο μας ο "Σείριος" και γνωρίσαμε τους ανθρώπους του», λένε οι Αλέξης Καλοφωλιάς και Πάνος Τομαράς στην «Ε». «Αυτοί άκουσαν τη μουσική μας, είχαν να πουν γι' αυτήν πράγματα με ουσία και ήταν διατεθειμένοι να μας στηρίξουν, αφήνοντάς μας ελεύθερους στο δημιουργικό πεδίο. Ο,τι θα έκανε δηλαδή μια κανονική δισκογραφική εταιρεία, μόνο που στις ημέρες μας κάτι τέτοιο αποτελεί εξαίρεση. Οι περισσότερες εταιρείες σε αντιμετωπίζουν σαν ένα προϊόν που πρέπει να το πουλήσουν. Εμείς θέλουμε να μας σέβονται».
- Αργήσατε όμως πολύ να κυκλοφορήσετε νέο άλμπουμ.
«Η ελληνική δισκογραφία είναι από μόνη της περιορισμένη και αυστηρά προκαθορισμένη σε είδη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι Earthbound μοιάζουν λίγο με ανωμαλία. Αυτό μας τοποθετεί εκ προοιμίου σε μια δική μας θέση, γιατί λειτουργούμε εκτός της δισκογραφικής αγοράς, πράγμα που μας κάνει από τη μια μεριά πιο ευέλικτους σαν μουσικούς, αλλά από την άλλη οι κινήσεις γίνονται πιο αργές, όπως με την κυκλοφορία του άλμπουμ».
Ολα πολιτικά
- Τι ενώνει μια τέτοια πολυμελή μπάντα;
«Οι Earthbound ξεκίνησαν σαν ένα πείραμα, σαν μια συνάντηση μουσικών με διαφορετικό προσανατολισμό αλλά με κοινή επιθυμία να παίξουν ακουστικά στην αρχή, με υποτυπώδη όργανα και με "διαφορετικές" αναφορές απ' αυτές του παρελθόντος τους. Ενα τόσο πολυμελές σχήμα είναι πιο δύσκολο στις μετακινήσεις και στις συναυλίες, αφού πολλά από τα μέλη των Earthbound παίζουν και σε άλλες μπάντες. Από την άλλη, ο καθένας φέρνει τα δικά του ακούσματα και αυτή η ανταλλαγή δημιουργεί ενδιαφέρον. Για εμάς, η μουσική είναι κυρίως επικοινωνία».
- Γιατί τα περισσότερα τραγούδια μοιάζουν να έχουν πολιτικές προεκτάσεις;
«Τα τραγούδια μας είναι όλα πολιτικά, γιατί πολιτική επιλογή αποτελεί η καθημερινότητα του καθενός, η συμπεριφορά προς τους άλλους ανθρώπους, ο τρόπος που βλέπουμε την ίδια μας την ύπαρξη, ακόμα και η απόφαση να μην ασχοληθεί κανείς με την πολιτική. Ετσι, το "Ι 'd do it again", που μιλάει για μια στιγμή προσωπικής αυτοκαταστροφικής νοσταλγίας, είναι ένα πολιτικό τραγούδι, όπως και το "Enemy Song" που μιλάει για την κοινωνική σύγκρουση».
- Θεωρείτε ότι τέτοια μηνύματα έχουν ανταπόκριση στο κοινό;
«Στον κόσμο του rock 'n'roll, το μήνυμα υπονομεύεται από τη διαδικασία προβολής και την εμπορευματοποίηση. Το ότι, ακόμα κι έτσι, υπάρχουν μηνύματα που διακινούνται με κάποιο βαθμό πειστικότητας μέσα από τα τραγούδια, αποδεικνύει για άλλη μια φορά την απελευθερωτική, καταλυτική δύναμη που κρύβει το είδος. Τα συγκροτήματα δεν είναι πολιτικές συλλογικότητες και όποτε προσπάθησαν να λειτουργήσουν αποκλειστικά έτσι, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ο μουσικός όμως μπορεί να υπενθυμίσει την απελευθερωτική δύναμη της γιορτής και της ένωσης, του σημείου όπου το ασυνείδητο αγγίζει το συνειδητό».
Συναυλίες αλληλεγγύης
- Συνήθως παίζετε σε συναυλίες αλληλεγγύης, όπως για τους Ζαπατίστας ή ενάντια στην Ολυμπιάδα. Τι σημαίνει αυτό για μια μπάντα;
«Οι εμφανίσεις μας σε αυτές τις συναυλίες έχουν σκοπό να δηλώσουμε τον τρόπο που νιώθουμε για μερικές καταστάσεις. Πιστεύουμε ότι άλλοι μουσικοί έχουν κάνει περισσότερα σε αυτόν τον τομέα, όπως οι Active Member και οι Τρύπες παλαιότερα, που είχαν σταθεί πολύ πιο ικανοί να περάσουν το κοινωνικό τους μήνυμα, και σε μεγαλύτερη κλίμακα. Βρέθηκαν σε πολύ πιο επικίνδυνο «ναρκοπέδιο» και η συνέπεια εκεί απαιτεί μεγαλύτερη μαγκιά. Η καμπάνια "Ενα σχολείο για την Τσιάπας" συγκέντρωσε τη συμπαράσταση πολλών συγκροτημάτων για την συγκέντρωση χρημάτων. Παίξαμε σε συναυλίες ενάντια στην Ολυμπιάδα επειδή ήταν ένας τεράστιος μηχανισμός ασφάλειας και λεηλασίας τού ήδη βιασμένου αστικού περιβάλλοντος, που κινητοποιήθηκε με σκοπό το κέρδος και με βάση αξίες που δεν είχαν καμία σχέση με εμάς. Η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν όταν οι Μαύροι Πάνθηρες σήκωσαν τις γροθιές τους, στο Μεξικό το '68».
-Ο δίσκος είναι γεμάτος αναφορές στη μουσική παράδοση πολλών χωρών. Ποιες είναι οι επιρροές σας;
«Μας αρέσει η αμερικανική παράδοση, όπως και η τζαμαϊκανή, όπως και η ελληνική, αλλά δεν θα μπορούσαμε, ούτε θα μας ενδιέφερε να παίξουμε country όπως ένας Αμερικανός, ούτε είμαστε παραδοσιακοί Ελληνες μουσικοί. Τα πάντα στη λαϊκή μουσική είναι θέμα επιμιξίας, είναι ο νόμος της εξέλιξής της».
- Τι πιστεύετε για την ελληνική εναλλακτική σκηνή;
«Η σκηνή που υπάρχει, αποτελεί μια ζωντανή σκηνή -κανείς δεν της βγαίνει σε κίνητρα και επιμονή. Η «υπόγεια» σκηνή της Αθήνας, είτε ροκ είναι είτε χιπ-χοπ είτε οτιδήποτε άλλο, λειτουργεί κόντρα στην απάθεια και την αποξένωση, που είναι χαρακτηριστικά της ζωής σ' αυτή την πόλη. Απλώς είναι μια σκηνή λανθάνουσα, που δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα να εξελίσσεται, γιατί η πρόσβασή της στο κοινό είναι περιορισμένη. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει να ζει εκπληκτικές στιγμές και να ανανεώνεται συνεχώς με νέο αίμα».
* Αύριο, στις 10.00 μ.μ., οι Earthbound με τους Deus Ex Machina εμφανίζονται στον Αν Club, στην συναυλία για τη μνήμη του Γιώργου (Pluto), τραγουδιστή των Mushrooms. Μαζί θα εμφανιστούν και οι Mushrooms, για μία και μοναδική φορά.